ျမန္မာ့ရိုးရာ ၁၂-လရာသီပြဲေတာ္မ်ားအနက္ တန္ေဆာင္မုန္းလဟာ တမူထူးျခားတဲ့ လျဖစ္ပါတယ္။
●ဒီလမွာ တန္ေဆာင္တိုင္ မီးထြန္းပြဲေတာ္၊
●ကထိန္သကၤန္း အလွဴပြဲေတာ္၊
●မသိုးသကၤန္း ရက္လုပ္ပူေဇာ္ပြဲေတာ္၊
●မဲဇလီဖူးသုပ္ ေ၀ငွေသာပြဲေတာ္၊
●က်ီးမႏိုးပြဲေတာ္၊
●သာမညဖလအခါေတာ္ေန႔ ပြဲေတာ္တို႔ကို က်င္းပေလ့ရွိၾကပါတယ္။

ဒီအထဲမွာ သာမညဖလအခါေတာ္ေန႔ ပြဲေတာ္ က်င္းပျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းကို တင္ျပလိုပါသည္။
အဇာတသတ္မင္းဟာ ေဒ၀ဒတ္ႏွင့္ ေပါင္းမိျပီး ခမည္းေတာ္ ဗိမၺိသာရမင္းကို သတ္ခဲ့မိပါတယ္။
ဒီအခ်ိန္ကစျပီး အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ စြဲကပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ၏မ်က္လံုးေတြကို “လွံခ်က္ေပါင္း အရာအေထာင္”တို႔နဲ႔ ထိုးဆြျခင္းခံရသလို ေ၀ဒနာစြဲကပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ မည္သည့္ေဆးႏွင့္မွ ကုစား၍မရ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခါ ေ၀ဒနာကို
ကုစားရန္အတြက္ အမတ္မ်ား၏ အၾကံေပးခ်က္အရ တိတၳိဆရာႀကီး ၆-ေယာက္တို႔ထံ ေရွးဦးစြာ
ေရာက္သြားပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ တိတၳိဆရာႀကီး ၆-ဦးဟာ အဇာတသတ္မင္း၏ ေရာဂါေ၀ဒနာကို ေပ်ာက္ကင္းရန္ နည္းေပး လမ္းညႊန္မႈ မျပဳႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ေသာကေတြ သက္သာေအာင္ ဇီ၀ကအမတ္၏ အၾကံေပးခ်က္အရ ျမတ္စြာဘုရားထံသြားေရာက္ ဖူးေတြ႔ဖို႔ သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားထံေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ ညဟာ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ညျဖစ္ျပီး ဇီ၀ကဦးေဆာင္တဲ့ “မိန္းမ စစ္သည္ေတာ္ ၅၀၀” တုိ႔ဟာ အဇာတသတ္မင္းၾကီး မေၾကာက္ရြံဖို႔နဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ေက်ာင္းေတာ္ ဆီမီးအလင္းေရာင္ ထိန္ထိန္လင္းေစဖို႔ တန္ေဆာင္တိုင္လို႔ ေခၚတဲ့ မီးတုိင္ေတြကို ကိုင္ေဆာင္ ထြန္းညိႇကာ
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ေက်ာင္းေတာ္ကို ထိန္လင္းေစတာကို အစြဲျပဳျပီး “တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္”ကို က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။

ဇီ၀ကလွဴဒါန္းတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ကိုေရာက္တဲ႔ခါမွာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲမွာ တစ္ေထာင္ငါးရာတစ္ဆယ္ေသာ
ရဟန္းအေပါင္းျခံရံလ်က္ တင္႔တယ္သပၸါယ္စြာ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာျမတ္စြာဘုရားကုိေတြ႔ျမင္
လုိက္ရတဲ႔အခါ အဇာတသတ္ဟာ ၾကည္ညိဳေသာ သဒၶါတရားေတြ ျဖစ္ပြားျပီးျငိမ္သက္တည္ၾကည္ေသာ
ရဟန္းတုိ႔ကိုေရွးကတစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ်မျမင္ဘူးပါလား တကားလုိ႔ တည္ၾကည္ေသာစိတ္ထားျဖင္႔
ႏွဳတ္မွေရရြတ္ျပီး အလြန္ၾကည္ညိဳသြားပါေတာ႔တယ္။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားက “သာမညဖလသုတ္”ကုိ ေဟာၾကားေသာ္လည္း အဇာတသတ္ဟာ ဘုရားရွင္ထံမွ တရားေတာ္ကုိ ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားနာၾကားျပီး တရားသျဖင့္ မင္းျပဳခဲ႔ေပမယ့္ေဒ၀ဒတ္ ဟူေသာပညာမဲ႔ ယုတ္မာသူကုိ မွီ၀ဲဆည္းကပ္မွဳ ေၾကာင္႔ အဇာတသတ္ဟာ ၾကီးေလးေသာ အမွားၾကီးျဖစ္တဲ႔ ကံၾကီးငါးပါးထဲက ပိတုဃာတက အဖကို သတ္တဲ့ကံျဖစ္ေသာ ဖခင္ဗိမၺိသာရ မင္းၾကီးကုိ သတ္မိတဲ႔ကံေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေဟာၾကားေသာတရားေတာ္ကုိနာၾကားေပမယ္႔ ေသာတပတိၱဖိုလ္မရဘဲ
ေနာင္တမလြန္ ဘ၀မွာလည္း အပါယ္ငရဲ၌ က်ခဲ႔ရပါတယ္။

သာမညဖလ တရားေတာ္ကို နာၾကားလိုက္ရသည့္အတြက္ အဇာတသတ္မင္းအဖို႔ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာလည္း ျငိမ္းေအးေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ဒါတင္မကဘဲ ခမည္းေတာ္ကို သတ္ခဲ့မိတဲ့ သူရဲ႕အမွားကိုလည္း ႀကီးစြာေနာင္တရခဲ့ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားထံမွာ
(၁) (ခမည္းေတာ္ကို သတ္ခဲ့မိတဲ့ အျပစ္ကို) ၀န္ခံျခင္း၊
(၂) (ခမည္းေတာ္ကို သတ္ခဲ့မိတဲ့ အျပစ္ကို) ေတာင္းပန္ျခင္း၊
(၃) (ထိုကဲ့သို႔ေသာ မေကာင္းမႈကို ေနာင္တဖန္ မလုပ္ေတာ့ပါ ဟု) ကတိေပးျခင္း၊ တုိ႔ကိုလုပ္ေဆာင္ခဲ့ ပါတယ္။

●အဇာတသတ္မင္းၾကီးဟာ သာမညဖလသုတ္ တရားေတာ္ကို ၾကားနာရျပီး သူ႕အျပစ္ေတြကို
ဒီလို ကုစားခဲ့တာေၾကာင့္ “မဟာ အ၀ီစိ ငရဲ”တြင္ မက်ေရာက္ေတာ့ဘဲ အျပစ္ဒဏ္ေပါ့တဲ့
“ေလာဟကုမၻီ ငရဲ” ၌သာ က်ေရာက္ၿပီး ေနာင္ေသာအခါမွာ “၀ိဇိတာ၀ီ” မည္တဲ့
ပေစၥကဗုဒၶါျဖစ္ျပီး ကြၽတ္တမ္း၀င္ရ ပါလိမ့္မယ္။

ဤကား သာမညဖလသုတ္ကို နာၾကားရသျဖင့္ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ရရွိေသာ အဇာတသတ္မင္း၏
ျဖစ္ရပ္မွန္ပင္ ျဖစ္သည္။
ဤတြင္ သာမညဖလတရားေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ သိနားလည္သင့္သည္ဟု ခံယူမိသည္။
သာမညဖလဟူသည္ “ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ား”ကို ေဖာ္ျပခ်က္ျဖစ္သည္။
“ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ား”
~~~~~~~~~~~~~~~~~
ရဟန္းျပဳျခင္းျဖင့္ -
(၁) မင္းခစားဘ၀ႏွင့္ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ျခင္း။
(၂) အခြန္ထမ္းေဆာင္မႈ ကင္းလြတ္ျခင္း။
(၃) ပါတိေမာကၡ သံ၀ရသီလႏွင့္ ျပည့္စံုသျဖင့္
အပါယ္ေဘးမွ ကင္းေ၀းျခင္း။
(၄) ဒုစရိုက္ကို ေရွာင္သျဖင့္ ဒုစရိုက္ဒုကၡမွ
ကင္းလြတ္၍ စူဠသီလႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၅) ပြဲသဘင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကစားပြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊
မေကာင္းေသာ စကား အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔မွ ေရွာင္ၾကဥ္သျဖင့္
ထိုဒုကၡမ်ားမွ ကင္းလြတ္၍ ပဥၥမသီလႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၆) နကၡတ္၊ ေဗဒင္၊ ယၾတာ၊ လကၡဏာ၊ ေဆးကုျခင္း
စသည္တို႔မွ ေရွာင္ၾကဥ္သျဖင့္ အာဇီ၀ပါရိသုဒၶိသီလႏွင့္
ညီညြတ္၍ မဟာသီလႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၇) ဣေႁႏၵ ေျခာက္ပါး၌ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္
ေစာင့္စည္းႏိုင္ျခင္း။ သတိႏွင့္ျပည့္စံုျခင္း။
(၈) သမၸဇင္-(ဆင္ျခင္တံု)-တရားႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၉) သေႏၲာသ-(ေရာင့္ရဲျခင္း)-ရွိျခင္း။
(၁၀) နီ၀ရဏ-စ်ာန္အစရွိေသာ ကုသိုလ္တရားမ်ားကို တားျမစ္ပိတ္ပင္တတ္ေသာ နီ၀ရဏတရား-ငါးပါးမွ
ကင္းလြတ္ျခင္း။
(၁၁) စ်ာန္တရား ရႏိုင္ျခင္း။
(၁၂) ၀ိဇၨာရွစ္ပါးႏွင့္ျပည့္စံု၍ မဂ္ဖိုလ္ရႏိုင္ျခင္း
အက်ိဳးတရားတို႔ ျဖစ္ေပသည္။

ဤရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ားကို ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာေျပာေတာ္မူခဲ့သည္။ အဇာတသတ္မင္းႏွင့္တကြ ၾကားနာရသူအေပါင္းသည္၄င္း၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔သည္၄င္း၊ ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ားကို နာယူမွတ္သားခြင့္ ရခဲ့ၾကသည္။

ထိုသို႔ နာယူမွတ္သားခြင့္ရသျဖင့္လည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ ပါရမီရွင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ရဟန္းျပဳလာခဲ့ၾကသည္။ ထိုထိုရဟန္းမ်ားကိုလည္း ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္လာခဲ့ၾကသည္။

ထိုသာမညဖလသုတ္ေခၚ
(ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးတရားကို) ျမတ္စြာဘုရားသည္ အဇာတသတ္မင္းအား “တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔” တြင္ ေဟာေျပာေတာ္မူသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ကို “သံဃာေတာ္မ်ားေန႔” ဟု သတ္မွတ္က်င္းပၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တြင္၊ ျမတ္စြာဘုရားက အဇာတသတ္မင္းအား “သာမညဖလသုတၱန္”ကို
ေဟာၾကားေတာ္ မူေသာေၾကာင့္ ဤေန႔ကို သာမညဖလ အခါေတာ္ေန႔ဟူ၍ သတ္မွတ္ကာ
သံဃာရတနာ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးအေပါင္းကို ပူေဇာ္ၾကသည့္ အခ်ိန္အခါလည္း ျဖစ္ပါသည္။
ထိုထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေလ့လာဆည္းပူး၍ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ သံဃာေတာ္မ်ားကို
ပိုမိုေလးစားၾကည္ညိဳ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ျခင္း ျပဳအပ္ေပသည္။

 -【Admin Team of Young Buddhist's Association】
Posted by
www.facebook.com/youngbuddhistassociation.mm
အၫႊန္း - ဦးပညာသာမိ(မာဂဓီ-သာစည္) ၏ အခါေတာ္ေန႔မ်ားမွ-

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Wednesday, November 5, 2014

အိမ္ေနာက္ဘက္ဆီမွ ခပ္ေမႊးေမႊးအနံ႔တို႔ ႏွာေခါင္းကိုလာထိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဗိုက္ထဲက အသံအခ်ိဳ႕အျပင္သို႔ လြင့္ပ်ံလာေခ်ၿပီ။ ေန၀င္ခ်ိန္ ဒီလိုခ်ိန္ေရာက္ရင္ျဖင့္ ရေနက်အနံ႔ႏွင့္အၿပိဳင္ မိခိုင္ဗိုက္ထဲကအသံတို႔ကလည္း ကြက္တိနီးပါး တူညီစြာ ထြက္ေပၚလာတတ္ေလ သည္၊ အသက္ကိုခပ္ျပင္းျပင္းေလးတစ္ခ်က္ ႐ႈသြင္းလိုက္ၿပီး မျမင္ရေပမယ့္ အရသာကိုမွန္းဆလို႔ သိႏွင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၾကာဇံျပဳတ္အရသာကို တစ္၀ႀကီးခံစားပစ္လိုက္ေလသည္။
ဒီလိုအေျခအေနေတြျဖစ္ၿပီးရင္ျဖင့္ မိခိုင္တို႔အလုပ္သမားေလးေတြရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကလည္း နီးကပ္ေလၿပီ။ တစ္ရက္မဟုတ္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဆို ေတာ့ မိခိုင္တို႔ရဲ႕ျမန္ဆန္သြက္လက္တဲ့ လက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ျဖင့္ လုပ္လက္စ အလုပ္ကေလးေတြကို အၿပီးသတ္လို႔ အေညာင္းအညာေျဖေနရ ၿပီေလ။
တစ္ေနကုန္ ရွိခ်င္လည္းရွိ မရွိခ်င္လည္းမရွိတဲ့ မိခိုင္တို႔အလုပ္ရွင္ အန္တီႀကီးကေတာ့ အခ်ိန္မွန္စြာ ညေန ၅ နာရီထိုးဖို႔ ၅ မိနစ္အလိုမွာ မိခိုင္တို႔နားသို႔ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တာအတြက္ လုပ္အားခေလးေတြကို ကိုယ္စီေပးကာ အျခားေသာ စားစရာ၊ ဟင္းခ်က္ စရာေလးေတြကိုလည္း အလွည့္က်ေပးတတ္ပါတယ္။

“ကဲ..ဒီေန႔ေတာ့ မိခိုင္ယူေနာ္…..”
“ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ”

စကားသံႏွင့္အတူ ကမ္းေပးလာတဲ့ အန္တီ့လက္ထဲက အရာကို မိခိုင္ ေမွ်ာ္လင့္တစ္ႀကီးနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သြားေရစာ စားစရာထက္ ဟင္းခ်က္စရာဆိုရင္ မိခိုင္အရမ္းေပ်ာ္သြားမွာ…….ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ညေနစာျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္စာျဖစ္ျဖစ္ အသံုးျပဳလို႔ရတာေပါ့။ အဲဒါမွ မိခိုင္အဖြားလဲ ဟင္းအတြက္တစ္နပ္စာသက္သာမွာ။

“ဟဲ့ မိခိုင္…..ဘာေတြေတြးေနတာလဲ…….အန္တီေျပာတာၾကားရဲ႕လား”
“ဟင္……..ရွင္…ဘာ…..ဘာ ေျပာလိုက္တာလဲ”
“ေအာ္…….ဒီကေလးမႏွယ္….. အိမ္ကိုမျပန္နဲ႔ဦးလို႔… အန္တီ့ကို ၀ိုင္းကူၿပီး အဖြားကို ၾကာဇံျပဳတ္တုိက္ေပးဖို႔ေျပာတာ”
“ၾကာဇံျပဳတ္…….ဟုတ္လား….”

အံ့ၾသသြားတဲ့ မိခိုင္မ်က္ႏွာကို အဖြားကိုျမင္ေစခ်င္လိုက္တာ.. ဒါက မရဖူးတဲ့အခြင့္အေရးမဟုတ္လား

“ဟုတ္…တိုက္မယ္..တိုက္ေပးမယ္  အန္တီ”

အားရ၀မ္းသာျဖစ္သြားတဲ့မိခိုင္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ေတာင္မ်ား ျပန္ေျဖမိသည္မသိ။ ဒီလိုအခြင့္အေရးက ရခဲပါဘိျခင္း။ ဟုတ္သည္… မိခိုင္ ဒီအိမ္မွာ အလုပ္စလုပ္ကတည္းက အဲ့ဒီအနံ႔ကို သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တာ။ ညေနတိုင္း အန္တီ့ရဲ႕အေမ ဖြားဖြားႀကီးကို ၾကာဇံျပဳတ္ တိုက္တယ္ ဆိုတာ မိခိုင္သိၿပီးသား။ ေဟာ…ခုေတာ့ ကိုယ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ၾကာဇံျပဳတ္အနံ႔ကို တ၀ႀကီးလည္းခံစားရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ျမင္လည္းျမင္ရဦးမယ္.. ကံေကာင္းရင္ …………….။

“ဟဲ့…………ေအာ္……… မိခိုင္…..ညည္းဘာေတြေတြးေနျပန္ၿပီလဲ..လာလာ ငါ့ေနာက္လိုက္ခဲ့”
“ဟုတ္ဟုတ္…………ဟုတ္ကဲ့အန္တီ”
ဦးေဆာင္ကာေခၚသြားတဲ့ အန္တီ့ေနာက္ကို အမွီလိုက္ရင္းက တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔သာ………………….။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ေျမးေလး….ခိုင္ခိုင္……ထမင္းစားတာ နည္းလွေခ်လား၊ ဘာလဲ ဟင္းမႀကိဳက္လို႔လား၊ ဟုတ္လား သမီး”
“မဟုတ္ပါဘူးဖြားရဲ႕……. သမီး သိပ္မဆာလို႔ပါ၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္အိမ္က အန္တီကလည္း မုန္႔ ေၾကြးလိုက္လို႔ပါ”
ေျမးျဖစ္သူ ထမင္းစားေနတာကို တစိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ ေဒၚဖြားေမကေတာ့ ေျမးမေလး ခိုင္ခုိင္အေပၚ က႐ုဏာမ်က္လံုး၊ သနားၾကင္နာမႈ မ်က္လံုးေတြနဲ႔သာ ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။ လႈပ္ရွားမႈဟန္ပန္ေတြအကုန္လံုးက သားေတာ္ေမာင္နဲ႔ မတူတာေတာ့အမွန္ပင္။

“ဖြား……..ဒီအထုတ္ေတြကဘာေတြလဲဟင္” 

“ေအာ္…………..ေအး…ဟုတ္သားပဲ…….အဲ့ဒါေျမးေလး၀တ္ဖို႔တဲ့……ဖြားအသိတစ္ေယာက္က လာေပးသြားတာ။ အကုန္လုံး အလတ္ႀကီးရွိေသးတယ္ ဖြားၾကည့္ၿပီးၿပီ”

“ေအာ္…ဖြားရယ္……သမီးမွာလည္းအ၀တ္ေတြရွိပါေသးတယ္ဖြားရဲ႕ ဒါေတြေတာင္မနည္းကုန္ေအာင္၀တ္ရဦးမွာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာက ေတာမွာလို႔ အ၀တ္က သိပ္မေဟာင္းဘူးေလ”

“ေအးပါ၊ ေအးပါ ဖြားေျမးေလးကို ဖြားက လွေစခ်င္လို႔ပါ”

မိခိုင္က တစ္ေနကုန္အလုပ္လုပ္ရေပမယ့္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့ရင္လည္း မညည္းညဴခဲ့ေပ၊ ေဒၚဖြားေမက အရင္က မနက္နဲ႔ညစာကို အဆင္ေျပသလို စားေနရင္းမွ ခုဆို မိခိုင္က ညေနစာကို ပူပူေႏြးေႏြး ခ်က္ျပဳတ္ေပးေလသည္။ ေသာက္ေရ၊ သံုးေရမွအစ အစစအရာရာ အလိုက္သိတတ္စြာနဲ႔ ျပဳစုေပးေလသည္။ တျဖည္းျဖည္း ေနသားက်လာတဲ့ မိခိုင္္က ေဒၚဖြားေမရဲ႕ လက္သံုး ေတာင္ေ၀ွး တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္လာ ၿပီဟုဆိုရင္လည္း မမွားႏိုင္ေတာ့ေပ။ 

ညဘက္ အိပ္ယာထဲေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဖြားျဖစ္သူနဲ႔ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းေလးေတြေျပာဆိုၾက၊ သူသိခ်င္တာေလးေတြေမး၊ ေဒၚဖြားေမကလည္း သိသင့္တာေလးေတြေျပာျပျဖစ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား စကားေျပာရင္းက မိခိုင္ရဲ႕အေမအေၾကာင္းကို စကားလမ္းေၾကာင္း ေရာက္သြားခဲ့ရင္ေတာ့ စကားသံတို႔ တိတ္ဆိတ္သြားတတ္ပါတယ္။ 

၃ ႏွစ္သမီးအရြယ္ကတည္းက အေမျဖစ္သူရဲ႕ေမတၱာကို ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ မိခိုင္ေလးကို သားျဖစ္သူကလည္း အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ပစ္ထားခဲ့ ေလသည္။ ကိုယ့္သမီးေလးရယ္လို႔ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈမေပးခဲ့တဲ့ သားျဖစ္သူကို ေဒၚဖြားေမ ေဒါသထြက္၍မဆံုးေပ။ ဘာလို႔မ်ား အဲ့ေလာက္ေတာင္ အသိၪာဏ္ေတြ မရွိရပါလိမ့္၊ တာ၀န္ယူစိတ္ေတြကို နားမလည္ရပါလိမ့္လို႔ ေဒၚဖြားေမ ခဏခဏေတြးကာ ယူႀကံဳးမရ ျဖစ္မိေလသည္။
ပ်ံ႕က်ဲသြားတဲ့အေတြးစေတြကိုစုစည္းလို႔  သတိထားမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိခိုင္က အိပ္ေပ်ာ္ေနေလၿပီ။ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသးတဲ့ ၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္ေလးေတာင္ ဘ၀ေတြက ေအးခ်မ္းျခင္းမရွိပါလားလို႔……….တကိုယ္တည္းေတြးမိရင္းက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ စိတ္အစဥ္ေတြက ေရွ႕ေနာက္ေတာင္ေျမာက္သို႔ စတင္ကာေရႊ႕လွ်ားေနေလၿပီ။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“အေမ…….အေမေရ……လာပါဦးဗ်….”

အိမ္ထဲကို ကမူး႐ွဴးထိုးနဲ႔ ေျပး၀င္လာတဲ့ ေအာင္မင္းတစ္ေယာက္ ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူကို အလြယ္တကူမေတြ႔ရတဲ့အခါ ျမင္ျမင္ရာကို ေဒါသႀကီး စြာျဖင့္ ကိုင္ေပါက္၊ ႐ိုက္ခ်ဳိးေနပါေတာ့တယ္။ အရက္မူးလာရင္ ေသြးဆိုးတတ္တဲ့ ေအာင္မင္းကို အရင္ကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ၀ိုင္း၀န္း ေျဖာင္းဖ်ေပးၾကေပမယ့္ ေျပာမရတဲ့အဆံုးမွာေတာ့ မေျပာပဲထားခဲ့ၾကျခင္းသာ။ 

“ဟာဗ်ာ………………ဘယ္ေတြ ေရာက္ ကုန္ ၾကၿပီလဲ……….” 

