ေရးစရာေလးတစ္ခု ျမင္လာရျပန္ပါၿပီ။ ေခါင္းစဥ္မေပးေတာ့ပဲ ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားၿပီးကာမွ သင့္ေတာ္မယ္လို႔ထင္တဲ့ ဒီေခါင္းစဥ္ေလးကို ေပးမိလ်က္သားျဖစ္သြားေလသည္။ ေခါင္းစဥ္ေလးက- “ကၽြန္မ မိန္းမ ေရွ႕ေနလိုက္မယ္” လို႔
အေၾကာင္းအရာနဲ႔တိုက္ဆိုင္စြာ သတိရမိတဲ့ ေတးသံရွင္ စိုးစႏၵာထြန္းရဲ႕ ဒီသီခ်င္းေလးက အေတာ္အသင့္ျဖစ္ေနေလသည္။ ႐ုန္းကန္စြာလႈပ္ရွားေနရတဲ့ လူမႈနယ္ပယ္ထဲမွာေတာ့ ျမင္ျမင္ရာကိုစာဖြဲ႔ေနရမည္ဆိုရင္ေတာ့ ဆံုးမည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒါေပမယ့္လည္းေပါ့။ ေရးလိုက္မွ ရင္ထဲေပါ့သြားမည္က ပိုလို႔ေသခ်ာေသာေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို စာေပပံုစံနဲ႔ ေရးဖြဲ႔လိုက္ရပါေတာ့သည္။
***-----***-----***-----***-----***
အခန္း(၁)
“သမီးေရ……..ဧည့္သည္လာတယ္ေဟ့……..ဘယ္သူလဲလို႔ထြက္ၾကည့္ပါဦး”
ဧည့္ခန္းထဲကေနလွမ္းေအာ္ေျပာလာတဲ့ ေမေမရဲ႕အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ အိမ္ေရွ႕ဘက္ဆီ ထြက္လာလိုက္ပါတယ္။ ေမေမရဲ႕ ေလသံကိုမွန္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးၿပီးသားထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ပဲဆိုတာ သိလိုက္ေလသည္။
“ဝါး……………”
“အမေလးဟဲ့………လန္႔လို္က္တာ”
ကန္႔လန္႔ကာ ကြယ္ကေန လွမ္းၿပီးေနာက္ေျပာင္လိုက္သံေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္မို႔ ကၽြန္မ အေတာ္ေလးလန္႔သြားမိပါတယ္။ မ်က္ႏွာကိုအုပ္ထားတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့………….
“ဟယ္…….ငစိုး………….သရဲေကာင္၊ အစုတ္ပလုပ္ေကာင္ လူကိုလန္႔ေအာင္လုပ္တာေပါ့ေလ”
“ဒါေပါ့ဟ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းကို မေနာက္ရတာၾကာလို႔”
“ကဲ.ေျပာစမ္းပါဦး၊ နင္အေၾကာင္းမရွိပဲနဲ႔ေတာ့ ငါ့ဆီ မလာေလာက္ပါဘူးေနာ္”
“ေအး….ရွိတာေပါ့ဟ………………ငါ မိန္းမသြားေတာင္းမလို႔ နင္လိုက္ခဲ့ရမယ္”
“ျမတ္စြာဘုရား…………..ဘာမွလဲမဆုိင္ပါလား…….ဟိုတစ္ခါက ေကာင္မေလးပဲလား………..”
“ေအးေပါ့ဟ…………..နင္မဆိုးဘူး မွတ္မိသားပဲ…ဟဲ့ ေအးၾကည့္မ..နင္မလိုက္လို႔မရဘူးေနာ္”
“ေအးပါ၊ ေအးပါ”
***-----***-----***-----***-----***
အခန္း(၂)
မသြားဖူးတဲ့ခရီးမို႔ ကၽြန္မအတြက္ အသစ္အဆန္းျဖစ္သလို ငစိုးမိဘေတြအတြက္လည္း ယံုရခက္ခက္ပင္။ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းမို႔ အားကိုးတႀကီးနဲ႔လာေခၚသည္ေတာ့မဟုတ္တန္ရာ။ သူ႔ေကာင္မေလး ေခ်ာေၾကာင္းလွေၾကာင္းကို ၾကြားဖို႔ပင္ျဖစ္ရမယ္ဟု ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေတြးထားလိုက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းၿပီးကာစ မိဘလုပ္ငန္းထဲ၀င္မယ္မႀကံေသးဘဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခရီးထြက္ရာမွ အစပ်ဳိးလာခဲ့တဲ့ သူ႔ဇာတ္လမ္းကို ေရလည္ေအာင္ ဘယ္သူမွမသိခဲ့ၾကေပ။ တစ္စြန္းတစ္စ စ ေနာက္ ေျပာင္ရင္းကပဲ ငစိုးတို႔အတည္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။
လက္မွ နာရီကို ၾကည့္လိုက္၊ ေဘးဘီ၀ဲယာကိုၾကည့္လို္က္ျဖစ္ေနတဲ့ ငစိုးကို ကၽြန္မ ေနာက္ေျပာင္မိေလၿပီ။ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ဟန္ပန္က အေတာ္ကေလးရယ္စရာျဖစ္ေနေလသည္။
“ငစိုး….နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…ေဆးလည္းလႈပ္ေသာက္ထားဦး၊ ေတာ္ၾကာ မိန္းမမယူခင္ ရြာသာႀကီး သြားေနရမယ္”
“ဟ….င့ါဘာသာ ဘာျဖစ္ျဖစ္……….နင္ မနာလိုျဖစ္ေနတာမလား”
“မနာလိုစရာမရွိပါဘူးဟယ္…….နင့္ေကာင္မေလးကို ငါႀကဳိက္လို႔မွ မရတာ………..ဟုတ္တယ္မလား အန္တီေမာ္….”
“ဟုတ္ပါ့သမီးရယ္……ဟားဟားဟား……….ဒီႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ တည့္မယ္မထင္ဘူ။”
လက္သီးဆုပ္ကာ အံႀကိတ္ျပတဲ့ငစိုးကို ၀ိုင္းစေနၾကရင္းက လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုးေတာ့ ေပ်ာ္စရာပင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ လူကို မွန္းဆၾကည့္ရင္းကပဲ ငစိုးေကာင္မေလးတို႔ရြာသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကေန ၄ နာရီေလာက္သာ ေမာင္းရေပမယ့္ ေတာဓေလ့ကေတာ့ အျပည့္အဝပင္။ အျမင္သစ္၊ အသြင္သစ္မို႔ ကၽြန္မေတာ့ ႏွစ္ၿခိဳက္မိတာေတာ့ အမွန္ပင္။
“ငစိုး…ရြာထဲ ေတာ္ေတာ္၀င္ရေသးလား”
“ေအးဟ…သူတို႔အိမ္ေလးက နဲနဲေခ်ာင္ထဲေရာက္တယ္…..”
လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းလူသြားလမ္းေလးေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကေလသည္၊ တစ္အိမ္စ ႏွစ္အိမ္စမွ တျဖည္းျဖည္း မ်ားျပားလာတ့ဲ အိမ္ေတြေရွ႕မွာ မသိမသာရပ္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ရြာခံလူေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔က အထူးအဆန္းမ်ား ျဖစ္ေနလားမသိပါ။
ေရွ႕ဆံုးကေနဦးေဆာင္သြားေနတဲ့ ငစိုးေနာက္ကို အမွီလိုက္ၾကရင္းက ၁၅ မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ဦးတည္ရာေနရာသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္အိမ္ကေလးအတြင္းမွာ ရြာလူႀကီးေတြက ၄၊ ၅ ေယာက္ေလာက္ေစာင့္ေနေလသည္။ အိမ္ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ ကေလးေတြေကာ၊ လူႀကီးေတြကာ ဟိုနားမတ္တပ္၊ ဒီနားထိုင္ရက္နဲ႔ အေတာ္အမ်ားသားပင္။
ေတာသူဆိုတဲ့အတိုင္း အ႐ိုးခံမ်က္ႏွာေလးကေတာ့ အထင္းသားပင္။ အသားျဖဴႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလးနဲ႔ ျမင္ျမင္ခ်င္းေတာ့ ခင္မင္စရာပဲလို႔ ကၽြန္မေတြးမိကာ ေဘးဘီ၀ဲယာကို မ်က္စိကစားေနလိုက္ပါတယ္။ ဝမ္းပမ္းတသာျဖစ္ေနတဲ့ လူႀကီးေတြၾကားမွာ ငစိုးေကာ သူ႔ေကာင္မေလးေကာ အၿပံဳးမ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔။
ငစိုးက သူ႔ေကာင္မေလးကို တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ ဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိေပမယ့္ ကၽြန္မကို လက္ညွဳိးထိုးကာ ေျပာေနတာမို႔ ကၽြန္မအေၾကာင္းေတာ့ေသခ်ာေနပါၿပီ။ ႏွစ္ဖက္ေသာမိဘေတြရဲ႕အၿပံဳးမ်က္ႏွာကိုယ္စီၾကားမွာ ကၽြန္မလည္းအတူတကြ ၀မ္းသာလို႔သာေပါ့။
ကေလးေတြရဲ႕ဆႏၵကိုဦးစားေပးကာ မိဘေတြက၀ုိင္း၀န္းထိန္းသိမ္းေပးၾကေတာ့ အရာရာဟာ အဆင္ေျပခဲ့ၿပီေပါ့။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္စကားေျပာဆိုအၿပီးမွာေတာ့ ငစိုးတို႔ရဲ႕မဂၤလာပြဲက ေနာက္တစ္လအၾကာမွာျဖစ္ေလသည္။ လူႀကီးမိဘမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ကၽြန္မတို႔ျပန္လာၾကေပမယ့္ လူခ်ည္းသာပါလာၿပီးစိတ္မပါလာတဲ့ငစိုးက ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ၿငိမ္သက္လို႔သာ။
စီစဥ္ရမယ့္ကိစၥအခ်ဳိ႕ကို လူႀကီးေတြတိုင္ပင္ေျပာဆိုၾကရင္းက ကၽြန္မတို႔အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္က ည 7 နာရီထိုးခဲ့ၿပီ။
***-----***-----***-----***-----***“”
အခန္း(၃)
ေတာဓေလ့နဲ႔အညီက်င္းပခဲ့တဲ့ ငစိုးတို႔ရဲ႕မဂၤလာပြဲေလး ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ၿပီးဆံုးခဲ့ေလသည္။ မိန္းကေလးတို႔ဘက္မွာ ေပ်ာ္သေလာက္ေနမယ္လို႔ ေျပာလာတဲ့ငစိုးရဲ႕ဆႏၵကို အန္တီေမာ္တို႔က ဘာမွမေျပာေပ။ ကၽြန္မတို႔အားလံုး မဂၤလာေဆာင္မည့္ရက္မတိုင္ခင္ ၂ ရက္အလုိထဲကေရာက္ေနတာမို႔ မနက္ပိုင္းမဂၤလာေဆာင္အၿပီးမွာပဲ အားလံုးျပန္လာခဲ့ၾက ေလသည္။
ရက္အနည္းငယ္ေလာက္သာ ေျပာျဖစ္ၾကတဲ့ ငစိုးအေၾကာင္းက ရက္ၾကာလာေလေလ ေမ့ေလေလျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အန္တီေမာ္တို႔နဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္မွပဲ ငစိုးအေၾကာင္းအနည္းငယ္သာ သိၾကရေလသည္။ မိန္းမရၿပီးကတည္းက အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားခဲ့တဲ့ ငစိုးက ၾကားမိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ သမီးေလးတစ္ေယာက္ပင္ ရွိေနခဲ့ေလသည္။
