အိမ္ျပတင္းကို ျဖတ္လို႔ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ေလေျပတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေအးသီတာေက်ာထဲခပ္ေအးေအးကေလး ခံစားလိုက္ရေလသည္။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ေသးတာမို႔ အိမ္ျပတင္းကို ပိတ္ရင္ေကာင္းမလား၊ ခဏေစာင့္ရမလားနဲ႔ မိမိဘာသာ ေတြေ၀ ေနရာမွ “ပိတ္ထားလိုက္တာေကာင္းပါတယ္”….ဟု စိတ္ကိုတင္းကာ ျပတင္းေပါက္တံခါးအား ဆြဲကာပိတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာရဲ႕တံခါးပိတ္သံက လိုတာထက္ပိုက်ယ္သြားသလိုပင္။ အိမ္အလယ္ခန္းဆီမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေမမ်ား ႏိုးသြားမလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္န႔ဲ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ အေျပးၾကည့္ရျပန္ပါတယ္။ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္ေတာ့မွ ေအးသီတာတစ္ေယာက္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဟု သက္ျပင္းခ်ကာ အိမ္ေရွ႕ဘက္ဆီသို႔ အသာေလး ျပန္ထြက္လာလိုက္ပါတယ္။

ညက တိတ္ဆိတ္ေနတာမို႔ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ နာရီစက္သံက တစ္အိမ္လံုးမွာ အက်ယ္ဆံုးပင္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ တခ်က္ခ်က္ႏွင့္ သူ႔တာ၀န္ သူထမ္းေဆာင္ေနသည္မွာ မည္သူမွ်ပင္ ဂ႐ုစိုက္မိပံုမေပၚေခ်။ သူက ဂ႐ုမစိုက္ေပမယ့္ ေအးသီတာကေတာ့ ဂ႐ုစိုက္ရေလသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေရာက္ေနၿပီလဲ စသည္စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္ေတြကိုပဲ တြက္ယူကာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရသည္မွာ ရက္ေပါင္းပင္ မေရႏိုင္ေတာ့။

ဟိုဟာေလးလုပ္ရင္ေကာင္းမလား၊ စာဖတ္ေနရမလား၊ ကုလားထိုင္နဲ႔ထိုင္ေစာင့္ေနရမလား အိုး….တစ္ေယာက္တည္းကို အမ်ဳိးကိုစံုလို႔ 
“သမီး….မအိပ္ေသးဘူးလား၊”
အိပ္ခန္းထဲက အေမ့အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ လန္႔၍သြားေလသည္။ အေမဘယ္တုန္းထဲကမ်ား ႏိုးေနပါလိမ့္လို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္ၾကည့္ၿပီး………… 

“အေမ ႏိုးေနတာၾကာၿပီလား…..ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္ အိပ္မေပ်ာ္တာလား”
“အိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္သမီးရယ္ ခုေလးတင္ႏိုးလာတာ၊ သမီးမအိပ္ေသးဘူးလား”
“ဟုတ္……..အေမ့သားကိုေစာင့္ေနတာ…..သူ ျပန္လာခါနီးၿပီေလ”
“အိပ္ေရးပ်က္တာေပါ့သမီးရယ္။ သမီးက မနက္က်ရင္လည္း အေစာႀကီးထရေသးတာမဟုတ္လား၊ သမီးေမာင္ေလးက စိတ္ခ်ရၿပီးသားပါ။ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းႏိုင္ပါတယ္ကြယ္ ………”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမရယ္…… ျပန္အိပ္ေတာ့ေနာ္ ကိုေဇာ္ျပန္လာၿပီးရင္ သမီးလည္းခဏေနရင္ အိပ္ေတာ့မွာပါ။” 

အေမ့ကို ျပန္သိပ္ေပးခဲ့ၿပီး ေအးသီတာအိမ္ေရွ႕ဆီျပန္ထြက္လာမိေတာ့ အိမ္အလည္တိုင္ထိပ္စီက နာရီကို ၾကည့္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနေလသည္။ 
“ေအာ္……… ၁၂ နာရီေတာင္ခြဲေတာ့မွာပါလား………..”လို႔ ေတြးလိုက္မိရင္းက မၾကာခင္မွာပဲ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ ျပန္လာခ်ိန္နီးၿပီဟု မိမိဘာသာ စိတ္ကိုေျဖေလ်ာ့ရင္းက ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ စာဖတ္ေနလိုက္ပါတယ္။

ညပိုင္း တကၠစီေမာင္းေနတဲ့ ေမာင္ေလးက တစ္ခါတစ္ေလ ညဥ့္နက္တတ္ေလသည္။ သူမ်ားေတြလို ဆက္သြယ္စရာအျဖစ္ ဘာမွမရွိေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ မသိရေပ။ အိမ္ကို ေရာက္လာမွသာ…….
 “ေအာ္….အႏၱရာယ္ကင္းစြာနဲ႔ေရာက္လာပါလား” လို႔ မွတ္ယူရပါတယ္။ တစ္ခါတေလးမ်ား ေနာက္က်မိတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အိမ္ကမိသားစုေတြက ေဆး႐ံုပဲေျပးရမလား……. ရဲစခန္းပဲသြားေမးရ မလားစသည္ျဖင့္ ေတြးေတာပူပန္ရျပန္ပါတယ္။

တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုျဖစ္တဲ့အသံေလးၾကားလိုက္တာနဲ႔ အိမ္မွာေနရစ္ခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစု၀င္တိုင္း စိတ္ပူတတ္ၾကတာ ဓမၼတာပင္။ အခုလည္း ေအးသီတာ ေမွ်ာ္ေနရၿပီ၊ ထိုင္ေနလ်က္က ငိုက္ငိုက္က်လာတဲ့ ေခါင္းကို ေအးသီတာမႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ေဟာက္သံသဲ့သဲ့တို႔ ၾကားေနရင္းကပဲ ေအးသီတာရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ၀ပ္ဆင္းေနခဲ့လို႔သာ…………။

***-------***-------***-------***-------***-------***-------***
ေအးသီတာရဲ႕ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္က တစ္အိမ္လံုးမွာ အငယ္ဆံုးေပမယ့္ အိမ္တာ၀န္ေတြကို ေခါင္းထဲထည့္ထားရသူ၊ ပခံုးေပၚ တင္ထားရသူ၊ အစစအရာရာအားကိုးရသူပင္။ အခုလည္း အလုပ္တစ္ခုႏွင့္ မေလာက္ဟုဆိုကာ ညဘက္ကို ကားထြက္ေမာင္းေနေလသည္။
“တညလံုးမွ မဟုတ္တာ မလတ္ရ၊ ညတစ္၀က္ပဲဟာ အရင္ကလည္း ငါလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနက်အခ်ိန္ေတြပဲေလ” ဟုဆိုတာ ညေန ၆ နာရီကတည္းက တကၠစီေမာင္းေလေတာ့သည္။ 

အရင္ကေတာ့ ေအးသီတာက ႐ံုးတစ္ခုက ၀န္းထမ္းတစ္ေယာက္ပါ။ တျဖည္းျဖည္းဆိုးရြားလာတဲ့ အေမ့က်န္းမာေရးအရ ေအးသီတာအလုပ္ ထြက္ခဲ့ရေလသည္။
“ မလတ္ နင္အလုပ္မလုပ္နဲ႔ေတာ့၊ နင္ အေမ့ကိုပဲၾကည့္၊ နင့္အစား ငါပိုလုပ္မယ္”လို႔ ေျပာလာတဲ့ ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္ရဲ႕စကားၾကားရေတာ့ ေအးသီတာ ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ၾကည္ႏူးမိေလသည္။ 

လုပ္ခ်င္းလုပ္ ကိုယ္ကသာ အႀကီးမဟုတ္လား ကိုယ္ပဲ အစစအရာရာ ထလုပ္လိုက္ ခ်င္သည္၊ ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးရွာစာနဲ႔ ေယာက္်ားေလးရွာစာခ်င္းက မတူ။ ပင္ပန္းေပမယ့္ မိသားစုကို ေလာက္ငွေစသည္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေအးသီတာ အလုပ္ကထြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

အငယ္ဆံုးမို႔ ဖတဆိုးေလးမို႔ အဆိုးႀကီးဆိုးမယ္လို႔ ထင္ထားသမွ် ကိုေဇာ္က တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲခဲ့ပါတယ္။ ႐ိုးသားတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ အေမနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ သိတတ္တယ္ စသည္ စသည္နဲ႔ ကိုေဇာ့္သတင္းေတြကို နားထဲျပန္ၾကားရေတာ့ အေမေကာ ေအးသီတာပါ ႀကိတ္၍ၾကည္ႏူးခဲ့ရေလသည္။ 

“ ကိုယ့္က်မ္းမာေရးလည္း ဂ႐ုစိုက္ပါသားရယ္။ ေန႔ေန႔ညညေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔” လို႔ အေမကမၾကာခဏေျပာေလတိုင္း
“ သားက လူငယ္ပါအေမရဲ႕၊ အေမေတာင္ သားတို႔ႀကီးတဲ့အထိ အေၾကာ္ေရာင္းၿပီးရွာေၾကြးခဲ့ေသးတာ။ သားကဘာလို႔ မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ၊ အေမသာ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ ေနာက္ဆိုရင္ သားတို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး အဆင္ေျပလာမွာပါ၊ အဲဒိအခါက် သားတို႔ ခရီးထြက္ၾက မယ္ေလ အေမ့ေမြးရပ္ေျမကို သြားလည္ၾကမယ္…..ေနာ္” 

အေမ့ကိုၾကည့္ၿပီးေျပာလာတဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ အားေပးစကားသံေတြၾကားရင္ အေမက ရွည္လ်ားစြာ ဆုေပးတတ္ပါတယ္။
“သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ပါကြယ္ အေမ့သားေလး ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ၊ သြားလမ္းသာလိ႔ု လာလမ္းေျဖာင့္ပါေစ၊ သူေတာ္ေကာင္း ေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ကူညီမယ့္သူေတြလည္းေပၚလာပါေစကြယ္…………..”
“အေမေပးတဲ့ဆုပဲ …. သားကအကုန္ရမွာပါ မဟုတ္ဘူးလား” ဟု သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အျပန္အလွန္ေျပာသံေတြကို ေအးသီတာ မၾကာခဏျမင္ရ၊ ၾကားရပါတယ္..အဲဒိအခါမ်ဳိးက်ရင္-
“အေမတိ႔ုမ်ား….သိပ္ပိုတာပဲေနာ္……ဒီမွာလည္း သမီးတစ္ေယာက္ရွိပါေသးတယ္…”လို႔ ေအးသီတာက မေက်မနပ္ဟန္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာ မေကာင္းေတာ့ေပ…….အေၾကာင္းမွာ ေအးသီတာတို႔မွာ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရွိေသးသည္ မဟုတ္ပါလား…………..