အက်ယ္ေလာင္ဆံုးအသံေတြနဲ႔ ႀကံဳးေအာ္ေနတဲ့ ေအာင္မင္းအသံေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္မွ်သာ..။ ဒီလိုပံုစံမ်ဳိးျမင္ရၿပီဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးရဲ႕မ်က္လံုးေတြက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ သနားစရာ႐ုပ္ပံုေလးကို ေျပးလို႔သာျမင္ေယာင္ၾကၿပီးသားပါ။

 “ႀကီးႀကီး……ႀကီးႀကီး…..ဟိုမွာ ကိုေအာင္မင္း ေသာင္းက်န္းေနျပန္ၿပီ”
“ဟုတ္လား………ေက်းဇူးပဲသားေလးရယ္”

လမ္းထိပ္ဘက္ေရာက္ေနတဲ့ ဖြားေမတစ္ေယာက္ သားျဖစ္သူ ေသာင္းက်န္းေနတယ္ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ ေရာက္တဲ့အရပ္က အေျပးျပန္လာခဲ့ရေလသည္။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္လာျပန္ၿပီလဲဆိုတဲ့အေတြးေတြက ဖြားေမရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကို သြက္ေစလိုက္ပါတယ္။

“၀ုန္း………………”

“ဟဲ့…….ဟဲ့……အမေလး အမေလး ကုန္ပါၿပီ….ကုန္ပါၿပီ…..ေအာင္မင္းရယ္….နင့္ကိုျမင္ရတာလဲ စိတ္ေတြလည္းဆင္းရဲပါတယ္ ေျပာ………ဘာျပႆနာရွာလာ ျပန္ၿပီလဲ…”

“အေမတို႔ အဲ့ဒါေတြေျပာတာေပါ့……… ကၽြန္ေတာ့္ကိုဆို လူဆိုးလို႔ပဲျမင္ၾကတယ္ အေမကအစ”

“ေအး….ျမင္မွာေပါ့..ျမင္ၾကမွာေပါ့………….ခု နင္လုပ္ေနတဲ့ပံုစံက လူေကာင္းေတြရဲ႕စ႐ိုက္လား၊ ေျပာေလ၊ အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ ေဒါသေတြထြက္…… ရွိတာအကုန္႐ိုက္ခြဲ၊ နင့္ကို ရပ္ကြက္ထဲက ဘယ္သူေတြေလးစားလဲ၊ နင့္ကိုပညာေတြသင္ေပးထားတာ ခုလို ေသာင္းက်န္းေနဖို႔မဟုတ္ဘူး ေအာင္မင္းရဲ႕……………. ငါလဲ ျမန္ျမန္ေသသြားစမ္းပါဟယ္……ေသသြားစမ္းပါ …..”

“အဲ့လိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ အေမရာ…………ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ညစ္လို႔ပါဗ်…………စိတ္ညစ္လို႔ပါ……”

“ေအး……ညစ္……ညစ္……ဘာအလုပ္မွမရွိတဲ့သူက စိတ္ညစ္ရတယ္ရွိေသး…….သြား……..နင့္ဘာသာ အေ၀းမွာသြားညစ္”

ေဒၚဖြားေမရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုသံတို႔ တရစပ္ထြက္လာၿပီးရင္ေတာ့ ေအာင္မင္းတစ္ေယာက္ ၿငိမ္က်သြားပါေတာ့တယ္။ သူဘယ္ေလာက္ ဆိုးဆိုး ေသာင္းက်န္းေသာင္းက်န္း သူ႔အေမမ်က္ရည္က်ၿပီး ေျပာရင္ေတာ့ ဘာစကားမွ ဆက္မေျပာဆိုေတာ့ေပ။ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မဟုတ္ေပမယ့္ မထင္ရင္မထင္သလို ထထ ေသာင္းက်န္းတတ္တဲ့ ေအာင္မင္းကိုေတာ့ ဖတဆိုးေလးဆိုၿပီး အလိုလိုက္ထားခဲ့တဲ့ ဖြားေမတစ္ေယာက္ ေနာင္တႀကီးစြာေတြနဲ႔သာ။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ဟဲ့………ဖြားေမ…….နင့္သားတစ္ေယာက္ မျမင္မိပါလား၊ ဒီေကာင္ ဘယ္ေတြေရာက္ေနလဲ”

“ရွိျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ညစ္ရ၊ မရွိျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ပူရတယ္ ကိုစိန္ေသာင္းေရ၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတို႔ရြာဆိုလားပဲ အဲ့ဒီကို အလည္သြားေလရဲ႕၊ သြားတာေတာင္ ၂ လေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ၊ ျပန္လာမွ ဘာအသံေတြၾကားရဦးမလဲမသိပါဘူး………….”

“ေအးပါ ဖြားေမရယ္….နင္လည္း နင့္သားကို သိပ္လည္းအလုိမလိုက္နဲ႔ဦး ငါကၾကားထဲက စိတ္ဆိုးခံၿပီးေျပာရတာ၊ ၾကား ၃ ၾကား မ၀င္ရဘူးတဲ့”

“စိတ္လည္းမဆိုးရပါဘူး ကိုစိန္ေသာင္းရယ္၊ ကၽြန္မ အားလံုးရဲ႕ေစတနာေတြကို နားလည္ပါတယ္။ ခုကလည္း ကိုယ့္မိုက္ျပစ္နဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ လည္း ကိုယ္ပဲခံရေတာ့တာေပါ့”

“ေအးပါ ေအးပါ ဒါဆို ငါျပန္လိုက္ဦးမယ္”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ဟုတ္ကဲ့”

ကိုစိန္ေသာင္းျပန္သြားၿပီးခဲ့ေပမယ့္ ဖြားေမရဲ႕စိတ္အစဥ္က အေ၀းကိုေရာက္ေနတဲ့ သားေတာ္ေမာင္ကိုတစ္လွည့္၊ ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကိုတစ္လွည့္ အေတြးမ်ားစြာရစ္သိုင္းေနပါေတာ့တယ္။
အသက္ႀကီးခါမွ ရလာတဲ့သားတစ္ေယာက္ ဆိုသေလာက္ေလာက္ကို ဖြားေမတို႔ေတြ အရမ္းခ်စ္ခဲ့ရ၊ အလိုလိုက္ခဲ့ရတာပါ။ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ အညႈိးမခံဘဲ မရွိရွိတဲ့ၾကားထဲက လိုတာအကုန္ရေစခဲ့တာပါ။ ခင္ပြန္းသည္ရွိစဥ္တုန္းကေတာ့ ဖြားေမက ဘာမွပူပန္ေၾကာင့္ၾကမႈ မရွိခဲ့ပဲ သားတစ္ေယာက္ ထိန္းေက်ာင္းရင္းက ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသူေပ။ ေအာင္မင္းအသက္ 13 ႏွစ္အရြယ္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ခင္ပြန္းသည္က ဆံုးပါးသြားခ်ိန္မွာ ဖြားေမအသက္လည္း 40 ေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ 

ရွိတာေလးေတြထုခြဲေရာင္းခ်စားေသာက္ရင္းက ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္ႀကီးမွ လမ္းေဘးေစ်းသည္ဘ၀ကို ဖြားေမပိုင္ဆိုင္ခဲ့ျခင္းသာ။ ပညာေရးကို ဆံုးခန္းတိုင္ေစခ်င္ေပမယ့္ သားျဖစ္သူက ၁၀ တန္းသာေအာင္ၿပီး ဘာမွမေရရာခဲ့ေပ။ အေမ့ကိုလည္းဂ႐ုမစိုက္၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း မထီမဲ့ျမင္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္းအရြယ္ေရာက္လာတဲ့ ေအာင္မင္းက ခုလိုအေျခအေနမ်ဳိးေတြ ေရာက္ရျခင္းပင္။ “ေျပာမဲ့သာ ေျပာရတာပါ င့ါသားေလးက ဆိုး႐ံုပဲဆိုးတာပါ၊ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္းေတာ့ မရွိပါဘူး”ဟု ကိုယ့္ဘာသာ ေျဖသိမ့္လိုက္ရင္းကပဲ သားေတာ္ေမာင္ကို သတိရသလိုလို လြမ္းသလိုလို ျဖစ္မိေလေတာ့သည္။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ဟင္…….ဘာ…..ဘာရယ္…ႀကီးႀကီးကို… ျပန္ေျပာစမ္းပါဦး သားတို႔ရယ္ ”

 ၾကားလိုက္ရတဲ့ သတင္းကို  သတင္းေကာင္းလား၊ သတင္းဆိုးလား ဖြားေမ မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ေပ။ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္သလို မတ္တပ္အေန အထားကေန ထိုင္လ်က္ျဖစ္သြားတဲ့ ဖြားေမကို ေအာင္မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတို႔ တြဲကူေဖးမရင္းက ဘာစကားမွ ဆက္မဆိုမိၾက။

“ေအာင္မင္းက တစ္ကယ္ေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား သားတို႔ရယ္၊ ငါ့သားေလးတို႔က ၀ိုင္းၿပီးမတားၾကဘူးလား ဟင္၊ သူ႔အေၾကာင္းလည္း သားေလးတို႔သိသားနဲ႔ကြယ္ ဘယ္အရာကိုမွ ေလးေလးနက္နက္ထားတတ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး… တစ္ဖက္သားကို အားနာစရာ မ်က္ႏွာ ပ်က္စရာေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ……………..ဟင္း……ေအာင္မင္းနဲ႔ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ…”

သက္ျပင္းကိုအရွည္ႀကီးခ်လိုက္တဲ့ ဖြားေမရဲ႕ ပံုသ႑ာန္တို႔ တည္ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ေအာင္မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတို႔ စကားစကို ဆက္ရဲေလေတာ့သည္။ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေသာကအပူကို ဘယ္သူေတြကိုေ၀မွ်လို႔ ဘယ္လိုေတြ ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္ၾကပါ့မလဲ။
“ေအာင္မင္းက ဒီတစ္ခါ တစ္ကယ္ပါ ဖြားေမရဲ႕ သားတို႔မညာပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ေအာင္မင္းကလည္း မွာလိုက္ပါတယ္ ဖြားေမကို ဘာမွ စိတ္မပူပါနဲ႔တဲ့၊ သူ႔လုပ္ရပ္ကို သူတာ၀န္ယူတယ္တဲ့”

“မပူလို႔ရမလားသားတို႔ရယ္ သူမ်ားသားပ်ဳိသမီးပ်ဳိကို ခိုးယူသြားတယ္ဆိုတာ သူက ခပ္လြယ္လြယ္သေဘာထားေပမယ့္ ဖြားေမက မိဘခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာရမယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဒါက ပစ္ထားလို႔ရတဲ့အရာမွမဟုတ္တာ၊ ကဲပါ တစ္ခါတည္း သားတို႔မိဘအိမ္ကုိ ဖြားေမလိုက္ခဲ့မယ္ အႀကိဳးအေၾကာင္းေလးေျပာရ ဆိုရတာေပါ့၊ လူႀကီးေတြေကာ အိမ္မွာ ရွိၾကတယ္မလား…….”
