***တာ၀န္ဟူသည္***
“ဟူး……….ေညာင္းလိုက္တာ… ေသခ်င္ေတာ့တာပဲ…..”
ကားေပၚကဆင္းဆင္းခ်င္း စတင္ေျပာမိတဲ့ ဒီစကားလံုးေတြက ခင္ေလးအတြက္ေတာ့ ေန႔စဥ္သံုး ေ၀ါဟာရေတြပါ။ ထံုးစံလိုျဖစ္ေနတဲ့ ဒီစကားမ်ဳိးထက္ တျခား ပိုထူးျခား လာမယ့္ စကားမ်ဳိးလည္း ခင္ေလးမသိ၊ မစဥ္းစားဖူးေပ။ ခပ္တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္ရတာကိုပဲ အေညာင္းေတာင္ ေျပသလိုလို ခံစားလိုက္ရတာေၾကာင့္……ဒီစကားလံုးကေတာ့ ခင္ေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ပိုင္းပင္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္ေခါင္နဲ႔အလွမ္းေ၀းလွတဲ့ ခင္ေလးတို႔ၿမိဳ႕နယ္ေလးက တစ္ကယ္ေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးလည္း သိပ္မေကာင္းလွ ေပ။ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းေနထိုင္ႏိုင္လို႔သာ ေရြးခ်ယ္ထားရေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မေနခ်င္ေတာ့တာအမွန္ပင္။ ကားမွတ္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔က အျမန္ဆံုးေတာင္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္အသာေလးသြားရေသးသည္ေလ။
“သမီး…..ခင္ေလး………ခင္ေလး……..…”
 “အမေလး.လန္႔လိုက္တာ အန္တီျဖဴရယ္”
“ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္စဥ္းစားေနလို႔လဲကြယ္ ………စကၤာပူက သမီးႀကီးႀကီးဆီက ဖုန္းလာတယ္ ညေနက် သမီးကို ဖုန္းျပန္ေခၚ ေပးမယ္ေစာင့္ေနပါတဲ့……အဲ့ဒါေျပာမလို႔”
“ေအာ္…..ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ အန္တီျဖဴ….ေက်းဇူးေနာ္…ဒါဆို ညေနက် သမီးလာခဲ့ပါ့မယ္”
“ေအးပါ….ေအးပါ”
ဖုန္းဆိုင္က အန္တီျဖဴနဲ႔ စကားစျဖတ္လာခဲ့ေပမယ့္ အေတြးစေလးေတြေတာ့ ခင္ေလးေခါင္းထဲ ေနရာ၀င္ယူခဲ့ေလသည္။ လစဥ္လတိုင္း  ႀကီးႀကီးဆီကဖုန္းကေတာ့အျမဲလာေနက်ပါ…တာ၀န္တစ္ခုေလပဲလား ဘာလားေတာ့ ခင္ေလးအတိအက်မသိ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ႀကီးႀကီးက ခင္ေလးတို႔မိသားစုရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ပင္။
***-----***-----***-----***“”
တနဂၤေႏြေန႔ရဲ႕ မနက္ေစာေစာသည္ ထင္ထားတာထက္ပိုလို႔ပင္ ေအးခ်မ္းေနခဲ့ေလသည္။ အလုပ္အတြက္၊ ေက်ာင္းအတြက္ ပ်ာယာခတ္ကာ လႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ အရာအားလံုး တိတ္ဆိတ္္ေနေလသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ေနျမင့္ေအာင္ မအိပ္တတ္တဲ့အက်င့္က ခင္ေလးတြက္ေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာအေလ့အက်င့္တစ္ခုပင္။ အိပ္ယာထဲခဏေလာက္ ေနဦးမယ္လိ႔ု စိတ္ကေတြးလိုက္ေပမယ့္ ပံုမွန္လုပ္ေဆာင္ေနက် အရာေတြက ကိုယ့္ကိုေစာင့္ေနသလိုပင္။
“သမီး….ႏိုးၿပီလား………..ညက မျဖဴလာေျပာသြားတယ္………သမီးႀကီးႀကီးထည့္ေပးလိုက္တ့ဲ ပစၥည္းေတြ အဲ့ဒါ ဒီေန႔မနက္ ၉ နာရီေလာက္ သြားယူလိုက္ပါတဲ့၊ သမီးေနရာသိတယ္ဆို………”
“ဟုတ္ ေမႀကီး………….ဒါနဲ႔ေလ…….အင္း…..ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး……..”
“ဟ့ဲ.. ခင္ေလး…..စကားကိုတန္းလန္းလုပ္ျပန္ၿပီလား…..အဲ့လိုေျပာတာ ေမေမမႀကိဳက္ဘူးဆိုတာသိရဲ႕သားနဲ႔…”
“ေအာ္…….ေမႀကီးပါလိုက္ခဲ့ပါလားလို႔ေလ….”
