*** ေက်းဇူးပါ ကံၾကမၼာ ***
ေလးကန္စြာေလွ်ာက္လွမ္းလာတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ေျခအစံုတို႔ တျဖည္းျဖည္းေႏွးလာခဲ့ေလၿပီ။ ကားေပၚကဆင္းကတည္းက ကိုယ္သြားရမယ့္ေနရာသို႔ အျမန္မေရာက္ခ်င္ခဲ့ေပ။  ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေနာက္ေၾကာင္းသာ ျပန္လွည့္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အမိန္႕အရ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ စိတ္မပါတဲ့ ဒီေျခေထာက္ ေတြကိုလည္း သနားဖို႔ေကာင္းပါရဲ႕။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္မ်ားဆီမွ အတိတ္ရဲ႕ေျခရာတို႔ ေျပးလႊားခဲ့တဲ့ ဒီေနရာကို ကၽြန္မ ေနာက္တစ္ေက်ာ့ ျပန္မေရာက္ခ်င္ခဲ့ေပ။ ျပန္မေရာက္ရေအာင္ လည္း ကၽြန္မတို႔သားအမိေတြ ေန႔မနား ညမအား ႀကိဳးစားခဲ့ရတာပါ။  ျပန္မေတြးေတာ့ပါဘူးဟု ကိုယ့္ဘာသာစိတ္ဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္၊ မေတြးဘဲေရာက္လာတတ္တဲ့ အေတြးတို႔ကို ကၽြန္မ မပိုင္ခဲ့တာ သိပ္မၾကာခင္ကတည္းကပါ။
အရာရာတိုင္းေသာအေဟာင္းေတြက အေရာင္ေတာက္ပေနဆဲပင္။ ျမင္ဖူးသလို၊ စူးစမ္းသလို ေ၀့ၾကည့္လာတဲ့  လူေပါင္းစံုတို႔ရဲ႔ အဓိပၸါယ္ ေပါင္းစံုနဲ႔ မ်က္၀န္းအစံုကို ကၽြန္မဘာသာမျပန္တတ္ခဲ့။
 “အို……ငါက အရင္လိုမွမဟုတ္တာ၊ သူတို႔အက်ဳိးတြက္ ငါလာရတာပဲ” လို႔ မိမိဘာသာအားတင္းထားေပမယ့္၊ စိတ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဘာသာျပန္မ်က္၀န္းမွာေတာ့ ၀မ္းနည္းရိပ္ေတြ တြဲလို႔ခိုလို႔။ အရင္ကက်င္လည္ခဲ့တဲ့ဒီရပ္ကြက္၊ ဒီလမ္း၊ အိမ္ေနရာ၊ မုန္႔ေစ်းဆိုင္ကေလးနဲ႔ လမ္းသူလမ္းသားေတြ စသည္စသည္တို႔ဘာမွ ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိေသးေပ။ အသက္အရြယ္သာ ႀကီးလာၾကေပမယ့္ လူတစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕အျမင္ေတြကေတာ့ နဂိုအတိုင္းပင္။ မႈန္ကုတ္ကုတ္မ်က္၀န္းထဲမွာ အလင္းတစ္ခ်ဳိ႕တို႔ရွိၾကေလရဲ႕။ 

တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္းကၽြန္မကို မွတ္မိၾကဟန္၊ ျမင္ဖူးၾကဟန္ျပေပမယ့္ ေခၚမလို၊ မေခၚမလို။ ေ၀းကြာခဲ့တ့ဲႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ေပမယ့္ ႏွလံုးသားထဲစြဲထင္က်န္ေနတဲ့ ဒီေနရာ၊ ဒီပံုရိပ္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မဘ၀မွာ ကမၺည္းထိုးမွတ္တမ္းတင္ထားခဲ့တာၾကာခဲ့ပါၿပီ။ မေမ့မေပ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ေန႔ရက္တို႔ကေတာ့ ပံုဖမ္းကားခ်ပ္တစ္ခုပမာပင္။
ငယ္ရြယ္တဲ့ကေလးဘ၀ရဲ႕ မလွမပတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္က အေမ့ေၾကာင့္ ေဆးေရာင္စိုခဲ့ရတာပါ။ အေမ့ေၾကာင့္ အေရာင္ေတာက္ခဲ့ရတာပါ။
ခုလည္း ဒီေနရာကို ျပန္ေရာက္လာတယ္ဆိုတာကလည္း အေမ့ေၾကာင့္၊ အေမ့ကို တျခားလူေတြ အားက်ေစခ်င္လို႔၊ “ဒါ ေအးၾကည္မ သမီးလား”ဟု ေမးလာမယ့္လူေတြရဲ႕ႏႈတ္က စကားသံကို အေမ့ကိုျပန္ၾကားေစခ်င္လို႔။ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရင္းခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြအတြက္ လူေတြက အေမ့ကိုသိေစခ်င္လို႔ပါ။
“ ေအးၾကည္မဆိုတဲ့ မိန္းမက သားသမီးကို ဘယ္လုိေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သူတို႔သိသြားေစရမယ္သမီး၊ စာကိုႀကိဳးစားစမ္းပါသမီးရယ္” လို႔ မၾကာခဏေျပာေျပာေနတဲ့ အေမ့ရဲ႕ဒီစကားသံတို႔ကို ကၽြန္မ၀ိုင္း၀န္းျဖည့္ဆည္းခဲ့ရတာပါ။  အားလံုးထက္မေတာ္ေတာင္ တန္းတူျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားခဲ့ရတာ။ “တစ္ေန႔က် ငါ့သမီးေလး အျမင့္တစ္ေနရာကို ေရာက္ေစရမယ္”လို႔ အေမ့ႀကိမ္း၀ါးသံေတြကို ကၽြန္မ ပါရမီျဖည့္ခဲ့တာပါ။
မ်က္ရည္ၾကားက အေမ့အၿပံဳးေလးေတြ အသက္၀င္လာေအာင္ ကၽြန္မႏိုင္သေလာက္ စြမ္းေဆာင္ခဲ့ရတာပါ။ ခုေတာ့ ဒီေနရာကို ေနာက္တစ္ေက်ာ့ ျပန္မလာခ်င္ေပမယ့္ အေမ့ကိုေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တာတစ္ခုတည္းနဲ႔၊ အေမ့ စကားတစ္ခြန္းထဲနဲ႔တင္ ကၽြန္မ ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။

ေဟာ၊ ေရာက္ပါၿပီ။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ကတည္းက ရင္းႏွီးၿပီးသားျဖစ္တဲ့ အနံ႔တစ္ခုက ကၽြန္မကို ခပ္ျပင္းျပင္း ဆီးႀကိဳလို႔။ အသက္ေအာင့္ထား ေပမယ့္ အတင္းထုိး၀င္လာတဲ့ဒီအနံ႔ကို ကၽြန္မ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ သိကၽြမ္းခဲ့ဖူးပါတယ္။  ျပန္မေတြးခ်င္ေပမယ့္ လႊင့္ေမ်ာလာတဲ့ မီးခိုးေငြ႕ၾကားမွာ ကၽြန္မစိတ္သည္လည္း ေနာက္ေၾကာင္းတစ္ခါ လွည့္ေခ်ပါၿပီ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ ေအးၾကည္၊ ဟဲ့ေအးၾကည္၊ ညည္းႏွယ္ေအ၊ အလုပ္လုပ္ရင္း ငိုက္ေနရသလား၊ ဟိုမွာ ဟင္းရည္အိုးကို သြားေမႊေခ်ဦး”
“ မငိုက္ပါဦးေဒၚေဒၚရဲ႕”
“ညည္းေျပာလိုက္ရင္ ဆင္ေျခေတြခ်ည္းပဲ”
ေအးၾကည္ဘာမွထပ္မေျပာႏိုင္ပါ။ အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေဒၚေဒၚျမကို ဘယ္လိုစကားလံုးေတြနဲ႔ ျပန္ေျပာႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ေနရာတကာ ေမာက္ေမာက္မာမာေျပာတတ္တဲ့ ေဒၚေဒၚျမဆီမွာအလုပ္လုပ္လာတာ ၾကာလွေခ်ၿပီ။ 

အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္မထြက္ရဘဲ မနက္ ၄ နာရီေလာက္ကတည္းက တစ္ေနကုန္ မနားတမ္းလုပ္ရတဲ့ ဒီအလုပ္ကို ေအးၾကည္လုပ္လာခဲ့တာ သမီးေလးပင္ အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ေလၿပီ။ လူၾကားသူၾကားဆုိ သိပ္ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္တဲ့ ေဒၚေဒၚျမရဲ႕စ႐ိုက္ကိုလည္း ဒီကုိေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေအးၾကည္ သိခဲ့ရပါတယ္။ ခင္ပြန္းသည္ဆံုးၿပီး သမီးကေလးငယ္ငယ္နဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနတဲ့ ေအးၾကည္ကို မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္မွာလူလိုလို႔ နယ္ဘက္ကို လူလာရွာတဲ့ ေဒၚေဒၚျမက စတင္ေခၚခဲ့ျခင္းပင္။

“ရန္ကုန္ကိုလိုက္ခဲ့ပါလားေအ၊ ညည္းက ေတာသူဆိုေတာ့ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္၊ အိမ္ကေစ်းေရာင္းတာကို နည္းနည္းပါးပါး၀ိုင္းကူေပါ့၊ ငါက ကေလးတြက္လည္း မုန္႔ဖိုးေပးဦးမွာပါ၊ ကေလးကိုလည္း ဟိုမွာေက်ာင္းထားေပါ့” လို႔ဆိုလာတာနဲ႔ သမီးေလး ေက်ာင္းေကာင္း တက္ရေအာင္ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ေအးၾကည္ ရန္ကုန္ကိုလိုက္လာခဲ့ျခင္းပင္။မရင္းႏွီးေသးတ့ဲေနရာကို အတင္းပဲရင္းႏွီးေအာင္ ေနထိုင္ရင္းက ခုဆို မုန္႔ဟင္းခါးအုိးေတာင္ ေအးၾကည္လက္ရာျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ ဆီသတ္၊ ေရအခ်ိန္အဆ၊ စသည္စသည္ေတြကို ေအးၾကည္ပဲ အကုန္စီမံေနခဲ့ရၿပီ။

အရင္ကေတာ့ “ေဒၚျမ” မုန္႔ဟင္းခါးေပါ့။ အလုပ္သမားစုစုေပါင္း ဆယ္ေယာက္ေလာက္ရွိခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ ေအးၾကည္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေကာင္မေလး ငါးေယာက္ေလာက္သာ။
“ညည္းက ကေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ ၂ ေယာက္စာ ပိုလုပ္ေပါ့ေအ”
ဒီလို ခပ္ေထ့ေထ့စကားေတြလည္းၾကားရတာ မၾကာခဏပါပဲ။ အရင္က ကေလးမေလးေတြ ငါးေယာက္ေလာက္၀ိုင္းကူရတဲ့ ဒီအလုပ္ကို ခု ေအးၾကည္ တစ္ေယာက္တည္းလုပ္ေပးေနရတာပါ ေဒၚေဒၚရယ္လို႔၊ ေအးၾကည္ႏႈတ္က မထြက္ရဲပါဘူး။ တစ္ေနကုန္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ ဆိုေတာ့လည္း တစ္ေနကုန္လုပ္ရသည္သာ။ ဟင္းနံ႔တို႔နဲ႔ အနံ႔စြဲေနတဲ့ ေအးၾကည္တစ္ကိုယ္လံုးက ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ပင္မရွိ။ ေပးတဲ့လစာေလးက သမီးေလးေက်ာင္းစားရိတ္ေလာက္႐ံုသာ။ 