“ဟုတ္…..ဟုတ္….ဟုတ္ကဲ့ဖြားေမ”

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

ကိုယ္နဲ႔လည္းတစ္ခါမွမရင္းႏွီးဖူး၊ ေရာက္လည္းမေရာက္ဖူးတဲ့ အရပ္ေဒသတစ္ခုဆီကို ဖြားေမ အရဲစြန္႔လို႔ လာခဲ့ရျပန္ပါၿပီ။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္သြားတဲ့ သားျဖစ္သူကို ေဒၚဖြားေမ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ သြားၾကည့္သင့္တယ္မဟုတ္ပါလား…. တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးမို႔ လုပ္ေပးသင့္လုပ္ေပးထိုက္တာေလးေတြကို အတက္ႏိုင္ဆုံး ျဖည့္ဆည္းေပမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရင္းက ေ၀းလံလွတဲ့ ဒီခရီးကို တစ္ကုိယ္တည္းစြန္႔စားကာ ထြက္လာခ့ဲရျခင္းပါ။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ရဲ႕ စိမ္းစိုေနတဲ့ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေတြက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ စိတ္အစဥ္ကို တခဏတာေတာ့ ေအးခ်မ္းေစခဲ့ေလသည္။ 

မျမင္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ ပံုသ႑ာန္ေတြကို မွန္းဆေနရင္းက မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ေခၽြးမေလးကိုလည္း ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးေဖာ္ၾကည့္ရတာ အေမာပင္။ မိဘနဲ႔အတူေနတာေတာင္ စား႐ံု အိပ္႐ံုသာ အားကိုးရတဲ့ ဒီသားတစ္ေယာက္က အိမ္ေထာင္မႈတစ္ခုကိုမ်ား ဘယ္လိုမ်ား ထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါ့မလဲ။ ကေလးမေလးရဲ႕ မိဘေတြကေကာ ဘယ္လိုမ်ားေျပာၾကမလဲ…..။ အဆင္မွေျပၾကပါ့မလား……..။ ဘာေတြမ်ား လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကပါ့မလဲ…………….ေဒၚဖြားေမတစ္ကိုယ္တည္း အေတြးမ်ားနဲ႔ခ်ာခ်ာလည္ေနခဲ့ေလၿပီ။

“(……)………ဆင္းမွာ ပါေသးလား”

စပါယ္ယာေကာင္ေလးရဲ႕ ေအာ္သံအဆံုးမွာေတာ့ ေဒၚဖြားေမရဲ႕အေတြးစတို႔ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ေလသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ သူဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္တစ္ခု ေရာက္ေတာ့မယ္ေလ။

“(…..)………ဆင္းမွာ ပါေသးလား”

“ပါတယ္ ပါတယ္သားေရ……အေမ့ကို အထုတ္ကေလး ခ်ေပးပါဦးေနာ္”
႐ုိးသားေအးေဆးဟန္ရွိလွတဲ့ စပါယ္ယာေကာင္ေလးရဲ႕ ေဖာ္ေရြအၿပံဳးေလးနဲ႔ ကူညီဟန္ေလးက ေဒၚဖြားေမအတြက္ေတာ့ တစ္သက္ မေမ့စရာပင္။ အသံခပ္၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ခရီးသည္ေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးမႈေလးေတြကေတာ့ အားရေက်နပ္စရာပင္။ မွတ္တိုင္မေရာက္ခင္ ကတည္းက အေ၀းကိုလွမ္းေမွ်ာ္ေနမိတဲ့ ေဒၚဖြားေမကေတာ့ သားေတာ္ေမာင္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လွၿပီ။

“အေမ……………..သားဒီမွာ”
“သား……..သားေလး…ေအာင္မင္း………..”

အားရ၀မ္းသာျခင္းနဲ႔အတူ သားျဖစ္သူထံေျပးသြားမိေတာ့ ေနာက္ဘက္နားဆီက မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ေခၽြးမေလာင္းေလးကိုလည္း ျမင္လိုက္ ရပါတယ္။ အားေပးအၿပံဳးေလးနဲ႔ ႀကိဳဆိုေနရွာတဲ့ သူမေလးကိုလည္း ဖက္လွဲတကင္းျပဳလို႔ ေဒၚဖြားေမတစ္ေယာက္ ေနရာသစ္တစ္ခုဆီသို႔ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ပါၿပီ။ သားဆိုတဲ့အသိတစ္ခုနဲ႔ မိခင္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ရွိမႈေတြၾကားမွာ ခဏတာေလးေတာ့ ေဒၚဖြားေမတို႔သားအမိေတြ ေလာက အဆင္ႏိုင္ခဲ့ၾကေလသည္။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“အေမ…………အေမ……….ကၽြန္ေတာ္ပါ”

ခပ္အုပ္အုပ္အသံတစ္ခုက အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေဒၚဖြားေမရဲ႕နားထဲကို အတင္းတိုး၀င္လာပါတယ္။ ေမွာင္မဲေနတဲ့ ည အခ်ိန္ဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းေနရတဲ့ ေဒၚဖြားေမ အနည္းငယ္ေတာ့ ေၾကာက္႐ြံသြားမိေလသည္။

“ဘယ္သူလဲ………..ဘယ္သူလဲ”

ေသခ်ာေအာင္အသံျပဳလိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္ကျပန္ေျပာသံက ေအာင္မင္းအသံမွ ေအာင္မင္းအသံပင္။ မိန္းမရၿပီးကတည္းက အေမကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားခဲ့ရာက ခု ညႀကီးမင္းႀကီး ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္လာျပန္သည္မသိ။
အိမ္ေရွ႕တံခါးကို အသာဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါမွာ အရမ္းကို ပင္ပန္းၿပီး နဂို႐ုပ္ေျပာင္းသြားတဲ့ ေအာင္မင္းပံုစံကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ေဒၚဖြားေမရင္ထဲ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းမသိေပ။ ခရီးေဆာင္ေက်ာပိုးအိမ္အေဟာင္းကလည္း စုတ္ျပတ္လို႔၊ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အ၀တ္တစ္စံုကလည္း သူ႔နဂို႐ုပ္ကို ပို၍ေျပာင္းေစခဲ့ေလသည္။

“အေမ……ကၽြန္ေတာ္ ခဏေနရင္ သြားေတာ့မွာ……….အေမ့ဆီ ခု ခဏေလး ၀င္လာတာ”

“ဟဲ့…….ဟဲ့….ဘယ္လိုျဖစ္ရျပန္တာတုန္း ေအာင္မင္းရယ္…….အေမ့ကိုလည္းေျပာစမ္းပါဦး…………ဟင္၊ မင္း.ဘာေတြျဖစ္လာျပန္ၿပီလဲ….. အေမရင္ေတြထိတ္လိုက္တာ”

“…………..……………အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ အဲ့ဒါပဲအေမ………….ကၽြန္ေတာ္ လက္လြန္သြားတယ္……….ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေအးခိုင္မရွိေတာ့ဘူး…မနက္အေစာႀကီးကတည္းက ဘယ္ထြက္သြားမွန္းမသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ သူ႔အမ်ဳိးေတြအိမ္ သြားေနတယ္ထင္တာ ခုက အဲ့လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး…..သမီးေလးကိုထားသြားတယ္။ ခု သူ ရခိုင္ဘက္မွာလို႔ သတင္းရလို႔ အဲ့ဒီကို ကၽြန္ေတာ္သြားမလို႔…..”

“ဒါနဲ႔ ကေလးကေကာ…ခု ဘယ္အရြယ္ရွိေနၿပီလဲ၊ နင္  ဘယ္သူေတြန႔ဲထားခဲ့လဲ………စိတ္ခ်ရလိ႔ုလားဟယ္”
“၃ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီအေမ………စိတ္ခ်ရပါတယ္ သူ႔အေဒၚေတြဆီမွာ…..”

“မင္း………ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္ ေအာင္မင္း…….ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္၊ မင္းရဲ႕ မျဖစ္စေလာက္အသိၪာဏ္ေလးက ခုၾကည့္စမ္း.. မင္းတို႔ သားတစ္ကြဲ.မယားတစ္ကြဲျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ……. ကေလးကေကာ…… မိတကြဲ….ဖတကြဲမဟုတ္ဘူးလား………… ဒီေလာက္ကေလး ငယ္ငယ္ကေလးရွိတာကိုေတာင္ နဲနဲပါးပါး ထိန္းပါဦးလားေအာင္မင္းရယ္၊ မင္းဘယ္ေလာက္ ႏွိပ္စက္ထားလဲမွမသိတာ…. ထြက္ေတာင္ ေျပးရတယ္လို႔…….ငါျဖင့္ မင္းနဲ႔မွပဲ မၾကားဖူးတာေတြအကုန္ ၾကားဖူးေတာ့တယ္”

“ကၽြန္ေတာ္လည္း မတက္ႏိုင္ဘူးအေမရာ…………ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုက္ဆံနည္းနည္းေလာက္ရွိရင္ေပးလိုက္ပါဦး…….ဒီမွာ ပါလာတာေတြ အကုန္ကုန္ၿပီ”

မေျပာခင္ကတည္းက ေဒၚဖြားေမသိၿပီးသားပင္။ တကူးတက ဒီကို၀င္လာကတည္းက ေငြလိုလို႔ဆိုတာ ေဒၚဖြားေမ တြက္ဆမိပါရဲ႕၊ လူဆိုးမွ လူၾကမ္း၊ လူၾကမ္းမွ လူယုတ္မာ ျဖစ္ေတာ့မယ့္ သားျဖစ္သူ လူမိုက္ႀကီးကို ၾကည့္ေနတဲ့ ေဒၚဖြားေမရဲ႕ ဂ႐ုဏာမ်က္၀န္းေတြက အေမွာင္ထဲမွာပင္ အေရာင္တလက္လက္နဲ႔သာ…………….အဲ့ဒီညကအျဖစ္အပ်က္တို႔ျဖစ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေအာင္မင္းနဲ႔ ေဒၚဖြားေမတို႔ အဆက္သြယ္က ျပတ္သထက္ျပတ္သြားခဲ့ရေလသည္။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ဖြားေမ….ဖြားေမ…”
“ေအာ္…..ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔……….ကိုေက်ာ္ဦး…………ဆို…..ဘာကိစၥ”
“ေအး………ကိစၥကေတာ့ နင့္သားကိစၥပဲ……ဒီလိုဟ.….ငါ ဟိုတေလာက နယ္ကိုခဏေရာက္သြားတယ္........နင့္သားကို မဂၤလာေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ရြာေပါ့”

“ေအာ္……ဟုတ္ကဲ့”
“ၾကားရတဲ့သတင္းေတြ မေကာင္းဘူးဟာ…………နင့္ေခၽြးမက ဘာသတင္းဘာအစမွကိုမရ၊ နင့္သားကလည္း ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြား လုိက္ပဲတဲ့……ဘာေတြမ်ားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနလဲမသိပါဘူး………….အဲ…….ကေလးက အစကေတာ့ သူ႔အေဒၚေတြေကၽြးေမြးထာလို႔ ၄ တန္းေလာက္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီဆိုပဲ”
“အစကဆိုေတာ့ ခုကေတာ့ဟင္….ခုကေကာ”

“ငါၾကားတာေတာ့………. သူ႔အေဒၚရင္းဆီမွာ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့………. ကေလးမေလးလည္း သိပ္ငယ္ေတာ့တာမဟုတ္ဘူး……….အဲ့ဒါ..နင္ သိရေအာင္ ငါလာေျပာတာ”
“ဟုတ္……….ဟုတ္ကဲ့…….ေက်းဇူးပါကိုေက်ာ္ဦးရယ္……ေက်းဇူးပါ…”

စကားေျပာၿပီး ထျပန္သြားတဲ့ ကိုေက်ာ္ဦးရဲ႕ေက်ာျပင္ကို ခပ္ေတြေတြေလး ေငးၾကည့္ေနရင္းက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ အေတြးအာ႐ံုတို႔ ေနာက္ျပန္ဆြဲ မိေလေတာ့သည္။ ေဒၚဖြားေမမွာ ေျပာစရာစကားလံုးတို႔ မရွိႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူမ ဘာမ်ား ေျပာႏိုင္ပါမည္နည္း………..။ 