ခင္ေလးကို ဘာစကားမွဆက္မဆိုေတာ့ပဲ အိမ္ေရွ႕ဘက္ကိုထြက္သြားတဲ့ ေမေမ့ကို ခင္ေလး စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ လွမ္းၾကည့္ မိပါတယ္။ စိတ္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကို ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့ ခင္ေလးရဲ႕အေမ၊ ခုေလာက္ဆို ေမေမ့မ်က္ႏွာေပၚက ၀မ္းနည္းရိပ္ ေတြကို ခင္ေလး မျမင္ရေပမယ့္ မွန္းဆလို႔သိႏိုင္ပါတယ္။
ခင္ေလးမွားတာပါ……..ခင္ေလးမွားတာပါ…အမွတ္မရွိတဲ့ ဒီပါးစပ္က ေမေမ့ကို လုိက္ခ့ဲဖုိ႔ ေခၚမိျပန္ၿပီ……ေခၚမိျပန္ပါၿပီ။ ကိုယ့္ေခါင္းကိုယ္ ေခါက္ၿပီး အျပစ္ေပးလိုက္ေပမယ့္ ေမေမစိတ္ေျပာင္းသြားေအာင္ေတာ့  ခင္ေလးလုပ္ရေပဦးမည္။ ေျခလွမ္းေတြကို အိမ္ေရွ႕ဘက္သို႔ဦးတည္လိုက္ရင္းက -
“သမီးက စတာပါေမေမရဲ႕……ေမေမ မလိုက္တာ သမီးသိတာေပါ့……ကိုယ့္အေမအေၾကာင္း မသိပဲေနမလား…. ဟုတ္ဘူးလား”
“ညည္းတို႔ပစၥည္းေတြ…လုိလည္းမလိုခ်င္ဘူး…ျမင္လည္းမျမင္ခ်င္ဘူး.. ဒါပဲေနာ္. .ခင္ေလး…ေနာက္ဆို ေမေမ မႀကိဳက္တာ လံုး၀ မေျပာနဲ႔….”
“ဟုတ္……ေနာက္မျဖစ္ေစရပါဘူးေမေမ”
ေမေမ့ကိုေတာင္းပန္စကားေျပာၿပီး ထြက္လာခဲ့ေပမယ့္ ခင္ေလးရင္ထဲမွာေတာ့ ပေဟဠိေပါင္းမ်ားစြာက ဆီးႀကိဳကာေစာင့္ေန ေလေတာ့သည္။ အရင္ကေတာ့ ေမေမနဲ႔ႀကီးႀကီးတို႔ရဲ႕ဆက္ဆံေရးကို သာမာန္မွ်သာထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ခင္ေလးအသက္ႀကီး လာတာနဲ႔အမွ် အရာအားလံုးကို နားလည္ခဲ့ေလသည္။ ေမေမ့ကိုလည္းနားလည္ေပးရသလို ႀကီးႀကီးဘက္ကိုလည္း သိတတ္ရ ေလသည္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ၾကားထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ခင္ေလးက ေမေမနဲ႔ႀကီးႀကီးတို႔ရဲ႕ၾကားထဲက အဆက္အသြယ္တစ္ခုပင္။
ခင္ေလးတို႔ရဲ႕ေဖေဖ ဆံုးပါးသြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ခင္ေလးတို႔မိသားစုရဲ႕ ေနထိုင္မႈပံုစံေတြေျပာင္းခဲ့ရေလသည္။ ႀကီးႀကီး ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ ပံုမွန္၀င္ေငြတစ္ခုထဲေပၚမွာ အခ်ဳိးက်စြာေနထိုင္ရတဲ့အခါ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈကို ခံစားရသူက ေမေမပင္။ အရင္ကေတာ့ ေဖ့ေဖ့လုပ္စာတစ္ခုတည္းနဲ႔ မေလာက္ငွေပမယ့္ မိသားစုစိတ္ခ်မ္းသာရေၾကာင္း ေမေမမၾကာခဏ ေျပာဖူးခဲ့ေလသည္။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေနတဲ့ ႀကီးႀကီးဆီက လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ၊ လစဥ္လႊဲေပးေနက် ေငြေတြ ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္သြားယူတိုင္း ခင္ေလးတစ္ေယာက္တည္းသာ……၊ ေမေမက ပစၥည္းေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေငြေတြျဖစ္ျဖစ္  အကုန္လံုးကို ခင္ေလးမွတစ္ဆင့္ အသံုးျပဳခဲ့ေလသည္။ အိမ္အတြက္၊ ခင္ေလးတို႔ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ဘာလိုအပ္တယ္ဆိုတာကို ေမေမက တိုက္႐ိုက္ေျပာေလ့ မရွိခဲ့ေပ။ ခင္ေလးကပဲ ဦးေဆာင္က ဘာေလးေတြလုိအပ္တယ္၊ ဘာအတြက္သင့္ေတာ္တယ္နဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာပဲ စဥ္းစားစီစဥ္ၿပီး ႀကီးႀကီးကိုေျပာျပေပးၿပီး ၀ယ္ရျခင္းသာ။
 “ခင္ေလး……မၿပီးေသးဘူးလား…ျမန္ျမန္လုပ္…….ေရကိုအၾကာႀကီးခ်ိဳးျပန္ၿပီလား၊ စားမွာနဲ႔ သြားမွာနဲ႔…….ဒီလမ္းနဲ႔ ဒီခရီးက နီးနီးေလးမ်ား ထင္ေနလား”
“ၿပီးပါၿပီ ေမေမရဲ႕…….ၿပီးၿပီ……ၿပီးၿပီေနာ္”
***-----***-----***-----***-----***-----*** “”
“ၾကည့္စမ္း……..ခင္ေလးတို႔မ်ား……..အဲ့ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာၿပီး သြက္လက္ေနတာ၊ မႏိုင္ရင္လည္းေျပာေနာ္ တို႔အိမ္မွာ တစ္၀က္ ေလာက္ထားသြားလို႔ ဘာမွမျဖစ္ဘူးသိလား”
လာၿပီ……ဒီလိုစကားမ်ဳိးေတြ…အဲ့ဒါမ်ဳိးေတြမႀကိဳက္တာေပါ့…..ျပန္မေျပာျပန္ရင္လည္းမေကာင္း၊ ေျပာေနျပန္ရင္လည္း စပ္စုစိန္ေတြက ၿပီးေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး………..