ေျပာေတာ့ မုိးလားကဲလားနဲ႔ တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ ေလာက္ငွေအာင္ပင္ မနည္းေခၽြတာေနရသည္။ ေနစရာေပး၊ အစားေၾကြး ဆိုၿပီး လုပ္ေနခဲ့ရတာ။ ဒါေပမယ့္ ေအးၾကည္တို႔က အၿပံဳးမပ်က္ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲပင္ပန္းပင္ပန္း ေက်ာင္းမွာၿပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့သမီးေလးမ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရရင္ပဲ  ေအးၾကည္တို႔ဘ၀ ေနေပ်ာ္ပါၿပီ။
“သႏၲာ၊ ဒီဘက္ကို နဲနဲၾကည့္လိုက္ဦးေနာ္၊ အမ သမီးေလးေက်ာင္းသြားဖို႔ လုပ္ေပးလိုက္ဦးမယ္”
“ ဟုတ္အမ သြား၊ သြား”
မနက္ကတည္းက ထည့္ထားတဲ့ သမီးေလးႀကိဳက္တဲ့မုန္႔ဟင္းခါးဗူးေလးကို လက္ကကိုင္လို႔ အိမ္ေဘးနားက အခန္းေလးဆီသို႔ ထြက္လာခဲ့ ပါတယ္။ အိပ္ရာကႏိုးေနတဲ့သမီးငယ္ကို ေက်ာင္သြားဖို႔ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ၿပီး ကိုယ္ကေတာ့ နဂိုေနရာ မီးဖိုေခ်ာင္သို႔သာ။ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းနဲ႔က နီးလို႔ေတာ္ပါေသးတယ္။ ၿမိဳ႕မွာဆင္းရဲတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္နယ္ဘက္ထက္ေတာ့ အဆေပါင္းမ်ားစြာသာေသးသည္ေလ။ ေက်ာင္း၀တ္စံု တူညီေလးေတြနဲ႔ သမီးေလးတို႔လို ရြယ္တူေတြ သြားလာေနၾကတာျမင္ေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲ ဘယ္ေလာက္ထိပီတိျဖစ္သလဲဆိုတာ ရြာက လူေတြကိုျပန္ေျပာျပခ်င္ပါရဲ႕။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“ ဘာ၊ ဘာေျပာတယ္ေအးၾကည္၊ လစာတိုးေပးဖို႔ဟုတ္လား၊ လံုး၀မတိုးေပးႏိုင္ဘူး၊ ရာရာစစေအ၊ ညည္းမလုပ္ႏိုင္ရင္ တျခားအလုပ္သြားလုပ္”
“ အဲ့လိုေတာ့မေျပာပါနဲ႔ ေဒၚေဒၚျမရယ္။ ကၽြန္မ ဒီကိုေရာက္လာကတည္းက ေဒၚေဒၚျမကို အားလံုးလုပ္ေပးခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ ခုကလည္းအမ်ားႀကီးမဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ႏွစ္ဆို သမီးေလးကအတန္းႀကီးလာလို႔ပါ။”

“ ဘာ အတန္းႀကီးလာတာလဲ၊ ဒီႏွစ္ၿပီးရင္ ငါကေက်ာင္းမအပ္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဆိုင္မွာပဲခိုင္းမယ္လို႔ စီစဥ္ထားတာ။ ႏွစ္ေယာက္စာလုပ္အားခ ငါေပးမွာေပါ့ေအ၊ ညည္းတို႔ပိုအဆင္ေျပတာေပါ့”
“ ဟင္………..”
ၾကားလိုက္ရတဲ့စကားက စကားလံုးမ်ားမွ ဟုတ္ပါေလစ၊ ကၽြန္မနားကိုေတာင္ ကၽြန္မမယံုႏိုင္ခဲ့ဘူး။ 
“ ေျပာတတ္လိုက္တာ၊ ေျပာတတ္လိုက္တာ……..”လို႔ ကၽြန္မ စိတ္ထဲကပဲ ေရရြတ္မိပါေတာ့တယ္။
ဒါ သေဘာထားႀကီးတယ္တဲ့လား၊ အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ ကယ္တင္ရွင္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔ လူလုပ္ေနတဲ့သူရဲ႕စကားလား၊ မ်က္ႏွာကို ဟိုဘက္လွည့္လို႔ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေျပာခ်လိုက္တဲ့ ေဒၚေဒၚျမရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကို ကၽြန္မ အံ့ၾသမိပါရဲ႕၊ ကၽြန္မက မိခင္ တစ္ေယာက္ ဆိုတာကိုေကာ ေဒၚေဒၚျမသတိထားမိရဲ႕လား။ 
သားအမိႏွစ္ေယာက္လံုး သူမ်ားအိမ္မွာအလုပ္လုပ္ရမယ္တဲ့။ ဟုတ္လား၊ မလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ ကၽြန္မလံုး၀မလုပ္ႏိုင္ဘူး။
ေနာက္ထပ္ဆက္ေျပာတဲ့စကားသံတို႔ ကၽြန္မ၊ မၾကားလိုေတာ့ပါ။
“ ညည္းစဥ္းစားဦးေပါ့……တဲ့…..” 
ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္မ စဥ္းစားရမယ္။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ ေအးၾကည္၊ ဒီေန႔ဟင္းရည္က ငန္လွေခ်လား၊ ညည္းအလုပ္ကို စိတ္မပါေတာ့ဘူးလား၊ မလုပ္ခ်င္ရင္ တစ္ခါတည္းေျပာေနာ္”
“ မဟုတ္ပါဘူး ေဒၚေဒၚျမရယ္ ပံုမွန္ပါပဲ၊ ကၽြန္မ ေသခ်ာလုပ္ထားတာပါ။”
“ လုပ္ပံု ကိုင္ပံုေတြက ဟုတ္ကိုမဟုတ္ဘူး၊ ငါမေျပာခ်င္လိ႔ုၾကည့္ေနတာၾကာၿပီေနာ္။ ေအး…….ထမင္း၀လို႔ေတာ့ အာမခံနဲ႔ ငါကေတာ့ ေျပာစရာရွိျပတ္ျပတ္ပဲ ဘာမွသံေယာဇဥ္တြယ္စရာမရွိဘူး။”

“ ေဒၚေဒၚျမ … ကၽြန္မကိုအဲ့လိုမေျပာပါနဲ႔။ တျခားစကားလံုးနဲ႔ႀကိဳက္သလိုေျပာပါ။ ကၽြန္မကလည္း ေဒၚေဒၚျမတို႔ကို ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္လို႔ သေဘာထားလို႔ ဒီအေျခအေနထိ လုပ္ေပးခဲ့တာ။ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာမွာလည္း ထမင္းတစ္လုပ္ေတာ့ ၀ေအာင္ စားလို႔ရပါတယ္..”
“ ေအး…စားႏိုင္ရင္ သြားစား၊ ဒီမွာေတာ့လာၿပီး အသံက်ယ္မေနနဲ႔၊ ေတာ္ၿပီေအ၊ ညည္းမ်က္ႏွာကိုလည္း ငါမျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး ညည္းတို႔အျမန္ဆံုးသာျပန္ၾက.”

အေမနဲ႔ ဖြားျမတို႔ေျပာေနသံကို အဲဒီေန႔က ကၽြန္မေသခ်ာၾကားလို္က္ရတယ္။ ေက်ာင္းကျပန္လာၿပီး လြယ္အိတ္ေလးလြယ္လို႔ အေမအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္က ေထာင့္ေလးတစ္ေထာင့္မွာ ကပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ႀကီးႀကီးျမ မျမင္ခဲ့ဘူး။
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေျပးထြက္လာတဲ့အေမ့ကို ကၽြန္မေျပးဖက္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မမ်က္လံုးအိမ္မွာလည္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ပါလား။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ အသက္ ၁၀ ႏွစ္။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဘ၀ေတြတိုးတက္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ အေမ့ကိုခ်စ္ခင္တဲ့အန္တီတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ကၽြန္မတို႔ လအတန္ၾကာ ေနခဲ့ရတယ္။ ႀကံဳေတြ႔လာတဲ့မ်က္ႏွာေပါင္းစံုကို အၿမဲပဲေမာ့ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ 
ရပ္ကြက္တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေျပာင္းသြားတိုင္း ကၽြန္မရဲ႕ေက်ာင္းပညာေရးလည္း တျဖည္းျဖည္းျမင့္လာခဲ့ရတယ္။ ဘ၀ကိုရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ အေမက ရြာကိုမျပန္ခဲ့ပါ။ အႏွိမ္ခံဘ၀ရဲအက်ဳိးရလဒ္ကို အသံုးခ်ရင္းက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေလးတစ္ခုဖြင့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အေမ့ရဲ႕ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ဘ၀ကို အဆင့္ျမင့္သထက္ျမင့္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ခဲ့ၾကတယ္။
ခုေတာ့ ကၽြန္မဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္ေရာက္လာတဲ့ ဒီအခြင့္အေရးကို ကၽြန္မလက္မခံခ်င္ေပမယ့္ ေက်နပ္စြာနဲ႔ပဲ ယူခဲ့ရပါၿပီ။ 

ေတြးလက္စ အေတြးေတြအဆံုးမွာေတာ့ ခပ္ပါးပါးမီးခိုးေငြ႕ေတြက ေလႏွင္ရာသို႔လြင့္ေမ်ာသြားၾကသလို ကၽြန္မလည္း ကံၾကမၼာရဲ႕ ဦးေဆာင္ရာသို႔ အလိုက္သင့္လုိက္ပါရင္းက ၿခံတံခါးပိတ္ထားတဲ့ အိမ္ထဲသို႔ အသာကဲၾကည့္လိုက္ရင္း လူေခၚေခါင္းေလာင္းေလးကို ႏွိပ္လိုက္ေလသည္။ တံခါးလာဖြင့္ေပးတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က 

“ဟို၊ တိုးတိုးကို စာလာသင္မယ့္ ကြန္ပ်ဴတာဆရာမလားမသိဘူး”
ေခါင္းညွိပ္လို႔အေျဖေပးလိုက္ရင္းက ေကာင္မေလးဦးေဆာင္ေခၚသြားတဲ့ေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့ေလသည္။ ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္ေလွ်ာက္ ခဲ့ဖူးတဲ့ အေနအထားအားလံုး နဂိုအတိုင္းပင္၊ အိမ္ေအာက္ထပ္ေနာက္ေဖးဘက္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္တဲ့မီးဖိုေခ်ာင္၊ မီးခိုးမႈိင္းေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ အဲဒီမီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ကၽြန္မအေမ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရတာပါလားလို႔ အေမ့ကိုျပန္ျမင္ေယာင္လုိက္ရင္းက ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြက အိမ္အေပၚထပ္ ဆီသို႔သာ။ 
မီးဖိုေခ်ာင္ေလးရဲ႕ေရွ႕မွာ အိမ္အပၚထပ္ဆီသို႔တက္တဲ့ေလွကား၊ ေနခ့ဲရတဲ့ႏွစ္အမ်ားႀကီးမွာ တစ္ေခါက္မွေတာင္ မေရာက္ဖူးလိုက္တဲ့ အေပၚထပ္ ဆီသို႔ ခုေတာ့ ကၽြန္မေရာက္ခဲ့ရေလၿပီ။