အေ၀းတစ္ေနရာေရာက္ေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ဆီက အေမတစ္ေယာက္ဆီကို ေမတၱာစကားလံုးတို႔ေ၀းစြ သူ႔ေသြးသားအရင္းကိုေတာင္ ပစ္ထားရဲတဲ့ ဒီလိုသားမ်ဳိးကို ကိုယ္တိုင္ေမြးဖြားခဲ့တာပါလားဟု ေဒၚဖြားေမ သိလိုက္ရေလသည္။ မျမင္ဖူးေသးေပမယ့္ မွန္းဆၾကည့္ႏိုင္တဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းအတြက္   

“ငါ……ဘယ္လိုေနရာက ၀င္ၿပီး ေနရာယူရပါ့မလဲ….” လို႔ ေတြးမိတဲ့တစ္ကိုယ္တည္းအေတြးေတြက ေလထဲမွာပဲ အကုန္ေပ်ာက္ကုန္ေလၿပီ။
အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ခရီးေ၀းမသြားႏိုင္တာကတစ္ေၾကာင္းနဲ႔ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာတို႔က ေဒၚဖြားေမကို အရာအားလံုး ေမ့ေပ်ာက္ေစခဲ့ေလသည္။ တစ္ခါတေလ ရမိတဲ့သတိကိုေတာင္ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားေနထိုင္ခဲ့ရင္းက မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေန႔တစ္ရက္ကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ေလသည္။

တစ္ခါတုန္းကလို လူမသိသူမသိမဟုတ္ပဲ မနက္အေစာႀကီးမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲလို႔ အေမ့အိမ္ေပၚ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာတဲ့ သားကို ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဒၚဖြားေမ ပိုမိုေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုခဲ့ေလသည္။ အေမ့ရဲ႕ အျပစ္တင္သံတို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ေအာင္မင္းတစ္ေယာက္ အ့ံၾသသြားတဲ့ဟန္ပန္က သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္ေတြက်လာသည္အထိပင္။ 

အျပစ္မ်ားစြာတင္ေနတဲ့သားကုိ ေဒၚဖြားေမက ေနာက္ထပ္အျပစ္ေတြမတင္ရက္ေတာ့ေပ။ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ေရာက္လာတဲ့သူတစ္ေယာက္ အတြက္ ေဒၚဖြားေမက အားျဖစ္ေစခဲ့သည္ေလ။ အေမ့ကို႐ိုက်ိဳးစြာကန္ေတာ့ေနတဲ့ သားျဖစ္သူကုိတစ္လွည့္ အဖြားျဖစ္သူကိုတစ္လွည့္ ၾကည့္ေနရွာတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖဴစင္႐ိုးသားတဲ့မ်က္၀န္းေလးေတြက အထင္းသားပင္။
အေမ့အိမ္မွာ တစ္ညသာအိပ္ၿပီး သူ႔ဘ၀သူ႔အေၾကာင္းကို သူသာဖန္တီးမယ္လို႔ဆိုၿပီး ထြက္ခြါသြားတဲ့ သားျဖစ္သူကို ဒီတစ္ခါလည္း ေဒၚဖြားေမ မတားရက္ႏိုင္၊ မတားႏိုင္ခဲ့ပါ။ သားအစား သူ႔သမီးေလးဘ၀ခရီး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေစရေအာင္ အေမ့လက္ထဲ အပ္ခဲ့ပါရေစ…….. အပ္ခဲ့ပါရေစတဲ့…………..။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----*** 

နံနက္ခင္းအလင္းေရာင္ေလးနဲ႔အတူ အကၽြိကၽြိ တကြိကြိေအာ္ျမည္ေနတဲ့ ေက်းငွက္ေလးေတြရဲ႕အသံေၾကာင့္ မိခိုင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ ႏိုးသြားခဲ့ေလသည္။ “ေအာ္….ငွက္ကေလးေတြက ဒီမွာလည္းရွိတာပါပဲလား” ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔အတူ 
“ေအာ္…..င့ါႏွယ္………… ေတာ္ေတာ္ တံုးတာပဲ”လို႔ ကိုယ့္ဘာသာေတြးလိုက္ရင္းက မ်က္ႏွာေပၚမွာ အၿပံဳးတစ္ပြင့္က ျဖတ္ေျပးသြားေလသည္။ 

 “ခိုင္ခိုင္……………ေျမးေလး…………ဘာေတြေငးေနတာလဲ…………ဖြားၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ”
“ဟင့္အင္း…….ဘာမွမေငးပါဘူးဖြားရဲ႕ ငွက္ေအာ္သံေလးေတြကို နားေထာင္ေနတာ…..အရင္က သမီးတို႔ေတာထဲမွာလည္း အ့ဲလိုအသံေလး ေတြ မနက္တိုင္းၾကားရတယ္ေလ……………အ့ဲဒါေၾကာင့္ပါ”
“ကဲကဲ…ဒါဆိုလည္း……..သြား မ်က္ႏွာသစ္ေခ်……….”
“ဟုတ္………..ဖြား”

အိပ္ယာေတြသိမ္းကာ ထသြားေလတဲ့  ေျမးျဖစ္သူ ခိုင္ခိုင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေဒၚဖြားေမ တက္သေလာက္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ေဆြးေျမ့ေျမ့ ေလးျဖစ္သြားတ့ဲ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို ေဒၚဖြားေမ မသိပဲေနပါ့မလား……..မ်က္၀န္းေလးထဲမွာ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးေတြေတာင္ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ ပါလိမ့္မယ္။ 

မ်က္ႏွာသစ္ကာ တစ္ေန႔တာေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို ခပ္သြက္သြက္ေလးလုပ္ေနတဲ့ မိခိုင္ကို ေဒၚဖြားေမ အိမ္ေပၚကေနပဲ ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။ အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာပင္ မိခိုင္က ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ထမင္းခ်က္ၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ ေဒၚဖြားေမအတြက္၊ သူ႔အတြက္ အကုန္ျပင္ဆင္ၿပီးခ်ိန္ မွာေတာ့ မိခိုင္အလုပ္သြားဖို႔ မနက္ 8 နာရီအတိပင္။

“ဖြား……..ဒီမွာ………သမီး အားလံုး ျပင္ဆင္ၿပီးခဲ့ၿပီေနာ္………….. မနက္စာထမင္းကို အမ်ားႀကီးစားထားေနာ္ဖြား……ၿပီးေတာ့ ေစ်းလည္းသြားမထားနဲ႔ေနာ္……..မနက္ဖန္မွ သမီး အေစာႀကီးသြားေပးမယ္၊ ေန႔လည္စာကို သမီးနဲ႔တူတူစားေနာ္……….သြားၿပီ……..ဖြား……”

ဒါက သူ႔တာ၀န္တစ္ခုပင္ မနက္တိုင္းမွာေနက်၊ လုပ္ေနက် သူ႔ပံုစံေလးေတြပါ။ ဆံပင္ကုတ္၀ဲေလး ခါသြားသည္ထိ လက္ျပကာ လွမ္းထြက္သြားတဲ့ သူ႔ဟန္ပန္က သူ႔အေမ အေသးစားေလးတစ္ေယာက္လိုပင္။ “အသက္ရွင္သလား၊ ေသသလားမသိ၊ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္ေနမွန္းမသိတဲ့ မိခိုင္အေမ တစ္ေယာက္ေတာ့ျဖင့္ သူ႔သမီးေလးကို တစ္ေနရာရာမွာျမင္ရင္ေတာင္ မွတ္မိသိႏိုင္ပါ့မလား” လို႔ ေဒၚဖြားေမတစ္ေယာက္ တစ္ကိုယ္တည္းေတြးေတာေနမိပါေတာ့တယ္။

ကေလးမေလးရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္အခ်ိဳ႕ထဲမွ မိမိသိသေလာက္ တစ္ပိုင္းတစ္စေလးကို ျပန္ေတြးၾကည့္တဲ့အခါ ….၊  မိခိုင္ရဲ႕ဘ၀ေလး ဘယ္ကစပါလိမ့္လို႔ အစျပန္ေပၚၾကည့္တဲ့အခါ………………၊ 

အစျပန္ေဖာ္ၾကည့္တဲ့အခါ…………………၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဒၚဖြားေမက တစ္ခုတည္းေသာအေၾကာင္းတစ္ခုကိုသာ သိလိုက္မိပါေတာ့သည္။

စိမ့္စမ္းေရ
9.10.2014
http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/
တကၠသိုလ္ရဟန္းပ်ိဳ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၃)၊ အမွတ္ (၁) တြင္လည္း ဖတ္႐ႈအားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on

“သူဇာ နင့္ဟာက ေသခ်ာလို႔လားဟယ္”
ညည္းသံခပ္ပါပါနဲ႔ေျပာလာတဲ့ သီတာ့စကားကို ကၽြန္မ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖမိေပ။ ဟိုးအေ၀းကေန ေရာက္လာမယ့္ ကားတစ္စီး ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ လမ္းေမွ်ာ္လို႔ၾကည့္ေနမိပါတယ္။
ခါတိုင္းရက္ေတြေတာ့ တျခားလိုင္းကားနဲ႔ျပန္ေနက်ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီေန႔(ၾကာသပေတးေန႔)တိုင္း ဒီလမ္းက ျပန္လာတတ္တဲ့ ဦးေမာင္ရဲ႕ကားကိုကၽြန္မတို႔ ေမွ်ာ္ေနၾကျခင္းသာ။
“လာေတာ့မွာပါဟယ္၊ သူက ၾကာသပေတးေန႔တိုင္းျပန္လာေနက်ပဲဟာ”
လက္ကနာရီကိုၾကည့္လိုက္၊ ကားလမ္းမေပၚကိုၾကည့္လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ သီတာ့နည္းတူ ကၽြန္မလည္း လည္ပင္းတဆန္႔ဆန္႔ျဖစ္ေနေပသည္။ ခါတိုင္းျပန္ေနက်လမ္းကမျပန္ပဲ ဦးေမာင္လာမည့္လမ္းက ႀကိဳတင္ေစာင့္ေနၾကတာမို႔ ေသခ်ာပါ့မလားဆိုတဲ့အေတြးေတြက စိတ္ကုိပူပန္ေစသည္။
“ဟယ္….လာၿပီ လာၿပီ……….ဟိုးမွာ”
ခပ္လွမ္းလွမ္းအေ၀းကတည္းက ျမင္ႏိုင္တဲ့ ဦးေမာင္ရဲ႕ကားကိုျမင္ေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္မတို႔ကိုျမင္သာေအာင္ လမ္းမေပၚထြက္ရပ္ေနၾကရင္းက ဦးေမာင္ရဲ႕ကားေပၚ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။
အရပ္ပုပု ဗိုက္ရႊဲရႊဲနဲ႔ ဦးေမာင္က ေခၽြးေတြလည္းရႊဲေနေလသည္။ ဦးေမာင္ဗိုက္ပူသလို ဦးေမာင္ရဲ႕ကားကလည္း ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ကေခၚသလို ကားဗိုက္ပူအမ်ဳိးအစားပင္။ သစ္သားနံရံ၊ သစ္သားခံု၊ သစ္သားအမိုးပံုစံေတြေၾကာင့္ ကေလးေတြအႀကိဳက္ ခုန္ေပါက္ေဆာ့ကစားႏိုင္တဲ့ ကားမ်ဳိးပင္။
 “စိတ္ပူလိုက္ရတာ ဦးေမာင္ရယ္၊ သမီးတို႔က ဒီေန႔မ်ားမလာျဖစ္ဘူးလားလို႔”
“ညည္းကိုေျပာထားသားပဲ ငါဒီခ်ိန္ျပန္ေနက်ပါဆို”
“အင္းပါ အင္းပါ…. သမီးတို႔ကလည္းႀကံဳလို႔ပါ။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့……ေဟာ ခုလို စကားေလးဘာေလးေျပာၿပီး ျပန္ရေတာ့ မေကာင္းဘူးလားဦးေမာင္ရယ္” “ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ…ဟုတ္ပါတယ္”
ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ဦးေမာင္ကို ကၽြန္မတို႔တစ္လမ္းလံုးသိၾက၊ ခင္ၾကပါတယ္။ ေနတာၾကာလာေတာ့လည္း အားလံုးက မိသားစုေတြလိုပင္၊ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္သလို႔ ေဖးမကူညီၾကရင္းကပဲ အားလံုးက အသက္ရွင္ ေနၾကရတာ မဟုတ္ပါလား။
စကားတေျပာေျပာနဲ႔ စီးလာၾကရင္းက ကၽြန္မတို႔လမ္းထိပ္နားသို႔ပင္ေရာက္လာေခ်ၿပီ။ လမ္းထဲသို႔ ခ်ဳိးေကြ႕၀င္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ…..“ညည္းတို႔ခဏေနၾကေနာ္……..ငါ ဆီျဖည့္လိုက္ဦးမယ္” “ဟုတ္ကဲ့ ဦးေမာင္”
“ဟာ……….ဦးေမာင္…….ဦးေမာင္………….ခဏ….ခဏေနဦး……….. စက္ပိတ္သြားဦးေလ………”
“ရတယ္……….ရတယ္……..မၾကာဘူး……ခဏေလး……….ခဏေလး…..”