ဒီစကားေတြက စိတ္ထဲကေျပာျဖစ္သြားေပမယ့္ ခင္ေလးမ်က္ႏွာေပၚက အမူအရာေတာ့ မေျပာင္းခဲ့ေပ။ ဒီရပ္ကြက္၊ ဒီလမ္းနဲ႔ ဒီလူေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတ့ဲ ခင္ေလးကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ ေနာေက်ၿပီးသားပင္။
“တစ္၀က္မဟုတ္ပါဘူး မခ်ဳိရဲ႕……အကုန္လံုးလည္းထားခဲ့လို႔ရပါတယ္ေနာ္ ခင္ေလးတို႔က မတြန္႔တိုတတ္ပါဘူး……ဟဲဟဲ.. ဒါေပမယ့္ ခုက ႏိုင္ေသးတယ္…သြားလိုက္ဦးမယ္ မခ်ဳိေရ…”
စပ္ၿဖီးၿဖီးအမူအယာနဲ႔ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးထြက္လာတာက အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပင္။ ဘယ္သူေတြဘာလုပ္တယ္၊ ဘယ္သြားတယ္ ဆိုတာကို အလုပ္မရွိထိုင္ၿပီးအတင္းတုတ္ေနတဲ့ မခ်ဳိတို႔လူေတြက ရပ္ကြက္တိုင္းလိုလုိပင္၊ တစ္ခါတစ္ေလ က်ေတာ့လည္း သူ႔တို႔ေတြေၾကာင့္ပဲ သတင္းစံုကို အိမ္မွာထိုင္ေနရင္း သိရတဲ့အခါ ေက်းဇူးတင္ရျပန္ေရာ….။
“အင္း…….သူမ်ားေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာ…….ငါကိုကမွားတာပါ….ခုေတာ့ လူျမင္သူျမင္ ျဖစ္ကုန္ၿပီေပါ့… ဟင္း…. ဖိုးသား လာႀကိဳရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ……………ေအာ္.ေနပါေစ….သူစာလုပ္ေနတာျဖစ္မွာ….. ငါဘယ္ခ်ိန္ျပန္လာမယ္ဆိုတာ သူကဘယ္သိပါ့မလဲ……..”