***-------***-------***-------***-------***-------***-------***

“မလတ္…….ဒီမွာ ငါ မေန႔ကထားခဲ့တဲ့ပိုက္ဆံ နင္ယူေသးလား”
“ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ.ယူစရာလား”
“ငါေသေသခ်ာခ်ာထားခဲ့တာပါ……အဲဒါ စာအုပ္ဖိုး ေပးရမယ့္ပိုက္ဆံေတြ…” 

တစ္ေယာက္တည္း ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ေနတဲ့ သားငယ္ျဖစ္သူကို လွမ္းၾကည့္ရင္း
“မင့္အကိုႀကီးမ်ား ယူမိေသးလားကြယ္ သူျပန္လာရင္ အေမေမးထားၾကည့္မယ္ေနာ္…..သားေလး ေရာ့ေရာ့ အေမ့ဆီက ယူသြား…”
“ရတယ္ အေမ မယူေတာ့ဘူး ေမးလည္း မေမးနဲ႔ေတာ့၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေမးလည္း အမွန္ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ရတယ္.ထားလိုက္ပါေတာ့”

အဲဒိလိုနဲ႔ပဲ ေအးသီတာတို႔ေမာင္ႏွမေတြ တြန္းလိုက္ ဆုတ္လိုက္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာၾကတာပါ။ စည္းကမ္းမရွိတဲ့ အကိုႀကီးကို အငယ္ေမာင္ႏွမေတြက ျပန္လို႔သြန္သင္ေနရတဲ့အျဖစ္ေတြေၾကာင့္ ေမာင္ႏွမေတြ မၾကာခဏစကားမ်ားၾကတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အၾကာႀကီးရန္ျဖစ္တာမ်ဳိး၊ စိတ္ဆိုးေနတာမ်ဳိးေတာ့ မရွိခဲ့ၾကေပ။

 အရင္ကေတာ့ အေမ့လုပ္စာ၊ အေမ့ေခၽြးနဲစာေလးနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ပူပန္စိတ္မရွိၾကပဲ ေနထိုင္၊ စားေလာက္လာခဲ့ရာက ကိုေဇာ္ ၈ တန္းအရြယ္မွာ အေမ နာမက်န္းစျဖစ္ေလေတာ့သည္။ အဲဒိအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာက အေ၀းသင္တက္ကာ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ကာ စပင္။

ပညာမတတ္ရင္ သူမ်ားေအာက္က်မယ္လို႔ မၾကာခဏ တဖြဖြ ေျပာခဲ့တဲ့ အေမ့စကားသံအခ်ိဳ႕ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္းလို႔ ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုး မိုက္ခ်င္တိုင္းမိုက္ေနတဲ့ ေအးသီတာတို႔အကိုႀကီးက အခ်ိန္တန္ရင္ လက္၀ါးျဖန္႔ဖို႔ ေလာက္သာ သိေလသည္၊ 
အေမ့ရဲ႕ရွာစာေလးကို စားေရး၊ ေနေရးနဲ႔ ၀တ္ေရးေတြကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေျဖရွင္းခဲ့ရသည္ကိုလည္း နားမလည္၊ ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီဖို႔လည္း မသိတတ္ခဲ့ေပ။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေသာက္စားကာ အလုပ္ဟူ၍လည္း မလုပ္ကိုင္ပဲ ေပေတေနတဲ့ အကိုႀကီးကိုေတာ့ ေအးသီတာတို႔ စာရင္းထဲက ဖယ္ထားမိေလၿပီ။

“သမီးအကိုႀကီးက သမီးတို႔ေမာင္ႏွမကိုခ်စ္ရွာပါတယ္ကြယ္….. သမီးတို႔ငယ္ငယ္ကဆုိ သူပဲအကုန္လုပ္ေပးခ့ဲရတာမလား။ ခုလည္း အေပါင္းအသင္းမွားလို႔သာဆိုးေနတာပါ သမီးတို႔က ကိုယ့္အကိုႀကီးကို နားလည္ေပးလိုက္ၾကပါကြယ္…………”

“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမ… သမီးတို႔အကိုႀကီးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မျပစ္မွားပါဘူး”
တေနကုန္ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ပင္ပန္းလွတဲ့အေမ့ကို ေအးသီတာ စကားစၾကည့္သည္။ “အေမ့အစား ေအးသီတာေစ်းေရာင္းမယ္” လို႔ေျပာေတာ့ အေမက တူးတူးခါးခါး ျငင္းကာ “အေမရွိေနသေရြ႕ ငါ့သမီး ေစ်းမေရာင္းရဘူး” လုိ႔ အေမက ျပတ္သားစြာ ဆုိေလသည္။ 

“ သမီးကို ပညာသင္ေပးထားတာ ေစ်းေရာင္းဖို႔မွ မဟုတ္တာပဲကြယ္၊ ငါ့သမီးေလး ႐ုံးတက္႐ံုးဆင္းနဲ႔ ခုလိုသြားလာေနတာ ျမင္ရတာန႔ဲတင္ အေမက ေက်နပ္ေနတာ၊ ေပ်ာ္ေနတာ၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေနတာ၊ အေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားပါကြယ္……ေနာ္ အေမ့သမီးေလးက လိမၼာပါတယ္…………..”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမ၊ ေနာက္ သမီးမေျပာေတာ့ပါဘူး……..”

အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေျပာလိုက္ရတဲ့ ဒီစကားက အေမ့ကိုပဲပင္ပန္းေစခဲ့တာပါ။ တျဖည္းျဖည္း အသက္အရြယ္ရလာတဲ့ အေမက ကိုေဇာ္ (၉) တန္းအရြယ္မွာ လံုး၀မထူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ႀကီးႀကီးမားမား၀င္ေငြျဖစ္တဲ့ အေမ့ရဲ႔လုပ္စာေလး မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ ၿခိဳးၿခံေခၽြတာလို႔ အေမ့ကိုလည္းေဆးကု၊ ေမာင္ေလးလည္းေက်ာင္းတက္၊ ကၽြန္မလည္းအလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ေနလာခဲ့ေပမယ့္ အကိုႀကီးကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေကာင္းမႈနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကို ေရာက္ႏွင့္ခဲ့ေလၿပီ။ စာမလာ၊ သတင္းမၾကားနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားလိုက္တာ ဘာသတင္းမွကို မရခဲ့ေပ။

ေအးသီတာတို႔မိသားစုေလး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေငြေၾကးမျပည့္စံုလာတဲ့အခါ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေတာ့ေပ။ အလုပ္လုပ္မယ္၊ ေငြရွာမယ္လို႔ ခဏခဏေျပာေပမယ့္ အေမက လက္မခံခဲ့သလို ေအးသီတာကလည္း ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။ 

“ ၁၀ တန္းေလးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ တက္လိုက္ပါ ကိုေဇာ္ရယ္၊ အဲဒါမွ နင္ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္ေျပမွာ” လို႔ ေျပာခဲ့ေပမယ့္ တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕၀င္ေငြေလးတစ္ခုထဲနဲ႔ ဒီမိသားစုစားရိတ္၊ အေမ့ေဆးဖိုး၊ ကိုေဇာ့္ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြနဲ႔ မေလာက္ငွခဲ့ေပ။ 

“မလတ္…….နင္ဘာေတြေတြးေနတာလဲ”
“အေမ့ေဆးဖိုးေငြေတြ တြက္ၾကည့္ေနတာ၊ ဟိုေဆးတစ္မ်ဳိးက ကုန္ေတာ့မယ္ေလ…………”
“အင္း.............”
အဲ့ဒီေန႔ညေနက မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေငြအနည္းငယ္ကို ေမာင္ေလးက ေအးသီတာကိုေပးေလသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ စုထားႏိုင္စရာမရွိတဲ့ ဒီေငြေတြကို ေအးသီတာ မယံုခဲ့ပါ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ေမးခဲ့ရသည္။ ကိုေဇာ္ မလိမ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မ ယံုေလသည္။

“ငါ ေက်ာင္းမတက္တာ ၂ လရွိၿပီ၊ ဟိုဘက္လမ္းက ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔နဲ႔ အလုပ္လိုက္လုပ္ေနတာ။ နင္မယံုရင္ ငါေခၚသြားမယ္ လိုက္ေမးၾကည့္”
“နင္ တစ္ကယ္ေျပာေနတာလား…ဟင္..ဘာလို႔ ငါ့ကို မေျပာတာလဲ……မေျပာတာလဲကိုေဇာ္ရယ္ င့ါကိုေတာ့ နင္ေျပာသင့္ပါတယ္…ငါက နင့္အမေလ…ငါက နင့္အမပါ…..”

ေအးသီတာ အားရပါးရငိုေလသည္၊ ယူက်ံဳးမရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ထဲက နင့္ခနဲျဖစ္ေအာင္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ ဒီေ၀ဒနာကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မေျပာျပတတ္ခဲ့ပါ။ ၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာျခင္းေပလား ကၽြန္မဘာမွမသိေတာ့။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတဲ့ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကိုလည္း ေအးသီတာ ဒီတစ္သက္ ေမ့ေတာ့မယ္မထင္ပါ။

အဲ့ဒိကစလို႔ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ရရာ အလုပ္ေတြ၀င္လုပ္ရင္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူႀကီးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေတာ့တာပါ။  သူ႔အရြယ္ေလးနဲ႔ သူ႔အသိက မလိုက္ဖက္ခဲ့ေပ။ အေမ့ေဆးဖိုး၊ အိမ္စားရိတ္နဲ႔ အျခားေသာအေၾကာင္းကိစၥႀကီးငယ္ေတြကိုလည္း သူ႔တာ၀န္အျဖစ္ အကုန္ယူထားခဲ့ေလသည္။

ပထမေတာ့ အေမ့က မ်က္ရည္ေလး၀ဲတဲ၀ဲတဲဲနဲ႔ ကိုေဇာ့္ကို သနားဂ႐ုဏာမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ အားကိုးတဲ့အၾကည့္၊ ယံုၾကည္တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ အေမၾကည့္ေနခဲ့ေလၿပီ။ သန္မာၿပီး ထြားက်ဳိင္းလာတဲ့ ကိုေဇာ့္သြင့္ျပင္ေၾကာင့္ အေၾကာင္းမသိတဲ့ တခ်ဳိ႕တေလက ကိုေဇာ့္ကို ေအးသီတာထက္ အႀကီးဟုပင္ ထင္ၾကေလသည္။ 