“ ဆရာမ၊ လာလာ ဒီကိုလာပါ၊ ဒီမွာထိုင္ပါ။ ေအးေအးေရ..ဆရာမတြက္ တစ္ခုခု လုပ္ခဲ့ပါဦး”
ဇရာအိုေနေပမယ့္ ေလသံမေပ်ာက္ေသးတဲ့ ႀကီးႀကီးျမကို ကၽြန္မမွတ္မိပါေသးတယ္။ အိမ္ကိုေတာ့ ႀကီးျမရဲ႕သမီးတစ္ေယာက္က ဦးစီးေနပံုပါ။ ႏွစ္တန္း၊ သံုးတန္းအရြယ္ ေျမးႏွစ္ေယာက္အတြက္ သူမ်ားတန္းတူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဘယ္ကဘယ္လိုအဆက္ အသြယ္ရသြားမွန္းမသိတဲ့ ႀကီးႀကီးျမက ကၽြန္မရဲ႕ဆရာမမွတစ္ဆင့္ အဆက္အသြယ္ရကာ အိမ္လိုက္သင္ေပးဖို႔ျဖစ္လာခဲ့ျခင္းပင္။
လူနာမည္၊ အိမ္လိပ္စာေျပာလိုက္တာနဲ႔ မမွတ္မိႏိုင္စရာမရွိတ့ဲဒီေနရာကို တစ္ကယ္ေတာ့ကၽြန္မ ျပန္မလာခ်င္ခဲ့ေပ။
ထူးဆန္းစြာ တိုက္ဆို္င္လာတဲ့ ဒီကံၾကမၼာကို ကၽြန္မေကာ၊ အေမေကာ အံ့ၾသလို႔သာ။
“ အခ်ိန္နဲ႔လစာကိုညွိၾကည့္ပါဦး” လို႔ဆိုလာတဲ့ ဆရာမရဲ႕စကားကိုလက္ခံလိုက္ရျခင္းသာ။

“ ဒါနဲ႔ ဆရာမက အရင္က ဒီရပ္ကြက္မွာ ေနဖူးခဲ့တာဆို၊ ဘယ္လမ္းမွာမ်ားတုန္း၊ အဖြားက သိပ္ခ်င္လို႔ေမးၾကည့္တာပါ၊ ကိုယ့္ရပ္ကြက္သားခ်င္းဆိုေတာ့ ေဆြလိုမ်ဳိးလိုေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”

“ ဟုတ္ကဲ့ပါအဖြား၊ ဒီလမ္းမွာပဲေနဖူးခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သမီးအသက္ ၁၀ ႏွစ္အထိပဲ ေနခဲ့တာပါ”
“ ေဟ……….၊ ဟုတ္လား၊ ဘယ္သူ႔သမီးမ်ားတုန္း၊ ေနစမ္းပါဦး ငါ ငယ္႐ုပ္ကို မနည္းဖမ္းေနရတယ္”
ဖြားျမနဲ႔စကားေျပာေနရင္းက အနည္းငယ္တုန္ရင္လာတဲ့ အသံကို ကၽြန္မမနည္းထိန္းေနရပါၿပီ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက မ်က္ႏွာကိုေတာင္ ေစ့ေစ့မၾကည့္ရဲခဲ့တဲ့ ဒီ႐ို္က္ပုတ္ခ်က္ေတြက ခုခ်ိန္ထိအက်ဳိးသက္ေရာက္ဆဲပါလား။ 
“ ဒါနဲ႔အဖြား၊ သမီးခုလာတာ အခိ်န္ညွိမလို႔ပါ။ ကေလးေတြရဲ႕ေက်ာင္းခ်ိန္နဲ႔သမီးရဲ႕အားခ်ိန္ အဆင္ေျပမေျပနဲ႔ စာသင္မယ့္ရက္နဲ႔ လစာနဲ႔ညွိဖို႔လာခဲ့တာပါ။ သမီးကို ကေလးေတြအားမ့ဲရက္ကေလးေျပာပါဦးေနာ္”
ႀကီးႀကီးျမရဲ႕သမီးျဖစ္သူက ကေလးေတြရဲ႕အခ်ိန္စာရင္းစာရြက္ကို ကိုင္ၿပီးထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့…………
“…..ဟယ္…….”
“ ဟုတ္ပါတယ္ အန္တီ၊ သမီးက ေဒၚေအးၾကည္ရဲ႕သမီးပါ။ ဒီအိမ္မွာေနဖူးခဲ့၊ အလုပ္လုပ္ဖူးခဲ့တဲ့ ေဒၚေအးၾကည္ရဲ႕သမီးပါ”
မေသခ်ာမွာစိုးသည့္အလား ထပ္ကာထပ္ကာျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အသံအဆံုးမွာေတာ့ ႀကီးႀကီးျမေကာ သူ႔သမီးပါ အံ့ၾသဟန္ျပလိုက္ တဲ့အတြက္ ကၽြန္မ ေက်နပ္ပါၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က ေအးၾကည္မကို မ်က္လံုးထဲျမင္ေယာင္လို႔ ေရွ႕မွာျမင္ေနရတဲ့ ကေလးေတြကို စာသင္ဖို႔ျငင္းဆိုတာ ခံလိုက္ရတဲ့ သမီးျဖစ္သူတို႔ရဲ႕ အေျခအေနေတြကို အေကာင္းဆုံးသံုးသပ္ တတ္ပါေစဟုသာ။

“ ကေလးေတြကို စာမသင္ေပးနိုင္လိ႔ုတစ္ကယ္ပဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူးအန္တီ၊ တျခားဆရာမတစ္ေယာက္ကို သမီးေျပာေပးပါ့မယ္။ ကေလးေတြအားတဲ့အခ်ိန္က သမီးနဲ႔မကိိုက္လို႔ပါ။ သြားပါဦးမယ္ေနာ္။ အေမေမွ်ာ္ေနမွာစိုးလို႔ပါ”
အိမ္ထဲကလွမ္းအထြက္မွာ အလိုလုိေ၀့၀ဲလာတဲ့ မ်က္ရည္ဥေတြကို ကၽြန္မ မသုတ္ဘဲလႊတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ တစ္စက္စက္နဲ႔ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက ခပ္ေႏြးေႏြးပါလားလို႔ု ေက်နပ္လိုက္ရင္းက ဒီပူေႏြးေႏြးမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မ မရင္းႏွီးခဲ့ရတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီမလား။

အလုပ္အျပန္ကို၀င္ၾကည့္လိုက္မယ္ဟု အေမ့ကိုကတိေပးခဲ့တဲ့တိုင္း ကၽြန္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီမို႔ အေမ ကၽြန္မကို အျပစ္ေတာ့ မတင္ေလာက္ ပါဘူးဟုသာ……..။ ေန႔ရက္ေတြကဘယ္ေလာက္ပဲသစ္လြင္ေတာက္ပလာခဲ့ေပမယ့္ မႈန္ျပျပအတိတ္ေလးကေတာ့ စိတ္ရဲ႕တစ္ေနရာမွာ က်န္ရွိေနဆဲပါ။

အရာရာဟာ အရင္အတိုင္းပါပဲလားလို႔ တိုးညွင္းစြာေရရြတ္လိုက္ရင္းက ျပာလဲ့လဲ့ေကာင္းကင္ႀကီးကို အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ မိလိုက္တဲ့အခါ မ်က္ရည္ပူေတြေၾကာင့္ အရာရာဟာ မႈံ၀ါးလို႔သာေနေလသည္။
မ်က္လံုးကေလးမွိတ္လို႔ ခဏေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ျဖင့္ ၾကည္လင္ေနတဲ့ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးကို ကၽြန္မ ျပန္လည္ၿပီး ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်းဇူးပါ။ အရာအားလံုးအတြက္ ေက်းဇူးပါ ကံၾကမၼာ။