တစ္ကိုယ္တည္းေတြးမိ၊ ေျပာမိတဲ့ဒီစကားလံုးေတြက ခင္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ အမူအရာအခ်ိဳ႕တို႔ ျဖစ္ေပၚေနေလာက္ပါၿပီ။ ညည္းတယ္၊ အားေပးတယ္။ အားတင္းတယ္……….အစမွအဆံုးတိုင္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ဇာတ္လိုက္ပင္။
“အမေလး……ခင္ေလး ခင္ေလး…ငါၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ…. ညည္းေအ……အ႐ူးက်ေနတာပဲ. ေခါင္းညွိတ္လိုက္ ခါင္းခါလိုက္နဲ႔ စံုလို႔ပါလားေဟ”
“ေဟာ...အန္တီျဖဴပါလား..အင္း….ဟုတ္တယ္… ကိစၥေတြေခါင္းထဲမ်ားေနတာ….အ့ဲဒါေၾကာင့္ အဲဒါေၾကာင့္”
“ေပးစမ္္းပါေအ…ညည္းလက္ထဲက ပစၥည္းေတြ…….ငါလိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္၊ မိန္းကေလးတန္မဲ့ အဲ့ေလာက္ၾကည့္မေကာင္းေအာင္ မသယ္ရဘူးဟဲ့………..ၾကားလား”
 “ဟုတ္ အန္တီျဖဴ”
ပါးစပ္ကလည္းေျပာ လက္ကလည္းလွမ္းယူေပးတဲ့ အန္တီျဖဴဆီ ပစၥည္းေတြတစ္၀က္ေလာက္ကို လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ အျပန္အလွန္ၾကည့္မိတဲ့ နားလည္မႈမ်က္၀န္းေတြကို ခင္ေလးတို႔ပဲအသိဆံုးမဟုတ္ပါလား။
တစ္ရပ္ကြက္တည္းအတူေနတဲ့ အန္တီျဖဴက ခင္ေလးတို႔မိသားစုအတြက္ေတာ့ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ပင္။ ခင္ေလးတို႔ မေမြးခင္ကတည္းက ေမေမတို႔အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိေနတဲ့ အန္တီျဖဴက တစ္ကယ္ေတာ့ ေဖေဖရဲ႕တစ္ဦးတည္း ေသာ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ေဖေဖ့ကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီးမွ ေမေမနဲ႔သိလာရေတာ့ ခုေတာ့ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္လို႔လာခဲ့ေလသည္။
မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ စကား၀ိုင္းဆိုတာ စာနာျခင္းတရားေတြနဲ႔အျပည့္ပါလားဆိုတာ ခင္ေလးသေဘာေပါက္ခဲ့ေလသည္။ ျပည့္စံုျခင္းနဲ႔လိုအပ္ျခင္း၊ တည္ၿမဲျခင္းနဲ႔ မတည္ၿမဲျခင္းေတြၾကားမွာ အေမနဲ႔ အန္တီျဖဴတို႔ရဲ႕စာနာမႈဆန္တဲ့ ေျပာဆိုဟန္ေတြက ခင္ေလးအတြက္ေတာ့ ဘ၀ေက်ာင္းကဖတ္စာေတြပင္။ ခင္ေလးတို႔ရဲ႕ မိသားစုအေရးနဲ႔ ပညာေရးကို ႀကီးႀကီးကတာ၀န္ယူသလို တည္ၿငိမ္ၿပီးရင့္က်က္ေစမႈအပိုင္းကိုေတာ့ ခင္ေလးရဲ႕ေမေမက တာ၀န္ယူခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ရာႏႈန္းျပည့္ အေသအခ်ာပင္။
***-----***-----***-----***“”
ေက်ာင္းကစားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ လူေတြႀကိတ္ႀကိတ္တိုးစည္ကားေနေပမယ့္ ခင္ေလးတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္သလိုပင္၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြေပမယ့္ ဟိတ္ဟန္မရွိပဲ ခပ္႐ိုး႐ိုးသာေနတတ္တဲ့ ခင္ေလးတို႔အဖြဲ႔က စာလည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မို႔ အၿပဳိင္အဆိုင္ႀကိဳးစားရင္းက ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႕ အာ႐ံုစိုက္မႈကိုလည္း ရရွိထားသူေတြပင္။
“ခင္ေလး…….ခင္ေလး…..နင္….ငါမွာတာ ပါလာလား………….”
“ပါပါ့ရွင္…………ပါပါ့……… သတိတရနဲ႔ကို ေမေမကိုယ္တိုင္ထည့္ေပးလိုက္တာ……….သူ႔ေခၽြးမေလာင္းေလးအတြက္တဲ့”
“အမယ္အမယ္………နင့္ေယာင္းမေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးေနာ္……….ဒါေပမယ့္ ငါ့ေယာင္းမေတာ့ နင့္ကိုျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္..အဲ့ဒါမွ နင့္လက္ရာေလးေတြ ငါစားရမွာေပါ့”
“ဟား ဟား ဟား……….လူလည္မ…ဇင္ေလးလူလည္မ……..”
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနတတ္တဲ့ ဇင္ေလးက ခင္ေလးကို တစ္ကယ့္ညီမရင္းလို ခင္ရွာသူပင္။ ေမေမ့လက္ရာ ျမန္မာ့အစားအစာေလး ေတြ၊ ငါးပိေထာင္းေလးေတြနဲ႔ သရက္သီးခ်ဥ္၊ သံပုရားခ်ဥ္သုပ္ အဲ့လိုလက္ရာေလးေတြဆို အရင္က သူတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ေပ။ စားလို႔လည္းေကာင္းသလို အိမ္တြင္းျဖစ္ေလးေတြမို႔ ခင္ေလးတို႔မိသားစုကိုခ်ီးလည္းက်ဴးသလို ခင္ေလးကိုလည္း အားက် ေၾကာင္း မၾကာခဏေျပာဖူးခဲ့ေလသည္။
“ဒါနဲ႔ေလ….ခင္ေလး”
“အင္းေျပာေလ……….”