“မလတ္ေရ………မလတ္……..”
“ရွဴး…..တိုးတိုး……..အေမအိပ္ေနတယ္၊ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔”
အျပင္ကျပန္လာလာခ်င္း အိမ္ေရွ႕ကေန လွမ္းေအာ္ကာေခၚေနတဲ့ ကိုေဇာ့္အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ ကမန္းကတန္းထြက္လာၿပီး မ်က္ရိပ္ မ်က္ေျချပရပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္မအိပ္တတ္တဲ့အေမက ဒီေန႔မွ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနျခင္းေၾကာင့္ပါ။

 ေဆးဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံစားေနရတဲ့အေမ့အစား ေအးသီတာသာ ခံစားေပးလိုက္ခ်င္သည္။ အေမေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြ အစား ေအးသီတာသာ ေသာက္လိုက္ခ်င္သည္။ ေဆးေတြေသာက္ေနရတဲ့ အေမ့ကို ေအးသီတာ သနားလွၿပီ။

“အေမကဘာလို႔ေနမေကာင္းရတာလဲ၊ နင္ ေဆးမွန္မွန္မတိုက္လို႔လား………. ေဆးေတြကုန္ၿပီလား”
“မဟုတ္ပါဘူး ကိုေဇာ္ရယ္…… ”

ေနာက္ဆက္တြဲ စကားလံုးတို႔ကို ေအးသီတာမေျပာျဖစ္ေတာ့ေပ။ ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာထားရတဲ့ ကိုေဇာ့္လုပ္အားခေလးေတြကို ေအးသီတာက ေစ်းဖိုး၊ ေဆးဖိုးနဲ႔ အိမ္စားရိတ္ေတြကုိ မနည္းေလာက္ငွေအာင္သံုးရပါတယ္။ 

တစ္ပါတ္စာအလ်င္မီွေအာင္၊ အေမ့ေဆးခန္းရက္ခ်ိန္းတိုင္း အလ်င္မွီေအာင္ အၿမဲပဲပိုလွ်ံေနရေအာင္ႀကိဳးစားေပမယ့္ ေလာက္ငွ႐ံုသာရွိခဲ့ေလသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးသီတာက မေလာက္ငွဟု တစ္ခါမွ မေျပာခဲ့ေပ။

“ငါ အျပင္ခဏသြားဦးမယ္။ ညက် ေနာက္က်ရင္ င့ါကိုစိတ္မပူနဲ႔၊ အေမ့ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားလိုက္ေနာ္”
“ေအးပါ.ေအးေအး”
အဲ့ဒိညက ေအးသီတာေကာ အေမပါ စကားတစ္ေျပာေျပာနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္းက အေမ့ကို ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုလို႔ ေစာေစာ အိပ္ယာ၀င္ေစခဲ့သည္။ ေအးသီတာကေတာ့ ကိုေဇာ္ ျပန္မလာမခ်င္း ထိုင္လိုက္ ထလိုက္ျဖင့္ ငုတ္တုတ္မုိးလင္းသည္ အထိပင္။

မနက္လင္းခါနီးမွ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကိုေဇာ့္ကိုျမင္ေတာ့ ရင္ထဲကေဒါသေတြအကုန္လံုး ကိုေဇာ့္အေပၚကို ပံုခ်ပစ္လိုက္သည္။
“ကိုေဇာ္ရယ္……နင္ ညဥ့္နက္လွေခ်လား…ငါတို႔စိတ္ပူေအာင္ နင္သိပ္လုပ္တာပဲ ၊ နင္မျပန္လာလို႔ ငါတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူေနရလဲဆိုတာ နင္သိဖို႔ေကာင္းတယ္။ ခုၾကည့္စမ္း ဒီအခ်ိန္က လူေကာင္းေတြျပန္တဲ့အခ်ိန္လား … ဟင္ နာရီကိုၾကည့္ဦး…………ဘယ္ခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲဆိုတာ….ေနာက္တစ္ခါဆို နင့္ကိုငါတို႔ ေဆး႐ံုနဲ႔ ရဲစခန္းမွာပဲ လိုက္ရွာမယ္……”

လူကုိမျမင္ခင္ကေတာ့ စိတ္ပူေဇာနဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိတဲ့ေအးသီတာက ကိုေဇာ္ကိုလည္းျမင္ေရာ ဂ႐ုဏာေဒါေသာနဲ႔ ေျပာလည္းေျပာ လက္ေမာင္းေတြကိုလည္း ကိုင္ေဆာင့္နဲ႔ အေတာ့္ကိုေဒါသထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာခဲ့။ စိတ္တုိစြာနဲ႔ ေျပာဆိုေနတဲ့ သူ႔အမကိုသာ ေမာပန္းႏြမ္းလ်စြာနဲ႔ ၾကည့္ေနရင္းက အကႌ်အိပ္ထဲက ေငြအခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ေပးခဲ့ျပန္သည္။

“နင္ ဒီေငြေတြ ဘယ္ကရလာျပန္တာလဲ…….ဟင္…. ေျပာစမ္း…ေျပာ… ငါ့ကိုေတာ့ မလိမ္နဲ႔ေနာ္……….”
“ေျပာပါ့မယ္ မလတ္ရယ္ ငါဘယ္တုန္းကလိမ္ဖူးလို႔လဲ ……….. နင္ေကာ အေမေကာ စိတ္ပူေအာင္လုပ္မိတာ ငါ့အျပစ္ပါ…… ေအး…. ငါေျပာျပမယ္”

ေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္ကာ အေမာအပန္းေျဖၿပီး အစအဆံုးေျပာလာတဲ့ ကိုေဇာ့္စကားေတြက ေအးသီတာရဲ႕ ေဒါသအဟုန္ေတြကို မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲျပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအးသီတာဘာလုပ္ရမလဲ…….. အားရပါးရ မ်က္ရည္က်လို႔ ႐ိႈက္ကာငိုေနရတဲ့ အဲဒိအခ်ိန္က မနက္လင္းဖို႔ သိပ္မလိုေတာ့ေပ။ 

၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးျခင္းေတြေပလား၊ အားကိုးရျခင္းေတြေပလား……ဘာတစ္ခုမွေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ရာ လမ္းမျမင္ခဲ့ပါ။ သနားျခင္းဂ႐ုဏာေတြနဲ႔သာ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ကို ၾကည့္မိလိုက္ရင္းက သူေျပာလာတဲ့စကားလံုးအခ်ိဳ႕တို႔က နားထဲမွာ ၾကားတစ္ခ်က္၊ မၾကားတစ္ခ်က္။

“ငါညေနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီသြားခဲ့တာ။ အစကေတာ့ သက္သက္အလည္ေပါ့။ သူက ညဘက္ကားေမာင္းေနတာဟ. အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း ညဘက္အလုပ္တစ္ခုေလာက္လုပ္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့..သူက ငါ့ကို သူ႔အလုပ္ရွင္ဆီမွာ ေျပာေပးတာ။ ပထမေတာ့ သင္ေမာင္းေပါ့၊ သူ႔ေဘာ္ဒါအေနနဲ႔ ေဘးနားက လိုက္ေပးရတာ။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါ့ဘာသာ ေမာင္းတတ္ရင္ တစ္ေယာက္တစ္စီးစီေပါ့…….. ငါလည္း တစ္ညရရင္မနည္းဆိုၿပီး သူနဲ႔တစ္ခါတည္း အတူလိုက္သြားလိုက္တာ။”
“ဒါဆို ဒီပိုက္ဆံေတြကေကာ………..နင္မွမေမာင္းတတ္ေသးတာ”
“ေဘာ္ဒါေၾကးေပါ့ဟာ……….. ”

***-------***-------***-------***-------***-------***-------***

“မလတ္………..မလတ္………….. တံခါးဖြင့္ပါဦး………… ငါျပန္လာၿပီ”
ခပ္အုပ္အုပ္အသံအခ်ိဳ႕ ေအးသီတာနားထဲ ၀င္ေရာက္လာေလသည္။ ကုလားထိုင္ေပၚ ငုတ္တုတ္ငိုက္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ေအးသီတာက မၾကားတၾကားျဖစ္ေနတဲ့ အာ႐ံုကို မနည္းပင္စုစည္းလိုက္ရပါတယ္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကေလးက ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ေမွာက္လ်က္သား……..

“ဟင္…….ကိုေဇာ္……ကုိေဇာ္ ျပန္လာၿပီလား….. ငါေတာ္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပဲ”
ကုိေဇာ့္ကိုအိမ္တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ရင္းက အက်င့္ပါေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက နာရီကိုၾကည့္မိလ်ုက္သားေပ။
“ဒီေန႔ ေနာက္က်လိုက္တာ……..နင္ အဆင္ေျပခဲ့ရဲ႕လား………။ မနက္က် အလုပ္သြားႏိုင္ပါ့မလား..တစ္ရက္ေတာ့ နားလုိက္ပါလား”

ေအးသီတာက အိပ္ခ်င္မူးတူးသံနဲ႔ စကားေတြတရစပ္ေျပာေနေပမယ့္ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ေျခလက္ေဆးကာ သူ႔အိပ္ယာေပၚေရာက္ေနေလၿပီ။ သူဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလာမလဲဆိုတာ ေအးသီတာ မွန္းဆၾကည့္လို႔ သိႏိုင္ပါတယ္။ ပင္ပန္းဒဏ္ေၾကာင့္ တခဏခ်င္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ကိုေဇာ့္ကို ျခင္ေထာင္ခ်ေပးကာ ေနရာျပဳျပင္ေပးခဲ့ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ နာရီသံေခ်ာင္းက 4 ခ်က္ေခါက္ၿပီးေနေလသည္။

အေမ့ရဲ႕ေဟာက္သံ၊ ကိုေဇာ့္ေဟာက္သံ ႏွစ္ခုၾကားမွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္အစဥ္က လြတ္ေနတဲ့ အကိုႀကီးရဲ႕အိပ္ယာေနရာဆီသို႔သာ….. ။ 
ခုခ်ိန္ဆို အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရၿပီလဲ၊ အဆင္မွ ေျပရဲ႕လား၊ ေနမွေကာင္းရဲ႕လား ဘာလို႔မ်ားမဆက္သြယ္ပါလိမ့္လို႔ ေရာက္တတ္ရာရာအေတြးေတြက ေအးသီတာကို အႏိုင္ယူေလေတာ့သည္။ ေမာင္ႏွမေတြအေပၚကို တာ၀န္မေက်ခဲ့ေပမယ့္ ေအးသီတာတို႔က အကိုႀကီးအတြက္ တာ၀န္ေက်ေပးရမယ္မဟုတ္ပါလား…………။

ေအးသီတာရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားကိုးရာတစ္ခုအျဖစ္ အကိုလိုခ်င္လိုက္တာဟု မၾကာခဏေျပာေလတိုင္း………  
“ ငါ့အကိုလိုမ်ဳိးေတာ့ မရွိခ်င္ၾကပါနဲ႔ဟယ္..”ဟု ေျပာဖူးခဲ့ပါတယ္။ အားကိုးမရခဲ့တဲ့ အကိုျဖစ္သူကိုလည္း အားမလိုအားမရ ျဖစ္စြာနဲ႔ အျပစ္တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ 

အလိုလိုက္ထားရတဲ့ ေမာင္အငယ္ဆံုးေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တဲ့အခါ…. တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက        “ အိမ္က အငယ္ေကာင္ေပါ့ သိပ္ဆိုးတာပဲ မႏိုင္လို႔လႊတ္ထားရတယ္” လို႔ ေျပာသံၾကား ရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ကၽြန္မေမာင္ေလးေၾကာင့္ ဂုဏ္ယူရျပန္ပါတယ္။ 

ကၽြန္မတို႔မိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အိမ္ေထာင္ဦးစီးက မိခင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အကိုႀကီးေပမယ့္ အဖအရာ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔၊ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလးရဲ႕ အလိုက္သိတတ္မႈေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္အားကိုးေနရတဲ့ ဒီမိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မကေကာ ဘယ္လုိေနရာေရာက္ေနလဲဆိုတာေတာ့ အေျဖထုတ္စဥ္းစားေတြးေတာေနရင္းက ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာအဆံုးဟာ ေန႔သစ္တစ္ခုရဲ႕ အစျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။ 

အားမာန္အသစ္ေတြနဲ႔ တစ္ေန႔တာရဲ႕ခရီးတစ္ခုလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ အတြက္ မိသားစုဆိုတဲ့ ဒီခြန္အားေလးအတြက္ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္ေနရဦးမွာပါ…………..။

စိမ့္စမ္းေရ
4.9.2014
 http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/
တကၠသိုလ္ရဟန္းပ် ဳိ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၂) အမွတ္ (၁၂) တြင္လည္း ဖတ္႐ႈအားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။


Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Sunday, September 28, 2014

 “ေဒၚ…. ေဒၚ၊ ေဒၚေဒၚျမ ၊ လာပါဦး….လာပါဦး…..ေဒၚေဒၚျမရယ္… ကိုခင္ေမာင္ကို ေခၚလို႔မရေတာ့ဘူး…..အီး ဟီးဟီး”
“ဟဲ့ ေအးခင္…ဘာ ဘာျဖစ္လာတာလဲ ေစာေစာစီးစီး”
“အိမ္ကိုလိုက္ခဲ့ပါ အိမ္ကိုလိုက္ခဲ့ပါေဒၚေဒၚရယ္…..ကၽြန္မ ကၽြန္မကိုကယ္ပါဦး ………..အီးဟီးဟီး………. .ကိုခင္ေမာင့္ကို ေခၚလို႔မရေတာ့ဘူး… ကၽြန္မကိုကယ္ပါဦးေဒၚျမရယ္………..ကယ္ပါဦး…”
“ေအာ္…….ဒီကေလးမႏွယ္ ငါ လိုက္ၾကည့္စမ္းပါဦးမယ္…လာလာ……” 
မနက္ ၆ နာရီေလာက္ ဘုရားရွိခိုးေနတဲ့ ေဒၚျမ၊ ေအးခင္ရဲ႕အလန္႔တၾကားအသံေၾကာင့္ ရင္ထဲတုန္ရီသြားခဲ့ပါတယ္။ ေမးတာလဲမေျပာႏိုင္ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနတဲ့ေအးခင္က ေဒၚျမလက္ကိုအတင္းဆြဲလို႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့သူ႔အိမ္ကို အတင္းပဲ ဆြဲေခၚသြားခဲ့ပါတယ္။ နိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္ရင္အစံုနဲ႔ ပူေလာင္မႈေတြ၀ါးမ်ဳိထားတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕ေျခလွမ္းေတြကို ေဒၚျမလည္း အမွီလိုက္ရတာမို႔ လမ္းမွာ စကားေျပာဖို႔ေတာင္ သတိမရၾကေပ။
“ေမေမ…….ႀကီးျမ………..ေဖ့ေဖ့ကိုေခၚလို႔မရေတာ့ဘူး…….”
“ကိုခင္ေမာင္…ကိုခင္ေမာင္…..က်ဳပ္ေခၚေနတာၾကားလား၊ ၾကားလား…………၊ ေဒၚေဒၚ…..ေခၚေပးၾကပါဦး.အီးဟီးဟီး၊”
“ဆရာ၀န္လာၿပီ ဆရာ၀န္လာၿပီ ေဘးဖယ္ ေဘးဖယ္….”
ကိုခင္ေမာင့္ကိုစမ္းသပ္ေနတဲ့ ဆရာ၀န္ကို စူးစိုက္ၿပီးၾကည့္ေနတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕မ်က္လံုးေတြ၊ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕ပံုစံေတြ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕စိတ္ေတြဟာ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ထင္ထားသလို ျဖစ္လာေလေတာ့………………..
“မေအးခင္ေယာက္်ား အသက္မရွိေတာ့ဘူးဗ်” 
“ရွင္………” 
“ေအးခင္…ဟဲ့ ေအးခင္ ေအးခင္” 
အျဖစ္အပ်က္တို႔က မယံုႏိုင္စရာပင္၊ ကိုခင္ေမာင္ကို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဆံုးပါးလိမ့္မယ္လို႔ ေအးခင္ မေတြးဖူးခဲ့ပါ။ ေတြးလဲမေတြးရဲခဲ့ပါ။ အမ်ားႀကီး မပိုလွ်ံေပမယ့္ ေလာက္ငွစြာစားေသာက္ရၿပီး ေအးခ်မ္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးကို သားသံုးေယာက္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းၾကမယ္လို႔ ေအးခင္တို႔ ဂတိျပဳထားၾကတာမဟုတ္လား…….။ အိမ္ေထာင္သက္ တမ္းက ဘာၾကာလိုက္လို႔လဲ သားအႀကီးမွ ၇ ႏွစ္ရွိေသးတာ၊ ဘ၀ဆိုတာႀကီးထဲကို  မ်က္စိစံုမွိတ္လို႔အတင္းထုိး၀င္လာခဲ့ၿပီးမွ ခုေတာ့ေအးခင္တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ရေတာ့မယ္။
ကိုခင္ေမာင့္မ်က္ႏွာကို တစ္ရြာထင္လို႔ တစ္နယ္တစ္ေက်းကလာေရာက္ရတဲ့ ေအးခင္အတြက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္သာ အားကိုးရာပါ။ ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြကို မိရာဖရာ ထားလို႔ ေဆြမ်ဳိးမရွိတဲ့ ဒီေနရာေလးမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနရတာကိုပဲ ေအးခင္ေက်နပ္ေနခဲ့ရတာပါ။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ဖို႔ မေသခ်ာတဲ့ ေအးခင္အတြက္ေတာ့ ေရာက္တဲ့ေနရာကေန ျပန္စဖို႔သာျဖစ္လာခဲ့ေလေတာ့ ေအးခင္ရဲ႕ဘ၀က ဒုတိယတစ္ေက်ာ့ ျပန္စရေတာ့တာေပါ့။
ေအးခင္ရဲ႕မ်က္ရည္တို႔ ၇ ရက္မျပည့္ခင္ကတည္းက ခမ္းေျခာက္ေလၿပီ။ အေမ့မ်က္ႏွာညွိဳးေနရင္ ကေလးေတြ မ်က္ႏွာလည္း ညွိဳးမယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ေျဖသိမ့္ရင္းက  ၈ ရက္ေျမာက္ေန႔ဟာ ဘ၀ဆိုတာႀကီးထဲကို ေအးခင္တစ္ေယာက္တည္း တိုး၀င္တဲ့ေန႔ တစ္ေန႔ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုခဲ့တဲ့ ဘ၀ရင္ေငြ႕ခပ္ေႏြးေႏြးထဲမွာ ေအးခင္က သားသံုးေယာက္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနတတ္လာပါၿပီ။ ရလာတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ခါးသက္သက္အရသာက ေအးခင္အတြက္ေတာ့ အႀကဳိက္ဆံုးအားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ခဲ့ရေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့လည္း ေအးခင္တို႔က က်န္းမာေရးေကာင္းလာရေတာ့သည္……………
“အေဒၚ ေအးခင္ကို အလုပ္ကေလးတစ္ခုေလာက္ ေပးပါေနာ္” …….“အမ ေအးခင္ အ၀တ္ေတြလာေလွ်ာ္ပါရေစ”….. “ဟုတ္ကဲ့ မီးပူလည္းတိုက္ေပးပါ့မယ္”…
“ေအးခင္ေရ ငါ့ဆိုင္ေလးကူသိမ္းေပးပါဦး။ ”….. “မနက္ဖန္လည္း ဆက္ဆက္လာခဲ့ဦးေနာ္”
“ထမင္းစားၿပီးမွျပန္ေနာ္ေအးခင္၊… ကေလးေတြအတြက္လည္း ထည့္ေပးလိုက္မယ္”
အိုး……..ေအးခင္ဘ၀က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္သလဲ၊ ၾကည့္စမ္းပါဦး မအားမလပ္ႏို္င္ေအာင္ မ်ားလိုက္တဲ့အလုပ္ေတြ၊ အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြတဲ့၊ ေအးခင္အလုပ္က ဂုဏ္လဲရွိတယ္၊ ၀မ္းလည္း၀တယ္၊ ပိုက္ဆံလည္းရတယ္၊ က်န္းမာေရးလည္းေကာင္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးအငယ္ေလးလည္းေခၚသြားၿပီး ေဘးနားမွာထားလို႔ရတယ္၊ အိမ္နဲ႔လည္းမေ၀းဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ေျပာတာ ေအးခင္တို႔ ကံေကာင္းပါတယ္လို႔။
မျမင္ရတဲ့ ကံၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္းေတြၾကားမွာ ေအးခင္တို႔အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့ေပ။ စဥ္ဆက္မျပတ္လည္ပတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တို႔ၾကားမွာ ေအးခင္ရဲ႕ သားသံုးေယာက္တို႔ အတန္းျမင့္လာၾကသလို ေအးခင္လည္း ေဒၚေအးခင္ဘ၀သို႔ တစ္စတစ္စ ေျပာင္းလဲလို႔သာ။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