စိမ့္စမ္းေရ
19.2.2016


Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Friday, February 19, 2016

ေဆာင္းမနက္ခင္းမို႔ထင္သည္၊ ေအးစက္စက္အထိအေတြ႕ေတြက လူကိုရင္းႏွီးလြန္းလွသည္။ အေပၚထပ္အကႌ်ေလးရဲ႕ လက္ရွည္ကို အသာပင့္တင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေအးဓါတ္က သိသာစြာနဲ႔ လာေရာက္မိတ္ဆက္ေလေတာ့သည္။
“မိုးၾကည္ …… ဒီႏွစ္ေဆာင္းက ေအးသားေနာ္ ……”
ေခါင္းညိတ္လို႔အသိအမွတ္ျပဳေပးတ့ဲ မိုးၾကည္က လက္ထဲကအထုတ္ေတြဆီသာ အာ႐ုံထားေနပါတယ္။ အေႏြးထည္ေရာင္စံု ေလးေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ႀကီး၂လံုးက သူတစ္လံုး ကိုယ္တစ္လံုး…တျခားပစၥည္းေလးေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ေတြက ကိုယ္စီ……..။
လမ္းခ်ိဳးထဲသို႔ေကြ႕၀င္လိုက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ေရာက္ေတာ့မည့္ သီလရွင္စာသင္တိုက္ဆီသို႔ ခင္မာတို႔ေျခလွမ္းမ်ား ဦးတည္ကာ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ေနေလသည္။ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုးဆြဲယူလာတဲ့ အထုတ္အပိုးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ဟိုဒီယိမ္းယိုင္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြတိုင္းမွာ အားအင္တိ႔ုအျပည့္ပါေနတာ သိသာလွေလသည္။
“ေဟး………….အန္တီမာတို႔လာၿပီ………..”
ေက်ာင္း၀န္းထဲကေန ေျပးထြက္လာၾကတဲ့ သမီးငယ္ေလးေတြက ခင္မာ့လက္ထဲက အထုတ္အပိုးေတြကို အတင္းပဲဆြဲယူကာ ၀ိုင္းကူၾကပါတယ္။ မိုးၾကည္ကိုေျပးဖက္သူကဖက္၊ ခင္မာရဲ႕လက္ကိုဆြဲသူကဆြဲမို႔ ေက်ာင္း၀င္းေရွ႕ေလးမွာတင္ပဲ အသံေတြဆူညံလို႔သြားေလသည္။
“ပိစိတို႔…သဲသဲတို႔..…အန္တီတို႔ကိုအဲ့လိုမလုပ္ရဘူးေလ…..ေတာ္ၾကာ သမီးတို႔ဆီမလာပဲေနလိမ့္မယ္ေနာ္….လာလာ သမီးတို႔ျပန္လာၾက..”
ေက်ာင္းေပၚက လွမ္းေအာ္ေျပာတဲ့ သီလရွင္ဆရာႀကီးရဲ႕ အသံၾကားရာဆီသို႔ ခင္မာလွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး….ႏႈတ္ဆက္အၿပံဳးေလး ၿပံဳးျပလိုက္ပါတယ္။ ေနရာထိုင္ခင္းျပင္ထားရာေနရာေလးကေန ေစာင့္ေနရွာမယ့္ တစ္္ခ်ဳိ႕ေသာ ကေလးငယ္မ်ားက ကၽြန္မတို႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမွာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။.
“သူတို႔ေလးေတြေပ်ာ္သလို သမီးတိ႔ုလည္း ၾကည္ႏူးရပါတယ္ဆရာေလးရယ္….ျဖစ္ႏိုင္ရင္သမီးတို႔က ေန႔တိုင္းေတာင္လာခ်င္တာ ခုလည္း မနည္းအခ်ိန္ယူၿပီးထြက္လာၾကတာ……ဟိုမွာေလ…မိုးၾကည္က  ကေလးေတြအတြက္ အေႏြးထည္ေလးေတြ ၿပီးၿပီဆိုလို႔ လာပို႔တာ…...”
“ေအးပါကြယ္………..သာဓုပါ…သာဓု….သာဓု……ေအးေအးေဆးေဆးေနၾကဦး၊ ထမင္းစားၿပီးမွျပန္ေနာ္………”
“တင့္ပါ့……ဆရာေလး”
အတန္းလိုက္စီတန္းကာထိုင္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြေရွ႕မွာ မိုးၾကည္က အကႌ်ေလးေတြကို တစ္ထည္ခ်င္းထုတ္ယူကာ တစ္ေယာက္ခ်င္း ေ၀ေပးေနေလသည္။ တစ္ခါတည္း ၀တ္သူက၀တ္၊ ရင္ခြင္ထဲပိုက္ထားသူကပိုက္ထားနဲ႔ အရြယ္တူေလးေတြဆိုေတာ့ ပိုလို႔ၾကည့္ေကာင္းေနသေယာင္ပင္။ ပံုစံတူ အဆင္တူ ေလးေတြက အေရာင္ေလးေတြသာကြာေလေတာ့ ကေလးမ်ားအားလံုး ပိုလို႔ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနေတာ့သည္။
“ကဲ….သမီးတို႔အားလံုး………သေဘာက်လား…….ႀကိဳက္ၾကလား…”
“ဟုတ္ကဲ့……….ႀကိဳက္ပါတယ္ အန္တီမိုး…….”
အသံကုန္ေအာ္ကာ ေျပာလိုက္တဲ့အသံကအားမာန္အျပည့္နဲ႔မို႔ မိုးၾကည္က ထိတ္လန္႔ သြားတဲ့ပံုစံနဲ႔ ရင္ဘတ္ကိုဖိၿပီး လန္႔သြားတဲ့ပံုလုပ္ျပေတာ့ ကေလးမ်ားက တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ေမာၾကေလသည္။
“ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆို….. ေသခ်ာသြားသိမ္းထားမယ္ေနာ္။ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾက၊ ခဏေနရင္ အန္တီမိုးတို႔ျပန္မယ္။ ေနာက္ တစ္လေနမွ တစ္ခါျပန္လာမယ္။ ဟုတ္ပီလား………..”
တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ေျပးလႊားသြားၾကတဲ့ ကေလးငယ္တို႔ရဲ႕လက္ထဲမွာေတာ့ မိုးၾကည္ရဲ႕လက္ရာ အေႏြးထည္လွလွေလးေတြက အေရာင္စံု၊ အေသြးစံု။ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာပစၥည္းေလးတစ္ခုကဲ့သို႔ ယုယၾကင္နာေနၾကတဲ့ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ ဟန္ပန္က မိုးၾကည္နဲ႔ခင္မာ အတြက္ေတာ့ အားရွိစရာ ပီတိေလးေတြပင္။
“ခင္မာ………အျပန္က် ငါတို႔ ဘုရား၀င္ရေအာင္ေနာ္………”
“ေအးပါ၊ နင္မေျပာလည္း ငါကသတိေပးမလို႔ပါ……..ဒါဆို တို႔ ဆရာေလးကို ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္ၾကမယ္ေလ…ထမင္းေတာ့ အျပန္က်မွ အဆင္ေျပသလိုေပါ့”
ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းညိတ္အတည္ျပဳလိုက္ရင္းက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ ဆရာေလးကို ႐ုိေသစြာကန္ေတာ့လို႔ ခင္မာတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ပီတိအဟုန္ေၾကာင့္ ေပါ့ပါးသြားတဲ့ခင္မာတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခလွမ္းေလးေတြက အလာထက္ပုိမ်ားျမန္ေနသလားလို႔……….။
***-----***-----***----- “”
ဘုရားဖူးဧည့္သည္ေတြ မ်ားေနေပမယ့္ အသံဆူညံျခင္းမရွိဘဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလးျဖစ္ေနတဲ့ ဘုရားကုန္ေတာ္ကို အားရေအာင္ပတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ခင္မာတို႔စိတ္ထဲ ေက်နပ္မႈေတြ အျပည့္အ၀ရခဲ့ေလသည္။
“ဘုရားအရိပ္က ေအးခ်မ္းလိုက္တာဟယ္…. ခဏေလးလာတာန႔ဲတင္ သိသာတယ္၊……….လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမ်ားကေတာ့ ငါတို႔ဘ၀ေတြပူေလာင္ေနလိုက္တာ….ဘုရားေရာက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ အိမ္ကဘုရားေတာင္ ေန႔ဘက္မျမင္ဖူးခဲ့ဘူးေနာ္……….”
“ဒါေပါ့ဟာ….”
သတိရစရာေတြေျပာေနတဲ့မိုးၾကည္စကားကို ခင္မာအသိအမွတ္ျပဳကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ေလသည္။ မိုးၾကည္ေျပာသလို လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္ေလာက္ကအျဖစ္အပ်က္ေတြၾကားမွာ လူးလိမ့္ေနေအာင္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုရင္ ဒါေတြဟာ ပံုျပင္မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ခင္မာေထာက္ခံလိုက္ပါတယ္။
ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚကေန ရန္ကုန္ဘက္ကမ္းက ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကို လွမ္းလို႔ျမင္ႏိုင္သလို ခင္မာတို႔ရဲ႕ အတိတ္ေနရာေဟာင္းေလးကိုလည္း မႈန္ျပျပမွန္းလို႔ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေ၀၀ါးေနတဲ့မွတ္ဥာဏ္အခ်ိဳ႕လင္းလက္လာခ်ိန္မွာ က်င္ခနဲ ေ၀ဒနာတစ္ခုက ခင္မာတို႔မ်က္၀န္းကေနတစ္ဆင့္ ေလာကအျပင္ဘက္ကို ခဏတာ ဆင္းသက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
***-----***-----***-----
“ေဒါင္ေဒါင္…………ေဒါင္ေဒါင္……..ေဒါင္…..”
“….ငါထင္တယ္….11 နာရီေတာ့ေက်ာ္ေတာ့မွာပဲလို႔… အဲဒီကားအစုတ္ႀကီး ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးတာပဲ.…. စိတ္ပ်က္လိုက္ တာဟာ…တစ္ကယ္ပါပဲ….”
“ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ပါ ခင္မာရယ္၊ ေတာ္ၾကာ ေခြးေတြလိုက္ဆြဲေနပါ့မယ္…..”
“ေအးပါ….ငါ့စိတ္က တအားေလာေနလို႔…နင္က လမ္းထိပ္နားတင္ ငါက အထဲကို၀င္ရဦးမွာ….….”
“ေအးပါဟယ္……”
စကားသံတို႔ ခဏတာ တိတ္ဆိတ္သြားေပမယ့္ ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္လွမ္းေနမိေလသည္။ လက္ဆြဲျခင္းကို တစ္ဖက္က မ၊ ထမီကိုက်န္တစ္ဖက္က မ လို႔ ခပ္သုပ္သုပ္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ခင္မာတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အၿပိဳင္ လွမ္းေနမိပါတယ္။  ေျခကုန္သုတ္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးထင္ပါရဲ႕။