ငစိုးက ဇနီးနဲ႔သမီးနဲ႔ တိုးတက္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မ၀ါသနာပါရာ ေန႔ကေလးထိန္းေက်ာင္းမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ ေနခဲ့ ေလသည္။
ေန႔တဓူ၀လည္ပတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြၾကားမွာ အေျပးအလႊား ႐ုန္းကန္ၾကရင္းက ကၽြန္မတို႔ဘ၀ေတြကို ပံုေဖာ္ေနၾကရတာ ခ်ည္းပင္။ ၀မ္းသာစရာၾကားမိရင္ ၀မ္းသာလိုက္၊ ၀မ္းနည္းစရာဆို စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိုက္နဲ႔ ခံစားလြယ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ စိတ္အစဥ္ေတြကလည္း အလိုက္အသိေရြ႕လ်ားလို႔သာ။
႐ံုးဆင္းတစ္ေန႔အိမ္အျပန္မွာေတာ့
“သမီးေရ……..ေန႔လည္က အိမ္ကို ဧည့္သည္လာသြားတယ္၊ ဘယ္သူထင္လည္း………မွန္းၾကည့္စမ္း………”
“အမယ္……..ေမေမက ပေဟဠိေတြနဲ႔ပါလား…….ဘယ္သူမ်ားမို႔လို႔ပါလိမ့္…………စဥ္းစားရၾကပ္လိုက္တာေနာ္”
ၿပံဳးခ်ိဳခ်ဳိမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕အေျဖကိုေစာင့္ေနတဲ့ ေမေမ့ကို ကၽြန္မ ေခါင္းခါျပလိုက္ပါတယ္။ အေပါင္းအသင္းေကာ ေဆြမ်ဳိးပါ နည္းလွတဲ့ ကၽြန္မတို႔မိသားစုအတြက္ ဧည့္သည္ကိုပဲ ေမွ်ာ္တတ္ၾကေလသည္။ မလာစဖူး အလာထူးခဲ့တဲ့ ကိုေရႊဧည့္သည္က ဘယ္သူမ်ားျဖစ္လိမ့္မလဲလို႔ ကၽြန္မလည္းသိခ်င္လွသည္။
“ေျပာျပေတာ့ေမေမရာ………ေနာ္…..သမီး မသိေတာ့ဘူး”
“သမီးသူငယ္ခ်င္ေလး………………ဘယ္သူရွိမလဲ ငစိုးေပါ့……….”
“ဟယ္……..ဒီေကာင္ ဘာလာလုပ္တာလဲေမေမ၊ သူတစ္ေယာက္တည္းလား၊ သူ႔သမီးေလးပါလာေသးလား၊ ကေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလား………..”
“အမေလး……မ်ားလိုက္တဲ့ေမးခြန္းေတြ၊ ေမေမလည္းေသခ်ာမသိဘူးသမီးရဲ႕၊ သူေရာက္ေနေၾကာင္းလာေျပာသြားတာ၊ ရန္ကုန္ေရာက္ေနတာေတာင္ ၾကာၿပီဆိုပဲ၊”
“ေအာ္…………..ဟုတ္ကဲ့ပါေမေမ၊ သမီး ေတြ႔မွ ေသခ်ာေမးၾကည့္လိုက္ပါ့မယ္”
***-----***-----***-----***-----***
အခန္း(၄)
“ဘာ………ဘာေျပာတယ္…..နင္အိမ္မျပန္တာ (၆) လရွိၿပီဟုတ္လား…..”
ၿခံထဲမွာထိုင္ၿပီးစကားေျပာေနရင္းက ကၽြန္မအသံ နဲနဲမ်ားက်ယ္သြားလားမသိ၊ ေမေမၾကားမွာစိုးသည့္အလား ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္မိတဲ့ ငစိုးက ေခါင္းကိုေအာက္သို႔ငံု႔လ်က္ပင္။ ဘယ္သူလြန္ၿပီး ဘယ္သူမွားသည္ ကၽြန္မမသိပါ။ ဒီစကားေလး ၾကားလိုက္႐ံုနဲ႔ပင္ ကၽြန္မအေတာ္ကို အံ့ၾသသြားခဲ့ေလသည္။
“နင္ လြန္တယ္လို႔ ငါထင္တယ္ငစိုး...၊ စိတ္ထဲအလိုမက်တိုင္း ဒီလိုေတြလုပ္ရေအာင္ နင္ ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္…….. ေနာက္တစ္ခုက အိမ္ေထာင္ဦးစီးေယာက္်ား…………..”
“နင္ မသိပါဘူး ေအးၾကည္မရာ………… ငါ့မွာလည္း င့ါအေၾကာင္းနဲ႔ငါပါ………”
“ေအးေလး၊ ငါမသိလို႔ နင့္ကိုခု ငါေမးေနတာေပါ့၊ နင္က အက်ဳိးနဲ႔အေၾကာင္းနဲ႔မွ မေျပာျပႏိုင္တဲ့ဟာကို……..”
“ဟူး………ေမာတယ္ေအးၾကည္မေရ…..ေမာတယ္….နင္ပဲေကာင္းတယ္သိလား အပ်ဳိႀကီးပဲလုပ္၊ ဘာအပူမွမရွိေတာ့ဘူး…။ ”
စိတ္ပ်က္စကားဆိုလာတဲ့ ငစိုးက ခုေတာ့လည္း ေယာက္်ားရင့္မာႀကီးတစ္ေယာက္လိုပင္၊ သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာမွ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ သူ႔ပံုစံကို ခုမွပဲ ကၽြန္မသတိထားမိေလေတာ့သည္။ စိုးမိုးႏိုင္ဆိုတဲ့ သူ႔နာမည္ကို ငစိုးလို႔ကၽြန္မေခၚေတာ့ ေအးသန္႔ၾကည္လို႔ေခၚတဲ့ ကၽြန္မကိုေတာ့ သူကလည္း ေအးၾကည္မလိ႔ု ျပန္ေခၚခဲ့ျခင္းသာ၊ အရာရာကိုအႏိုင္လုိခ်င္တတ္တဲ့ ငစိုးက ကၽြန္မကိုေတာ့ အႏိုင္မက်င့္ခဲ့ေပ။ ၃ လေလာက္သာႀကီးေပမယ့္ ဆရာမႀကီးသဖြယ္ေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္မက ငစိုးရဲ႕ဆရာမ ဆိုလည္းဟုတ္ခဲ့ဖူးေလသည္။
“ ငါက အစကဘာမွ မသိခဲ့ဘူးဟ …သူတို႔မိသားစုအေၾကာင္းေတြကို ေနာက္ေတာ့မွတျဖည္းျဖည္းသိလာရတာ … ငါ့စ႐ိုက္နဲ႔ ေတာ့ မလြယ္ပါဘူးဟာ…….. ငါသည္းခံေနလို႔လည္း ဒီေလာက္ထိၾကာလာတာေပါ့၊ ႏို႔မို႔ တစ္ႏွစ္ေတာင္မခံဘူး…..ကြဲတယ္…….”
“နင္ကလည္းဟယ္..အိမ္ေထာင္တစ္ခုဆိုတာ အဲ့လို ျပတ္ဖို႔လြယ္လို႔လား….စကားကိုလြယ္လြယ္ေျပာတာ ငါေတာ့ မႀကိဳက္ ပါဘူး….. မတူညီတဲ့ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းဖက္ၾကတာပဲ၊ ဒီလိုပဲ အခက္အခဲေတြေတာ့ရွိမွာေပါ့…နင္ယူထားတာ ေတာသူေလ… သူတို႔စ႐ိုက္၊ ပံုစံနဲ႔ ဓေလ့ေတြကို နင္လက္ခံႏိုင္ရမွာေပါ့…ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးကို နင္က သင္ျပေပးရမယ္ေလ…..”
“ဟာ……မသိဘူးဟာ…….မသိဘူး……. နင့္ဆီလာရင္ အဲ့လိုခ်ည္းပဲ…………သူ႔တရားနာရတာနဲ႔တင္ ငါလာရင္းကိစၥေမ့ေတာ့ မလို႔……………ငါ ထိုင္းကိုခဏသြားမလို႔ အဲ့ဒါ လာေျပာတာ……ျပန္လာရင္ လက္ေဆာင္၀ယ္လာခဲ့မယ္….ဒါပဲ……ျပန္ၿပီ”
“ဟဲ့..ဟ့ဲ..ငစိုး..ေနဦးေလ…..ဟာ…..”
ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း အျမန္ထျပန္သြားတဲ့ ငစိုးက ကၽြန္မေခၚသံကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ေပ။ စိတ္ထဲတစ္မ်ဳိးတစ္မည္ခံစားရလိုက္တာ ေၾကာင့္ ေတြေတြေငးေငးေလးျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ အိမ္ေပၚကိုမတက္ႏိုင္ေသးဘဲ ခံုတန္းေလးမွာပဲ ထိုင္လို႔ ငစိုးရဲ႕ ဇနီးနဲ႔သမီးေလးကိုသာ မွန္းဆၾကည့္ေနမိပါေတာ့တယ္။
***-----***-----***-----***-----***
အခန္း(၅)
“ေမေမ….. သမီးေတာ့ ငစိုးလြန္တယ္လို႔ထင္တယ္ေလ…..ေမေမေကာဟင္….”
“အတိအက်ေျပာဖို႔က်ေတာ့ ခက္တယ္ေလသမီးရဲ႕…. အကုန္အျပည့္အစံုကို င့ါသမီးေလးကမွမျမင္ရဘဲ….”
အလုပ္တစ္ခုကဲ့သို႔ေခါင္းထဲ၀င္ေရာက္ေနတဲ့ ငစိုးရဲ႕အေၾကာင္းက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ပုစာၦတစ္ပုဒ္လိုပင္၊ ကၽြန္မတင္မဟုတ္ဘူး အားလံုးလက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္တစ္ခုၾကားသိရမွ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ခံျပင္းမႈေတြ ေပ်ာက္ေပလိမ့္မည္။
ကိုယ္ကခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႕၊ ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕လို႔ဆိုၿပီး ေပါင္းသင္းလာတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အျပစ္တစ္ခုျမင္တိုင္း မွတ္ထားစရာေတာ့ မဟုတ္သင့္ေပ။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး ထားခဲ့ခ်င္တိုင္းထားခဲ့တာမ်ဳိးလည္း မျဖစ္ေစရပါ။ ဒီမိန္းမ မေပါင္းခ်င္ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ၆ လေလာက္ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ငစိုးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ေပါ့ပ်က္လြန္းလွသည္။
ကၽြန္မဆိုရင္ေကာ…….. ငစိုးရဲ႕ညီမ၊ ဒါမွမဟုတ္ အမဆိုရင္ေကာ……….. ဘယ္လိုေတြေျပာၾကမလဲ၊
“ေအာ္…….သမီးရယ္…….စ႐ိုက္မတူရင္ တြဲလို႔မရဘူးေလ၊ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြက ညွိလို႔မရႏိုင္ၾကတာေတြရွိတာ သမီးသိသားပဲ၊ ငစိုးတစ္ဖက္တည္းပဲ င့ါသမီးေလးက ေျပာမေနနဲ႔ဦး၊ သူမ်ားကိစၥ၊ ကိုယ့္ကိစၥလုပ္ေနတယ္ အလကား အပင္ပန္းခံလို႔………….”
တစ္ခါသာေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ရြာေလးကိုလိုက္သြားၿပီး သူရဲေကာင္းမႀကီးလုပ္ရမလား၊ ငစိုးကိုပဲ တရားခ်ရမလား၊ တရားသူႀကီးပဲ လုပ္ရမလားစတဲ့ ပေဟဠိေပါင္းမ်ားစြာထဲက ခုထိ ကၽြန္မမ႐ံုးထြက္ႏိုင္ေသးပါ။
ေက်ေအးစကားေျပာလာတဲ့ ေမေမရဲ႕စကားအခ်ိဳ႕၊ အန္တီေမာ္ရဲ႕ အယူအဆအခ်ိဳ႕နဲ႔ ငစိုးရဲ႕အမူအယာေတြၾကားမွာ ကၽြန္မ ေရွ႕ေနမႀကီးကေတာ့ျဖင့္ တရားခံအစစ္ကို ရွာေဖြေနဆဲပင္။
***-----***-----***-----***-----***
စိမ့္စမ္းေရ
22.2.2015