“ေအးခင္……ေရာ့ ဒါေလးပဲ ေလွ်ာ္ခဲ့လိုက္ေတာ့ေနာ္၊ ထမင္းစားၿပီးမွျပန္သိလား”
“ဟုတ္အေဒၚ”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ အကႌ်ေတြကို ဇလံုထဲထည့္ၿပီး ေရစည္ဘက္ထြက္သြားတဲ့ေအးခင္ကို ေဒၚျမတစ္ေယာက္ အစအဆံုးလိုက္ၾကည့္ ေနမိပါတယ္။  ဒီႏွစ္ထဲမွာ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ သိသိသာသာပိန္က်သြားတဲ့ေအးခင္ကို ဂ႐ုဏာမ်က္လံုးေတြနဲ႔ပဲ အေ၀းက လွမ္းၾကည့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ တေရြ႕ေရြ႕ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ အ၀တ္ေတြကို ဆပ္ျပာရည္စိမ္ေနတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕ မႈန္မႈိင္းမႈိင္းပံုရိပ္တို႔ကို ေန႔စဥ္လိုလိုပဲ ေဒၚျမ ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတာပါ။
ခပ္သြက္သြက္လႈပ္ရွားဟန္တို႔ တျဖည္းျဖည္းအားေပ်ာ့လာခဲ့ေပမယ့္ ေန႔စဥ္ရက္မျပတ္ျမင္ေနရတ့ဲေအးခင္ရဲ႕ပံုရိပ္ေတြကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ျမင္ရပါ့မလားလို႔ ေဒၚျမ စိုးရိမ္ႀကီးစြာ ေတြးလိုက္မိပါေသးတယ္။ ကေလး ၃ ေယာက္ရဲ႕တာ၀န္ေတြကို ပခံုးေျပာင္းယူခဲ့ရတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕ဘ၀အားလံုးကို ေဒၚျမအသိဆံုးမဟုတ္လား။
ေဒၚျမ မွတ္မိေနပါေသးတယ္…. ေအးခင္ေယာက္်ားဆံုးပါးသြားေတာ့ ေအးခင္က သား ၃ေယာက္နဲ႔၊ အငယ္ေလးက ရင္ခြင္ပိုက္အရြယ္၊ ၃ ႏွစ္ႀကီး ၃ ႏွစ္ငယ္နဲ႔ လူမမယ္ကေလးေတြအတြက္ ေအးခင္က ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ သူရဲေကာင္းမႀကီးျဖစ္လာခဲ့ရတာ။ မလုပ္တတ္၊ မကိုင္တတ္၊ ပညာမတတ္ေတာ့ ေအးခင္ကို ၀ိုင္း၀န္းသနား႐ံုကလြဲလို႔ ဘယ္သူေတြက ဘာမ်ားတက္ႏိုင္တာ ကူညီၾကသနည္း။ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕သူရဲေကာင္းဘြဲ႔ကို ဘယ္သူေတြအံတုႏိုင္သနည္း။ ခုေတာ့ သူရဲေကာင္းမိခင္ကို ဇရာအိုျခင္းတို႔ အႏိုင္ယူေလေတာ့မည္။
“အေဒၚ ကၽြန္မ ခဏေနရင္ျပန္လာခဲ့မယ္။ ဒီေန႔ အႀကီးေကာင္ကို ဟိုဘက္လမ္းမွာ အလုပ္လိုက္အပ္ေပးမလို႔”
“ေအးေအး ဒါဆို ထမင္းစားသြားပါလား”
“ေနပါေစအေဒၚ ကၽြန္မ ျပန္လာရင္ စားပါ့မယ္”
ထီးတစ္ေခ်ာင္းကို ခ်ဳိင္းၾကားညွပ္လို႔ ခပ္သုပ္သုပ္ေလးထြက္သြားတဲ့ေအးခင္ကို ဒီတစ္ခါလည္း ေဒၚျမ ေငးၾကည့္မိျပန္ၿပီ။ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ သားေတြက ႏုပ်ဳိလန္းဆန္းလာေပမယ့္ ေအးခင္ကေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။ လိမၼာေရးျခားရွိတဲ့ သားေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားရတာကိုက ေအးခင္အတြက္အားတက္စရာတစ္ခုပင္။ ၀မ္းသာစရာေလးေတြ ရွာႀကံေတြးလို႔ ေအးခင္ဆီက သတင္းေကာင္းကို အၿမဲတမ္းေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူကလည္း ေဒၚျမတစ္ေယာက္သာပင္။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

 “ အမယ္အမယ္ ဒီသားအမိေတြ လွပလို႔ပါလား၊ ဘယ္သြားၾကမလို႔လဲ”
“ေက်ာင္းကိုခဏသြားမလို႔ အလတ္ေကာင္ေလးတတိယဆုရလို႔ အဲဒါဆုသြားယူမလို႔အေဒၚေရ”
ေစ်းကျပန္လာတဲ့ေဒၚျမက လွတပတျဖစ္ေနတဲ့ ေအးခင္တို႔သားအမိကိုၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာစြာနဲ႔ေမးလိုက္ျခင္းပါ။ မိသားစုတာ၀န္ကို အေကာင္းဆံုးထိန္းသိမ္းတတ္တဲ့ေအးခင္ေၾကာင့္ေရာ၊ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ပါ ႀကီးျပင္းလာရတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕ သားသံုးေယာက္တို႔ အရြယ္ေလးေရာက္လာတာနဲ႔အမွ် နာမည္ေကာင္းေလးေတြ ၾကားခဲ့ရေလၿပီ။ တစ္ခါက ေအးခင္ေျပာစကားကို ေဒၚျမ ျပန္ၿပီး အမွတ္ရမိပါရဲ႕…………..
“အေဒၚသိလား ကၽြန္မေလ ကိုခင္ေမာင့္ကို ႀကံဖန္ၿပီးေက်းဇူးတင္မိတယ္….”
“ဘာမ်ားတုန္းဟဲ့”
“ ကၽြန္မကို သားေလးေတြပဲ ေမြးေပးခဲ့လို႔ေပါ့”
“ႀကံႀကံဖန္ဖန္ေအ…….ညည္းႏွယ္”
တစ္ခါတစ္ခါ ရင္ဖြင့္လာတဲ့ ေအးခင္စကားေတြက ထူးဆန္းတတ္ပါတယ္။ စိတ္ကူးတည့္ရာေတြေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ႔ရင္ထဲက ၀မ္းသာ၀မ္းနည္းမႈေတြက ဘာအေရာင္မွမပါခဲ့ေပ။ မိဘအေပၚကိုနားလည္ေပးၿပီး လိမၼာေရးျခားရွိတဲ့ သူ႔ကေလးေတြကို သူမ်ားတကာေတြ ခ်ီးက်ဴးတိုင္း ဘာရယ္မဟုတ္ ကိုခင္ေမာင့္ကိုသာ ေအးခင္ေျပးေျပးျမင္ေယာင္တတ္ေလၿပီ။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

“ေအးခင္ ညည္းဟိုေန႔က ေဆးခန္းသြားရတယ္ဆို ဘာျဖစ္တာလဲ”
“အင္း…ဟုတ္တယ္အေဒၚ…….အစာအိမ္လို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ”
“အဲ့ဒါ အစာစားခ်ိန္ မမွန္လို႔ျဖစ္တာ၊ ကိုယ့္ဘာသာလည္းနဲနဲပါးပါး ဂ႐ုစိုက္ပါဦးဟယ္၊ ခု အႀကီးေကာင္က အလုပ္အဆင္ေျပတယ္ မဟုတ္လား ”
“ေျပပါတယ္အေဒၚ၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ လုပ္ႏိုင္ပါေသးတယ္၊ အငယ္ႏွစ္ေကာင္လည္း အတန္းႀကီးလာၿပီေလ……”
ေတြးေတြးဆဆေျပာလာတဲ့ ေအးခင္စကားက အမွန္ပါ။ သူမ်ားတန္းတူေနရဖို႔ကို မနည္းႀကိဳးစားေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေအးခင္တို႔က အနိမ့္ပိုင္းမွ်သာ၊ ရပ္ကြက္၊ လမ္းထဲမွာသာ မုဆိုးမဆိုၿပီး အခြင့္အေရးေပးထားေပမယ့္ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ မရပါ။ အားလံုးတန္းတူပင္။ ေက်ာင္းသားတိုင္းအခြင့္ေရးတူသလို ေတာင္းသေလာက္ေငြကလည္း အခြင့္ေရးတူစြာပင္ မဟုတ္ပါလား။
“ဒါေပမယ္………အရင္လိုေတာ့ကၽြန္မ မီးပူမတိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဟို မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ကိုလည္း မသြားႏိုင္ေတာ့ဘူး”
“အဲ့ဒါေျပာတာေပါ့၊ ညည္းအသက္က အလကားရပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊ က်န္းမာေရးက အေရးႀကီးဆံုးဆိုတာ ညည္းလဲသိသားပဲေအ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေဒၚ ကၽြန္မျပန္ဦးမယ္၊ အ၀တ္ေတြကို သိမ္းခဲ့ရမလား”
“ေနေနေန င့ါဘာသာ သိမ္းလိုက္မယ္၊ ေရာ့ ဒါေလးယူသြား”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အေဒၚရယ္………………………”
ခပ္ယဲ့ယဲ့အၿပံဳးေလးေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္သြားတဲ့ေအးခင္မွာေတာ့ ေျခလွမ္းတို႔ေႏွးေကြးေပမယ့္ အေတြးေတြက လ်င္ျမန္စြာလႈပ္ရွား ေနပါတယ္။ မေန႔ညေနက တစ္ခြန္းတစ္စ စကားေတြက ေအးခင့္နားကိုပူေစခဲ့တယ္မဟုတ္ပါလား။ သားအႀကီးေကာင္ အလုပ္၀င္လို႔ အဆင္ေျပကာစ ရွိေသးတယ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္လာမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ခုလိုေစာစီးစြာ ၾကားရလိမ့္မယ္ လို႔ ေအးခင္ မတြက္ထားမိ။
“ေဒၚႀကီးေအးခင္သားကို ဟိုဘက္ရပ္ကြက္မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တယ္”
“ဟုတ္လို႔လားဟယ္ ငါ့သားက အဲ့ေလာက္အစြမ္းအစ မရွိပါဘူး”
“အေကာင္းနဲ႔လဲေျပာျပရေသးတယ္……မယံုေနေပါ့”
ကေလးအခ်င္းခ်င္းထဲက ထြက္က်လာတဲ့ ဒီစကားေတြကို ေအးခင္ မယံုခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ဆိုေပမယ့္ ေအးခင္အတြက္ေတာ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လိုပါပဲ။ မိဘနဲ႔အတူ မိသားစုကိုဦးေဆာင္လာၿပီျဖစ္တဲ့ သားအႀကီးကို ေအးခင္ အားကိုးမိတာအမွန္ပါ။
ညီငယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြ၊ အိမ္စားရိတ္ေတြအားလံုးကို တာ၀န္ယူေပးထားတဲ့ေအးခင္သား အႀကီးေကာင္က လူငယ္ေတြၾကားထဲမွာေတာ့ အေတာ့္ကိုလိမၼာပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္စ လူငယ္ေတြရဲ႕စ႐ိုက္ေတြ ကင္းရွင္းတာမို႔လည္း ပတ္၀န္းက်င္မွာ နာမည္ေကာင္းေလးရခဲ့တာပါ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပတဲ့တစ္ေန႔က်ရင္ေတာ့ သားျဖစ္သူကို ေသခ်ာသိေအာင္ေမးျမန္းမယ္လို႔စိတ္ကပဲ ေတးထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ မျမင္ရေသးတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္လည္း ေအးခင္တို႔ ျပင္ဆင္ထားရဦးမွာပါလား………….။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

“အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့အဲ့ဒါပဲ ေဒၚေဒၚျမရယ္….ကၽြန္မျဖင့္ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။”
“အို…ဒီလိုလည္းဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ေအးခင္ရယ္။ သီးခ်ိန္တန္သီး၊ ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္ေပါ့၊ ဒါနဲ႔ သူတို႔ခ်င္းက ဘယ္နႏွစ္ရွိၿပီလဲ၊ စုထားေဆာင္းထားတယ္ဆိုေတာ့လည္း ညည္းသားက မဆိုးပါဘူးေအ့၊ ခြင့္ျပဳေပးလိုက္ပါ”
“၁၀ တန္းေျဖၿပီး အလုပ္စ၀င္ကတည္းက အတူတူဆိုေတာ့ အေတာ္ၾကာၿပီ၊ ခု အလတ္ေကာင္ေတာင္ ၁၀ တန္းေရာက္ေနၿပီ ေလ”
“ေဒၚေဒၚ”
“ေဟ”
“……….ကၽြန္မက ကၽြန္မက…… သေဘာမတူတာေတြတူတာေတြနားမလည္ပါဘူး ေဒၚျမရယ္ ကၽြန္မသားေလး သူမ်ားအႏွိမ္ခံရမွာစိုးလို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့….ေဆြမရွိ မ်ဳိးမရွိနဲ႔ မုဆိုးမရ႕ဲသား မဂၤလာေဆာင္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ခမ္းနားႏိုင္ပါ့မလဲ ေဒၚျမရယ္…အဲ့ဒါေတြ အဲဒါေတြ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ အရမ္းကို အလုပ္ေပးရလြန္းလို႔ပါ”
ေတြေတြေငးေငးေလးေျပာေနတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕အသံတို႔ တျဖည္းျဖည္းတိုး၀င္လာသလို မ်က္ရည္ေလးေတြလည္း ေ၀့လာခဲ့ပါတယ္။ အားကိုးစရာအျဖစ္ ေဒၚျမတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ အစအဆံုးရင္ဖြင့္ေနရွာတဲ့ ေအးခင္ကိုလည္း ေဒၚျမ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ကိုယ္က အားကိုးအားထားျပဳေနရတဲ့ သားတစ္ေယာက္ကိုလက္လြတ္ရမွာေရာ၊ မျပည့္မစံုနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ေပးရမွာေကာ၊ ဟိုဘက္ကစိတ္မေကာင္းစရာ စကားေတြၾကားရလာရင္ေကာ လိုအပ္မယ့္ေငြေၾကးေတြအတြက္ေကာ စတဲ့ စတဲ့ အေတြးေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေတြအတြက္ ေအးခင္တစ္ေယာက္ မပူပဲဘယ္ေနလိမ့္မလဲ။
“ဒါ ၀မ္းနည္းစရာမဟုတ္ပါဘူး ေအးခင္ရယ္။ မရွိတာကိုေတာ့ အတင္းႀကီးလိုက္ရွိဖို႔မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့္အေျခအေနကိုလည္း တစ္ရပ္ကြက္လံုးသိေနတာပဲဟာ။ ဟိုဘက္လူႀကီးေတြကို သြားေျပာတဲ့ေန႔က် အေသအခ်ာသိရတာေပါ့၊ သိပ္လည္းစိတ္ပူမေန စမ္းပါနဲ႔ အေရးႀကီးတာက သူတို႔ခ်င္းအဆင္ေျပၾကဖို႔ပဲ မဟုတ္လား၊ ေနာက္ၿပီး နင့္သားက သူမ်ားသားသမီးကို ခိုးယူေပါင္းသင္းတာမွ မဟုတ္တာ မိသားဖသားပီပီသြားေတာင္းမွာေလ”
“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ေလ…….ဒါဆို ကၽြန္မျပန္ဦးမယ္ေနာ္။ ျပင္ဆင္စရာရွိတာေလးေတြ နဲနဲပါးပါးျပင္ဆင္ရေအာင္ ၊ ဟိုေန႔က် အေဒၚ ဆက္ဆက္လိုက္ရမယ္ေနာ္”
“လိုက္ရမွာေပါ့ ေအးခင္ရယ္၊ င့ါကို စိတ္မပူစမ္းပါနဲ႔၊ ညည္းသာ ကေလးေတြကို စိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္ေအာင္ ဘာမွသြားေျပာမေနနဲ႔၊ ၾကားလား”
ေဒၚျမစကားအဆံုးမွာေတာ့ ေအးခင္က ၿခံအျပင္သို႔ေရာက္ေနေလၿပီ။ ခပ္သုတ္သုတ္ မေျပးယုံတမယ္ထြက္သြားတဲ့ေအးခင္ ကို ဒီတစ္ခါလည္း ေဒၚျမမ်က္စိတစ္ဆံုး ေငးၾကည့္မိျပန္ပါၿပီ။ ဒီတစ္ခါကေတာ့ အားက်ျခင္းမ်ား ပါေလမလား၊ မိဘတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကို ဖခင္ေကာမိခင္ေနရာကေန တာ၀န္ေတြေက်ပြန္ေနတ့ဲ ေအးခင္က ေဒၚျမမ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ မဟာသူရဲေကာင္းမ ေလးပင္။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

“ေဒၚျမ...ေဒၚျမ….လူေတြလာၾကပါ့မလားေနာ္၊ ခုထိလည္း မလာၾကေသးပါလား”
“ေအာ္…………ေအးခင္ရယ္…….အဲ့ေလာက္လည္းစိတ္သိပ္မလႈပ္ရွားစမ္းပါနဲ႔၊ ဘယ္သူက အခ်ိန္စစခ်င္း ေရာက္လာၾကမွာ လဲ………ေဟာ………ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ”
“ အမယ္ မေအးခင္ႀကီး အရမ္းလွေနပါလား၊ ၾကည့္စမ္း”
“ မေအးခင္ႀကီးက ငါ့ကိုမဖိတ္ဘူးသိလား၊ မရပါဘူးေနာ္ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ မဖိတ္လဲလာတာပဲ”
“ အ့ဲလိုမဟုတ္ပါဘူး မုိးမိုးရယ္….ငါက………ဖိတ္စာသိပ္မရလို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့…….ၿပီးေတာ့……လာဖို႔ဖိတ္ရမွာလဲ မရဲလိ႔ုပါ”
“အာ….စတာပါ မေအးခင္ရဲ႕…………..ၾကည့္ၾကည့္ လွလွေလးေတြပ်က္ကုန္ေတာ့မွာပဲ”
ေအးခင္တို႔လမ္း၊ ဟိုဘက္လမ္း၊ ဒီဘက္လမ္းနဲ႔ တစ္ရပ္ကြက္လံုးနီးပါး အို………..ေအးခင္ဖိတ္တဲ့သူေကာ၊ မဖိတ္တဲ့သူေတြေကာ တစ္ေရာက္ခ်င္းကစလို႔ အဖြဲ႔လိုက္၊ အစုလိုက္ လာလိုက္ၾကတာ ေအးခင္တစ္ေယာက္ မဂၤလာပြဲခ်ိန္တစ္ခုလံုး ထိုင္ခ်ိန္ပင္ မရလိုက္ေပ။
ဟိုဘက္လည္း လာပါဦး သတို႔သားအေမ၊ ဒီဘက္ကလည္း “ေအးခင္..နင့္သားက အေခ်ာပဲဆိုတာတစ္မ်ဳိး” သားအႀကီးရဲ႕ အလုပ္ရွင္က “ေခၚပါဦး သတို႔သားရဲ႕ အေမ” ဆိုတာတစ္မ်ဳိး အ့ဲလိုေတြ စားခဲ့ရ၊ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ပီတိေတြကို ေအးခင္က အရည္ရႊန္းတဲ့ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ပဲ အားလံုးကို ဧည့္ခံရပါေတာ့တယ္။
နဲနဲေလးမ်ားလူခ်င္းကြဲသြားတာနဲ႔ ေဒၚျမမ်ားျပန္သြားမလားဆုိၿပီး သူ႔ရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာ အားကိုးအားထားရာ ေဒၚျမကိုလည္း မ်က္ေျခမပ်က္ရေအာင္ လိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲအေမာပါပဲ။ ေရခဲမုန္႔ေတြထည့္တဲ့ အေနာက္ဘက္ကိုသြားလို႔ ေလာက္ပါ့မလား၊ ပိုေနလား အဆင္ေျပလားနဲ႔ ခဏခဏသြားၾကည့္ရတာလဲခဏခဏပါပဲ။
“ကဲ.ေအးခင္ ညည္းစိတ္ပူေနတာေတြ တစ္ခုမွမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ျမင္ပီလား၊ ေစာနကေတာင္ ေရခဲမုန္႔နဲ႔ မုန္႔ေတြမေလာက္လို႔ ထပ္၀ယ္ရတယ္၊ ဖိတ္ထားတဲ့သူေတြ က်န္ေနေသးလို႔တဲ့ ဟိုဘက္ကေျပာသံၾကားတယ္”
“ဟုတ္လား ေဒၚျမ…….ကၽြန္မျဖင့္ သိေတာင္မသိလိုက္ဘူး”
“ေအးခင္ ဟိုမွာ ညည္းကို ႏႈတ္ဆက္ၾကမလို႔ထင္တယ္ သြားလိုက္ဦး”
“မေအးခင္ေရ ျပန္ၿပီေနာ္…..၊ 
သတို႔သားအေမ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပန္ပါဦးမယ္၊
ေအးခင္ရဲ႕ လာပါဦး ငါတို႔နဲ႔အတူ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္စမ္းပါဦး
လာစမ္း၊ လာစမ္း နင္တို႔ သားအမိခ်ည္းပဲ အရင္ရိုက္စမ္းပါဦး”