လူဆိုးလူေကာင္း ခြဲျခားတတ္ေလသည္မသိ လမ္းေဘးေခြးတစ္စုကေတာ့ျဖင့္ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔သာ။
“မိုးၾကည္ လာ…ျမန္ျမန္…ေရာက္ေတာ့မယ္..”
“ေအးပါ….”
ဓါတ္မီးတိုင္တစ္ခုေက်ာ္ရင္ မိုးၾကည္တို႔အိမ္ အရင္ေရာက္ေပမည္။ တစ္လမ္းထဲေပမယ့္ လမ္းအစနဲ႔ လမ္းအဆံုးမို႔ ခင္မာတို႔ အိမ္ကိုေရာက္ဖို႔ ေနာက္ထပ္ ထပ္ေလွ်ာက္ရေပဦးမည္။
“ခင္မာ ငါ လိုက္ပို႔ေပးရဦးမလား”
“ေနေန….ငါသြားရဲတယ္။ မီးေတြလင္းေနတာပဲ၊ နင္သာ မနက္ကိုေနာက္မက်ေစနဲ႔ေနာ္……”
“ေအးပါ….”
အိမ္ထဲ၀င္သြားတ့ဲမိုးၾကည္ကို စိတ္ခ်ရၿပီဆိုေတာ့မွ ခင္မာဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလသည္။ တစ္လမ္းလံုးအိပ္ေမာက်ေနေပမယ့္ ခင္မာ့ကို အိပ္ယာထဲကေနေစာင့္ေနရွာမယ့္ အဖြားတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိေနပါေသးတယ္ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုနဲ႔တင္ ေျခလွမ္းတိုင္း အားရွိမိတာ အမွန္ပါ။
အိမ္ေရွ႕ဘက္က အသံတစ္ခုခုၾကားတိုင္း ေခါင္းေထာင္ၾကည့္တတ္တဲ့ အဖြားျဖစ္သူ ခုေလာက္ဆိုသူ႔ကို လည္ပင္းရွည္ေအာင္ ေမွ်ာ္ေနရွာေတာ့မည္။ ဟတတ ၿခံတံခါးေလးကို အသာပိတ္လို႔ အိမ္ေပၚလွမ္းတက္လိုက္ခ်ိန္မွာ ၾကားေနက်စကားေလးတစ္ခြန္းနဲ႔ အဖြားက အၿမဲဆီးႀကိဳတတ္ေလသည္။
“ေနာက္က်လိုက္တာ သမီးရယ္………..”
“ဟုတ္တယ္ ဖြားရဲ႕….. ဖြားစိတ္ပူေနမယ္ဆိုတာ သမီးသိပါတယ္။ လမ္းမွာ ကားပ်က္ေနလိ႔ု…..”
“ကဲကဲ…..ထမင္းစားေခ်………..”
“ဟုတ္…….”
***-----***-----***-----
အ႐ုဏ္မနက္ခင္း လင္းၾကက္တြန္သံနဲ႔အၿပိဳင္ ခင္မာရဲ႕ေျခလွမ္းေတြလည္း စတင္ရပါတယ္။ ေမွာင္ရိပ္သန္းေနတဲ့ အိမ္စုတ္ထဲက ခပ္ကုတ္ကုတ္ေလး ငံု႔ထြက္လာရေပမယ့္ ၿခံစည္း႐ိုးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ရင္ေကာ့ ေခါင္းေမာ့ကာ ခပ္ျမန္ျမန္ ေလွ်ာက္ရေလ သည္။ ေျခလွမ္းေတြကို တန္ဆာဆင္ဖုိ႔ ခင္မာတို႔မွာ အခ်ိန္မရွိခဲ့ပါ။ အခ်ိန္နဲ႔ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္သလို ခင္မာတို႔ရဲ႕ ဖယ္ရီကား ကလည္း ဘယ္ေသာအခါမွ မေစာင့္ေခ်။
“မိုးၾကည္ေရ……….ငါေရာက္ေနၿပီေနာ္………”
“ေအးေအး…လာၿပီ….လာၿပီ….”
ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္ထားတဲ့ ဆြဲျခင္းေလးကိုဆြဲလို႔ မိုးၾကည္ထြက္လာၿပီဆုိရင္ျဖင့္ သံပတ္ေပးထားတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကို စည္းခ်က္ ညီေစဖို႔ ခင္မာတို႔ စကားေတာင္မေျပာႏိုင္ၾကပါ။ သနပ္ခါးမေျခာက္ေသးတဲ့ မုိးၾကည္ရဲ႕ပါးျပင္၊ ဘီးက်ဲနဲ႔အျမန္ၿဖီး လာခဲ့တဲ့ ခင္မာ့ဆံပင္တို႔ကသာ သဘာ၀ရဲ႕အလွတစ္ပါးျဖစ္ေလေတာ့သည္။
“ဟူး…..ေစာေစာစီးစီး ေမာလိုက္တာဟာ……ခင္မာ…..အဲ့ဒါ နင္ေလာလို႔သိလား……..နင္ေလာလို႔”
“မိုးၾကည္….ေမာရင္ေရေသာက္၊ နင့္ အဘကားက ငါတို႔ကို ဘယ္ႏွစ္ခါေစာင့္လို႔လည္း….”
ေဟာဟဲေဟာဟဲျဖစ္ေနတဲ့ မိုးၾကည္ စကားျပန္မေျပာႏိုင္ပါ။ ဗိုက္ကိုလက္နဲ႔ႏွိပ္လို႔ ခဏတာအေမာေျဖေနတဲ့မိုးၾကည္က ေရေသာက္လိုက္ ကားကိုေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔။
“ကားက မလာေသးပါဘူးေနာ္……ဒါနဲ႔ ညက နင့္ကိုအဖြားေစာင့္ေနေသးလား”
“ေစာင့္တာေပါ့ဟ……..နင့္ကုိေရာ….”
မ်က္ႏွာေလးမဲ့ကာ လက္ခါျပသြားတ့ဲမိုးၾကည္က တျခားဘက္သို႔လွည့္သြားေလသည္။ မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မယ့္ ဖယ္ရီကား ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတဲ့မိုးၾကည္မ်က္ႏွာေလး မရႊင္လန္းေတာ့ေပ။ နားလည္မႈ၊ အားေပးမႈေတြမရွိတဲ့ မိုးၾကည္ရဲ႕ဘ၀ေပးက မိဘမရွိေတာ့တဲ့ ခင္မာနဲ႔ နင္လားငါလားပင္ အေျခအေနမတူေပမယ့္ ဘ၀တူလို႔ ဆိုႏို္င္ပါတယ္…..။
“ဖယ္ရီကား သြားမ်ားသြားၿပီလားမသိေနာ္…….”
စိတ္မခ်ေလဟန္နဲ႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတဲ့မိုးၾကည္က ဟိုး အေ၀းကလာေနတဲ့ ဖယ္ရီကားကို ျမင္ေတာ့မွ သက္ျပင္း ခ်ႏိုင္ေလေတာ့ သည္။
ေအာ္……….ေန႔ရက္တစ္ခု စ ျပန္ပါၿပီလားလို႔ သိလိုက္ရင္းက ခင္မာတိ႔ုေျခေထာက္ေတြလည္း သစၥာရွိစြာန႔ဲ ဖယ္ရီကားေပၚသို႔ အလုအယက္ေျပးတက္ၾကေလေတာ့သည္။
**********************
ကိုရီးယားအထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုတစ္ခုရဲ႕ ေအာက္ေျခသိမ္း၀န္ထမ္းျဖစ္တဲ့ ခင္မာတို႔သူူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ခုမွ လူသစ္ပါ။ ရပ္ကြက္ထဲက ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ ရလာတဲ့ဒီအလုပ္ေလးကို ခင္မာတို႔ သိပ္ကိုတန္ဖုိးထားမိေလသည္။ ၁၀ တန္းမေအာင္ဘဲ အလုပ္တစ္ခုရသည္၊ လမ္းစားရိတ္ကုန္စရာမလိုပဲ အလုပ္သြားရသည္။ စေနေန႔တို္င္း အခ်ိန္ပိုေၾကးရသည္။ ဒီလိုအားသာခ်က္ကေလးေတြနဲ႔တင္ ခင္မာတို႔ေရြးခ်ယ္မိျခင္းျဖစ္ေလသည္။
စက္႐ံု၀န္ထမ္းေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ရွိေပမယ့္ ခင္မာတို႔က အနီးဆံုးဆိုရင္ မအံ့ၾသလိုက္ပါနဲ႔။ တစ္ရက္ကို ၈ နာရီေလာက္အိပ္မွ အိပ္ေရး၀တဲ့လူတန္းစားေတြနဲ႔စာရင္ စက္႐ံု၀န္ထမ္းေတြက ပိုလို႔က်န္းမာၾကတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ စကၠန္႔မလပ္ဖိအားေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ဘ၀ကို အခ်င္းခ်င္းကသာ အသိဆံုးမိ႔ု တျခားသူစိမ္းတစ္ေယာက္က သမီးတို႔အလုပ္ ပင္ပန္းလားလို႔ ေမးလာတဲ့အခါ…….ဟင့္အင္း မပင္ပန္းပါဘူးလို႔ ခင္မာတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေတြနဲ႔ ေျဖမိပါတယ္။
“ဟဲ့………ခင္မာ…..နင္ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ……”
လက္ေမာင္းကိုကိုင္ကာ ေမးလာတဲ့မိုးၾကည္အသံက ကားစက္သံကို ဖံုးေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားရေလသည္။ ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္ေနေပမယ့္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕တတ္တဲ့ ခင္မာက ေတာ္႐ံုေလသံေလာက္ကိုေတာ့ မၾကားတတ္ေခ်။
“ေအာ္……..ဘာရယ္မဟုတ္ ဟိုေတြးဒီေတြးေပါ့၊ ဒါနဲ႔ နင္ဘာဟင္းထည့္လာလဲ……”
“ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ဟာ…….ငါေတာ့မႀကိဳက္ပါဘူး……….ဒါေပမယ့္ နင္ႀကိဳက္တာသိလို႔ ငါ ဆီမ်ားမ်ား ထည့္ခဲ့တယ္ ”
“ဟုတ္လား....ေကာင္းတယ္ေကာင္းတယ္……အဖြားေတာ့ ငါ့ကို ဘာထည့္ေပးလိုက္လဲမသိဘူး၊ ဟိုေရာက္မွဖြင့္ၾကည့္ရမယ္”
“အင္း………”
ဖယ္ရီကားသည္လည္း တေရြ႕ေရြ႕ေမာင္းေလသည္။ ခင္မာတို႔တေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔လိုက္ပါသြားၾကေလသည္။ တစ္စတစ္စနီးကပ္လာတဲ့ စက္႐ံုႀကီးဆီေတာ့ ခင္မာရဲ႕အေတြးမ်ားက ဦးတည္ထားမိေလေတာ့သည္။
“ဟင္း………ဒီေန႔လည္း ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္ေက်ာ္ရပါ့ဦးမလဲေနာ္………………”
***-----***-----***-----
ေခါင္းေလာင္းတီးသံနဲ႔အတူ လူ ၁၈ ေယာက္ေလာက္၀ိုင္းတြန္းရတဲ့ စက္ရံုတံခါးက အလိုလိုပြင့္သြားခဲ့ေလသည္။ အတင္းကိုစုၿပံဳကာ တိုး၀င္သြားၾကတဲ့ လူအုပ္ၾကားထဲ ခင္မာဘယ္ေတာ့မွလိုက္မတိုးပါ။ စက္႐ံုေရွ႕မွာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစစ္ေနတဲ့ QC ေတြမသိေအာင္ အစားအစာေတြကိုလည္း စက္႐ံုထဲမယူသြားခ်င္ပါ။ ခင္မာတို႔၀န္ထမ္းအားလုံး စက္႐ံုထဲေရာက္ခ်ိန္က မနက္ ၇ နာရီႏွင့္ မိနစ္ ၁၀ အတိပင္။
တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔လင္းလာၾကတဲ့ မီးေခ်ာင္းေတြက ခင္မာတို႔ေခါင္းထက္မွာ အၿပိဳင္အဆိုင္၊ တ၀ီ၀ီနဲ႔ လည္ပတ္ေနတဲ့ ေမာ္တာႀကိဳးေတြေပၚမွာ ေျပးလႊားကခုန္ေနၾကတဲ့ စက္သမားေတြရဲ႕ေျခေထာက္၊ ေခါင္းေပါင္းေလးေတြကိုယ္စီန႔ဲ အနားမေနရတဲ့ ေျခေထာက္ပိုင္ရွင္ေတြက QC ၊ ဓါတ္ေငြ႕ပိုက္ႀကိဳးလံုးေတြနဲ႔ သြယ္တန္းထားတဲ့ မီးပူေတြ၊ ေမာ္တာသံ၊ Cutting အခန္းက ပိတ္ျဖတ္သံေတြနဲ႔ တဒုန္းဒုန္းတ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ဆူညံစြာ လည္ပတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ခင္မာတို႔အားလံုး ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ လႈပ္ရွားလ်က္ပါ။