“ဟာ…ဒုကၡပါပဲ…ဦးေမာင္ကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ”
စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူ အသံေတြပါတုန္လာတဲ့ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚမွာပဲဆက္ေနရမလား၊ ေအာက္ပဲဆင္းေပးရမလား ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဦးေမာင္ျပန္အလာကိုသာ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေစာင့္ေနမိပါတယ္။ ဆိုင္ထဲကဘယ္သူမွမထြက္လာသလို၊ မည္သူမွလည္းဆီလာမျဖည့္ေသးေပ။ စက္သံေတြဆူညံေနတဲ့ ကားေခါင္းခန္းထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လို႔ေပါ့။
“ဟဲ့ဟဲ့ သူဇာ ၾကည့္ပါဦး”
“ဘာလဲဟ”
“ဟိုမွာၾကည့္…….ဦးေမာင္၀င္သြားတာ ဆီဆိုင္မွမဟုတ္ဘဲ……….ဟားဟားဟား…..ဟားဟားဟား……”
ႏွစ္ေယာက္သား အားရပါးရ ရယ္မိတဲ့ရယ္သံအဆံုးမွာေတာ့ ဦးေမာင္တစ္ေယာက္လည္း ၿပံဳးခ်ဳိတဲ့မ်က္ႏွာေဘးနဲ႔ ဆိုင္ထဲက ထြက္လာပါေတာ့တယ္။
“ညည္းတို႔ေတြေတာ္ေတာ္တံုးတာပဲ၊ ငါက ကားကိုဆီျဖည့္မယ္လို႔ေျပာလို႔လား….ဟားဟားဟား”
ကိုယ့္ဘာသာနားလည္သြားတဲ့ ဆီျဖည့္တဲ့ကိစၥကိုေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ ဒီအေၾကာင္းကို ေျပာမိေပဦးမည္။ ေအာ္…ဦးေမာင္ရယ္ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့………..ေနာ္။
5.11.2014
စိမ့္စမ္းေရ

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on

အိမ္ျပတင္းကို ျဖတ္လို႔ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ေလေျပတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေအးသီတာေက်ာထဲခပ္ေအးေအးကေလး ခံစားလိုက္ရေလသည္။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ေသးတာမို႔ အိမ္ျပတင္းကို ပိတ္ရင္ေကာင္းမလား၊ ခဏေစာင့္ရမလားနဲ႔ မိမိဘာသာ ေတြေ၀ ေနရာမွ “ပိတ္ထားလိုက္တာေကာင္းပါတယ္”….ဟု စိတ္ကိုတင္းကာ ျပတင္းေပါက္တံခါးအား ဆြဲကာပိတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာရဲ႕တံခါးပိတ္သံက လိုတာထက္ပိုက်ယ္သြားသလိုပင္။ အိမ္အလယ္ခန္းဆီမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေမမ်ား ႏိုးသြားမလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္န႔ဲ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ အေျပးၾကည့္ရျပန္ပါတယ္။ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္ေတာ့မွ ေအးသီတာတစ္ေယာက္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဟု သက္ျပင္းခ်ကာ အိမ္ေရွ႕ဘက္ဆီသို႔ အသာေလး ျပန္ထြက္လာလိုက္ပါတယ္။

ညက တိတ္ဆိတ္ေနတာမို႔ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ နာရီစက္သံက တစ္အိမ္လံုးမွာ အက်ယ္ဆံုးပင္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ တခ်က္ခ်က္ႏွင့္ သူ႔တာ၀န္ သူထမ္းေဆာင္ေနသည္မွာ မည္သူမွ်ပင္ ဂ႐ုစိုက္မိပံုမေပၚေခ်။ သူက ဂ႐ုမစိုက္ေပမယ့္ ေအးသီတာကေတာ့ ဂ႐ုစိုက္ရေလသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေရာက္ေနၿပီလဲ စသည္စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္ေတြကိုပဲ တြက္ယူကာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရသည္မွာ ရက္ေပါင္းပင္ မေရႏိုင္ေတာ့။

ဟိုဟာေလးလုပ္ရင္ေကာင္းမလား၊ စာဖတ္ေနရမလား၊ ကုလားထိုင္နဲ႔ထိုင္ေစာင့္ေနရမလား အိုး….တစ္ေယာက္တည္းကို အမ်ဳိးကိုစံုလို႔ 
“သမီး….မအိပ္ေသးဘူးလား၊”
အိပ္ခန္းထဲက အေမ့အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ လန္႔၍သြားေလသည္။ အေမဘယ္တုန္းထဲကမ်ား ႏိုးေနပါလိမ့္လို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္ၾကည့္ၿပီး………… 

“အေမ ႏိုးေနတာၾကာၿပီလား…..ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္ အိပ္မေပ်ာ္တာလား”
“အိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္သမီးရယ္ ခုေလးတင္ႏိုးလာတာ၊ သမီးမအိပ္ေသးဘူးလား”
“ဟုတ္……..အေမ့သားကိုေစာင့္ေနတာ…..သူ ျပန္လာခါနီးၿပီေလ”
“အိပ္ေရးပ်က္တာေပါ့သမီးရယ္။ သမီးက မနက္က်ရင္လည္း အေစာႀကီးထရေသးတာမဟုတ္လား၊ သမီးေမာင္ေလးက စိတ္ခ်ရၿပီးသားပါ။ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းႏိုင္ပါတယ္ကြယ္ ………”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမရယ္…… ျပန္အိပ္ေတာ့ေနာ္ ကိုေဇာ္ျပန္လာၿပီးရင္ သမီးလည္းခဏေနရင္ အိပ္ေတာ့မွာပါ။” 

အေမ့ကို ျပန္သိပ္ေပးခဲ့ၿပီး ေအးသီတာအိမ္ေရွ႕ဆီျပန္ထြက္လာမိေတာ့ အိမ္အလည္တိုင္ထိပ္စီက နာရီကို ၾကည့္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနေလသည္။ 
“ေအာ္……… ၁၂ နာရီေတာင္ခြဲေတာ့မွာပါလား………..”လို႔ ေတြးလိုက္မိရင္းက မၾကာခင္မွာပဲ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ ျပန္လာခ်ိန္နီးၿပီဟု မိမိဘာသာ စိတ္ကိုေျဖေလ်ာ့ရင္းက ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ စာဖတ္ေနလိုက္ပါတယ္။

ညပိုင္း တကၠစီေမာင္းေနတဲ့ ေမာင္ေလးက တစ္ခါတစ္ေလ ညဥ့္နက္တတ္ေလသည္။ သူမ်ားေတြလို ဆက္သြယ္စရာအျဖစ္ ဘာမွမရွိေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ မသိရေပ။ အိမ္ကို ေရာက္လာမွသာ…….
 “ေအာ္….အႏၱရာယ္ကင္းစြာနဲ႔ေရာက္လာပါလား” လို႔ မွတ္ယူရပါတယ္။ တစ္ခါတေလးမ်ား ေနာက္က်မိတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အိမ္ကမိသားစုေတြက ေဆး႐ံုပဲေျပးရမလား……. ရဲစခန္းပဲသြားေမးရ မလားစသည္ျဖင့္ ေတြးေတာပူပန္ရျပန္ပါတယ္။

တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုျဖစ္တဲ့အသံေလးၾကားလိုက္တာနဲ႔ အိမ္မွာေနရစ္ခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစု၀င္တိုင္း စိတ္ပူတတ္ၾကတာ ဓမၼတာပင္။ အခုလည္း ေအးသီတာ ေမွ်ာ္ေနရၿပီ၊ ထိုင္ေနလ်က္က ငိုက္ငိုက္က်လာတဲ့ ေခါင္းကို ေအးသီတာမႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ေဟာက္သံသဲ့သဲ့တို႔ ၾကားေနရင္းကပဲ ေအးသီတာရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ၀ပ္ဆင္းေနခဲ့လို႔သာ…………။

***-------***-------***-------***-------***-------***-------***
ေအးသီတာရဲ႕ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္က တစ္အိမ္လံုးမွာ အငယ္ဆံုးေပမယ့္ အိမ္တာ၀န္ေတြကို ေခါင္းထဲထည့္ထားရသူ၊ ပခံုးေပၚ တင္ထားရသူ၊ အစစအရာရာအားကိုးရသူပင္။ အခုလည္း အလုပ္တစ္ခုႏွင့္ မေလာက္ဟုဆိုကာ ညဘက္ကို ကားထြက္ေမာင္းေနေလသည္။
“တညလံုးမွ မဟုတ္တာ မလတ္ရ၊ ညတစ္၀က္ပဲဟာ အရင္ကလည္း ငါလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနက်အခ်ိန္ေတြပဲေလ” ဟုဆိုတာ ညေန ၆ နာရီကတည္းက တကၠစီေမာင္းေလေတာ့သည္။ 

အရင္ကေတာ့ ေအးသီတာက ႐ံုးတစ္ခုက ၀န္းထမ္းတစ္ေယာက္ပါ။ တျဖည္းျဖည္းဆိုးရြားလာတဲ့ အေမ့က်န္းမာေရးအရ ေအးသီတာအလုပ္ ထြက္ခဲ့ရေလသည္။
“ မလတ္ နင္အလုပ္မလုပ္နဲ႔ေတာ့၊ နင္ အေမ့ကိုပဲၾကည့္၊ နင့္အစား ငါပိုလုပ္မယ္”လို႔ ေျပာလာတဲ့ ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္ရဲ႕စကားၾကားရေတာ့ ေအးသီတာ ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ၾကည္ႏူးမိေလသည္။ 

လုပ္ခ်င္းလုပ္ ကိုယ္ကသာ အႀကီးမဟုတ္လား ကိုယ္ပဲ အစစအရာရာ ထလုပ္လိုက္ ခ်င္သည္၊ ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးရွာစာနဲ႔ ေယာက္်ားေလးရွာစာခ်င္းက မတူ။ ပင္ပန္းေပမယ့္ မိသားစုကို ေလာက္ငွေစသည္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေအးသီတာ အလုပ္ကထြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

အငယ္ဆံုးမို႔ ဖတဆိုးေလးမို႔ အဆိုးႀကီးဆိုးမယ္လို႔ ထင္ထားသမွ် ကိုေဇာ္က တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲခဲ့ပါတယ္။ ႐ိုးသားတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ အေမနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ သိတတ္တယ္ စသည္ စသည္နဲ႔ ကိုေဇာ့္သတင္းေတြကို နားထဲျပန္ၾကားရေတာ့ အေမေကာ ေအးသီတာပါ ႀကိတ္၍ၾကည္ႏူးခဲ့ရေလသည္။ 

“ ကိုယ့္က်မ္းမာေရးလည္း ဂ႐ုစိုက္ပါသားရယ္။ ေန႔ေန႔ညညေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔” လို႔ အေမကမၾကာခဏေျပာေလတိုင္း
“ သားက လူငယ္ပါအေမရဲ႕၊ အေမေတာင္ သားတို႔ႀကီးတဲ့အထိ အေၾကာ္ေရာင္းၿပီးရွာေၾကြးခဲ့ေသးတာ။ သားကဘာလို႔ မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ၊ အေမသာ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ ေနာက္ဆိုရင္ သားတို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး အဆင္ေျပလာမွာပါ၊ အဲဒိအခါက် သားတို႔ ခရီးထြက္ၾက မယ္ေလ အေမ့ေမြးရပ္ေျမကို သြားလည္ၾကမယ္…..ေနာ္” 

အေမ့ကိုၾကည့္ၿပီးေျပာလာတဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ အားေပးစကားသံေတြၾကားရင္ အေမက ရွည္လ်ားစြာ ဆုေပးတတ္ပါတယ္။
“သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ပါကြယ္ အေမ့သားေလး ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ၊ သြားလမ္းသာလိ႔ု လာလမ္းေျဖာင့္ပါေစ၊ သူေတာ္ေကာင္း ေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ကူညီမယ့္သူေတြလည္းေပၚလာပါေစကြယ္…………..”