ထမင္းစားေနရင္းမွ သတိတရေမးလာတဲ့ ခိုင့္အေမးကို ကၽြန္မခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။
“ငါ့ကိုတစ္မ်ဳိးမထင္နဲ႔ေနာ္”
“ေအာ္…ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ…ခိုင္ရယ္……….ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြပဲဟာကို….ကဲပါ ဘာေျပာမလို႔လည္း ေျပာေလ”
“ဟိုေလ……နင္တစ္ခါကေျပာဖူးတယ္မလား….နင္စာသင္ခ်င္တယ္ဆို……..အဲ့ဒါ ခိုင့္ေမာင္ေလးကို သင္ေပးမလားလို႔..ငါက သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ ေျပာရမွာအားနာလို႔ေလ……ၿပီးေတာ့နင္လည္း င့ါကိုတစ္မ်ဳိးထင္မွာေၾကာက္တယ္……အဲ့ဒါ…”
“ေအာ္……….မထင္ပါဘူးသူငယ္ခ်င္းရယ္…….ဒါေပမယ့္ ငါ ဖုိးသားကိုလည္း အနီးကပ္ စာကူလုပ္ေပးခ်င္ေသးတယ္.. သူ…. ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာင္မွျဖစ္မွာဟ………ႀကီးႀကီးကလည္း ဖိုးသားစာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ပဲ ငါ့ကိုခဏခဏေျပာေနတာ..ငါ…စာလည္းသင္ ခ်င္တယ္…ဖိုးသားကိုလည္း စာ၀ိုင္းလုပ္ေပးခ်င္တယ္…………ငါေသခ်ာစဥ္းစားလိုက္ဦးမယ္ဟာ…ေနာ္…..”
ထမင္းစားေနရာမွ ခင္ေလးစကားသံတို႔ ပံုမွန္မဟုတ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဘာစကားမွ ဆက္မဆိုမိ ၾကေခ်။ အားလံုးကအတြင္းသိေတြမို႔ ခင္ေလးတို႔မိသားစုအေၾကာင္းကိုလည္း အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ သိထားၾကေလသည္။ ၁၀ တန္းကို ၃  ႏွစ္ရွိေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ေမာင္ေလးကိုစိတ္မပ်က္ပဲ အၿမဲပဲအားေပးေနတဲ့ ခင္ေလးကို ခင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေတာ့မွ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေပ။
ႀကီးႀကီးရဲ႕ေျပာစကားတစ္ခုတည္းကိုပင္ တေသြမတိမ္းလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ခင္ေလးက မိဘစကားထက္ ႀကီးႀကီးစကားကို ဦးစားေပးတာမ်ဳိးမဟုတ္ခဲ့ပါ။ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းျပေပးလာတဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြၾကားမွာ ခင္ေလးလည္း စက္႐ုပ္သာသာပါ။
ႀကီးႀကီးနဲ႔ဘ၀တူ ခင္ေလးကို ကိုယ္ခ်င္းစာလို႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ ခင္ေလးကို ႀကီးႀကီးခံစားေနရတဲ့အတိုင္း မခံစားရေစဖို႔ အၿမဲပဲေျပာျပျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕ စကားေလးတစ္ခြန္းထဲက ခင္ေလးအတြက္ေတာ့ အေလးထားစရာတစ္ခုပင္။ “သမီးမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး” ဆိုတဲ့ စကားေလးကို  ခင္ေလးတို႔ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ခင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြ နားမလည္ႏိုင္ေပမယ့္ ခင္ေလးကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ရာႏႈန္းျပည့္ေထာက္ခံေနမယ္ဆိုတာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။
***-----***-----***-----***“”
ခိုင္တို႔အိမ္မွာ စာလုပ္ၿပီးမွျပန္ခဲ့မယ္လို႔ ေမေမ့ကိုခြင့္ေတာင္းထားခဲ့တာေၾကာင့္ ခုတေလာ ခင္ေလး အိမ္ျပန္ေနာက္က် ေနေလသည္။ အရင္ရက္ေတြကေတာ့ ခင္ေလးကိုထမင္းစားေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေမေမတို႔နဲ႔အတူ ၀ိုင္းဖြဲ႔စားတတ္ေပမယ့္ ခုေနာက္ ပိုင္းေတာ့ ေမေမတို႔ကို ခင္ေလးမေစာင့္ေစလိုေတာ့။
ဗိုက္ထဲကျမည္သြားတဲ့အသံေၾကာင့္ ခင္ေလးေျခေထာက္ကိုသြက္လိုက္ပါတယ္။ အျပင္စာေတြမစားတတ္တဲ့ခင္ေလးက အိမ္က ေမေမ့လက္ရာကိုမွ အေကာင္းထင္သူပင္။
“ဗိုက္ဆာတယ္..ဗိုက္ဆာတယ္..ဗ်ဳိ႕……ေမေမေရ..ခင္ေလးျပန္လာၿပီ…….”
“မမ………ဒီကို..ဒီကို”
ထမင္းစားခန္းထဲကေန လွမ္းေခၚတဲ့ ဖိုးသားအသံေၾကာင့္ ခင္ေလးအံ့ၾသလို႔သြားပါတယ္။ ဒီခ်ိန္က ထမင္းစားခ်ိန္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ခင္ေလးသိေလသည္။
“ဟင္……..ဒီခ်ိန္ႀကီးမွ ထမင္းစားေနတာလား ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဖိုးသား…ေမေမေကာ….အငယ္ေကာင္ေကာ….”