တာ၀န္က်တဲ့ လိုင္းနံပါတ္ခ်င္းမတူတာမိ႔ု ခင္မာနဲ႔မိုးၾကည္က စက္႐ံုထဲေရာက္ၿပီးတာနဲ႔ မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ ထမင္းစားခ်ိန္နားမွသာ ႏွစ္ေယာက္သားအတူစားၾက၊ နားၾကရသည္။ လွမ္းျမင္ရေပမယ့္ အပိုစကားေျပာခ်ိန္မရွိတာမို႔ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရေလ သည္။ အလုပ္ထဲစိတ္ေရာက္ေနၾကေပမယ့္ ဗိုက္ထဲကအခ်က္ျပလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ထမင္းစားနားဖို႔အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွာပဲ ဆိုတာ အလိုလိုသိၾကေလသည္။
***-----***-----***-----
“ကလင္ကလင္ကလင္……….ကလင္ကလင္ကလင္……….”
ဘဲလ္တီးသံၾကားရၿပီး စကၠန္႔၀က္ေလာက္အၾကာမွာ စက္႐ံုတစ္ခုလံုး မီးေတြမွိတ္သြားခဲ့ေလသည္။
“ ၀ုန္း ”ဆိုတဲ့ အသံၾကားရၿပီး လုပ္လက္စေတြကို ကမန္းကတန္းပစ္ခ်လို႔ မတ္တပ္ရပ္ေနသူအားလုံုး ခႏၶာကိုယ္ကို ပစ္လွဲခ်လိုက္တာေတြ ျမင္ရေလသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ငုတ္တုတ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ထိုင္ရက္နဲ႔ တမနက္လံုးေညာင္းထားသမွ် ခဏတာေလး နားၾကရသည္။
စက္႐ံုအျပင္ဘက္ကို ထမင္းစားနားဖို႔ထြက္သြားတဲ့ လူအုပ္ႀကီးေနာက္ ခင္မာလည္းအတင္းပဲတိုးလို႔လိုက္သြားလိုက္ပါတယ္။ စက္႐ံုအျပင္ေရာက္ေတာ့မွ ေန႔လည္ခင္းရဲ႕သဘာ၀ေနေရာင္ကို ျမင္ေတြ႔ရေလေတာ့သည္။ ဟုိစုစု ဒီစုစုနဲ႔ မတ္တပ္တစ္မ်ဳိး ထိုင္လ်က္တစ္မ်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာလူစုေတြၾကားမွာ မိုးၾကည္ဘယ္မ်ားေရာက္ေနလဲလို႔ ကမန္းကတန္းလိုက္ရွာၾကည့္တဲ့အခါ…….
“ခင္မာ……ခင္မာ……..လာလာ…….ဒီဘက္လာ….”
အသံလာရာဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထမင္းစားေဆာင္ထဲကေန ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့မိုးၾကည္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ေလသည္။ “မိုးၾကည္…..နင္က ေနရာေတြဘာေတြ ရလို႔ပါလား…………….”
ဘဲလ္တီးၿပီးၿပီးခ်င္း ကမန္းကတန္းေျပးထြက္သြားတဲ့ အမ်ားစုက ဒီ ထမင္းစားေဆာင္ထဲေနရာလိုခ်င္လိုပါ။ တီဗြီအႀကီးႀကီး ၂ လံုးနဲ႔ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းမ်ားလည္းဖြင့္ထားေပးေလသည္။ စားပြဲခံု၊ ထိုင္ခံုစသည္ျဖင့္ ေအးေအးသာသာ ထမင္းစားႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားျခင္းပင္။ ေနရာမရသူမ်ားကေတာ့ ဟိုစုစု၊ ဒီစုစုျဖင့္ အဆင္ေျပသလိုေျဖရွင္းရေလေတာ့သည္။
“ခင္မာ….ငါ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္……စိတ္ညစ္တယ္ဟာ အရမ္းပဲ..…”
အလုပ္၀င္ၿပီး တစ္လအၾကာမွာ စတင္ၾကားရတဲ့ဒီစကားက ခင္မာကို ထမင္းစားရပ္တန္႔ေစပါတယ္။ မ်က္ရည္ေလး၀ဲတဲ၀ဲတဲနဲ႔ အားငယ္စကားေျပာလာတဲ့မိုးၾကည္ကို သူ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးရပါ့မလဲ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ စိတ္ဒုကၡေပါင္းမ်ားစြာ ထဲမွာ ခင္မာလည္းပဲ ခံစားေနရတာပဲမဟုတ္လား…….။
“ငါလည္းတူတူပါပဲမိုးၾကည္ရယ္ သူတို႔ကေျပာၿပီး၊ ၿပီးတာပဲ၊ ဘာမွစိတ္ထဲရွိၾကတာမဟုတ္ဘူး၊ သူမ်ားေတြလည္းတူတူပဲအေျပာခံရတာပဲ၊ၾကာေတာ့လည္း ႐ိုးသြားမွာပါ…ခဏေလးပဲသည္းခံေနလိုက္ပါဟာေနာ္…ေနာ္…..ေနာ္…မိုးၾကည္ေနာ္…..….”
“စကားလံုးေတြ တအား႐ုိင္းတယ္ဟ၊ တစ္ေနကုန္ မတ္တပ္ရပ္ရတာကို ငါခံႏိုင္ပါတယ္၊ ပါးစပ္ၾကမ္းတာေတာ့မခံႏိုင္ဘူး၊ သူတို႔က လက္ပါပါခ်င္တာ…ဟုတ္တာေတြေကာ မဟုတ္တာေတြေကာ အကုန္ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းကိုေျပာေတာ့တာ…..”
ဟုတ္ပါတယ္….မိုးၾကည္ေျခေထာက္ေလးေတြ ေဖာေရာင္ေနေလသည္။ ျပည့္ေဖာင္းေနတဲ့ေျခခံုမို႔မို႔ေလးေတြေအာက္မွာက ျပားကပ္ကပ္ ဖိနပ္ပါးေလးက ပုန္းလို႔ကြယ္လို႔……….။
“ဟင္း……..”
စားလက္စခဏရပ္လုိ႔ ခင္မာ သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးကို ခ်မိလိုက္မိပါတယ္။ ထမင္းစား႐ံုကို မ်က္စိေ၀့ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့လည္း အားလံုးက သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ ေျပာေနဆိုေနၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပင္။ တစ္ခ်ဳိ႕ရယ္ေနၾကသည္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ ေငးငိုင္ေနၾကသည္။
“ ငါ့ဒုကၡေတြကုိ အိမ္ကဘယ္သူမွမသိၾကဘူး၊ အဆင္ေျပလားလို႔လည္း မေမးၾကဘူး၊…တခါတခါဆို ငါအရမ္းငိုခ်င္တာပဲ ခင္မာရယ္…ၿပီးေတာ့ အရမ္းလည္း၀မ္းနည္းတယ္….…….”
“ေအးပါဟာ….ငါလည္း တူတူပါပဲ….. ခုေတာ့ ဒါေလးေတာ့ကုန္ေအာင္စားလိုက္ဟာ ညေနက် ေစာေစာျပန္ရမွာမဟုတ္ဘူး… အခ်ိန္ပိုရွိတယ္လို႔ေျပာသံၾကားတယ္…ဘာမွအားမငယ္ပါနဲ႔ဟာ….ငါတစ္ေယာက္လံုးရွိပါေသးတယ္မိုးၾကည္ရယ္…ေနာ္….ေနာ္……”
စကားေျပာေနရင္း ဒလေဟာစီးက်လာတဲ့ မိုးၾကည္ရဲ႕မ်က္ရည္ေလးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ခင္မာ့မ်က္၀န္းေလးေတြလည္း စိုလို႔ရႊဲကုန္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ၾကာၾကာမငိုအားခဲ့ပါ။ နာရီ၀က္သာေပးတဲ့ ဒီအားလပ္ခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ကိုယ့္ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို အၿပီးလုပ္ေဆာင္ရ ေသးသည္မဟုတ္ပါလား…။
***-----***-----***----- ***-----***-----***----- ***-----***-----***----- ***-----***-----***-----
“ဟဲ့…ဟဲ့..ခင္မာ …ခင္မာ….”
“ဟင္…ဘာလဲ…ဘာလဲဟ”
အေတြးနယ္ခ်ဲ႔ေနတဲ့ခင္မာ ရုတ္တရက္မို႔ လန္႔သြားမိပါတယ္။ ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚထိုင္ေနရင္းက အတိတ္ဆီက အေတြးေတြကို ပစၥဳပၸန္ဆီျပန္လည္ဆြဲငင္ေခၚယူလိုက္တာမို႔ မိုးၾကည္ရဲ႔ေခၚသံကို ကမန္းကတန္းေျဖလိုက္ရပါတယ္….။
“နင္….ေတြးေနျပန္ၿပီလား…..ခင္မာ…”
အင္း….လို႔ေခါင္းညိတ္အတည္ျပဳေပးလိုက္ၿပီး ထုိင္ေနရာမွ ထလိုက္ၾကပါတယ္။ လက္ကနာရီကိုၿပိဳင္တူၾကည့္မိရင္းက အိမ္ျပန္ဖို႔အခ်ိန္သင့္ၿပီဆိုတာကို ခင္မာတိ႔ုႏွစ္ေယာက္လံုး ေျပာစရာမလိုဘဲသိေနခဲ့ေလသည္။
ေစာင္းတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ေျဖးေျဖးခ်င္းဆီ ေလွ်ာက္လာတဲ့အခါ တစ္ေနရာမွာ စုပံုခ်ထားတဲ့စားပြဲတင္ နာရီေလးေတြက ခင္မာတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အၿပံဳးေလးေတြထပ္မံေပးခဲ့ေလသည္။ ၿပိဳင္တူၿပံဳးမိလိုက္တဲ့အၿပံဳးကိုယ္စီမွာလည္း အေၾကာင္းကိုယ္စီရွိေနခဲ့လို႔ပါ။ ဒါဟာ အတိတ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္မာအတြက္ ျပန္ေျပာင္းေတြးစရာအေၾကာင္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္ေပဦးေတာ့မည္။
***-----***-----***-----
အဲဒီေန႔က ခင္မာေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ေလသည္။ အဖြားကိုမွာထားတဲ့နာရီေလး ပါလာခဲ့တာမို႔ မိုးၾကည္ကိုအရမ္းသိေစခ်င္ေနမိ ေလသည္။ ပုံမွန္အခ်ိန္ထြက္လာေပမယ့္ စိတ္ထဲကအျမန္ေရာက္ခ်င္ေဇာေၾကာင့္ ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြကိုပင္ အားမရမိခဲ့ပါ။
“မိုးၾကည္…မိုးၾကည္….ျမန္ျမန္…ျမန္ျမန္”
“ငါလာပါၿပီဟ….ဒီမွာေရဗူးထည့္ေနလို႔”
မိုးၾကည္တို႔အိမ္ေရွ႕ကေန အတင္းပင္ေအာ္ေခၚေနမိတဲ့ခင္မာက လက္ထဲကအထုတ္ေလးကို ေျမွာက္ကာပင့္ကာနဲ႔ပင္။
“လက္ထဲက ဘာလဲဟ”
“ငါတို႔အတြက္.. နာရီ၊  အဖြား ၀ယ္ေပးတာ…”
“ဟယ္……….တကယ္….ငါ့အတြက္လည္းပါတယ္ဟုတ္လား……..ျပ…..ျပ.”
အံ့ၾသသြားတဲ့မိုးၾကည္က ေပ်ာ္သြားပံုပင္။ ရင္ထဲက ကလိကလိအသံေတြကို အသာထိန္းရင္း ဘာလဲဆိုတာ သိခ်င္ေနတဲ့မိုးၾကည္ကို ခဏညွဥ္းဆဲထားလိုက္ပါတယ္။ ဖယ္ရီဂိတ္ဆီ အေရာက္မွာေတာ့-
“ဟင္…နင့္ဟာကလည္း…………လက္ပတ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး…….ႏႈိးစက္နာရီႀကီး”
“ေအးေလ နင္ကလည္း လက္ပတ္နာရီမွ မ၀ယ္ႏို္င္ေသးတာ.. အခ်ိန္သိရဖို႔အေရးႀကီးတာပဲ၊ ခုေတာ့ဒါေလးနဲ႔အရင္သံုးမယ္ေလ။  ဆြဲျခင္းထဲထည့္ဆြဲေတာ့ ဘယ္သူသိတာမွတ္လို႔….ဟုတ္ဘူးလား….………”
“ၿပီးေရာ…….”