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Saturday, February 21, 2015

***** ျဖစ္တတ္ပါေပတယ္ *****
“ကိုဘေမာင္၊ ကၽြန္မ ဟိုဘက္ပိုင္းခဏသြားလိုက္ဦးမယ္။ မျမကို ငါးမွာထားလိ႔ု”
“ေအးေအး၊ ၾကာလည္းမေနနဲ႔ဦး၊ သူ႔ေလက ျပတ္တာမဟုတ္ဘူး”
“က်ဳပ္သိပါတယ္ေတာ္………….”
ပလံုးေလးတစ္ခုလက္ကကိုင္၊ ခေမာက္ေလးေခါင္းေပၚတင္လိ႔ု ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ထြက္လာခဲ့တဲ့ ဖြားညွက္တစ္ေယာက္ ရြာေနာက္ပိုင္းဘက္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ လက္ထဲေငြရွိတာေတာင္ လာမေရာင္းရင္ စားရဖို႔ကမလြယ္ပင္။
ကိုယ္လုပ္မွကိုယ္စားရတဲ့ ဖြားညွက္တို႔လုိ႔ ေတာသူေတာင္သားေတြအတြက္က ငါးဆိုလည္း ေခ်ာင္းထဲဆင္းရွာႏိုင္မွ၊ ထင္းဆိုလည္း ကိုယ္တိုင္ရွာႏိုင္မွ၊ အကုန္လံုးက ကုိယ္ထူကိုယ္ထေတြခ်ည္းပင္။
ခုလည္း သူမ်ားအိမ္က ငါးကို အလုအယက္၀ယ္ရေလသည္။ ၂ ရက္၊ ၃ရက္ ႀကိဳတင္လို႔ မွာထားတာေတာင္မွ မရခ်င္ရခ်င္။
“မျမေရ…..၀င္လာၿပီေနာ္………..”
ဖြားညွက္ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ လူကအေတာ္ပင္မ်ားေနေလသည္။ တစ္ဦးမွ ၁၀သား၊ ၅က်ပ္ သား သာ ၀ယ္ၾကေပမယ့္ လက္ျမန္မွ ငါးေကာင္းရေပမည္။
“မညွက္ ၀င္သာေရြးသြား……..အဲဒါ ဒီေန႔အတြက္အကုန္ပဲ၊ အိမ္စားဖို႔ေတာင္ ခ်န္မထားဘူး”
ဖြားျမရဲ႕စကားသံကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ မ်က္စိမွိတ္ျပလိုက္တာေၾကာင့္ ဖြားညွက္လည္းသေဘာေပါက္လို႔ သြားေလသည္။
“ဖြားညွက္ ေရြးေလ…..ဒီမွာ ကၽြန္မတို႔က ရၿပီးၿပီ”
“ေအာ္…..ေအးေအး..ေရြးပါ၊ ညည္းတို႔အရင္သာယူ ဖြားက အေရးမႀကီးဘူး……”
တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စနဲ႔ ေရြးလိုက္ၾကတာ ငါးႀကီးေတြေကာ၊ ငါးလတ္ေတြေကာ ဖမ္းလို႔ရသမွ် အကုန္ကုန္ေလေတာ့သည္။
ေသခ်ာေအာင္ေနာက္တစ္ေခါက္ ဖြားျမမ်က္ႏွာကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း သူ႔ကို မ်က္စိမွတ္ျပထားတာမို႔ ဖြားညွက္က ခပ္ေအးေအးနဲ႔ လူကုန္ေအာင္ေစာင့္ေနေလသည္။
“ကတယ္……….မညွက္…………ေျပာေတာ့ ငါးယူမလို႔ဆို………”
“ေအးေလ………..မျမပဲ ကၽြန္မကို မ်က္စိမွိတ္ျပထားတယ္ေလ၊ အဲဒါ ကၽြန္မအတြက္ ခ်န္ထားတာကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးလား”
“တကတည္းမွပဲ………..ၾကည့္စမ္း…..မညွက္တို႔ကေတာ့ လုပ္ၿပီ။ ကၽြန္မ မ်က္လံုးက အဲ့လိုကို ျဖစ္ေနေတာ့တာၾကာေပါ့”
“ဟင္………..ဟုတ္လား………င့ါကိုေတာ့ ကိုဘေမာင္ ေျပာေတာ့မွာပဲ…မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး…တစ္အိမ္တစ္ေကာင္က် လိုက္ေတာင္းသြားမွျဖစ္မယ္………”
အဲ့ဒီေန႔ကစလို႔ ဖြားညွက္တို႔ရာဇ၀င္မွာ တစ္ခုထပ္လို႔တိုးျပန္ေပ့ါ။
***-----***-----***-----
စိမ့္စမ္းေရ
150210