“ေမေမတို႔အျပင္ခဏဆိုၿပီးထြက္သြားတာၾကာၿပီ၊ အဲဒါ သားလည္းေစာင့္ေနတာ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ ခုေလးတင္ ထမင္းစားေနတာ………..သားကိုလည္း ဘာမွမေျပာသြားဘူး”
“ေအာ္…….ေအးပါ….ေအးေအး……..ဒါဆုိမမလည္းစားမယ္ေလ၊ ေစာင့္ရင္းစားၾကတာေပါ့……ေမေမ ဘယ္မ်ားသြားလဲ မသိဘူးေနာ္………အကႌ်ေတြဘာေတြလဲသြားေသးလား….”
“ဟင့္အင္း”
ဘာမွစကားဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ထမင္းကိုသာငံု႔စားေနတဲ့ ဖိုးသားကို ခင္ေလးထပ္မေမးေတာ့ေပ။ ေမေမတို႔ျပန္လာခ်ိန္ကိုသာ ထမင္းစားရင္းေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေပးတတ္တဲ့ ေမေမ့လက္ရာကိုေတာ့ ဘယ္သူ႔လက္ရာ မွ မွီမယ္မထင္။ ေစ်းႀကီးေပးရၿပီး အသားဟင္းစားႏိုင္မွ ခံတြင္းၿမိန္တယ္လိ႔ုထင္ေနတဲ့ ခိုင္တို႔မိသားစုကို ထမင္းစားတိုင္း ခင္ေလး ျမင္ေယာင္တတ္ေလသည္။
အိမ္ေရွ႕ဆီမွ ၿခံတံခါးတြန္းဖြင့္သံၾကားလိုက္မိတာေၾကာင့္ ခင္ေလးအျပင္ကို ကမန္းကတန္းထြက္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ အငယ္ေကာင္ရဲ႕လက္ထဲမွာ ဆြဲကိုင္လာတဲ့ မုန္႔ထုပ္က ေမေမဘယ္ကိုသြားတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသပင္။
“ေမေမ………..အန္တီျဖဴတို႔အိမ္က ျပန္လာတာမဟုတ္လား……..ဟင္”
ဘာစကားမွမဆိုဘဲ မီးဖိုခန္းရွိရာကို တန္း၀င္သြားတဲ့ေမေမ့ေနာက္ကို ခင္ေလး လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေမေမဘာကိစၥသြားတယ္ ဆိုတာ ခင္ေလးမသိပဲေနမလား…………
“ေမေမ……….…..ခု ေမေမဘာကိစၥ အန္တီျဖဴတို႔အိမ္ကိုသြားရတာလဲ ေမေမ ဘာလိုလို႔လဲ.ဟင္ ..အိမ္မွာဘာေတြကုန္ေနၿပီလဲ၊ ဖိုးသားေက်ာင္းစားရိတ္လား၊ အငယ္ေလးအတြက္လား..ေမေမ့တြက္လား …တစ္ခုခုဆို သမီးကိုအရင္ေျပာပါ ေမေမရယ္ ေနာ္……….”
“ေတာ္စမ္း… ခင္ေလး……နင္က ဘယ္က၀င္ေငြရွိေနလို႔လဲ… သူမ်ားစားရိတ္နဲ႔ေက်ာင္းတတ္ေနရတဲ့သမီးဆီမွာ ကိုယ္လိုတိုင္း ေျပာျပေနရမလား…ငါ့မွာလည္း ေျခနဲ႔လက္နဲ႔ပဲ……….”
“ခင္ေလးက သူမ်ားလား…ႀကီးႀကီးကေကာ.တစိမ္းလား….ေမေမ့ေယာင္းမပဲေလ….. ခုလို ေမေမသူမ်ားအိမ္သြားေနတာ က်ေတာ့ေရာ… ေမေမေအာက္မက်ဘူးလား … ကုိယ့္ေယာင္းမဆီမွာ ကိုယ္ေျပာတာဘာျဖစ္လဲ၊ ကိုယ့္ႀကီးႀကီးဆီမွာ ကိုယ္ေျပာတာ ဘာျဖစ္လဲ…တစ္ခုခုလိုတယ္ဆိုတိုင္း ႀကီးႀကီးဆီက ညည္းသံၾကားဖူးလို႔လား….ဖိုးသား ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့အထိ တာ၀န္ယူမယ္လို႔ ႀကီးႀကီးက ေျပာထားသားပဲ ေမေမရယ္”
“ေအး……သူမ်ားအလိုက် ငါကလိုက္ေနရတာ……….. င့ါစိတ္နဲ႔သာဆို ဖိုးသားလဲေက်ာင္းဆက္မထားဘူး၊ နင့္ကိုလည္း အေ၀းသင္ပဲထားတယ္…..ဒီအသက္ ဒီအရြယ္နဲ႔ လုပ္လို႔ရတဲ့အလုပ္ေတြတစ္ပံုႀကီး…..ဘာမွ သူမ်ားဆီသြားၿပီး လက္ျဖန္႔ ေနစရာကို မလုိဘူး၊ ငါ သူမ်ား ေလာင္းရိပ္ေအာက္က လြတ္ခ်င္လို႔ပါ ခင္ေလးရယ္……..လြတ္ခ်င္လို႔ပါ….”