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

၀င္လုလုေနေရာင္ေၾကာင့္ အရာအားလံုးလွပေနသလို ေလေျပေအးေလးရဲ႕ ေစတနာေတြေၾကာင့္လည္း လူေတြအားလံုးရဲ႕ အၿပံဳးကိုယ္စီတို႔ လန္းဆန္းေနၾကေပသည္။ ေတာက္ပသစ္လြင္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကဟန္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ တစ္စုတည္းေသာ ေနရာေလးမွာ လူေတြအားလံုး ၿပံဳးလို႔ေပ်ာ္ေနၾကေလသည္။ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ တစ္ခ်ဳိ႕မ်ားက မ်က္ရည္ေတာင္ က်ေနၾကေလသည္။
“ေအးခင္ ညည္းႏွယ္ေအ………… ခုခ်ိန္က ငိုေနရမယ့္အခ်ိန္မဟုတ္ဘူးေလ၊ ၀မ္းသာၿပီး ေပ်ာ္ေနရမယ့္အခ်ိန္ေလ”
“ကၽြန္မသိပါတယ္ေဒၚေဒၚျမရယ္။ ခုဟာကလည္း ကၽြန္မ….. ကၽြန္မ ၀မ္းသာတာလား ၀မ္းနည္းတာလား မသိေတာ့ပါဘူး ရင္ထဲမွာလည္း တလွပ္လွပ္နဲ႔ တစ္ခုခု တစ္ခုခုပဲ၊  ကၽြန္မ အားရပါးရ ငိုလိုက္ခ်င္လို႔ပါ။ ”
“ဒါေတာ့ဒါေပါ့ ေအးခင္ရယ္၊ ဒါေပမယ့္လည္း ဘယ္တက္ႏိုင္မလဲ ကိုယ္ကမိဘဆိုေတာ့လည္း မိဘတာ၀န္ ေက်ေပးရေတာ့မေပါ့၊ ညည္း တာ၀န္ေက်ပါတယ္ေအးခင္ရယ္၊ တာ၀န္ေက်ပါတယ္။”
မ်က္ႏွာေပၚမွာ မိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔ မ်က္ရည္က်ေနတဲ့ေအးခင္ကို ေဒၚျမ ဂ႐ုဏာသက္စြာနဲ႔ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ သားျဖစ္သူရဲ႕မဂၤလာပြဲက မထင္ထားေလာက္ေအာင္ စည္ကားခဲ့ေလေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုးစိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ဖိစီးေနခဲ့တဲ့ ေအးခင္က အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ စိတ္ႏွလံုးကို ဒံုးဒံုးခ်ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။
အေမကို ကန္ေတာ့ကာ ညီငယ္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ ေယာကၡမအိမ္ကို ျပန္သြားတဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္းက ေအးခင္ရဲ႕ ၀မ္းသာပီတိေတြ မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲျပစ္လိုက္ခ်ိန္မွာ တစ္ခြန္းတစ္စအားေပးသံေတြကို မ်က္ရည္၀ိုင္းနဲ႔ေအးခင္က အၿပံဳးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လို႔။

“ကဲကဲ ဒါဆို…ငါလည္းျပန္လိုက္ဦးမယ္ေအးခင္”

“ ဟုတ္၊ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါ ေဒၚျမရယ္”
မ်က္ရည္ေလး ၀ဲတဲတဲနဲ႔ အိမ္ေပါက္၀အထိလိုက္ပို႔ေပးရွာတဲ့ ေအးခင္ရဲ႕လက္ကို အသာဖ်စ္ညွစ္လိုက္ၿပီး ေဒၚျမတစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ေအးခင္တို႔ အိမ္ေလးရဲ႕ ဒီေန႔လို မဂၤလာေန႔ေလးမွာ ေအးခင္တစ္ေယာက္ ၀မ္းနည္းမႈေကာ ၀မ္းသာမႈေတြေကာ  မျဖစ္ပဲမေနဘူးဆိုတာ ေဒၚျမအသိဆံုး မဟုတ္ပါလား။
ေအးခင္အတြက္၀မ္းသာမႈကို ေဒၚျမ  သာမက ရပ္ကြက္တစ္ခုလုံးကလည္း ခ်ီးက်ဴးၾကမွာမလြဲေပ။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး သက္သာမႈရယ္လို႔ မရွိခဲ့တဲ့ေအးခင္ရဲ႕ဘ၀တစ္မ်က္ႏွာစာမွာ ဒီေန႔လိုေန႔ရက္မ်ဳိးလည္း သူ ေမွ်ာ္လင့္ရဲခဲ့မွာမဟုတ္ေပ။ သူမတူေအာင္ စည္ကားသြားတဲ့ သားအႀကီးဆံုးရဲ႕ မဂၤလာပြဲမွာ ေအးခင္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာပန္း ပြင့္လန္းခဲ့ၿပီမဟုတ္ပါလား…။
***-----***-----***-----***
 4.8.2014
စိမ့္စမ္းေရ
http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/
တကၠသိုလ္ရဟန္းပ်ဳိ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၂) အမွတ္ (၁၁) တြင္လည္း အားေပးဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on




အဲ့ဒိေန႔က ကၽြန္မ အလုပ္နားရက္ျဖစ္ေလသည္။ တစ္လမွတစ္ခါသာပဲ နားရက္ယူတတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြကို အက်ဳိးရွိစြာနဲ႔ ကုန္လြန္ေစဖို႔ အကြက္ခ်ကာ အသံုးျပဳတတ္ပါတယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ကိစၥေတြ၊ ေစ်း၀ယ္စရာ၊ အပန္းေျဖစရာ၊ အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႔ တစ္ေနကုန္လံုးကို သံုးပစ္တတ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ ေနတာမ်ားပါတယ္။ ထိုေန႔ကလည္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲအေမ့ကိုကူလုပ္ေပးေနရင္း….
“ သမီး..အိမ္ေရွ႕က တံခါးဖြင့္သံၾကားသလားလို႔”
“ဟုတ္…အေမ၊ သမီးသြားၾကည့္လိုက္မယ္”
လုပ္လက္စေလးေတြခဏထားလို႔ ကၽြန္မလည္း ၿခံထဲကိုၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ
“ဟယ္…သီတာ………… ေမေမေရ……သီတာ..သီတာ…….အိမ္လည္လာတယ္”
မေတြ႔ရတာၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကို ျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ ကၽြန္မအရမ္းပဲ ၀မ္းသာသြားခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကိုလည္း ၀မ္းသာအားရေအာ္ေျပာလို႔ သီတာ့ကိုတံခါးဖြင့္ေပးရင္းက ကၽြန္မေပ်ာ္ေနလိုက္တာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လိုပါပဲ။
“သီတာ….နင္ဟယ္ ငါတိ႔ုကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားလိုက္တာမ်ား……မေျပာလိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ခုေကာ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ၊ ဒီကိုသက္သက္လာတာလား၊ တျခားေကာ သြားစရာရွိေသးလား”
ျမင္ျမင္ခ်င္း အဆက္မျပတ္ေသာစကားေတြ တရစပ္ေျပာေနတဲ့ ကၽြန္မကို သီတာ ဘာမွျပန္မေျပာပါ။ ယဲ့ယဲ့ကေလးၿပံဳးလို႔ ေခါင္းခါျပေပးတာကိုပဲ ကၽြန္မအလြန္ေပ်ာ္မိေလသည္။ မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကို ျပန္ေတြ႔ရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္လဲေနာ္။ 

စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာမယ္၊ ထမင္းတူတူစားမယ္၊ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေတြးၾကမယ္။ အခ်ိန္ရရင္ ၿမိဳ႕ထဲထြက္ၿပီး မုန္႔ေတြေလွ်ာက္စားလို႔လည္း ရေသးသည္ေလ………။
“သမီး..သီတာ…မေတြ႔တာၾကာေရာကြယ္ ေပ်ာက္သြားလိုက္တာမ်ား…….”
“ဟုတ္ အန္တီ၊ သီတာ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာနဲ႔ ဘယ္သူ႔မွမဆက္သြယ္ပဲေနတာ၊ အဲဒါ ခုလည္း စိတ္ကူးရရခ်င္း ဒီကုိထြက္လာခဲ့ တာပဲ”
“ေအးကြယ္……. ညေနမွျပန္မယ္မဟုတ္လား၊ သမီးသူငယ္ခ်င္းက အေဖာ္မဲ့ေနတာ၊ ဒီေန႔ေတာ့ သူတြက္အေဖာ္ရတာေပါ့ေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ”
အေမနဲ႔သီတာတုိ႔ရဲ႕အျပန္အလွန္ေျပာစကားေတြကို ကၽြန္မ ဧည့္ခန္းထဲကေန ၾကားေနရပါတယ္။ သီတာေရာက္လာတာ ကၽြန္မလည္းေပ်ာ္သလို အေမလည္း ၾကည္ႏူးေနလိမ့္မည္။ သီတာနဲ႔ကၽြန္မက ဟိုး..ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြပင္၊ ေမာင္ႏွမအရင္းအခ်ာေတြထက္ပင္ ကၽြန္မတို႔က ပိုခ်စ္ခဲ့ၾကသည္။ ပိုခင္ခဲ့ၾကသည္။ ပို၍ေတြ႔ခ်ိန္မ်ားခဲ့ ေလသည္။
“သီတာ…လာဟာ ဒီကို”
ကၽြန္မစိတ္မရွည္စြာန႔ဲ သီတာ့ကို ဧည့္ခန္းထဲကေန လွမ္းေခၚလိုက္ပါတယ္။ အေမနဲ႔ဘာေတြေျပာေနမွန္း ကၽြန္မ မသိေတာ့။ 
“ေျပာေျပာ…… နင့္အေၾကာင္းေတြ……..င့ါကိုအကုန္ေျပာေနာ္၊ မေျပာလို႔ကေတာ့ ဒီမွာ….ေတြ႔တယ္မလား”
“ ေအးပါ။ ငါ့အေၾကာင္းက ဘာရွိရမလဲ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ လာတဲ့ဟာကို”
“အမယ္ အေျပာကေတာ့တယ္ေကာင္းပဲ။ ဒီေန႔ ငါအလုပ္နားလို႔ နင္ေတြ႔ရတာပါေနာ္။ ငါအလုပ္မနားဘူးဆိုရင္ နင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲ……..ေျပာ”
“ညေနထိေစာင့္မွာေပါ့ ငါက ညပါအိပ္ဖို႔လာတာ”
“ေဟး……ေပ်ာ္စရာႀကီး၊……….သီတာ၊ နင္တစ္ကယ္ေနာ္……..”
“တစ္ကယ္ေပါ့ဟ”
ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း၊ ကၽြန္မ ထ၍သာ ခုန္ေပါက္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဟိုးအရင္တုန္းကလည္း သီတာက ကၽြန္မနဲ႔ ခုလို လာအိပ္ေနက်ပါ။ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ဖက္ကာ အိပ္ဖူးၾကတယ္မဟုတ္ပါလား။
-----***-----***-----***-----
ကၽြန္မနဲ႔သီတာက တစ္ေန႔လံုးတပူးပူး တတြဲတြဲေနလာရင္းက ညမိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ ေျပာစရာစကားတို႔ မကုန္ႏိုင္ေသးပါ။ စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားရတဲ့ သီတာတို႔အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ကိုယ္လည္းပဲ ရင္ေမာရသည္ေလ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စိတ္ညစ္စရာ ေတြက ကိုယ့္ရဲ႕ေျဖသိမ့္ေပးစရာေတြေပါ့။
“ဟုတ္တယ္သူဇာ ခုဆို သူနဲ႔ငါ ယူၿပီးတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေသးလို႔လဲ၊ နင္စဥ္းစားၾကည့္ ငါ့ကိုစိတ္ကုန္တယ္တဲ့။ အဲ့ဒိစကား သူမေျပာသင့္ဘူးမလား၊ သူနဲ႔ငါ့မိဘေတြ အဆင္မေျပမွာစိုးလို႔ ငါကၾကားထဲကေန ဟိုဟာကြယ္လိုက္၊ ဒီဟာဖုံးလိုက္နဲ႔ ငါ့ဒုကၡကို နင္လာၾကည့္ၾကည့္ပါဟယ္။  