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Monday, February 9, 2015

***တာ၀န္ဟူသည္***
“ဟူး……….ေညာင္းလိုက္တာ… ေသခ်င္ေတာ့တာပဲ…..”
ကားေပၚကဆင္းဆင္းခ်င္း စတင္ေျပာမိတဲ့ ဒီစကားလံုးေတြက ခင္ေလးအတြက္ေတာ့ ေန႔စဥ္သံုး ေ၀ါဟာရေတြပါ။ ထံုးစံလိုျဖစ္ေနတဲ့ ဒီစကားမ်ဳိးထက္ တျခား ပိုထူးျခား လာမယ့္ စကားမ်ဳိးလည္း ခင္ေလးမသိ၊ မစဥ္းစားဖူးေပ။ ခပ္တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္ရတာကိုပဲ အေညာင္းေတာင္ ေျပသလိုလို ခံစားလိုက္ရတာေၾကာင့္……ဒီစကားလံုးကေတာ့ ခင္ေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ပိုင္းပင္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္ေခါင္နဲ႔အလွမ္းေ၀းလွတဲ့ ခင္ေလးတို႔ၿမိဳ႕နယ္ေလးက တစ္ကယ္ေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးလည္း သိပ္မေကာင္းလွ ေပ။ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းေနထိုင္ႏိုင္လို႔သာ ေရြးခ်ယ္ထားရေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မေနခ်င္ေတာ့တာအမွန္ပင္။ ကားမွတ္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔က အျမန္ဆံုးေတာင္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္အသာေလးသြားရေသးသည္ေလ။
“သမီး…..ခင္ေလး………ခင္ေလး……..…”
 “အမေလး.လန္႔လိုက္တာ အန္တီျဖဴရယ္”
“ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္စဥ္းစားေနလို႔လဲကြယ္ ………စကၤာပူက သမီးႀကီးႀကီးဆီက ဖုန္းလာတယ္ ညေနက် သမီးကို ဖုန္းျပန္ေခၚ ေပးမယ္ေစာင့္ေနပါတဲ့……အဲ့ဒါေျပာမလို႔”
“ေအာ္…..ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ အန္တီျဖဴ….ေက်းဇူးေနာ္…ဒါဆို ညေနက် သမီးလာခဲ့ပါ့မယ္”
“ေအးပါ….ေအးပါ”
ဖုန္းဆိုင္က အန္တီျဖဴနဲ႔ စကားစျဖတ္လာခဲ့ေပမယ့္ အေတြးစေလးေတြေတာ့ ခင္ေလးေခါင္းထဲ ေနရာ၀င္ယူခဲ့ေလသည္။ လစဥ္လတိုင္း  ႀကီးႀကီးဆီကဖုန္းကေတာ့အျမဲလာေနက်ပါ…တာ၀န္တစ္ခုေလပဲလား ဘာလားေတာ့ ခင္ေလးအတိအက်မသိ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ႀကီးႀကီးက ခင္ေလးတို႔မိသားစုရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ပင္။
***-----***-----***-----***“”
တနဂၤေႏြေန႔ရဲ႕ မနက္ေစာေစာသည္ ထင္ထားတာထက္ပိုလို႔ပင္ ေအးခ်မ္းေနခဲ့ေလသည္။ အလုပ္အတြက္၊ ေက်ာင္းအတြက္ ပ်ာယာခတ္ကာ လႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ အရာအားလံုး တိတ္ဆိတ္္ေနေလသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ေနျမင့္ေအာင္ မအိပ္တတ္တဲ့အက်င့္က ခင္ေလးတြက္ေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာအေလ့အက်င့္တစ္ခုပင္။ အိပ္ယာထဲခဏေလာက္ ေနဦးမယ္လိ႔ု စိတ္ကေတြးလိုက္ေပမယ့္ ပံုမွန္လုပ္ေဆာင္ေနက် အရာေတြက ကိုယ့္ကိုေစာင့္ေနသလိုပင္။
“သမီး….ႏိုးၿပီလား………..ညက မျဖဴလာေျပာသြားတယ္………သမီးႀကီးႀကီးထည့္ေပးလိုက္တ့ဲ ပစၥည္းေတြ အဲ့ဒါ ဒီေန႔မနက္ ၉ နာရီေလာက္ သြားယူလိုက္ပါတဲ့၊ သမီးေနရာသိတယ္ဆို………”
“ဟုတ္ ေမႀကီး………….ဒါနဲ႔ေလ…….အင္း…..ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး……..”
“ဟ့ဲ.. ခင္ေလး…..စကားကိုတန္းလန္းလုပ္ျပန္ၿပီလား…..အဲ့လိုေျပာတာ ေမေမမႀကိဳက္ဘူးဆိုတာသိရဲ႕သားနဲ႔…”
“ေအာ္…….ေမႀကီးပါလိုက္ခဲ့ပါလားလို႔ေလ….”
ခင္ေလးကို ဘာစကားမွဆက္မဆိုေတာ့ပဲ အိမ္ေရွ႕ဘက္ကိုထြက္သြားတဲ့ ေမေမ့ကို ခင္ေလး စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ လွမ္းၾကည့္ မိပါတယ္။ စိတ္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကို ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့ ခင္ေလးရဲ႕အေမ၊ ခုေလာက္ဆို ေမေမ့မ်က္ႏွာေပၚက ၀မ္းနည္းရိပ္ ေတြကို ခင္ေလး မျမင္ရေပမယ့္ မွန္းဆလို႔သိႏိုင္ပါတယ္။
ခင္ေလးမွားတာပါ……..ခင္ေလးမွားတာပါ…အမွတ္မရွိတဲ့ ဒီပါးစပ္က ေမေမ့ကို လုိက္ခ့ဲဖုိ႔ ေခၚမိျပန္ၿပီ……ေခၚမိျပန္ပါၿပီ။ ကိုယ့္ေခါင္းကိုယ္ ေခါက္ၿပီး အျပစ္ေပးလိုက္ေပမယ့္ ေမေမစိတ္ေျပာင္းသြားေအာင္ေတာ့  ခင္ေလးလုပ္ရေပဦးမည္။ ေျခလွမ္းေတြကို အိမ္ေရွ႕ဘက္သို႔ဦးတည္လိုက္ရင္းက -
“သမီးက စတာပါေမေမရဲ႕……ေမေမ မလိုက္တာ သမီးသိတာေပါ့……ကိုယ့္အေမအေၾကာင္း မသိပဲေနမလား…. ဟုတ္ဘူးလား”
“ညည္းတို႔ပစၥည္းေတြ…လုိလည္းမလိုခ်င္ဘူး…ျမင္လည္းမျမင္ခ်င္ဘူး.. ဒါပဲေနာ္. .ခင္ေလး…ေနာက္ဆို ေမေမ မႀကိဳက္တာ လံုး၀ မေျပာနဲ႔….”
“ဟုတ္……ေနာက္မျဖစ္ေစရပါဘူးေမေမ”
ေမေမ့ကိုေတာင္းပန္စကားေျပာၿပီး ထြက္လာခဲ့ေပမယ့္ ခင္ေလးရင္ထဲမွာေတာ့ ပေဟဠိေပါင္းမ်ားစြာက ဆီးႀကိဳကာေစာင့္ေန ေလေတာ့သည္။ အရင္ကေတာ့ ေမေမနဲ႔ႀကီးႀကီးတို႔ရဲ႕ဆက္ဆံေရးကို သာမာန္မွ်သာထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ခင္ေလးအသက္ႀကီး လာတာနဲ႔အမွ် အရာအားလံုးကို နားလည္ခဲ့ေလသည္။ ေမေမ့ကိုလည္းနားလည္ေပးရသလို ႀကီးႀကီးဘက္ကိုလည္း သိတတ္ရ ေလသည္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ၾကားထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ခင္ေလးက ေမေမနဲ႔ႀကီးႀကီးတို႔ရဲ႕ၾကားထဲက အဆက္အသြယ္တစ္ခုပင္။
ခင္ေလးတို႔ရဲ႕ေဖေဖ ဆံုးပါးသြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ခင္ေလးတို႔မိသားစုရဲ႕ ေနထိုင္မႈပံုစံေတြေျပာင္းခဲ့ရေလသည္။ ႀကီးႀကီး ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ ပံုမွန္၀င္ေငြတစ္ခုထဲေပၚမွာ အခ်ဳိးက်စြာေနထိုင္ရတဲ့အခါ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈကို ခံစားရသူက ေမေမပင္။ အရင္ကေတာ့ ေဖ့ေဖ့လုပ္စာတစ္ခုတည္းနဲ႔ မေလာက္ငွေပမယ့္ မိသားစုစိတ္ခ်မ္းသာရေၾကာင္း ေမေမမၾကာခဏ ေျပာဖူးခဲ့ေလသည္။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေနတဲ့ ႀကီးႀကီးဆီက လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ၊ လစဥ္လႊဲေပးေနက် ေငြေတြ ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္သြားယူတိုင္း ခင္ေလးတစ္ေယာက္တည္းသာ……၊ ေမေမက ပစၥည္းေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေငြေတြျဖစ္ျဖစ္  အကုန္လံုးကို ခင္ေလးမွတစ္ဆင့္ အသံုးျပဳခဲ့ေလသည္။ အိမ္အတြက္၊ ခင္ေလးတို႔ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ဘာလိုအပ္တယ္ဆိုတာကို ေမေမက တိုက္႐ိုက္ေျပာေလ့ မရွိခဲ့ေပ။ ခင္ေလးကပဲ ဦးေဆာင္က ဘာေလးေတြလုိအပ္တယ္၊ ဘာအတြက္သင့္ေတာ္တယ္နဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာပဲ စဥ္းစားစီစဥ္ၿပီး ႀကီးႀကီးကိုေျပာျပေပးၿပီး ၀ယ္ရျခင္းသာ။
 “ခင္ေလး……မၿပီးေသးဘူးလား…ျမန္ျမန္လုပ္…….ေရကိုအၾကာႀကီးခ်ိဳးျပန္ၿပီလား၊ စားမွာနဲ႔ သြားမွာနဲ႔…….ဒီလမ္းနဲ႔ ဒီခရီးက နီးနီးေလးမ်ား ထင္ေနလား”
“ၿပီးပါၿပီ ေမေမရဲ႕…….ၿပီးၿပီ……ၿပီးၿပီေနာ္”
***-----***-----***-----***-----***-----*** “”
“ၾကည့္စမ္း……..ခင္ေလးတို႔မ်ား……..အဲ့ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာၿပီး သြက္လက္ေနတာ၊ မႏိုင္ရင္လည္းေျပာေနာ္ တို႔အိမ္မွာ တစ္၀က္ ေလာက္ထားသြားလို႔ ဘာမွမျဖစ္ဘူးသိလား”
လာၿပီ……ဒီလိုစကားမ်ဳိးေတြ…အဲ့ဒါမ်ဳိးေတြမႀကိဳက္တာေပါ့…..ျပန္မေျပာျပန္ရင္လည္းမေကာင္း၊ ေျပာေနျပန္ရင္လည္း စပ္စုစိန္ေတြက ၿပီးေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး………..
ဒီစကားေတြက စိတ္ထဲကေျပာျဖစ္သြားေပမယ့္ ခင္ေလးမ်က္ႏွာေပၚက အမူအရာေတာ့ မေျပာင္းခဲ့ေပ။ ဒီရပ္ကြက္၊ ဒီလမ္းနဲ႔ ဒီလူေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတ့ဲ ခင္ေလးကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ ေနာေက်ၿပီးသားပင္။
“တစ္၀က္မဟုတ္ပါဘူး မခ်ဳိရဲ႕……အကုန္လံုးလည္းထားခဲ့လို႔ရပါတယ္ေနာ္ ခင္ေလးတို႔က မတြန္႔တိုတတ္ပါဘူး……ဟဲဟဲ.. ဒါေပမယ့္ ခုက ႏိုင္ေသးတယ္…သြားလိုက္ဦးမယ္ မခ်ဳိေရ…”
စပ္ၿဖီးၿဖီးအမူအယာနဲ႔ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးထြက္လာတာက အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပင္။ ဘယ္သူေတြဘာလုပ္တယ္၊ ဘယ္သြားတယ္ ဆိုတာကို အလုပ္မရွိထိုင္ၿပီးအတင္းတုတ္ေနတဲ့ မခ်ဳိတို႔လူေတြက ရပ္ကြက္တိုင္းလိုလုိပင္၊ တစ္ခါတစ္ေလ က်ေတာ့လည္း သူ႔တို႔ေတြေၾကာင့္ပဲ သတင္းစံုကို အိမ္မွာထိုင္ေနရင္း သိရတဲ့အခါ ေက်းဇူးတင္ရျပန္ေရာ….။
“အင္း…….သူမ်ားေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာ…….ငါကိုကမွားတာပါ….ခုေတာ့ လူျမင္သူျမင္ ျဖစ္ကုန္ၿပီေပါ့… ဟင္း…. ဖိုးသား လာႀကိဳရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ……………ေအာ္.ေနပါေစ….သူစာလုပ္ေနတာျဖစ္မွာ….. ငါဘယ္ခ်ိန္ျပန္လာမယ္ဆိုတာ သူကဘယ္သိပါ့မလဲ……..”
တစ္ကိုယ္တည္းေတြးမိ၊ ေျပာမိတဲ့ဒီစကားလံုးေတြက ခင္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ အမူအရာအခ်ိဳ႕တို႔ ျဖစ္ေပၚေနေလာက္ပါၿပီ။ ညည္းတယ္၊ အားေပးတယ္။ အားတင္းတယ္……….အစမွအဆံုးတိုင္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ဇာတ္လိုက္ပင္။
“အမေလး……ခင္ေလး ခင္ေလး…ငါၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ…. ညည္းေအ……အ႐ူးက်ေနတာပဲ. ေခါင္းညွိတ္လိုက္ ခါင္းခါလိုက္နဲ႔ စံုလို႔ပါလားေဟ”
“ေဟာ...အန္တီျဖဴပါလား..အင္း….ဟုတ္တယ္… ကိစၥေတြေခါင္းထဲမ်ားေနတာ….အ့ဲဒါေၾကာင့္ အဲဒါေၾကာင့္”
“ေပးစမ္္းပါေအ…ညည္းလက္ထဲက ပစၥည္းေတြ…….ငါလိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္၊ မိန္းကေလးတန္မဲ့ အဲ့ေလာက္ၾကည့္မေကာင္းေအာင္ မသယ္ရဘူးဟဲ့………..ၾကားလား”
 “ဟုတ္ အန္တီျဖဴ”