ခင္ေလးနဲ႔ေမေမတို႔ရဲ႕ အျပန္အလွန္ေျပာသံေတြကို အငယ္ႏွစ္ေယာက္လည္း ၾကားေနရမွာပါ၊ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဖိုးသားကို ကၽြန္မ အနားကိုလွမ္းေခၚလိုက္ၿပီး စိတ္မေကာင္းတဲ့မ်က္ႏွာေလးျဖစ္ေနတဲ့ဖိုးသားကို အားေပးအၿပံဳးေလးသံုးလို႔
“ ဖိုးသား…..ေမာင္ေလး……ဒီႏွစ္ေတာ့ ၁၀ တန္းေလးကို ေအာင္ေအာင္ႀကိဳးစားေပးပါေမာင္ေလးရယ္ေနာ္……ေမေမ့ကို မသနားဘူးလားဟင္….ေမေမ့ကိုသနားတယ္ဆိုရင္ မမတို႔ ေမေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားရမယ္ မဟုတ္လား… ေနာ္… ဖိုးသားေနာ္…”
ဖိုးသားရဲ႕လက္ကိုကိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ေျပာလာတဲ့ ခင္ေလးရဲ႕စကားကို ဖိုးသားက ေခါင္းညွိတ္အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အခါ မ်က္၀န္း ထဲကေျပးဆင္းလာတဲ့မ်က္ရည္ေတြကို ခင္ေလး မသုတ္မိပါ။ မိသားစုရဲ႕အတြင္းေရးေတြက အနည္းနဲ႔အမ်ား စိတ္ခံစားမႈ ရႈပ္ေထြး ေစေပမယ့္ ေမာင္ေလးဖိုးသားက…မိသားစုကို နားလည္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ခင္ေလးယံုၾကည္ေနေလသည္။ ဖိုးသားအတြက္ ခိုင္မာတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုဆိုတာ ႐ုတ္တရက္ခ်ဖို႔ မလြယ္သလို အဲ့ဒီတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ဆုိတာ ပိုလို႔ပင္ခက္ခဲ ေစပါလိမ့္ မည္။
ခင္ေလး ၉ တန္းေက်ာင္းသူဘ၀၊ ေဖေဖမဆံုးခင္ကတည္းက အျမစ္တြယ္လာတဲ့ ဒီအေျခအေနေတြကို ႐ုတ္တရက္ဘယ္လို အင္အားနဲ႔ ခင္ေလးေျပာင္းေပးႏိုင္ပါ့မလဲ ေမေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ေလးႀကိဳးစားမယ္…ေမေမ၊  ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ ေမေမ စိတ္မဆင္းရဲေစရေတာ့ဘူးလို႔……..။
***-----***-----***-----***“”
မေန႔ကညေနရဲ႕အျဖစ္အပ်က္တို႔က ညေနေစာင္းလို႔ေန၀င္ခ့ဲသလို တစ္ခန္းရပ္လည္းၿပီးဆံုးခဲ့ေလၿပီ။ ဘယ္ခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေတြ ထပ္ျဖစ္လာမလဲဆိုတာ မသိေပမယ့္ မနက္လင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ အရာအားလံုးက ပံုမွန္ပင္ လည္ပတ္ခဲ့ေလသည္။ ရင္ထဲက ခံယူခ်က္နဲ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္က လူကိုပိုလို႔ပင္ရင့္က်က္ေစသည္မသိ ဒီေန႔ ခင္ေလးမ်က္ႏွာမွာ တစ္ခုခုေတာ့ထူးျခားေနမွာအမွန္ပင္။
“ခင္ေလး………….ဒီဘက္ေရာက္ေနတာလား……..ဟိုမွာ ခိုင္တို႔လိုက္ရွာေနလို႔”
“ဟုတ္လား…ေအးေအးသူငယ္ခ်င္း……ငါသြားလိုက္မယ္ေနာ္”
အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကားကို အလိုက္သင့္ျပန္ေျပာလိုက္ရင္းက ခိုင္တို႔ရွိရာဘက္ဆီသို႔ ခင္ေလးထြက္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။
“အမေလး ခင္ေလးရယ္……..နင့္ကိုေလ…..ငါတို႔ ဟိုး…အေ၀းကတည္းကျမင္တယ္သိလား…..သက္သက္မေခၚပဲ ေစာင့္ေနတာ”
“မိခိုင္…….စိတ္ပုတ္မ……ေအာ္..ဒါနဲ႔ေလခိုင္…ခိုင့္ေမာင္ေလးကို ခင္ေလးစာသင္ေပးမယ္ေနာ္. ေမေမနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီးသြားၿပီ”
“ဟယ္…….တစ္ကယ္ေနာ္………ခင္ေလး..ဒါဆို ၀မ္းသာတဲ့အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔…ငါ….အားလံုးကို အေအး၀ယ္တိုက္မယ္..”