 သူကအလုပ္လည္း မယ္မယ္ရရမရွိေတာ့ ငါ့မိဘေတြက ဘယ္ၾကည္ျဖဴၾကေတာ့မလဲ။ တခါတေလ ပြဲစားေရာင္ေရာင္ ရလာတဲ့ေငြေလးေတြက် ျမင္ရပါတယ္၊ အဲဒါကလည္း ၂လေလာက္မွ တစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါ။ ရျပန္ေတာ့လည္း ငါ့ကိုအကုန္ေပးတာမဟုတ္ဘူး…။ အဲ့ဒိေတာ့ငါကလည္း ငါ့ထမင္းငါစားတယ္။ သူကလည္း သူ႔အေမအိမ္ျပန္စားတယ္။ သူ႔အ၀တ္ေတြလည္း ငါမေလွ်ာ္ေပးဘူး၊ သူလည္းသူ႔ဘာသာ အလုပ္လုပ္ခ်င္လုပ္၊ မလုပ္ခ်င္ေန၊ ငါကလည္း င့ါအလုပ္ငါလုပ္တယ္……ေအးေရာ”
“အ့ဲလိုေတာ့လည္း ဘယ္ဟုတ္ေသးမလဲ သီတာရယ္၊ နင္န႔ဲသူနဲ႔က ခုျမင္ခုႀကိဳက္မွမဟုတ္တာ၊ နင္အစကတည္းက သူ႔အေၾကာင္းကိုမသိဘူးလားဟင္…….နင္ေျပာေတာ့နင္အသိဆံုးဆို……….”
“သိတာေတာ့သိတာေပါ့ဟယ္၊ ခုလိုအတြင္းက်က်ေတာ့ ငါသိမလား၊ ယူၿပီးမွ သူ႔စ႐ိုက္ေတြ ငါအကုန္သိလာရတာ။ အလကား ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမလုပ္ခ်င္ဘူး။ နင္လည္းအိမ္ေထာင္မျပဳနဲ႔ အပ်ဳိႀကီးပဲလုပ္သိလား…..ဘယ္သူ႔မွမၾကည့္နဲ႔ ငါ့ကိုပဲၾကည့္”
မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာနဲ႔ အသံတိတ္သြားတဲ့ သီတာ့ကို ကၽြန္မအားနာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ထဲကေတာ့ မခံရပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းသီတာက ဥစၥာမေပါေပမယ့္ ႐ုပ္ေခ်ာသူပင္၊ သီတာ့ကို အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ထဲက ဖြင့္ေျပာလာတဲ့ သီတာ့ခင္ပြန္းကို ကၽြန္မတို႔အားလံုးသိထားၿပီးသားျဖစ္ေလသည္။ 

သီတာက ၁၀တန္းေအာင္သြားေပမယ့္ သူ႔ခင္ပြန္းေလာင္းက မေအာင္ခဲ့ေပ။ အဲဒိလိုနဲ႔ သီတာနဲ႔ကၽြန္မတို႔ တကၠသိုလ္တက္သည္အထိ သူႏွင့္ပင္ တြဲေနေသးသည္။ ကၽြန္မတို႔အမ်ဳိးမ်ဳိးေျဖာင္းဖ် ေပမယ့္ သီတာက သူမွသူပင္။ တျခားလည္းစိတ္မယိုင္ခ့ဲသလို၊ သူ႔အေပၚကိုလည္း သစၥာမေဖာက္ခဲ့ပင္။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ အသီးသီး၀င္ၾကေတာ့ သီတာနဲ႔ကၽြန္မ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့။ ဒါေပမယ့္ အဆက္အသြယ္ေတာ့မျပတ္ခဲ့ေပ။ 
ခုလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီးသြားမွသာ 6 လေလာက္အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့ျခင္းသာ။ ထို 6 လအတြင္း သီတာရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ပံု အလံုးစံုကို ကၽြန္မ ဒီေန႔မွသိခဲ့ရေလသည္။ 

ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းသီတာ ကံမေကာင္းခဲ့ပါ။ ရန္ျဖစ္ျခင္း၊ ႐ိုင္းစိုင္းစြာဆဲဆိုျခင္းေတြ မရွိေပမယ့္ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕အဓိကျဖစ္တဲ့ စီးပြါးေရးဆိုင္ရာကို လက္ေၾကာမတင္းတဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို သူပိုင္ဆိုင္ ေနခဲ့ၿပီေလ။ 
တက္ၾကြျခင္းအားနည္းလွတဲ့ သီတာ့ေယာက္်ားက လူမႈဆက္ဆံေရးလည္း အားနည္းခဲ့ေလသည္။ ေလာေလာဆယ္ မွီခုိအားထားေနရတဲ့ ေယာကၡမမိသားစုကိုပင္ မေျပမလည္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာဆိုေလသည္။ ထစ္ခနဲရွိ “ငါ့အိမ္ငါျပန္မယ္” “င့ါအိမ္ငါျပန္မယ္” အဲ့လိုစကားေတြက တာ၀န္ယူတတ္တဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားမ်ားမဟုတ္ခဲ့ေပ။
ခဏတာစိတ္ဆိုးလို႔သာ သီတာ ကၽြန္မဆီေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္လို႔ယူထားတဲ့ ေယာက္်ားကိုေတာ့ သူအျပစ္မျမင္ ရက္တာ ကၽြန္မကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ 
“ နင္က နားလည္ေအာင္ ေခ်ာ့ေျပာၾကည့္ေပါ့သယ္ရင္းရယ္” လို႔ ကၽြန္မအေနနဲ႔ အားေပးစကားသာ ေျပာႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ 
“ ငါတို႔ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ အားက ပါးစပ္တဲ့……….. နင္က သူနား၀င္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္းႀကိဳးစားၿပီး ျပဳျပင္ၾကည့္ေပါ့ အဲ့ဒါက အားလံုးအတြက္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ငါထင္တယ္” 
“ေအးပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ငါလည္း စိတ္႐ႈပ္လာရင္ အေ၀းကိုသာ ထြက္သြားလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ၊ ငါ့မိဘေတြက အသက္ႀကီးၿပီဟ  င့ါအတြက္နဲ႔ စိတ္္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ငါလည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျဖရွင္းေနရတာ၊ ၾကာေတာ့လည္း အေမတို႔က ငါ့ကိုဘာမွမေျပာၾကေတာ့ဘူးေလ၊ ခုလည္း ငါ အေမတို႔ကိုေျပာၿပီး နင့္ဆီလာခဲ့တာ။ ”
“ဒါဆို နင့္ေယာက္်ားကေကာ၊ သူသိလား”
“ငါေျပာလိုက္တယ္ေလ။ နင့္ဆီသြားမယ္လို႔ ၂ ရက္ၾကာမယ္၊ ႐ံုးျပန္တတ္တဲ့ေန႔မွျပန္လာခဲ့မယ္လို႔”
“ေအးေအး ေကာင္းတယ္ေကာင္းတယ္”
အနည္းငယ္ေပါ့ပါးသြားတဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕စကား၀ိုင္းေလးမွာေတာ့ ကၽြန္မက ပို၍ပင္ေပါ့ပါးလို႔ေနေလသည္။ မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ကၽြန္မခဏတာေလးေတာ့ ျဖည္းဆည္းခြင့္ရခဲ့လို႔ပါ။ 

အတက္ႏိုင္ဆံုး ေျဖာင္းဖ်စကားေတြသာ သီတာ့အတြက္ အားေပးရာလို႔ ကၽြန္မခံယူထားခဲ့ေလသည္။
ဘ၀မွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ျပည့္စံုတဲ့မိသားစုေလးတစ္ခုအတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္မတို႔အားလံုး သိရွိၿပီးျဖစ္ပါ တယ္။ အရာအားလံုးတိုင္း၊ ကိုယ္လိုခ်င္တိုင္းေတာ့ အကုန္လံုးမျပည့္ႏိုင္ေပ။ လိုေနတာေလးေတြ အတူျဖည့္ၾကလို႔၊ ပိုေနတာေလးေတြ အတူေလ်ာ့ၾကရင္းကပဲ တူညီတဲ့ မိသားစုဘ၀ေလး ျဖစ္လာမွာပါ။ ကၽြန္မသီတာလိုမ်ဳိး အိမ္ေထာင္မႈဘ၀ေတြ မရွိဘူးလို႔ ဘယ္သူမ်ား ေျပာႏိုင္ၾကပါ့မလဲေနာ္…………………………။
စိမ့္စမ္းေရ
25.8.2014

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Sunday, August 24, 2014