ပါးစပ္ကလည္းေျပာ လက္ကလည္းလွမ္းယူေပးတဲ့ အန္တီျဖဴဆီ ပစၥည္းေတြတစ္၀က္ေလာက္ကို လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ အျပန္အလွန္ၾကည့္မိတဲ့ နားလည္မႈမ်က္၀န္းေတြကို ခင္ေလးတို႔ပဲအသိဆံုးမဟုတ္ပါလား။
တစ္ရပ္ကြက္တည္းအတူေနတဲ့ အန္တီျဖဴက ခင္ေလးတို႔မိသားစုအတြက္ေတာ့ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ပင္။ ခင္ေလးတို႔ မေမြးခင္ကတည္းက ေမေမတို႔အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိေနတဲ့ အန္တီျဖဴက တစ္ကယ္ေတာ့ ေဖေဖရဲ႕တစ္ဦးတည္း ေသာ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ေဖေဖ့ကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီးမွ ေမေမနဲ႔သိလာရေတာ့ ခုေတာ့ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္လို႔လာခဲ့ေလသည္။
မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ စကား၀ိုင္းဆိုတာ စာနာျခင္းတရားေတြနဲ႔အျပည့္ပါလားဆိုတာ ခင္ေလးသေဘာေပါက္ခဲ့ေလသည္။ ျပည့္စံုျခင္းနဲ႔လိုအပ္ျခင္း၊ တည္ၿမဲျခင္းနဲ႔ မတည္ၿမဲျခင္းေတြၾကားမွာ အေမနဲ႔ အန္တီျဖဴတို႔ရဲ႕စာနာမႈဆန္တဲ့ ေျပာဆိုဟန္ေတြက ခင္ေလးအတြက္ေတာ့ ဘ၀ေက်ာင္းကဖတ္စာေတြပင္။ ခင္ေလးတို႔ရဲ႕ မိသားစုအေရးနဲ႔ ပညာေရးကို ႀကီးႀကီးကတာ၀န္ယူသလို တည္ၿငိမ္ၿပီးရင့္က်က္ေစမႈအပိုင္းကိုေတာ့ ခင္ေလးရဲ႕ေမေမက တာ၀န္ယူခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ရာႏႈန္းျပည့္ အေသအခ်ာပင္။
***-----***-----***-----***“”
ေက်ာင္းကစားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ လူေတြႀကိတ္ႀကိတ္တိုးစည္ကားေနေပမယ့္ ခင္ေလးတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္သလိုပင္၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြေပမယ့္ ဟိတ္ဟန္မရွိပဲ ခပ္႐ိုး႐ိုးသာေနတတ္တဲ့ ခင္ေလးတို႔အဖြဲ႔က စာလည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မို႔ အၿပဳိင္အဆိုင္ႀကိဳးစားရင္းက ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႕ အာ႐ံုစိုက္မႈကိုလည္း ရရွိထားသူေတြပင္။
“ခင္ေလး…….ခင္ေလး…..နင္….ငါမွာတာ ပါလာလား………….”
“ပါပါ့ရွင္…………ပါပါ့……… သတိတရနဲ႔ကို ေမေမကိုယ္တိုင္ထည့္ေပးလိုက္တာ……….သူ႔ေခၽြးမေလာင္းေလးအတြက္တဲ့”
“အမယ္အမယ္………နင့္ေယာင္းမေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးေနာ္……….ဒါေပမယ့္ ငါ့ေယာင္းမေတာ့ နင့္ကိုျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္..အဲ့ဒါမွ နင့္လက္ရာေလးေတြ ငါစားရမွာေပါ့”
“ဟား ဟား ဟား……….လူလည္မ…ဇင္ေလးလူလည္မ……..”
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနတတ္တဲ့ ဇင္ေလးက ခင္ေလးကို တစ္ကယ့္ညီမရင္းလို ခင္ရွာသူပင္။ ေမေမ့လက္ရာ ျမန္မာ့အစားအစာေလး ေတြ၊ ငါးပိေထာင္းေလးေတြနဲ႔ သရက္သီးခ်ဥ္၊ သံပုရားခ်ဥ္သုပ္ အဲ့လိုလက္ရာေလးေတြဆို အရင္က သူတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ေပ။ စားလို႔လည္းေကာင္းသလို အိမ္တြင္းျဖစ္ေလးေတြမို႔ ခင္ေလးတို႔မိသားစုကိုခ်ီးလည္းက်ဴးသလို ခင္ေလးကိုလည္း အားက် ေၾကာင္း မၾကာခဏေျပာဖူးခဲ့ေလသည္။
“ဒါနဲ႔ေလ….ခင္ေလး”
“အင္းေျပာေလ……….”
ထမင္းစားေနရင္းမွ သတိတရေမးလာတဲ့ ခိုင့္အေမးကို ကၽြန္မခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။
“ငါ့ကိုတစ္မ်ဳိးမထင္နဲ႔ေနာ္”
“ေအာ္…ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ…ခိုင္ရယ္……….ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြပဲဟာကို….ကဲပါ ဘာေျပာမလို႔လည္း ေျပာေလ”
“ဟိုေလ……နင္တစ္ခါကေျပာဖူးတယ္မလား….နင္စာသင္ခ်င္တယ္ဆို……..အဲ့ဒါ ခိုင့္ေမာင္ေလးကို သင္ေပးမလားလို႔..ငါက သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ ေျပာရမွာအားနာလို႔ေလ……ၿပီးေတာ့နင္လည္း င့ါကိုတစ္မ်ဳိးထင္မွာေၾကာက္တယ္……အဲ့ဒါ…”
“ေအာ္……….မထင္ပါဘူးသူငယ္ခ်င္းရယ္…….ဒါေပမယ့္ ငါ ဖုိးသားကိုလည္း အနီးကပ္ စာကူလုပ္ေပးခ်င္ေသးတယ္.. သူ…. ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာင္မွျဖစ္မွာဟ………ႀကီးႀကီးကလည္း ဖိုးသားစာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ပဲ ငါ့ကိုခဏခဏေျပာေနတာ..ငါ…စာလည္းသင္ ခ်င္တယ္…ဖိုးသားကိုလည္း စာ၀ိုင္းလုပ္ေပးခ်င္တယ္…………ငါေသခ်ာစဥ္းစားလိုက္ဦးမယ္ဟာ…ေနာ္…..”
ထမင္းစားေနရာမွ ခင္ေလးစကားသံတို႔ ပံုမွန္မဟုတ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဘာစကားမွ ဆက္မဆိုမိ ၾကေခ်။ အားလံုးကအတြင္းသိေတြမို႔ ခင္ေလးတို႔မိသားစုအေၾကာင္းကိုလည္း အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ သိထားၾကေလသည္။ ၁၀ တန္းကို ၃  ႏွစ္ရွိေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ေမာင္ေလးကိုစိတ္မပ်က္ပဲ အၿမဲပဲအားေပးေနတဲ့ ခင္ေလးကို ခင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေတာ့မွ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေပ။
ႀကီးႀကီးရဲ႕ေျပာစကားတစ္ခုတည္းကိုပင္ တေသြမတိမ္းလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ခင္ေလးက မိဘစကားထက္ ႀကီးႀကီးစကားကို ဦးစားေပးတာမ်ဳိးမဟုတ္ခဲ့ပါ။ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းျပေပးလာတဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြၾကားမွာ ခင္ေလးလည္း စက္႐ုပ္သာသာပါ။
ႀကီးႀကီးနဲ႔ဘ၀တူ ခင္ေလးကို ကိုယ္ခ်င္းစာလို႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ ခင္ေလးကို ႀကီးႀကီးခံစားေနရတဲ့အတိုင္း မခံစားရေစဖို႔ အၿမဲပဲေျပာျပျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕ စကားေလးတစ္ခြန္းထဲက ခင္ေလးအတြက္ေတာ့ အေလးထားစရာတစ္ခုပင္။ “သမီးမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး” ဆိုတဲ့ စကားေလးကို  ခင္ေလးတို႔ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ခင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြ နားမလည္ႏိုင္ေပမယ့္ ခင္ေလးကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ရာႏႈန္းျပည့္ေထာက္ခံေနမယ္ဆိုတာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။
***-----***-----***-----***“”
ခိုင္တို႔အိမ္မွာ စာလုပ္ၿပီးမွျပန္ခဲ့မယ္လို႔ ေမေမ့ကိုခြင့္ေတာင္းထားခဲ့တာေၾကာင့္ ခုတေလာ ခင္ေလး အိမ္ျပန္ေနာက္က် ေနေလသည္။ အရင္ရက္ေတြကေတာ့ ခင္ေလးကိုထမင္းစားေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေမေမတို႔နဲ႔အတူ ၀ိုင္းဖြဲ႔စားတတ္ေပမယ့္ ခုေနာက္ ပိုင္းေတာ့ ေမေမတို႔ကို ခင္ေလးမေစာင့္ေစလိုေတာ့။
ဗိုက္ထဲကျမည္သြားတဲ့အသံေၾကာင့္ ခင္ေလးေျခေထာက္ကိုသြက္လိုက္ပါတယ္။ အျပင္စာေတြမစားတတ္တဲ့ခင္ေလးက အိမ္က ေမေမ့လက္ရာကိုမွ အေကာင္းထင္သူပင္။
“ဗိုက္ဆာတယ္..ဗိုက္ဆာတယ္..ဗ်ဳိ႕……ေမေမေရ..ခင္ေလးျပန္လာၿပီ…….”
“မမ………ဒီကို..ဒီကို”
ထမင္းစားခန္းထဲကေန လွမ္းေခၚတဲ့ ဖိုးသားအသံေၾကာင့္ ခင္ေလးအံ့ၾသလို႔သြားပါတယ္။ ဒီခ်ိန္က ထမင္းစားခ်ိန္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ခင္ေလးသိေလသည္။
“ဟင္……..ဒီခ်ိန္ႀကီးမွ ထမင္းစားေနတာလား ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဖိုးသား…ေမေမေကာ….အငယ္ေကာင္ေကာ….”
“ေမေမတို႔အျပင္ခဏဆိုၿပီးထြက္သြားတာၾကာၿပီ၊ အဲဒါ သားလည္းေစာင့္ေနတာ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ ခုေလးတင္ ထမင္းစားေနတာ………..သားကိုလည္း ဘာမွမေျပာသြားဘူး”
“ေအာ္…….ေအးပါ….ေအးေအး……..ဒါဆုိမမလည္းစားမယ္ေလ၊ ေစာင့္ရင္းစားၾကတာေပါ့……ေမေမ ဘယ္မ်ားသြားလဲ မသိဘူးေနာ္………အကႌ်ေတြဘာေတြလဲသြားေသးလား….”
“ဟင့္အင္း”
ဘာမွစကားဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ထမင္းကိုသာငံု႔စားေနတဲ့ ဖိုးသားကို ခင္ေလးထပ္မေမးေတာ့ေပ။ ေမေမတို႔ျပန္လာခ်ိန္ကိုသာ ထမင္းစားရင္းေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေပးတတ္တဲ့ ေမေမ့လက္ရာကိုေတာ့ ဘယ္သူ႔လက္ရာ မွ မွီမယ္မထင္။ ေစ်းႀကီးေပးရၿပီး အသားဟင္းစားႏိုင္မွ ခံတြင္းၿမိန္တယ္လိ႔ုထင္ေနတဲ့ ခိုင္တို႔မိသားစုကို ထမင္းစားတိုင္း ခင္ေလး ျမင္ေယာင္တတ္ေလသည္။
အိမ္ေရွ႕ဆီမွ ၿခံတံခါးတြန္းဖြင့္သံၾကားလိုက္မိတာေၾကာင့္ ခင္ေလးအျပင္ကို ကမန္းကတန္းထြက္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ အငယ္ေကာင္ရဲ႕လက္ထဲမွာ ဆြဲကိုင္လာတဲ့ မုန္႔ထုပ္က ေမေမဘယ္ကိုသြားတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသပင္။
“ေမေမ………..အန္တီျဖဴတို႔အိမ္က ျပန္လာတာမဟုတ္လား……..ဟင္”
ဘာစကားမွမဆိုဘဲ မီးဖိုခန္းရွိရာကို တန္း၀င္သြားတဲ့ေမေမ့ေနာက္ကို ခင္ေလး လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေမေမဘာကိစၥသြားတယ္ ဆိုတာ ခင္ေလးမသိပဲေနမလား…………
“ေမေမ……….…..ခု ေမေမဘာကိစၥ အန္တီျဖဴတို႔အိမ္ကိုသြားရတာလဲ ေမေမ ဘာလိုလို႔လဲ.ဟင္ ..အိမ္မွာဘာေတြကုန္ေနၿပီလဲ၊ ဖိုးသားေက်ာင္းစားရိတ္လား၊ အငယ္ေလးအတြက္လား..ေမေမ့တြက္လား …တစ္ခုခုဆို သမီးကိုအရင္ေျပာပါ ေမေမရယ္ ေနာ္……….”
“ေတာ္စမ္း… ခင္ေလး……နင္က ဘယ္က၀င္ေငြရွိေနလို႔လဲ… သူမ်ားစားရိတ္နဲ႔ေက်ာင္းတတ္ေနရတဲ့သမီးဆီမွာ ကိုယ္လိုတိုင္း ေျပာျပေနရမလား…ငါ့မွာလည္း ေျခနဲ႔လက္နဲ႔ပဲ……….”
“ခင္ေလးက သူမ်ားလား…ႀကီးႀကီးကေကာ.တစိမ္းလား….ေမေမ့ေယာင္းမပဲေလ….. ခုလို ေမေမသူမ်ားအိမ္သြားေနတာ က်ေတာ့ေရာ… ေမေမေအာက္မက်ဘူးလား … ကုိယ့္ေယာင္းမဆီမွာ ကိုယ္ေျပာတာဘာျဖစ္လဲ၊ ကိုယ့္ႀကီးႀကီးဆီမွာ ကိုယ္ေျပာတာ ဘာျဖစ္လဲ…တစ္ခုခုလိုတယ္ဆိုတိုင္း ႀကီးႀကီးဆီက ညည္းသံၾကားဖူးလို႔လား….ဖိုးသား ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့အထိ တာ၀န္ယူမယ္လို႔ ႀကီးႀကီးက ေျပာထားသားပဲ ေမေမရယ္”