“အေမေပးတဲ့ဆုပဲ …. သားကအကုန္ရမွာပါ မဟုတ္ဘူးလား” ဟု သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အျပန္အလွန္ေျပာသံေတြကို ေအးသီတာ မၾကာခဏျမင္ရ၊ ၾကားရပါတယ္..အဲဒိအခါမ်ဳိးက်ရင္-
“အေမတိ႔ုမ်ား….သိပ္ပိုတာပဲေနာ္……ဒီမွာလည္း သမီးတစ္ေယာက္ရွိပါေသးတယ္…”လို႔ ေအးသီတာက မေက်မနပ္ဟန္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာ မေကာင္းေတာ့ေပ…….အေၾကာင္းမွာ ေအးသီတာတို႔မွာ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရွိေသးသည္ မဟုတ္ပါလား…………..

***-------***-------***-------***-------***-------***-------***

“မလတ္…….ဒီမွာ ငါ မေန႔ကထားခဲ့တဲ့ပိုက္ဆံ နင္ယူေသးလား”
“ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ.ယူစရာလား”
“ငါေသေသခ်ာခ်ာထားခဲ့တာပါ……အဲဒါ စာအုပ္ဖိုး ေပးရမယ့္ပိုက္ဆံေတြ…” 

တစ္ေယာက္တည္း ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ေနတဲ့ သားငယ္ျဖစ္သူကို လွမ္းၾကည့္ရင္း
“မင့္အကိုႀကီးမ်ား ယူမိေသးလားကြယ္ သူျပန္လာရင္ အေမေမးထားၾကည့္မယ္ေနာ္…..သားေလး ေရာ့ေရာ့ အေမ့ဆီက ယူသြား…”
“ရတယ္ အေမ မယူေတာ့ဘူး ေမးလည္း မေမးနဲ႔ေတာ့၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေမးလည္း အမွန္ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ရတယ္.ထားလိုက္ပါေတာ့”

အဲဒိလိုနဲ႔ပဲ ေအးသီတာတို႔ေမာင္ႏွမေတြ တြန္းလိုက္ ဆုတ္လိုက္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာၾကတာပါ။ စည္းကမ္းမရွိတဲ့ အကိုႀကီးကို အငယ္ေမာင္ႏွမေတြက ျပန္လို႔သြန္သင္ေနရတဲ့အျဖစ္ေတြေၾကာင့္ ေမာင္ႏွမေတြ မၾကာခဏစကားမ်ားၾကတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အၾကာႀကီးရန္ျဖစ္တာမ်ဳိး၊ စိတ္ဆိုးေနတာမ်ဳိးေတာ့ မရွိခဲ့ၾကေပ။

 အရင္ကေတာ့ အေမ့လုပ္စာ၊ အေမ့ေခၽြးနဲစာေလးနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ပူပန္စိတ္မရွိၾကပဲ ေနထိုင္၊ စားေလာက္လာခဲ့ရာက ကိုေဇာ္ ၈ တန္းအရြယ္မွာ အေမ နာမက်န္းစျဖစ္ေလေတာ့သည္။ အဲဒိအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာက အေ၀းသင္တက္ကာ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ကာ စပင္။

ပညာမတတ္ရင္ သူမ်ားေအာက္က်မယ္လို႔ မၾကာခဏ တဖြဖြ ေျပာခဲ့တဲ့ အေမ့စကားသံအခ်ိဳ႕ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္းလို႔ ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုး မိုက္ခ်င္တိုင္းမိုက္ေနတဲ့ ေအးသီတာတို႔အကိုႀကီးက အခ်ိန္တန္ရင္ လက္၀ါးျဖန္႔ဖို႔ ေလာက္သာ သိေလသည္၊ 
အေမ့ရဲ႕ရွာစာေလးကို စားေရး၊ ေနေရးနဲ႔ ၀တ္ေရးေတြကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေျဖရွင္းခဲ့ရသည္ကိုလည္း နားမလည္၊ ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီဖို႔လည္း မသိတတ္ခဲ့ေပ။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေသာက္စားကာ အလုပ္ဟူ၍လည္း မလုပ္ကိုင္ပဲ ေပေတေနတဲ့ အကိုႀကီးကိုေတာ့ ေအးသီတာတို႔ စာရင္းထဲက ဖယ္ထားမိေလၿပီ။

“သမီးအကိုႀကီးက သမီးတို႔ေမာင္ႏွမကိုခ်စ္ရွာပါတယ္ကြယ္….. သမီးတို႔ငယ္ငယ္ကဆုိ သူပဲအကုန္လုပ္ေပးခ့ဲရတာမလား။ ခုလည္း အေပါင္းအသင္းမွားလို႔သာဆိုးေနတာပါ သမီးတို႔က ကိုယ့္အကိုႀကီးကို နားလည္ေပးလိုက္ၾကပါကြယ္…………”

“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမ… သမီးတို႔အကိုႀကီးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မျပစ္မွားပါဘူး”
တေနကုန္ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ပင္ပန္းလွတဲ့အေမ့ကို ေအးသီတာ စကားစၾကည့္သည္။ “အေမ့အစား ေအးသီတာေစ်းေရာင္းမယ္” လို႔ေျပာေတာ့ အေမက တူးတူးခါးခါး ျငင္းကာ “အေမရွိေနသေရြ႕ ငါ့သမီး ေစ်းမေရာင္းရဘူး” လုိ႔ အေမက ျပတ္သားစြာ ဆုိေလသည္။ 

“ သမီးကို ပညာသင္ေပးထားတာ ေစ်းေရာင္းဖို႔မွ မဟုတ္တာပဲကြယ္၊ ငါ့သမီးေလး ႐ုံးတက္႐ံုးဆင္းနဲ႔ ခုလိုသြားလာေနတာ ျမင္ရတာန႔ဲတင္ အေမက ေက်နပ္ေနတာ၊ ေပ်ာ္ေနတာ၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေနတာ၊ အေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားပါကြယ္……ေနာ္ အေမ့သမီးေလးက လိမၼာပါတယ္…………..”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမ၊ ေနာက္ သမီးမေျပာေတာ့ပါဘူး……..”

အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေျပာလိုက္ရတဲ့ ဒီစကားက အေမ့ကိုပဲပင္ပန္းေစခဲ့တာပါ။ တျဖည္းျဖည္း အသက္အရြယ္ရလာတဲ့ အေမက ကိုေဇာ္ (၉) တန္းအရြယ္မွာ လံုး၀မထူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ႀကီးႀကီးမားမား၀င္ေငြျဖစ္တဲ့ အေမ့ရဲ႔လုပ္စာေလး မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ ၿခိဳးၿခံေခၽြတာလို႔ အေမ့ကိုလည္းေဆးကု၊ ေမာင္ေလးလည္းေက်ာင္းတက္၊ ကၽြန္မလည္းအလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ေနလာခဲ့ေပမယ့္ အကိုႀကီးကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေကာင္းမႈနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကို ေရာက္ႏွင့္ခဲ့ေလၿပီ။ စာမလာ၊ သတင္းမၾကားနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားလိုက္တာ ဘာသတင္းမွကို မရခဲ့ေပ။

ေအးသီတာတို႔မိသားစုေလး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေငြေၾကးမျပည့္စံုလာတဲ့အခါ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေတာ့ေပ။ အလုပ္လုပ္မယ္၊ ေငြရွာမယ္လို႔ ခဏခဏေျပာေပမယ့္ အေမက လက္မခံခဲ့သလို ေအးသီတာကလည္း ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။ 

“ ၁၀ တန္းေလးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ တက္လိုက္ပါ ကိုေဇာ္ရယ္၊ အဲဒါမွ နင္ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္ေျပမွာ” လို႔ ေျပာခဲ့ေပမယ့္ တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕၀င္ေငြေလးတစ္ခုထဲနဲ႔ ဒီမိသားစုစားရိတ္၊ အေမ့ေဆးဖိုး၊ ကိုေဇာ့္ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြနဲ႔ မေလာက္ငွခဲ့ေပ။ 

“မလတ္…….နင္ဘာေတြေတြးေနတာလဲ”
“အေမ့ေဆးဖိုးေငြေတြ တြက္ၾကည့္ေနတာ၊ ဟိုေဆးတစ္မ်ဳိးက ကုန္ေတာ့မယ္ေလ…………”
“အင္း.............”
အဲ့ဒီေန႔ညေနက မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေငြအနည္းငယ္ကို ေမာင္ေလးက ေအးသီတာကိုေပးေလသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ စုထားႏိုင္စရာမရွိတဲ့ ဒီေငြေတြကို ေအးသီတာ မယံုခဲ့ပါ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ေမးခဲ့ရသည္။ ကိုေဇာ္ မလိမ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မ ယံုေလသည္။

“ငါ ေက်ာင္းမတက္တာ ၂ လရွိၿပီ၊ ဟိုဘက္လမ္းက ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔နဲ႔ အလုပ္လိုက္လုပ္ေနတာ။ နင္မယံုရင္ ငါေခၚသြားမယ္ လိုက္ေမးၾကည့္”
“နင္ တစ္ကယ္ေျပာေနတာလား…ဟင္..ဘာလို႔ ငါ့ကို မေျပာတာလဲ……မေျပာတာလဲကိုေဇာ္ရယ္ င့ါကိုေတာ့ နင္ေျပာသင့္ပါတယ္…ငါက နင့္အမေလ…ငါက နင့္အမပါ…..”

ေအးသီတာ အားရပါးရငိုေလသည္၊ ယူက်ံဳးမရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ထဲက နင့္ခနဲျဖစ္ေအာင္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ ဒီေ၀ဒနာကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မေျပာျပတတ္ခဲ့ပါ။ ၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာျခင္းေပလား ကၽြန္မဘာမွမသိေတာ့။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတဲ့ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကိုလည္း ေအးသီတာ ဒီတစ္သက္ ေမ့ေတာ့မယ္မထင္ပါ။

အဲ့ဒိကစလို႔ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ရရာ အလုပ္ေတြ၀င္လုပ္ရင္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူႀကီးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေတာ့တာပါ။  သူ႔အရြယ္ေလးနဲ႔ သူ႔အသိက မလိုက္ဖက္ခဲ့ေပ။ အေမ့ေဆးဖိုး၊ အိမ္စားရိတ္နဲ႔ အျခားေသာအေၾကာင္းကိစၥႀကီးငယ္ေတြကိုလည္း သူ႔တာ၀န္အျဖစ္ အကုန္ယူထားခဲ့ေလသည္။

ပထမေတာ့ အေမ့က မ်က္ရည္ေလး၀ဲတဲ၀ဲတဲဲနဲ႔ ကိုေဇာ့္ကို သနားဂ႐ုဏာမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ အားကိုးတဲ့အၾကည့္၊ ယံုၾကည္တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ အေမၾကည့္ေနခဲ့ေလၿပီ။ သန္မာၿပီး ထြားက်ဳိင္းလာတဲ့ ကိုေဇာ့္သြင့္ျပင္ေၾကာင့္ အေၾကာင္းမသိတဲ့ တခ်ဳိ႕တေလက ကိုေဇာ့္ကို ေအးသီတာထက္ အႀကီးဟုပင္ ထင္ၾကေလသည္။ 

“မလတ္ေရ………မလတ္……..”