ဆရာႀကီးစတိုင္နဲ႔ေျပာတတ္တဲ့ခင္မာက သူထင္တာလြဲသြားတ့ဲမိုးၾကည္ကို ေျဖာင္းဖ်ေျပာဆုိဖူးပါတယ္။ ရွိတာေလးနဲ႔ ေက်နပ္ခဲ့ ရတာလည္း သည္းခံႏိုင္ျခင္းတစ္မ်ဳိးပဲလို႔ ခင္မာက ယံုၾကည္ထားလို႔ပါ။ အဖြားရဲ႕ ေျပာဆိုဆံုးမမႈေတြၾကားမွာ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ သိတတ္တဲ့ခင္မာက မိုးၾကည္အေပၚေတာ့ အားကိုးအားထားရာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပင္။
***-----***-----***-----
“ဟဲ့ ခင္မာ ေအာက္ကိုလည္းၾကည့္ေလွ်ာက္ဦး၊ အထစ္ေက်ာ္ဆင္းမိမယ္… သတိရတာကေနာက္ထား၊ ခု ေခါင္းေပါက္ေနမယ္…..”
“အမယ္အမယ္……ေအးပါ…….ငါကိုက သတိမရဘဲ မေနႏိုင္လို႔ပါ…..”
ေျပာလိုက္ဆိုလိုက္နဲ႔ ခင္မာနဲ႔မိုးၾကည္တို႔ေျခလွမ္းေလးေတြသြက္လိုက္ၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ေျခအစံုက ေလဟုန္ကိုပင္ စီးႏိုင္သလားလို႔ …..။ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ကာေမာကာနဲ႔ ေသာကေတြကင္းစင္ေနပါလားလို႔ ကိုယ့္ဘာသာထင္မိလိုက္ေလသည္။
“ခင္မာ……….လိုင္းကားနဲ႔ျပန္ရေအာင္…..”
“အင္း……….ျပန္ၾကမယ္ေလ ေျပးလႊားတက္ၾကတာေပါ့…တစ္ခါတေလပဲဟာ..”
“တစ္ခါတေလမဟုတ္လဲ ေျပးလို႔ လႊားလို႔ရပါေသးတယ္ ခင္မာရယ္…ငါက ဘ၀ေမ့တဲ့သူ က်ေနတာပဲ…”
“မိုးၾကည္………ထိုင္ခံုမရရင္ မငိုေၾကးေနာ္၊ ေညာင္းတယ္ဆိုၿပီး ထိုင္မခ်ရဘူးေနာ္…..…”
“…….အစုတ္ပလုပ္ ခင္မာ၊ နင္ကင့ါကိုေလွာင္တာေပါ့ေလ……”
“ဟိဟိ……နဲနဲေလး စၾကည့္တာပါဟယ္…”
သန္လ်င္နဲ႔ရန္ကုန္ လိုင္းကားေတြက မ်ားတယ္လို႔ဆိုရေပမယ့္ မေခ်ာင္ပါ။ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္ဘက္ကလာတဲ့ ကားေတြရွိသလို ေက်ာက္တန္းဘက္ကလာတဲ့ကားေတြလည္းရွိေလသည္။ သြားေနလာေနက်မဟုတ္ရင္ေတာ့ လူၾကပ္ၾကပ္ ကားကို စီးရတာလည္း ဒုကၡတစ္မ်ဳိးပင္။
ကားေပၚ အတင္းလုတက္ၾက၊ ေနရာရဖို႔ႀကိဳးစားၾကနဲ႔ လူႀကီးလူငယ္မခြဲျခားတတ္တဲ့ လူေနမႈစနစ္ထဲမွာ ခင္မာတို႔က ပိုလိ႔ု အသားက်ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကလည္း ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာကို မတ္တပ္တစ္မ်ဳိး၊ ထိုင္ရက္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ရတာေတြက မေမ့ေကာင္းစရာ အမွတ္တရေတြေပါ့။
အေၾကာင္းအရာတိုက္ဆိုင္တိုင္း ျပန္ေျပာင္းလို႔သတိရမိတတ္တဲ့ခင္မာက ပီျပင္တ့ဲအေတြးသမားတစ္ေယာက္ပင္။ စိတ္မေကာင္းစရာေတြကို ျပန္မေတြးတတ္တဲ့မိုးၾကည္က ျပန္ေတြးတိုင္း မ်က္ရည္၀ဲတတ္သူပင္။…………ေဟာ….ခုလည္း ခင္မာတစ္ေယာက္ အေတြးကမာၻထဲ လည္ပတ္ေနဦးမွာ အေသအခ်ာပင္။
***-----***-----***----- “”
 “ဟဲ့ေကာင္မ…….မိုးၾကည္……..ညည္း ဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ…ထထ….ထစမ္း….….”
လိုင္းထဲ တစ္ခ်က္အလစ္မေပးတတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္က ငုတ္တုတ္ကေလးျဖစ္ေနတဲ့ မုိးၾကည္ကိုျမင္သြားခဲ့တာပါ။ လွ်ာၾကမ္း၊ အာၾကမ္းနဲ႔ေျပာဆိုတတ္တာေၾကာင့္ သူမ်ားေတြၾကားမွာစိုးသည့္အလား မိုးၾကည္ရဲ႕ငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ေတာင္းပန္သံက တိုးတိုးလ်လ်…
 “ခဏေလးပါ အမရယ္….ခဏေလးပါ။ မိုးၾကည္ တအားေညာင္းေနလိ႔ုပါ”
“ဟဲ့ ဒီမွာ………..ဒါ အလုပ္လုပ္ေနတာ…မလုပ္ႏိုင္ရင္လာလုပ္မေနနဲ႔….ဟုိမွာျမင္လား နင့္ဆီကရမယ့္ပစၥည္းကို ေစာင့္ေနၾကတာ၊ ထထ……ျမန္ျမန္လုပ္ ငါဒီဘက္ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ ဒါေတြအကုန္ၿပီးတာျမင္ခ်င္တယ္………..ဒါပဲ”
ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္းလွည့္ထြက္သြားတဲ့ေခါင္းေဆာင္က တျခားသူေတြဆီေရာက္သြားခဲ့ေလၿပီ။ ေခါင္းေပၚကလင္းေနတဲ့မီးေခ်ာင္း၊ လက္ထဲကမီးပူနဲ႔၊ မတ္တပ္ရပ္ထားရလို႔ ေညာင္းေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြထက္ စိတ္ထဲက ခံျပင္းမႈေတြနဲ႔အတူ မိုးၾကည္၀မ္းနည္းခဲ့ ေလသည္။
တေပါက္ေပါက္စီးက်လာတဲ့မ်က္ရည္တို႔ မီးပူတိုက္တဲ့ခံုေပၚစီးက်လာခ်ိန္မွာ ေဘးနားမွာလာရပ္တဲ့အရိပ္တစ္ခုေၾကာင့္ လွည့္အၾကည့္-
“မိုးၾကည္…... သူငယ္ခ်င္း….ေပးေပး...သြား…နင္ဟုိဘက္ခဏသြားေနလိုက္၊ ငါလုပ္ထားမယ္”
“ခင္မာ……ခင္မာ………ငါ…ငါ….”
“သြား..ငါ….ရတယ္….ငါကတေနကုန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာ…သြားဆိုသြား…..”
မိုးၾကည္လက္ထဲကမီးပူကိုအတင္းလုဆြဲကာ ကမန္းကတန္းလုပ္ေဆာင္လိုက္တဲ့ ခင္မာရဲ႕လုပ္အားက မိုးၾကည္အတြက္ေတာ့ ဘာနဲ႔မွလဲမရတဲ့ အားကိုးမႈတစ္ခုပါ၊ လစ္ရင္လစ္သလို လာလာကူရွာတဲ့ခင္မာကို မိုးၾကည္ပိုလို႔ အားကိုးမိခဲ့ေလေတာ့သည္။
***-----***-----***-----
ကားေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္းက မၾကာခင္ေရာက္ေတာ့မွာပဲဆိုတဲ့ အသိ တစ္ခုနဲ႔တင္ အေညာင္းေတြေျပရပါတယ္။ သန္လ်င္လိုေနရာမ်ဳိးကေန ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲအထိ အလုပ္လာဆင္းရတဲ့ အလုပ္သမား ေလးေတြကေတာ့ ဒီဒုကၡကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ခံစားၾကရမွာပါ။ ၾကာလာေတာ့လည္း ဒါဟာ ႐ိုးအီသြားခဲ့ေလၿပီထင္သည္။
ခင္မာတို႔လည္း ထို႔အတူပါပဲ ပင္ပန္းခဲ့တယ္၊ ဆင္းရဲခဲ့တယ္၊ အိပ္ခ်ိန္နည္းခဲ့တယ္၊ လူေတြဟာစက္႐ုပ္ေတြလိုပဲ အမိန္႔တစ္ခုေအာက္မွာ တာ၀န္ေက်ေအာင္ မနားမေနလုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနမေကာင္းလို႔ျပန္ဖိ႔ုမလြယ္ကူခဲ့ဘူး၊ စက္႐ံုနဲ႔အိမ္နဲ႔ ဖယ္ရီကားေတာင္ ၁ နာရီခြဲ စီးခဲ့ရတယ္၊ လိုင္းကားနဲ႔ျပန္ဖို႔မလြယ္ကူေလေတာ့ ေနမေကာင္းလည္း လုပ္၊ ေနေကာင္းလည္း လုပ္ေပါ့။
ဒီလိုနဲ႔ခင္မာတုိ႔ေတြ ငိုလိုက္ရယ္လိုက္နဲ႔ လံုေလာက္တဲ့အခ်ိန္ကိုရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ အရာရာဟာ ေနသားက်ခဲ့ေလသည္။ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕သေဘာထားနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ဘ၀တူခ်င္းေတြရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြကို သတိျပဳလာႏိုင္ခဲ့ ေလသည္။
မိုးၾကည္က အကူအဆင့္ကေန မီးပူတိုက္ရသလို ခင္မာက ပစၥည္းထုတ္ရေလသည္။ ေရေငြ႔ပိုက္လိုင္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ မီးပူေတြက အေလးႀကီးေတြပင္။ လက္ေမာင္းျပဳတ္မတက္ ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာေတြက အိမ္ကမိသားစုကိုေျဖရွင္းႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ တန္တယ္လို႔ ခင္မာတို႔ ယူဆထားပါတယ္။
ပစၥည္းထုတ္တာ ၆ လအၾကာမွာေတာ့ ပိတ္ေတြျဖတ္ရတဲ့အပို္င္းကို ခင္မာေရာက္ေလေတာ့သည္။ တိက်ေသခ်ာတဲ့ တြက္နည္း ေတြနဲ႔ စက္ေတြၾကားမွာ အလုပ္လုပ္ရေတာ့ ခင္မာစိတ္၀င္စားမိေလသည္။ အပိုအလိုမရွိ၊ အေလအလြင့္မရွိေအာင္ သတိထား ရၿပီး အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ ပိတ္စေတြကို စက္နဲ႔ပိုင္းျဖတ္ရေလသည္။
ခင္မာနဲ႔မိုးၾကည္တို႔အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲလုပ္ရတဲ့အလုပ္ေတြကို အိမ္ကမိသားစုေတြက မသိေပ။ အသိလည္းမေပးခဲ့ေပ။ အိမ္က မိသားစုက ေမးလည္းမေမးခဲ့ေပ။
အခ်ိန္တန္လစာရယံုကလြဲလို႔ ဘာမွအားမေပးတတ္တဲ့ မိုးၾကည္မိဘေတြ၊ ခင္မာ့မ်က္ႏွာတစ္ခုတည္းသာ ၾကည့္တတ္တ့ဲ အဖြားအိုႀကီးတစ္ေယာက္ကို ခင္မာတို႔ဘာမ်ားတိုင္ပင္လို႔အႀကံဥာဏ္ေကာင္းမ်ား ရခဲ့ပါမည္နည္း။ ကိုယ္ထူကာ ကိုယ္ထလို႔ ကိုယ့္ဘာသာတက္ေျမာက္လာတဲ့ ပညာရပ္ေတြၾကားမွာ ေခါင္းေမာ့ ရင္ေကာ့တတ္ခဲ့ေလသည္။
အပိုထြက္လာတဲ့လစာေလးေတြကို ႀကိတ္စုၾကလို႔ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ရည္မွန္းခ်က္ကိုယ္စီနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့အခ်ိန္ေတြ  ေခၽြးစက္ေတြ၊ မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ရင္းႏီွးထားရတာေတြက ခင္မာတို႔အတြက္ေတာ့ ပညာေရႊအိုးႀကီး တစ္ခုပင္။
မိုးၾကည္က အနစ္နာေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိတ္မွိတ္ခံစားရၿပီးမွ စက္ေပၚေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။ အပ္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ လက္ကိုအပ္စိုက္ေပါင္းလဲမနည္းခဲ့ေလၿပီ၊ တစ္နာရီကိုအထည္ 20 ၿပီးေအာင္ခ်ဳပ္ပါလို႔ဆိုလာရင္ မုိးၾကည္က ပိုထြက္ ေအာင္ခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။