“ေအး……သူမ်ားအလိုက် ငါကလိုက္ေနရတာ……….. င့ါစိတ္နဲ႔သာဆို ဖိုးသားလဲေက်ာင္းဆက္မထားဘူး၊ နင့္ကိုလည္း အေ၀းသင္ပဲထားတယ္…..ဒီအသက္ ဒီအရြယ္နဲ႔ လုပ္လို႔ရတဲ့အလုပ္ေတြတစ္ပံုႀကီး…..ဘာမွ သူမ်ားဆီသြားၿပီး လက္ျဖန္႔ ေနစရာကို မလုိဘူး၊ ငါ သူမ်ား ေလာင္းရိပ္ေအာက္က လြတ္ခ်င္လို႔ပါ ခင္ေလးရယ္……..လြတ္ခ်င္လို႔ပါ….”
ခင္ေလးနဲ႔ေမေမတို႔ရဲ႕ အျပန္အလွန္ေျပာသံေတြကို အငယ္ႏွစ္ေယာက္လည္း ၾကားေနရမွာပါ၊ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဖိုးသားကို ကၽြန္မ အနားကိုလွမ္းေခၚလိုက္ၿပီး စိတ္မေကာင္းတဲ့မ်က္ႏွာေလးျဖစ္ေနတဲ့ဖိုးသားကို အားေပးအၿပံဳးေလးသံုးလို႔
“ ဖိုးသား…..ေမာင္ေလး……ဒီႏွစ္ေတာ့ ၁၀ တန္းေလးကို ေအာင္ေအာင္ႀကိဳးစားေပးပါေမာင္ေလးရယ္ေနာ္……ေမေမ့ကို မသနားဘူးလားဟင္….ေမေမ့ကိုသနားတယ္ဆိုရင္ မမတို႔ ေမေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားရမယ္ မဟုတ္လား… ေနာ္… ဖိုးသားေနာ္…”
ဖိုးသားရဲ႕လက္ကိုကိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ေျပာလာတဲ့ ခင္ေလးရဲ႕စကားကို ဖိုးသားက ေခါင္းညွိတ္အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အခါ မ်က္၀န္း ထဲကေျပးဆင္းလာတဲ့မ်က္ရည္ေတြကို ခင္ေလး မသုတ္မိပါ။ မိသားစုရဲ႕အတြင္းေရးေတြက အနည္းနဲ႔အမ်ား စိတ္ခံစားမႈ ရႈပ္ေထြး ေစေပမယ့္ ေမာင္ေလးဖိုးသားက…မိသားစုကို နားလည္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ခင္ေလးယံုၾကည္ေနေလသည္။ ဖိုးသားအတြက္ ခိုင္မာတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုဆိုတာ ႐ုတ္တရက္ခ်ဖို႔ မလြယ္သလို အဲ့ဒီတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ဆုိတာ ပိုလို႔ပင္ခက္ခဲ ေစပါလိမ့္ မည္။
ခင္ေလး ၉ တန္းေက်ာင္းသူဘ၀၊ ေဖေဖမဆံုးခင္ကတည္းက အျမစ္တြယ္လာတဲ့ ဒီအေျခအေနေတြကို ႐ုတ္တရက္ဘယ္လို အင္အားနဲ႔ ခင္ေလးေျပာင္းေပးႏိုင္ပါ့မလဲ ေမေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ေလးႀကိဳးစားမယ္…ေမေမ၊  ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ ေမေမ စိတ္မဆင္းရဲေစရေတာ့ဘူးလို႔……..။
***-----***-----***-----***“”
မေန႔ကညေနရဲ႕အျဖစ္အပ်က္တို႔က ညေနေစာင္းလို႔ေန၀င္ခ့ဲသလို တစ္ခန္းရပ္လည္းၿပီးဆံုးခဲ့ေလၿပီ။ ဘယ္ခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေတြ ထပ္ျဖစ္လာမလဲဆိုတာ မသိေပမယ့္ မနက္လင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ အရာအားလံုးက ပံုမွန္ပင္ လည္ပတ္ခဲ့ေလသည္။ ရင္ထဲက ခံယူခ်က္နဲ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္က လူကိုပိုလို႔ပင္ရင့္က်က္ေစသည္မသိ ဒီေန႔ ခင္ေလးမ်က္ႏွာမွာ တစ္ခုခုေတာ့ထူးျခားေနမွာအမွန္ပင္။
“ခင္ေလး………….ဒီဘက္ေရာက္ေနတာလား……..ဟိုမွာ ခိုင္တို႔လိုက္ရွာေနလို႔”
“ဟုတ္လား…ေအးေအးသူငယ္ခ်င္း……ငါသြားလိုက္မယ္ေနာ္”
အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကားကို အလိုက္သင့္ျပန္ေျပာလိုက္ရင္းက ခိုင္တို႔ရွိရာဘက္ဆီသို႔ ခင္ေလးထြက္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။
“အမေလး ခင္ေလးရယ္……..နင့္ကိုေလ…..ငါတို႔ ဟိုး…အေ၀းကတည္းကျမင္တယ္သိလား…..သက္သက္မေခၚပဲ ေစာင့္ေနတာ”
“မိခိုင္…….စိတ္ပုတ္မ……ေအာ္..ဒါနဲ႔ေလခိုင္…ခိုင့္ေမာင္ေလးကို ခင္ေလးစာသင္ေပးမယ္ေနာ္. ေမေမနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီးသြားၿပီ”
“ဟယ္…….တစ္ကယ္ေနာ္………ခင္ေလး..ဒါဆို ၀မ္းသာတဲ့အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔…ငါ….အားလံုးကို အေအး၀ယ္တိုက္မယ္..”
“ေဟး……….ေပ်ာ္စရာႀကီးေဟ့…ခင္ေလးကိုအေၾကာင္းျပဳလို႔ ငါတို႔အေအးေသာက္ရေတာ့မယ္…”
ခိုင့္ကိုေခါင္းတစ္ခ်က္ညွိတ္ျပလိုက္ရင္းက ခင္ေလးရဲ႕စိတ္ေတြလည္းေပါ့ပါးလို႔သြားခဲ့ေလသည္။ ခုလိုဆိုေတာ့လည္း အရာ အားလံုးက အဆင္ေျပသားပဲေနာ္။ ခိုင္မာတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔အတူ လွ်င္ျမန္စြာလႈပ္ရွားသြားတဲ့ ေျခလွမ္းေလးေတြကေတာ့ ခင္ေလးတို႔ရဲ႕ လုိရာခရီးကိုအျမန္ဆံုးပို႔ေဆာင္ေပးႏိုင္ၾကတယ္မဟုတ္ပါလား…။
***-----***-----***-----***“”
တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာတဲ့ ၁၀တန္းစာေမးပြဲႀကီးကို ဖိုးသားနဲ႔အၿပိဳင္ ခင္ေလးလည္း ရင္ခုန္ေနေလသည္။  ဖိုးသားနဲ႔အတူ စာကူက်က္ေပးတဲ့အခါ ေဘးနားက ပါရမီျဖည့္ဖက္က ေမေမ မဟုတ္လို႔ ဘယ္သူမ်ားျဖစ္ဦးမလဲေလ။ မိဘတိုင္းေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးကို ဆင္းစီးလို႔ျမင္းရံေစခ်င္ၾကတာခ်ည္းပင္။
မ်ဳိသိပ္ထားတဲ့ေမေမရဲ႕ဆႏၵေတြကို ခင္ေလးကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ထိ သူမ်ားေထာက္ပံ့မႈနဲ႔ ထိုင္စားေနရတဲ့ ေမေမမွာ မာနဆိုတာေလးေတာ့ ရွိေနဦးမွာပါ။ သားသမီးေတြရဲ႕ပညာေရးေၾကာင့္သာ ေဖေဖတို႔ အသိုင္း၀ိုင္း ၾကားထဲ မ်က္ႏွာငယ္ေနရေပမယ့္ ေမေမ့ဘက္ကအမ်ဳိးေတြရဲ႕ သေဘာသာဆို ခင္ေလးတို႔ပညာေရးလည္း ၿပီးဆံုးခဲ့မွာမဟုတ္ေပ။
မိသားစုထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕တစ္ထစ္ခ် ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေမေမမွာျငင္းႏိုင္စရာ အင္အားမရွိခဲ့ပါ။ ေမေမန႔ဲႀကီးႀကီးတို႔ရဲ႕ အျပန္အလွန္သေဘာတူညီခ်က္ၾကားမွာ ခင္ေလးက အဆင္ေျပေအာင္ ညွိႏႈိင္းကာ ေနလာခဲ့ရသူပင္။
ခုေတာ့ ေမေမရဲ႕စိတ္အင္အားေတြကို အားျဖည့္ေပးဖို႔ ခင္ေလးနဲ႔ေမာင္ေလးဖိုးသားတို႔ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားေနၾကၿပီေလ။ ဒါမွလဲ ေမေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ လူရည္ခၽြန္ေလးေတြျဖစ္လာမွာမဟုတ္လား……..။
ခင္ေလးကို လူေတြကေမးၾကတယ္……“ ဖိုးသားကို ဘာလို႔ အလုပ္မခိုင္းပဲ စာကိုပဲ အတင္းလုပ္ခိုင္းေနရတာလဲ”တဲ့…… ခင္ေလးမွာလည္း အေၾကာင္းနဲ႔ပါလို႔ ေမေမအပါအ၀င္ လူေတြအားလံုးကို ခင္ေလးရွင္းျပခ်င္တာေပါ့…..။ အမွန္တစ္ကယ္ကေတာ့ ခင္ေလးက ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ခ်င္႐ံုေလးပါ။ ႀကီးႀကီးရဲ႕ခံယူခ်က္နဲ႔ ခင္ေလးရဲ႕လိုက္နာ မႈေတြၾကားမွာ မသိႏိုင္တဲ့တျခားအေၾကာင္းအရာေတြက အမ်ားသားပင္။
ခင္ေလးတို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာက ၁၀တန္းကို ၁ ႏွစ္ေလာက္ထားေပးႏိုင္ၾကေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း မေသးလွတဲ့ ေက်ာင္းစားရိတ္ ေတြၾကားမွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ေတာင့္ခံဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကိုမလြယ္ကူပင္။ ဖိုးသားနဲ႔အရြယ္တူေတြ ၁၀တန္းကို ဆက္မတက္ ၾကေတာ့ပဲ အလုပ္၀င္ေနၾကခ်ိန္မွာ ဖိုးသားက ၁၀ တန္းကိုပဲ ေအာင္ျမင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနရေလသည္။
“မမ…..ဖိုးသား ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြလို အလုပ္ပဲလုပ္ေတာ့မယ္” လို႔ ေျပာလာတဲ့ ဖိုးသားကို မ်က္ရည္ေတြ ၾကားထဲကေန နားလည္ေအာင္ မနည္းပင္ေျပာျပခဲ့ရေလသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ေမးေငါ့မႈန႔ဲ ေမေမ့ရဲ႕ အလုိမက်မႈ ေတြၾကားမွာ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဖိုးသားကို ခင္ေလးပဲ အားေပးေနခဲ့ရတာပါ။
တစ္ခြန္းတည္းေသာ ႀကီးႀကီးရဲ႕စကားကုိ ခင္ေလးဘယ္ေတာ့မွ နားထဲကထြက္မွာမဟုတ္ေတာ့ေပ။
“သမီး….ခင္ေလး…..ႀကီးႀကီးေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္……ခု သမီးက ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာအႀကီးဆံုး… သမီးက ပညာတတ္ၿပီး အလုပ္အကုိင္ေတြအဆင္ေျပေနခ်ိန္မွာ…..သမီးေမာင္ေလးတို႔ကို ပညာတစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ သာမာန္ဘ၀ ျဖစ္ေနတာကို သမီးၾကည့္ေနႏိုင္လား………
 င့ါသမီးေလး သိသလို၊ ေမာင္ေလးေတြလည္းသိရမယ္၊ သမီးေလး တတ္သလို သူတို႔ေလးေတြလည္း တတ္ရမယ္…အဲ့ဒီအတြက္ သမီးမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး…...ဒါမွ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ဘ၀နဲ႔ အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနသြားႏိုင္မွာ…” တဲ့။
ႀကီးႀကီးအၿမဲေျပာျပတတ္တဲ့ စကားလံုးေတြက ခုေတာ့ ခင္ေလးအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ပါ။ အေ၀းထိန္းခလုပ္ေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ခင္ေလးကို ႀကီးႀကီးက အၿမဲပဲ ခံယူခ်က္ေတြနဲ႔ ေလ့လာစဥ္းစားစရာေတြကို မၾကာခဏသင္ျပေပးခဲ့ေလသည္။
စာၾကည့္စားပြဲမွာ ထိုင္လိုက္တိုင္း  ႀကီးႀကီးရဲ႕ဆံုးမစကားေတြက ခင္ေလးရဲ႕နားထဲမွာ ၾကားေယာင္မိသလို ရင္ထဲမွာလည္း စြဲထင္ေနခဲ့ေလသည္။ မၾကာခဏ တီးတိုးေရရြတ္မိသလို အၿမဲမပ်က္ၾကည့္မိတဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕ဆံုးမစကားေလးတစ္ခြန္းက-
 “တာ၀န္ဆိုတာ ရဲရင့္ၿပီး စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတဲ့သူေတြပဲ ယူရဲၾကတာ” တဲ့။ အၿမဲမျပတ္သတိရမႈေတြနဲ႔အတူ ရင္ထဲက တီးတိုး ဆုေတာင္းမိတာက…..ႀကီးႀကီးတို႔မိသားစုလည္း အစဥ္ထာ၀ရ ရႊင္လန္းႏိုင္ၾကပါေစလို႔…………..။
စိမ့္စမ္းေရ
3.12.2014
တကၠသိုလ္ရဟန္းပ်ဳိ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၃)၊ အမွတ္(၃) တြင္လည္း ဖတ္႐ႈကာ ေ၀ဖန္ေပးႏိုင္ၾကပါတယ္။
http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/


Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Thursday, January 8, 2015

မဟာဒုဂၢတ-မဟာဒုတ္ Essay Tittle အျပည့္အစုံ................................

ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာ ေကာင္းျမတ္ေသာ အခ်ိန္အခါကာ သမယမွာ ေရွးဦးစြာမိတ္ဆက္အေနနဲ႔ “မဂၤလာအေပါးႏွင့္ ခေညာင္းပါေစေၾကာင္း”လုိ ဆႏၵျပဳပါရေစ! Online ေပၚမွာ Essay ရွည္ရွည္ ေရးမယ္လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ကူးမေပၚခဲ့သလုိ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မႈ႔လဲ မရွိခဲ့ပါဘူး၊ 

သုိ႔ေပမဲ့ မၾကာမွီ ရက္အနည္းငယ္က Online ေပၚမွာလဲ ခင္မင္မႈ႔ရွိခဲ့သလုိ အျပင္မွာလဲ တစ္ရင္းတစ္နီးခင္မင္ရသူ တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖရင္း “မဟာဒုဂၢတ“ ဆုိတဲ့ Essay ေလးကို ေရးေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိလာပါတယ္၊ မိမိက မေရးပါရေစနဲ႔ လုိ႔ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္၊ မိမိက ပညာရွင္တစ္ေယာက္မဟုတ္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာလုပ္ျပီး စာသင္သားမ်ားကုိ စာပုိ႔ခ်ေနရင္း ပါရဂူဘြဲ႔အတြက္ စာေပမ်ားကုိ ေလ့လာေနသူျဖစ္လုိ႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္သာ ရသည့္အတြက္ေၾကာင့္ မျပည့္စုံလွ်င္ ရွက္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္လုိ႔ ျငင္းရင္းနဲ႔ပဲ အခုလုိမျပည့္မစုံေလး ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္......................... ထားပါေတာ့ေလ............
ယခုတင္ျပမည့္ Essay Tittle ေလးကေတာ့ “မဟာဒုဂၢတ” တဲ့ မဟာဒုဂၢတ ဆုိတာ ပါဠိသတ္ ေ၀ါဟာရေလးပါ၊ မဟာ-မ်ားစြာေသာ၊ ဒုဂၢတ-ဆင္းရဲျခင္း၊ ျမန္မာမႈ႔ျပဳလုိက္ေတာ့ လြန္စြာဆင္းရဲေသာ ပုဂၢိဳလ္ လုိ႔ဘာသာျပန္ရပါလိမ့္မယ္၊ ဒီစကားေလး၏ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း ျပန္ေျပာင္းၾကည့္မယ္ဆုိရလွ်င္ “မဟာဒုဂၢတ“ မဟာဒုတ္ဆုိတာ ဆြမ္းေလာင္းပြဲ (တစ္နည္း)အားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ ဆြမ္းလွဴပြဲေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ျဖစ္ေပၚလာေၾကာင္း စာေပမ်ားတြင္ ဖတ္ရႈ႔ခဲ့ရပါတယ္၊ ထုိပြဲေလးကို ယေန႔ေခတ္တြင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္ျပန္႔ ေရႊျမန္မာမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႔ရွိရပါသည္။
ဒီမွာတြင္ ေခတၱခဏ ရပ္ဆုိင္းျပီး အနားေပးၾကအုန္းစုိ႔......................
“မဟာဒုဂၢတ” အဆက္ေလးပါ………………….
မဟာဒုဂၢတ- မဟာဒုတ္ ဆြမ္းေလာင္းပြဲေလးသည္ ဦးဇင္းတုိ႔ ေနထုိင္ေနရာ ဘုရားငါးဆူပြင့္မည့္ ဘဒၵကမၻာတြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တုိ႔တြင္ သုံးဆူေျမာက္ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္အခါကျဖစ္ပါသည္။ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ တပည့္သာ၀ကအေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းျခံရံေတာ္မူကာ ဗာရာဏသီျပည္သုိ႔ ၾကြခ်ီေတာ္မူခဲ့ပါသည္၊ ထုိစဥ္အခါ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားက ရွစ္ဦးစီ-ဆယ္ဦးစီ group ဖြဲ႔စည္း၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ တပည့္သာ၀ကတုိ႔အား အာဂႏၱဳကဆြမ္း= ဧည့္သည္ဆြမ္းကပ္ လွဴဒါန္းမႈ႔ျပဳခဲ့ၾကပါသည္။ ဆြမ္းလွဴပြဲအၿပီးတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တပည့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔အား ဆြမ္းအႏုေမာဒနာတရား မိန္႔ေခြ်ေတာ္မူပါသည္။
တရားအက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ……………………..
1။ ေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ အလွဴဒါန ျပဳလုပ္ၾကသည့္အခါ၀ယ္----“မိမိ ကုိယ္တုိင္ သာလွဴဒါန္းမႈ႔ျပဳၿပီး အျခားသူမ်ားကုိေတာ့ အလွဴဒါနျပဳဖုိ႔ရန္ မတုိက္တြန္းၾက” သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္း၌ ပစၥည္းဥစၥာျပည့္စုံၾကြယ္၀ပါေသာ္လည္း အေျခြရံ သားသမီး တပည့္သာ၀ကမ်ား မရွိႏုိင္။ ဤအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အငယ္ငယ္မွ် မီးေမာင္းထုိးျပခ်င္ပါသည္= ယခုေခတ္တြင္ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား အလြန္႔အလြန္ကုိ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာပါေသာ္လည္း လွပေသာအိမ္ေလးရဲ႔ က်က္သေရေဆာင္ ဆြဲလဲေလးမ်ားျဖစ္သည့္ သားသမီးမ်ား မရျခင္းဆုိသည့္ အခ်က္ကုိ သတိခ်ပ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ (ဤအခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေဆြးေႏြးပါအုန္းမည္။ ၾကဳံၾကိဳက္ ေသာအခါမွ)
2။ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ “သူတစ္ပါးကိုသာ အလွဴဒါနျပဳလုပ္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းႏုိးေဆာ္၍ မိမိကုိယ္တုိင္ၾကေတာ့ မလွဴဒါန္းမေပးကမ္းၾက” သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ သားသမီး အေျခြအရံ အသင္းအပင္း အေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားပါေသာ္လည္း ပစၥည္းဥစၥာမျပည့္စုံပဲ ျဖစ္ရသည္။
3။ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ “မိမိကုိယ္တုိင္ကလည္း မလွဴဒါန္း မေပးကမ္း- သူတစ္ပါးကိုလည္း အလွဴဒါန ျပဳလုပ္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္မႈ႔လည္းမျပဳ” သုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ ပစၥည္းဥစၥာလည္း မျပည့္စုံ-သားသမီး အေျခြရံ အသင္းပင္း အေပါင္းသင္းလည္း မရွိျဖစ္ရေလသည္။
4။ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ “မိမိကုိယ္တုိင္ကလည္း အလွဴေရစက္ လက္ႏွင့္မကြာ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းၾကသလုိ အျခားသူမ်ားကုိလည္း အလွဴဒါန ျပဳလုပ္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္မႈ႔ ျပဳၾက၏” သုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္း၌ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားလည္း ေပါၾကြယ္၀ၾကသလုိ သားသမီး အေျခြရံ အသင္းအပင္း အေပါင္းအသင္းလည္း ျပည့္စုံသည္” ဟု ဓမၼေဒသနာပြဲ၌ ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။
ကႆပ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ တရားေဒသနာကုိ ၾကားနာခဲ့ရေသာ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ဥာဏ္ပညာမ်ားျပ႒ာန္းလ်က္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားလည္းၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာခ်င္သလုိ- သားသမီး အေျခြအရံ အသင္းအပင္း အေပါင္းအသင္းလည္း ေပါမ်ားခ်င္ၾကေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသား ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ ေနာက္ပါတပည့္သာ၀က ႏွစ္ေသာာင္းတုိ႔ကုိ ေနာက္ေန႔ နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ေသာအခါ ဆြမ္းအလွဴခံရန္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ေလ်ာက္ၾကားျပီး အျပန္တြင္ မိမိႏွင့္ နီးစပ္ရာရပ္ကြက္ အိမ္စသည္တုိ႔ကို ၅-ပါး ၈-ပါး ၁၀-ပါး စသည္ျဖင့္ တတ္ႏုိင္သမွ် မိမိတုိ႔အိမ္၌ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္တုိ႔အား ဆြမ္းခဲ့ဖြယ္ေဘာဇဥ္တုိ႔ကို ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းရန္ တုိက္ တြန္းႏုိးေဆာ္သမႈ႔ျပဳ ၾကေလသည္၊ ႏႈိးေဆာ္ၿပီးခ်ိန္၌ အိမ္ရွင္မ်ားက နိဗၺာန္ေဆာ္ထံ သံဃာစာရင္းေပးသြင္းကာ ေနာက္ေန႔ နံနက္ မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္အခါကာလ သမယတြင္ ဆြမ္းလွဴဒါန္းရန္ ျပင္ဆင္ၾကပါေတာ့သည္။
ထုိအခ်ိန္၌ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕တြင္ အဆင္းရဲအႏြမ္းပါးဆုံး သူရင္ငွါးျဖစ္သည့္ မဟာဒုဂၢတ ေခၚ မဟာဒုတ္လည္း နိဗၺာန္ေဆာ္၏ အနီးအနားတြင္း မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ေငးမႈိင္ေနသည္ကုိ နိဗၺာန္ေဆာ္က “ေဟး မဟာဒုဂၢတ မင္းဘာလုိ႔ေငးမႈိင္ေနတာလဲ မင္းမွာ မရွိလုိ႔မလွဴ မလွဴလုိ႔မရွိဆုိတာ မင္းမၾကားဘူးဖူးလားကြ မင္းဟာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ၾကဳံၾကိဳက္ေနသည့္ အခြင့္အခ်ိန္မွ လွဴဒါန္းမႈ႔မျပဳလွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ႔ လြတ္ေျမာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့” စသည္ျဖင့္ တုိက္တြန္းလုိက္သည့္အခ်ိန္တြင္ “နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး သံဃာေတာ္တစ္ပါးအတြက္ တာ၀န္ယူပါမယ္ခင္ဗ်ား စာရင္းမွတ္ထားေပးပါ” ဆုိၿပီးအိမ္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။
အိမ္သုိ႔အေရာက္တြင္ အိမ္သူသက္ထားကုိ “အရွင္မ ငါေတာ့ မနက္ဖန္နံနက္ မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္အခါကာလ သမယတြင္ သံဃာတစ္ပါးကို ဆြမ္းလွဴဒါန္းရန္ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီးထံ စာရင္းေပးခဲ့တယ္ ငါတုိ႔ အခုခ်ိန္ကစၿပီး ဆြမ္းတစ္နပ္စာ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းဖုိ႔ ေငြရွာထြက္ၾကမယ္” ဆုိျပီး ထြက္ၾကရာ သူေဌးတစ္ဦးထံတြင္ သူရင္းငွါးလုပ္ၿပီး လုပ္ခအျဖစ္ သူေဌးႀကီးထံမွ သေလးဆန္ ရွစ္စလယ္ကို ရရွိခဲ့ပါသည္၊ ထုိ႔ျပင္ အိမ္ရွင္မကလည္း သူေဌးကေတာ္ တစ္ဦးထံမွာ သူရင္းငွါလုပ္ျပီး လုပ္ခအျဖစ္ ေထာပတ္တစ္ဇလုံ၊ ႏို႔ဓမ္းအိုးႏွင့္ သေလးဆန္ တစ္စလည္တုိ႔ကုိ ရရွိျပန္ပါတယ္၊ ဤသုိ႔ျဖင့္ မဟာဒုဂၢတုိ႔ အၾကင္လင္မယားႏွစ္ဦးမွာ သံဃာေတာ္ တစ္ပါးဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖုိ႔ရန္ ျပည့္စုံေနျပီျဖစ္ရကား ပဌမေဇာေစတနာ ျပဌာန္းလ်က္ စိတ္ၾကည္ႏူး ၀မ္းေျမာက္လ်က္ရွိေပသည္။
ေနာက္ေန႔နံနက္ ဆြမ္းဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းမည့္ေန႔တြင္ ဆြမ္းစားပြဲ၀ုိင္း၌ ျပည့္စုံလုံေလာက္ေစရန္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ႏွင့္ အသားငါးတုိ႔ကုိလည္း တံငါသည္တုိ႔အား ၀ုိင္း၀န္းကူညီေဆာင္ရြက္ေပးရာမွ ဆြမ္းကပ္ လွဴဒါန္းဆုိသည့္အတြက္ ငါးၾကင္းေလးေကာင္တုိ႔ကုိ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလုိက္ေလသည္။
လူမင္းဘုန္းႀကီး နတ္မင္းမေနသာ ဆုိသလုိပဲ သၾကားမင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရား မဟာဒုဂၢတ- မဟာဒုတ္ အိမ္သုိ႔ဆြမ္းအလွဴခံ ၾကြခ်ီးေျမွာက္အေၾကာင္းကုိ သိသျဖင့္ မဟာဒုဂၢတဒုတ္ႀကီးအိမ္သုိ႔ ဆြမ္းခ်က္ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းျပဳလုိပါေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ စကားစမည္ေျပာဆုိကာ ဆြမ္းခ်က္တာ၀န္ကို ေဆာင္ရြက္ပါေတာ့သည္။
မဟာဒုဂၢတ-မဟာဒုတ္သည္ သံဃာေတာ္ပင့္ခ်ိန္နီး၍ နိဗၺာန္ေဆာ္ထံသို႔ သြားေရာက္ျပီး မိမိတာ၀န္ ယူထားသည့္ သံဃာေတာ္တစ္ပါးေပးပါရန္ ေတာင္းခံသည့္အခါတြင္မွ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီးသည္ မဟာဒုတ္ သံဃာေတာ္ တစ္ပါး ယူထားသည္ကုိ သတိထားမိၿပီး “သူငယ္ခ်င္းငါေတာ့ ငါမင္းအတြက္စာရင္းမွတ္ဖုိ႔ ေမ့သြားတယ္ကြာ၊ အခုလည္း သံဃာေတာ္ေတြ ပင့္သြားၾကတာကုန္ၿပီ” ဟုဆုိလုိက္ရာ မဟာဒုတ္ခမ်ာ ရင္၀ကုိ လွံႏွင့္ထုိးလုိက္သည့္အလား စိတ္အလြန္ထိခုိက္သြားၿပီး “အဲလုိလုပ္လုိ႔ ဘယ္ရမလဲ၊ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီး သံဃာတစ္ပါး မျဖစ္မေန ေပးမွျဖစ္မယ္”လုိ႔ လက္ေျမွာက္ၿပီး ငုိေၾကြးပါေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီးက မဟာဒုတ္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ေသာအားျဖင့္ အျခားသံဃာေတြကိုေတာ့ လုိက္ပင့္ေပးလုိ႔ မရေတာ့ဘူးကြာ၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ႀကီးေတာ့ ဂႏၶကုဋီတုိက္ေတာ္အတြင္းမွာ ရွိေနေသးတယ္ မင္း သတၱိရွိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ျမသပိတ္ေတာ္ကို ေတာင္းခံေပေတာ့၊ ဂႏၶကုဋီတုိက္ေရွ႕မွာ အိမ္ေရွ႕မင္း၊ သူေဌး သူၾကြယ္ေတြ ေစာင့္ေနၾကတယ္ ျမတ္စြာဘုရားတုိ႔မည္သည္ သူဆင္းရဲကုိ သနားခ်ီးေျမွာက္ေလ့ ရွိပါတယ္ မင္းသာရဲရဲ၀ံ့၀ံ့သာ ေလ်ာက္ၾကားေပေတာ့ မင္းကံေကာင္းရင္ေတာ့ ရမွာပဲ” လုိ႔ ေစလႊတ္လုိက္ပါ သည္။