“ရွဴး…..တိုးတိုး……..အေမအိပ္ေနတယ္၊ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔”
အျပင္ကျပန္လာလာခ်င္း အိမ္ေရွ႕ကေန လွမ္းေအာ္ကာေခၚေနတဲ့ ကိုေဇာ့္အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ ကမန္းကတန္းထြက္လာၿပီး မ်က္ရိပ္ မ်က္ေျချပရပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္မအိပ္တတ္တဲ့အေမက ဒီေန႔မွ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနျခင္းေၾကာင့္ပါ။

 ေဆးဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံစားေနရတဲ့အေမ့အစား ေအးသီတာသာ ခံစားေပးလိုက္ခ်င္သည္။ အေမေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြ အစား ေအးသီတာသာ ေသာက္လိုက္ခ်င္သည္။ ေဆးေတြေသာက္ေနရတဲ့ အေမ့ကို ေအးသီတာ သနားလွၿပီ။

“အေမကဘာလို႔ေနမေကာင္းရတာလဲ၊ နင္ ေဆးမွန္မွန္မတိုက္လို႔လား………. ေဆးေတြကုန္ၿပီလား”
“မဟုတ္ပါဘူး ကိုေဇာ္ရယ္…… ”

ေနာက္ဆက္တြဲ စကားလံုးတို႔ကို ေအးသီတာမေျပာျဖစ္ေတာ့ေပ။ ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာထားရတဲ့ ကိုေဇာ့္လုပ္အားခေလးေတြကို ေအးသီတာက ေစ်းဖိုး၊ ေဆးဖိုးနဲ႔ အိမ္စားရိတ္ေတြကုိ မနည္းေလာက္ငွေအာင္သံုးရပါတယ္။ 

တစ္ပါတ္စာအလ်င္မီွေအာင္၊ အေမ့ေဆးခန္းရက္ခ်ိန္းတိုင္း အလ်င္မွီေအာင္ အၿမဲပဲပိုလွ်ံေနရေအာင္ႀကိဳးစားေပမယ့္ ေလာက္ငွ႐ံုသာရွိခဲ့ေလသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးသီတာက မေလာက္ငွဟု တစ္ခါမွ မေျပာခဲ့ေပ။

“ငါ အျပင္ခဏသြားဦးမယ္။ ညက် ေနာက္က်ရင္ င့ါကိုစိတ္မပူနဲ႔၊ အေမ့ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားလိုက္ေနာ္”
“ေအးပါ.ေအးေအး”
အဲ့ဒိညက ေအးသီတာေကာ အေမပါ စကားတစ္ေျပာေျပာနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္းက အေမ့ကို ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုလို႔ ေစာေစာ အိပ္ယာ၀င္ေစခဲ့သည္။ ေအးသီတာကေတာ့ ကိုေဇာ္ ျပန္မလာမခ်င္း ထိုင္လိုက္ ထလိုက္ျဖင့္ ငုတ္တုတ္မုိးလင္းသည္ အထိပင္။

မနက္လင္းခါနီးမွ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကိုေဇာ့္ကိုျမင္ေတာ့ ရင္ထဲကေဒါသေတြအကုန္လံုး ကိုေဇာ့္အေပၚကို ပံုခ်ပစ္လိုက္သည္။
“ကိုေဇာ္ရယ္……နင္ ညဥ့္နက္လွေခ်လား…ငါတို႔စိတ္ပူေအာင္ နင္သိပ္လုပ္တာပဲ ၊ နင္မျပန္လာလို႔ ငါတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူေနရလဲဆိုတာ နင္သိဖို႔ေကာင္းတယ္။ ခုၾကည့္စမ္း ဒီအခ်ိန္က လူေကာင္းေတြျပန္တဲ့အခ်ိန္လား … ဟင္ နာရီကိုၾကည့္ဦး…………ဘယ္ခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲဆိုတာ….ေနာက္တစ္ခါဆို နင့္ကိုငါတို႔ ေဆး႐ံုနဲ႔ ရဲစခန္းမွာပဲ လိုက္ရွာမယ္……”

လူကုိမျမင္ခင္ကေတာ့ စိတ္ပူေဇာနဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိတဲ့ေအးသီတာက ကိုေဇာ္ကိုလည္းျမင္ေရာ ဂ႐ုဏာေဒါေသာနဲ႔ ေျပာလည္းေျပာ လက္ေမာင္းေတြကိုလည္း ကိုင္ေဆာင့္နဲ႔ အေတာ့္ကိုေဒါသထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာခဲ့။ စိတ္တုိစြာနဲ႔ ေျပာဆိုေနတဲ့ သူ႔အမကိုသာ ေမာပန္းႏြမ္းလ်စြာနဲ႔ ၾကည့္ေနရင္းက အကႌ်အိပ္ထဲက ေငြအခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ေပးခဲ့ျပန္သည္။

“နင္ ဒီေငြေတြ ဘယ္ကရလာျပန္တာလဲ…….ဟင္…. ေျပာစမ္း…ေျပာ… ငါ့ကိုေတာ့ မလိမ္နဲ႔ေနာ္……….”
“ေျပာပါ့မယ္ မလတ္ရယ္ ငါဘယ္တုန္းကလိမ္ဖူးလို႔လဲ ……….. နင္ေကာ အေမေကာ စိတ္ပူေအာင္လုပ္မိတာ ငါ့အျပစ္ပါ…… ေအး…. ငါေျပာျပမယ္”

ေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္ကာ အေမာအပန္းေျဖၿပီး အစအဆံုးေျပာလာတဲ့ ကိုေဇာ့္စကားေတြက ေအးသီတာရဲ႕ ေဒါသအဟုန္ေတြကို မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲျပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအးသီတာဘာလုပ္ရမလဲ…….. အားရပါးရ မ်က္ရည္က်လို႔ ႐ိႈက္ကာငိုေနရတဲ့ အဲဒိအခ်ိန္က မနက္လင္းဖို႔ သိပ္မလိုေတာ့ေပ။ 

၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးျခင္းေတြေပလား၊ အားကိုးရျခင္းေတြေပလား……ဘာတစ္ခုမွေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ရာ လမ္းမျမင္ခဲ့ပါ။ သနားျခင္းဂ႐ုဏာေတြနဲ႔သာ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ကို ၾကည့္မိလိုက္ရင္းက သူေျပာလာတဲ့စကားလံုးအခ်ိဳ႕တို႔က နားထဲမွာ ၾကားတစ္ခ်က္၊ မၾကားတစ္ခ်က္။

“ငါညေနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီသြားခဲ့တာ။ အစကေတာ့ သက္သက္အလည္ေပါ့။ သူက ညဘက္ကားေမာင္းေနတာဟ. အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း ညဘက္အလုပ္တစ္ခုေလာက္လုပ္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့..သူက ငါ့ကို သူ႔အလုပ္ရွင္ဆီမွာ ေျပာေပးတာ။ ပထမေတာ့ သင္ေမာင္းေပါ့၊ သူ႔ေဘာ္ဒါအေနနဲ႔ ေဘးနားက လိုက္ေပးရတာ။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါ့ဘာသာ ေမာင္းတတ္ရင္ တစ္ေယာက္တစ္စီးစီေပါ့…….. ငါလည္း တစ္ညရရင္မနည္းဆိုၿပီး သူနဲ႔တစ္ခါတည္း အတူလိုက္သြားလိုက္တာ။”
“ဒါဆို ဒီပိုက္ဆံေတြကေကာ………..နင္မွမေမာင္းတတ္ေသးတာ”
“ေဘာ္ဒါေၾကးေပါ့ဟာ……….. ”

***-------***-------***-------***-------***-------***-------***

“မလတ္………..မလတ္………….. တံခါးဖြင့္ပါဦး………… ငါျပန္လာၿပီ”
ခပ္အုပ္အုပ္အသံအခ်ိဳ႕ ေအးသီတာနားထဲ ၀င္ေရာက္လာေလသည္။ ကုလားထိုင္ေပၚ ငုတ္တုတ္ငိုက္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ေအးသီတာက မၾကားတၾကားျဖစ္ေနတဲ့ အာ႐ံုကို မနည္းပင္စုစည္းလိုက္ရပါတယ္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကေလးက ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ေမွာက္လ်က္သား……..

“ဟင္…….ကိုေဇာ္……ကုိေဇာ္ ျပန္လာၿပီလား….. ငါေတာ္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပဲ”
ကုိေဇာ့္ကိုအိမ္တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ရင္းက အက်င့္ပါေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက နာရီကိုၾကည့္မိလ်ုက္သားေပ။
“ဒီေန႔ ေနာက္က်လိုက္တာ……..နင္ အဆင္ေျပခဲ့ရဲ႕လား………။ မနက္က် အလုပ္သြားႏိုင္ပါ့မလား..တစ္ရက္ေတာ့ နားလုိက္ပါလား”

ေအးသီတာက အိပ္ခ်င္မူးတူးသံနဲ႔ စကားေတြတရစပ္ေျပာေနေပမယ့္ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ေျခလက္ေဆးကာ သူ႔အိပ္ယာေပၚေရာက္ေနေလၿပီ။ သူဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလာမလဲဆိုတာ ေအးသီတာ မွန္းဆၾကည့္လို႔ သိႏိုင္ပါတယ္။ ပင္ပန္းဒဏ္ေၾကာင့္ တခဏခ်င္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ကိုေဇာ့္ကို ျခင္ေထာင္ခ်ေပးကာ ေနရာျပဳျပင္ေပးခဲ့ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ နာရီသံေခ်ာင္းက 4 ခ်က္ေခါက္ၿပီးေနေလသည္။

အေမ့ရဲ႕ေဟာက္သံ၊ ကိုေဇာ့္ေဟာက္သံ ႏွစ္ခုၾကားမွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္အစဥ္က လြတ္ေနတဲ့ အကိုႀကီးရဲ႕အိပ္ယာေနရာဆီသို႔သာ….. ။ 
ခုခ်ိန္ဆို အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရၿပီလဲ၊ အဆင္မွ ေျပရဲ႕လား၊ ေနမွေကာင္းရဲ႕လား ဘာလို႔မ်ားမဆက္သြယ္ပါလိမ့္လို႔ ေရာက္တတ္ရာရာအေတြးေတြက ေအးသီတာကို အႏိုင္ယူေလေတာ့သည္။ ေမာင္ႏွမေတြအေပၚကို တာ၀န္မေက်ခဲ့ေပမယ့္ ေအးသီတာတို႔က အကိုႀကီးအတြက္ တာ၀န္ေက်ေပးရမယ္မဟုတ္ပါလား…………။

ေအးသီတာရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားကိုးရာတစ္ခုအျဖစ္ အကိုလိုခ်င္လိုက္တာဟု မၾကာခဏေျပာေလတိုင္း………  
“ ငါ့အကိုလိုမ်ဳိးေတာ့ မရွိခ်င္ၾကပါနဲ႔ဟယ္..”ဟု ေျပာဖူးခဲ့ပါတယ္။ အားကိုးမရခဲ့တဲ့ အကိုျဖစ္သူကိုလည္း အားမလိုအားမရ ျဖစ္စြာနဲ႔ အျပစ္တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ 

အလိုလိုက္ထားရတဲ့ ေမာင္အငယ္ဆံုးေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တဲ့အခါ…. တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက        “ အိမ္က အငယ္ေကာင္ေပါ့ သိပ္ဆိုးတာပဲ မႏိုင္လို႔လႊတ္ထားရတယ္” လို႔ ေျပာသံၾကား ရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ကၽြန္မေမာင္ေလးေၾကာင့္ ဂုဏ္ယူရျပန္ပါတယ္။ 

ကၽြန္မတို႔မိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အိမ္ေထာင္ဦးစီးက မိခင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အကိုႀကီးေပမယ့္ အဖအရာ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔၊ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလးရဲ႕ အလိုက္သိတတ္မႈေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္အားကိုးေနရတဲ့ ဒီမိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မကေကာ ဘယ္လုိေနရာေရာက္ေနလဲဆိုတာေတာ့ အေျဖထုတ္စဥ္းစားေတြးေတာေနရင္းက ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာအဆံုးဟာ ေန႔သစ္တစ္ခုရဲ႕ အစျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။ 

အားမာန္အသစ္ေတြနဲ႔ တစ္ေန႔တာရဲ႕ခရီးတစ္ခုလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ အတြက္ မိသားစုဆိုတဲ့ ဒီခြန္အားေလးအတြက္ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္ေနရဦးမွာပါ…………..။

စိမ့္စမ္းေရ
4.9.2014
 http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/
တကၠသိုလ္ရဟန္းပ် ဳိ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၂) အမွတ္ (၁၂) တြင္လည္း ဖတ္႐ႈအားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။


Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Sunday, September 28, 2014