လူ႔ဘ၀ႀကီးက ေပ်ာ္စရာႀကီးပါတဲ့ လူတစ္ခ်ဳိ႕ေျပာတာၾကာဖူးခဲ့ေလသည္။ ဟုတ္သည္ ခင္မာတို႔တြက္ တျဖည္းျဖည္းဟုတ္လာခဲ့ ေလသည္။ အနည္းငယ္ပိုလွ်ံလာတဲ့ လုပ္အားခေငြအခ်ဳိ႕နဲ႔ ပစၥည္းအခ်ဳိ႕ကိုလဲလွယ္ခဲ့ၾကသည္။ အားတ့ဲအခ်ိန္ေလးေတြမွာ ခင္မာက ပိတ္စေတြျဖတ္သလို မိုးၾကည္က အိမ္မွာခ်ဳပ္ေလသည္။ ကေလး၀တ္၊ မိန္းမ၀တ္နဲ႔၊ တျခားပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တက္ေျမာက္လာခဲ့ၾကေလသည္။ ဒါေတြဟာ ကိုယ္တိုင္သင္ယူလု႔ိသာ တက္ေျမာက္ခဲ့ရတာေတြပင္။
“ေငးလွပါလား ခင္မာ…… ဘာေတြ ေတြးေနျပန္ၿပီလဲ….”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးမိုးၾကည္ရဲ႕…..တိုင္းရင္းသားေက်းရြာထဲ ခဏ၀င္မလားလို႔”
“ေအး….၀င္ခ်င္၀င္ပါလား၊ ငါတို႔မေရာက္တာလည္း ၾကာၿပီပဲဟာ….”
ခင္မာ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းကာ ညာလိုက္ရပါတယ္။ ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း အားငယ္တတ္တဲ့မိုးၾကည္ကို မ်က္ရည္မ၀ဲေစလို ပါ။
“ေအာ္….ေမ့လို႔ …ေမ့လို႔……ဒီေန႔ အဖြားကို ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးရမယ့္ေန႔ဟ….”
“ဟြန္း……အမ်ဳိးမ်ဳိး………………”
ဒီလိုပဲ….ရယ္လိုက္ေမာလိုက္ရင္းနဲ႔ အေညာင္းေတြေျပေစဖို႔ ႀကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ ခဏတာဆိုေပမယ့္ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ရဦးမယ့္ ေန႔ရက္ေတြက အမ်ားသားပင္။ ဒီေန႔ၿပီးေနာက္ေန႔၊ တစ္လၿပီးတစ္လ၊ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္နဲ႔ မကုန္ဆံုးႏိုင္တဲ့ ခရီးမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ခင္မာတုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းရဦးမွာပါ။
လုိရာခရီးေရာက္သူအဖို႔ ကားေပၚက ဆင္းသြားလိုက္၊ သြားခ်င္သူေတြ ျပန္တက္လာလိုက္နဲ႔ ခင္မာတို႔ရဲ႕လိုင္းကားေလးက တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ခရီးဆက္ေနလိုက္တာ ခင္မာတို႔အလွည့္လည္း မၾကာခင္ေရာက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
***-----***-----***----- ***-----***-----***-----
ခင္မာတို႔အပါအ၀င္ ေလာကလူသား အားလံုးက မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ ဘ၀သံသရာထဲလည္ပတ္ေနၾကသူေတြခ်ည္းလို႔ အမ်ားေျပာသံ ၾကားဖူးခဲ့ေလသည္။ ဘ၀သံသရာလည္းနားမလည္ ယေန႔သံသရာထဲသာ လည္ပတ္ေနရသူေတြက ခင္မာတိ႔ု ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထုနဲ႔ေဒးပင္။
တစ္ေန႔စာအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနရသူေတြအဆင္ေျပေစဖို႔ ခင္မာတို႔ရဲ႕စက္ခ်ဳပ္႐ံုေလးက အနည္းငယ္ေတာ့ ေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ တစ္စတစ္စနဲ႔ စုထားရတဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔နဲ႔ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ ပညာေတြ၊ မခံခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ခင္မာတို႔ရဲ႕ စက္ခ်ဳပ္႐ံုေလးေသးေသးေလးက မထင္ထားေလာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလသည္။ သူမ်ားမ်က္ႏွာမၾကည့္ရတ့ဲဘ၀က ဘယ္ေလာက္မ်ား ေအးခ်မ္းလိုက္သလဲဆိုတာ ခုေတာ့ ခင္မာတို႔ိုကိုယ္တိုင္ ခံစားသိရွိခဲ့ေလသည္။ ခင္မာရဲ႕ေစ့စပ္ေသခ်ာမႈ အတိုင္းအထြာေတြနဲ႔ မိုးၾကည္ရဲ႕ခ်ဳပ္အားနဲ႔ေပါင္းစပ္ကာ နိစၥဓူ၀စက္သံေတြဆူညံေနတဲ့ ဒီအလုပ္႐ံု ေလးမွာ တစ္လလွ်င္ ၄ ရက္သာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေလသည္။
အလုပ္သမားေလးေတြက တစ္ပါတ္တစ္ရက္နားရေပမယ့္ ခင္မာတို႔က တစ္လမွတစ္ရက္သာ နားၾကေလသည္။ ထိုေန႔က လျပည့္ေန႔ပင္။ အနားရတဲ့ ရက္ေလးမွာေတာ့ ခင္မာတို႔အနားမေနတတ္ပါ။ မိမိတက္စြမ္းသေလာက္အလွဴဒါနအျဖစ္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းေလးေတြကို အလွည့္က် အ၀တ္အထည္ေလးေတြ သြားေရာက္လွဴဒါန္းတတ္ေလသည္။မိဘမရွိတဲ့ဘ၀ကို ခင္မာကပိုိလို႔နားလည္ကိုယ္ခ်င္းစာသလို မိုးၾကည္ကလည္းပါရမီျဖည့္ေပးခဲ့ေလသည္။
လိုတာရသြားတဲ့ကေလးငယ္ေတြရဲ႕အျပစ္ကင္းစင္တဲ့မ်က္ႏွာေလးေတြက ခင္မာ့အတြက္ေတာ့ အားရွိစရာေတြပင္။ အားကိုးမႈ မ်က္၀န္းေလးေတြမွာ ျဖဴစင္မႈက ပကတိပင္။ ပိုလွ်ံေနတဲ့ေနရာေတြမွာ ေတာင္းယူလို႔မရႏိုင္ေပမယ့္ လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြ အတြက္ေတာ့ ျပည့္ဖို႔ဆိုတာအေတာ္ႀကိဳးစားယူရေလသည္။
မိမိေၾကာင့္လိုအပ္ခ်က္ေလးေတြ အနည္းငယ္ျပည့္ၿဖိဳးသြားတယ္ဆုိရင္ပဲ ဒါဟာ တိုင္းတာမရတဲ့ အားရေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူတစ္ခု မဟုတ္ပါလားေနာ္………………….
***-----***-----***----- ***-----***-----***-----
အျပင္ကျပန္လာၿပီး အေမာေျဖေနတဲ့မိုးၾကည္ ေရတစ္ခြက္ကိုအျမန္ေသာက္လို႔ ခင္မာတို႔အိမ္ဘက္ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ ညေနေစာင္းေနေပမယ့္ ခင္မာအတြက္ခ်က္ခ်င္းသြားေပခ်င္တာမို႔ ဖိနပ္္အိတ္ေလးကို လက္ကကိုင္လို႔ ေက်နပ္မႈျပည့္ေနတဲ့မိုးၾကည္မ်က္ႏွာေလးက ေခၽြးစို႔ေနေပမယ့္ ၾကည္ႏူးေနခဲ့ေလသည္။
“အဖြားေရ…………အဖြား……ခင္မာရွိလား……သမီး မိုးၾကည္ပါ….….”
“ကန္ေဘာင္ဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ဆိုလား ထြက္သြားတယ္ကြဲ႕”
“ဒါဆို သမီးလိုက္သြားလိုက္မယ္ေနာ္အဖြား……….”
“ေအးေအး……သိပ္အၾကာႀကီးမေနၾကနဲ႔ဦး……….”
“ဟုတ္…..”
အေတြးသမားခင္မာက တိတ္ဆိတ္ၿပီးေအးခ်မ္းေနတဲ့ေနရာေတြကို သေဘာက်တတ္ေလသည္။ မနက္ဖန္ သီလရွင္ေက်ာင္းကို သြားစရာရွိတာမို႔ ခင္မာ့အတြက္ ကတၱီပါဖိနပ္ေလးကို မိုးၾကည္လာေပးျခင္းပင္။ ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ခင္မာက ပတ္၀န္းက်င္လည္း သတိျပဳမိပံုမေပၚေပ။
“ဟိတ္….”
“အမေလးလန္႔လိုက္တာ မိုးၾကည္ရယ္……….အသံေလးဘာေလး ေပးဦးမွေပါ့”
“ေရာ့………ဒီမွာ နင္မွာထားတဲ့ဖိနပ္၊ အစိမ္းေရာင္က မနည္းဖယ္ထားရတယ္ဆိုပဲ၊ ငါကေတာ့ ပန္းေရာင္ေလးပဲယူလိုက္တယ္၊ ဘယ္လိုလည္း ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး……ႀကိဳက္မႀကိဳက္သိရေအာင္……..”
“…ရပါတယ္ဟ။……ငါက အစိမ္းေရာင္ျဖစ္ရင္ၿပီးတာပဲေလ၊ ပံုစံေတြဘာေတြ သိပ္ေခ်းမမ်ားပါဘူး… လာ ဟိုခံုမွာ သြားစီးၾကည့္မယ္။”
“သြားေလ…………..”
ကန္ေရျပင္က ၿငိမ္ေနသည္၊ ၾကာပန္းျဖဴျဖဴေလးေတြက အနည္းငယ္စီစု႐ံုးေနၾကသည္။ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ကန္ေရျပင္ကိုေက်ာ္ျဖတ္လို႔ ဟိုဘက္ျခမ္းဆီက ဓါတ္မီးတိုင္ေတြကို လွမ္းၾကည့္ ေနၾကသည္။
“ငါတို႔ေတြ ဒီလိုဖိနပ္ေလးစီးရဖို႔ အေတာ္ေစာင့္ခဲ့ရတယ္ေနာ္ခင္မာ”
“ဒါေပါ့ဟာ………”
“ေအးေနာ္…………..ခုေတာ့လည္း ဒါေတြ ဒါေတြ……ၿပီးခဲ့ပါၿပီ………….ၿပီးခဲ့ပါၿပီ………………. ဒါေပမယ့္လည္း…….”
“အမယ္……..သီခ်င္းေတြဘာေတြေတာင္ ဆိုႏိုင္ေနၿပီေပါ့ေလ….”
“ဟား ဟား ဟား ဟား.……………”
“ဒါေပမယ့္ တို႔ေတြ မေမ့ေၾကးေနာ္…………………….”
ညက ေအးစက္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနေသးတယ္။ ၾကယ္ေတြစံုေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးကို အားရပါးရေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္းက တြဲေလ်ာင္းခ်ထားတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကို သတိမျပဳမိေတာ့ေပ။
ျခင္ကိုက္မွာစိုးလို႔ မၾကာမၾကာလႈပ္ရမ္းေပးေနတဲ့ ခင္မာတို႔ရဲ႕ေျခေထာက္ေလးေတြေပၚမွာေတာ့ ေက်ာက္စီထားတဲ့ ကတၱီပါ ဖိနပ္ေလးက တဖ်တ္ဖ်တ္လက္လို႔သာေပါ့……………
ဒီဖိနပ္မ်ဳိးေလးစီးရဖိ႔ု ဖိနပ္ၾကမ္းေလးေတြနဲ႔ ေျခလွမ္းေလးေတြ ရင္းႏွီးခဲ႔ရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္မာတို႔ေလွ်ာက္ခဲ့ရတ့ဲ လမ္းေလးက စိန္ေတြစီထားတဲ့လမ္း မဟုတ္ပါလားေနာ္။

စိမ့္စမ္းေရ

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Sunday, November 15, 2015