ထုိအခါ မဟာဒုတ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ ဂႏၶကုဋီတုိက္ေရွ႕သို႔ အလွ်င္အျမန္ သြားေရာက္ပါေတာ့သည္၊ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူေဌး သူၾကြယ္မ်ားက စာၾကြင္းစာက်န္မ်ားကို လာေတာင္းသူလုိ႔ ထင္မွတ္က ဆြမ္းစားခ်ိန္မဟုတ္ေသးေၾကာင္း ေျပာဆုိကာ ေမာင္းထုတ္ေလသည္၊ 


မဟာဒုတ္က စာၾကြင္းစာက်န္ကုိ ေတာင္းစားသူမဟုတ္ပါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကုိ ဖူးေျမွာ္ရန္လာေရာက္သူျဖစ္ပါသည္” ဟု ေျပာဆုိကာ ဂႏၶကုဋီတုိက္တံခါးခုံကို နဖူးႏွင့္ ဦးတုိက္ကာ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဗာရာဏသီၿမိဳ႕မွာ တပည့္ေတာ္ထက္ ဆင္းရဲတဲ့သူမရွိပါဘုရား၊ အရွင္ဘုရားသည္ ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ အားကိုးအားထားရာ ျဖစ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္ကုိ သနားသျဖင့္ ဆြမ္းအလွဴခံ ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူပါဘုရား” ဟု ျမင္သူတုိင္းက သနားခ်င္ေအာင္ သနားစဖြယ္ ေလ်ာက္ထားပါေတာ့သည္။

ထုိအခ်ိန္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဂႏၶကုဋီတံခါးကုိ ဖြင့္ေတာ္မူကာ သပိတ္ေတာ္ကုိ မဟာဒုတ္ လက္ထဲသုိ႔ အပ္ႏွင္းလုိက္ေလသည္၊


 သပိတ္ေတာ္ လက္ထဲသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ မဟာဒုတ္သည္ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္ မင္းဘုရင္ျဖစ္ရသည့္အလား အလြန္႔အလြန္ပင္ ၀မ္းသာအားရျဖစ္သြား ပါေတာ့သည္။

 ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သပိတ္ေတာ္ကုိ ရယူဖုိ႔ရန္ေစာင့္စားေနေသာ သူေဌးသူၾကြယ္မ်ားကလည္း တစ္ေယာက္ မ်ာက္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္လ်က္ အံၾသမဆုံး ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ 

ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တုိင္ ေပးအပ္လုိက္သည့္ သပိတ္ကို တန္းခိုးရွင္ျဖစ္ေစကာမူ ယူႏုိင္ရုိးထုံးစံမရွိေပ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ မဟာဒုတ္ထံမွ သပိတ္ေတာ္ကုိ ေငြအသျပာမ်ားေပး၍ ၀ယ္ယူၾကပါသည္၊ မဟာဒုတ္က--------“အကၽြႏု္ပ္ ေငြမလုိပါ၊ ဗုဒၶျမတ္စြာကိုသာ ဆြမ္းဆက္ကပ္လုိပါသည္” ေျပာဆုိကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကုိ အိမ္သုိ႔ပင့္ေဆာင္သြားပါသည္၊ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္လည္း မဟာဒုတ္၏ နိမ့္လွစြာေသာ တဲပုတ္အိမ္ေလးအတြင္းသုိ႔ ပကတိအတုိင္းၾကြေတာ္မူ၍ သိၾကားမင္းခင္းထားေသာ ေနရာ၌ သီတင္းသုံးေတာ္မူပါသည္၊ မဟာဒုတ္ကလည္း သိၾကားမင္းစီမံထားေသာ ယာဂုဆြမ္းစသည္တုိ႔ကို ရုိေသကိုင္းညြတ္စြာ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါသည္၊ ျမတ္ဗုဒၶသည္လည္း ဆြမ္းခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ ခ်ဳိခ်ဥ္တုိ႔ကို ဘုန္းေပးသုံးေဆာင္ေတာ္မူၿပီးေသာအခါ အႏုေမာဒနာတရား ေဟာၾကားျပီး ျပန္ၾကြေတာ္မူပါသည္၊ မဟာဒုတ္သည္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သပိတ္ေတာ္ကုိ ထမ္းလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ အေရာက္ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ 



သိၾကားမင္းသည္ မဟာဒုတ္အား ပါရမီျဖည့္ဆည္းျပီးေနာက္ နတ္ျပည္သုိ႔ျပန္ရန္ အိမ္မွအထြက္တြင္ တံခါး၀၌ရပ္ကာ အထက္ေကာင္းကင္သုိ႔ ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ ရတနာခုႏွစ္ပါးမုိး ရြာသြန္းၿဖိဳးေလရာ မဟာဒုတ္အိမ္၌ အုိးခြက္မ်ားပါမက်န္ တစ္အိမ္လုံး တစ္အိမ္လုံးရတနာမ်ားျဖင့္ လႊမ္းမုိးသြားပါေတာ့သည္၊ မဟာဒုတ္၏ အိမ္သူဇနီးသည္မွာ ေနစရာမရွိသျဖင့္ ကေလးမ်ားကိုပါ ေခၚထုတ္ကာ အိမ္အျပင္တြင္ ရပ္ေနရပါသည္၊ 


မဟာဒုတ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားေက်ာင္းေတာ္မွ ျပန္ေရာက္လာ၍ ရတနာမုိးမ်ား ရြာသြန္းသည့္အေၾကာင္းသိရသည့္အခါ “ငါ့ဆြမ္းအလွဴကေတာ့ ဒီေန႔မွာပဲ အက်ိဳးေပးျပီ” ဟုဆုိကာ ရွင္ဘုရင္ထံေမွာက္သုိ႔ သြားေရာက္ကာ “မိမိရဲ႕ရတနာခုႏွစ္ပါးကုိ လွည္းအစီးတစ္ေထာင္ျဖင့္ သယ္ေဆာင္ေတာ္မူပါ” ေလ်ာက္တင္ပါေတာ့သည္။ 

မင္းႀကီးသည္ မဟာဒုတ္ေလ်ာက္ထားသည့္အတုိင္း ရတနာခုႏွစ္ပါးတုိ႔ကို လွည္းမ်ားျဖင့္သယ္ေဆာင္၍ မင္းရင္ျပင္၌ စုပုံထားရာ ယခုေခတ္အေခၚ ထီးရုိး၀ါး ႏွစ္ျပန္စာေလာက္ရွိသတဲ့၊ ယင္းေနာက္ တုိင္းသူျပည္သူမ်ား၏ ဆႏၵအတုိင္း မဟာဒုတ္ႀကီးအား ထူးျခားေသာသူအျဖစ္ ပူေဇာ္သကၠရျပဳ၍ သူေဌးရာထူးကို ေပးသနားေတာ္မူပါသည္။ 


ယင္းေနာက္ သူေဌးၾကီးတစ္ဦးေနထုိင္ခဲ့ေသာ ေျမေနရာေဟာင္းကို ေနေစကာ အုိးသစ္အိမ္သစ္ ေဆာက္လုပ္ၿပီး ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္တုိ႔ကိုအား ခုႏွစ္ရက္ ခုႏွစ္လီ ဆြမ္းအစရွိေသာ ဒါတဗၺ၀တၳဳ အစုစုတုိ႔ကုိ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ပါေတာ့သည္။ 

ယင္းေနာက္ မဟာဒုတ္ႀကီးဘ၀ အဆက္ဆက္ သံသရာလည္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ေဂါတမဗုဒၶျမတ္စြာလက္ထက္တြင္ ပ႑ိတသာမေဏျဖစ္လာ၍ ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္၌ပင္ ပဋိသမၻိဒါပတၱ ရဟႏၱာျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ 

ဤသို႔ျဖင့္ မဟာဒုဂၢတ- မဟာဒုတ္၏ ဆြမ္းအလွဴပြဲေလး၏ သမုိင္းေလးကို နိဂုံးခ်ဳပ္ရမည္ ဆုိရပါလွ်င္ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္ကပင္ စတင္ျဖစ္ေပၚေပါက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊ ဤဆြမ္းအလွဴပြဲေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး သူေတာ္စဥ္မ်ားသည္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း အစဥ္လာမပ်က္ ယေန႔တုိင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသလုိ ဆက္လက္၍ က်င္းပေနဆဲလည္း ျဖစ္ပါသည္။


အထက္ပါမဟာဒုတ္၏ အလွဴသမိုင္းေၾကာင္းေလးကို ေလ့လာၾကည့္သည့္အခါ အနီးစပ္ဆုံး ေမးခြန္း (2) ခုထြက္ေပၚလာပါတယ္…………………………
 

1။ဘာေၾကာင့္ ဒိ႒ဓမၼအက်ဳိးေပးရတာလဲ
2။ဘာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးဘ၀၌ ပဋိသမၻိဒါပတၱ ရဟႏၱျဖစ္ရတာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေလး ထြက္ေပၚလာပါတယ္ စာဖတ္သူမ်ား၏ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ Commont ေလးေတြကို ဖတ္ရႈ႕ခ်င္ပါသည္၊ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါသည္၊ အနည္းငယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့………………………………………
 

သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၱဳ………………..
 

Ven javana (Maubin)
က်ဳိကၠစံေရႊဟသၤာေက်ာင္းသစ္၊ ရတနာလမ္းမႀကီး၊
က်ိဳက္ေနာက္ရပ္ကြက္၊ သဃၤန္းကၽြန္း၊ ရန္ကုန္၊


ေဖ့ဘုတ္ေပၚတြင္ ေရးသားေပးထားေသာ ဦးဇ၀နအား ဦးထိပ္ထားလ်က္ မသိေသးသူမ်ား သိေစျခင္းငွာ ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Tuesday, January 6, 2015