“ေဟး……….ေပ်ာ္စရာႀကီးေဟ့…ခင္ေလးကိုအေၾကာင္းျပဳလို႔ ငါတို႔အေအးေသာက္ရေတာ့မယ္…”
ခိုင့္ကိုေခါင္းတစ္ခ်က္ညွိတ္ျပလိုက္ရင္းက ခင္ေလးရဲ႕စိတ္ေတြလည္းေပါ့ပါးလို႔သြားခဲ့ေလသည္။ ခုလိုဆိုေတာ့လည္း အရာ အားလံုးက အဆင္ေျပသားပဲေနာ္။ ခိုင္မာတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔အတူ လွ်င္ျမန္စြာလႈပ္ရွားသြားတဲ့ ေျခလွမ္းေလးေတြကေတာ့ ခင္ေလးတို႔ရဲ႕ လုိရာခရီးကိုအျမန္ဆံုးပို႔ေဆာင္ေပးႏိုင္ၾကတယ္မဟုတ္ပါလား…။
***-----***-----***-----***“”
တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာတဲ့ ၁၀တန္းစာေမးပြဲႀကီးကို ဖိုးသားနဲ႔အၿပိဳင္ ခင္ေလးလည္း ရင္ခုန္ေနေလသည္။  ဖိုးသားနဲ႔အတူ စာကူက်က္ေပးတဲ့အခါ ေဘးနားက ပါရမီျဖည့္ဖက္က ေမေမ မဟုတ္လို႔ ဘယ္သူမ်ားျဖစ္ဦးမလဲေလ။ မိဘတိုင္းေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးကို ဆင္းစီးလို႔ျမင္းရံေစခ်င္ၾကတာခ်ည္းပင္။
မ်ဳိသိပ္ထားတဲ့ေမေမရဲ႕ဆႏၵေတြကို ခင္ေလးကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ထိ သူမ်ားေထာက္ပံ့မႈနဲ႔ ထိုင္စားေနရတဲ့ ေမေမမွာ မာနဆိုတာေလးေတာ့ ရွိေနဦးမွာပါ။ သားသမီးေတြရဲ႕ပညာေရးေၾကာင့္သာ ေဖေဖတို႔ အသိုင္း၀ိုင္း ၾကားထဲ မ်က္ႏွာငယ္ေနရေပမယ့္ ေမေမ့ဘက္ကအမ်ဳိးေတြရဲ႕ သေဘာသာဆို ခင္ေလးတို႔ပညာေရးလည္း ၿပီးဆံုးခဲ့မွာမဟုတ္ေပ။
မိသားစုထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕တစ္ထစ္ခ် ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေမေမမွာျငင္းႏိုင္စရာ အင္အားမရွိခဲ့ပါ။ ေမေမန႔ဲႀကီးႀကီးတို႔ရဲ႕ အျပန္အလွန္သေဘာတူညီခ်က္ၾကားမွာ ခင္ေလးက အဆင္ေျပေအာင္ ညွိႏႈိင္းကာ ေနလာခဲ့ရသူပင္။
ခုေတာ့ ေမေမရဲ႕စိတ္အင္အားေတြကို အားျဖည့္ေပးဖို႔ ခင္ေလးနဲ႔ေမာင္ေလးဖိုးသားတို႔ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားေနၾကၿပီေလ။ ဒါမွလဲ ေမေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ လူရည္ခၽြန္ေလးေတြျဖစ္လာမွာမဟုတ္လား……..။
ခင္ေလးကို လူေတြကေမးၾကတယ္……“ ဖိုးသားကို ဘာလို႔ အလုပ္မခိုင္းပဲ စာကိုပဲ အတင္းလုပ္ခိုင္းေနရတာလဲ”တဲ့…… ခင္ေလးမွာလည္း အေၾကာင္းနဲ႔ပါလို႔ ေမေမအပါအ၀င္ လူေတြအားလံုးကို ခင္ေလးရွင္းျပခ်င္တာေပါ့…..။ အမွန္တစ္ကယ္ကေတာ့ ခင္ေလးက ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ခ်င္႐ံုေလးပါ။ ႀကီးႀကီးရဲ႕ခံယူခ်က္နဲ႔ ခင္ေလးရဲ႕လိုက္နာ မႈေတြၾကားမွာ မသိႏိုင္တဲ့တျခားအေၾကာင္းအရာေတြက အမ်ားသားပင္။
ခင္ေလးတို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာက ၁၀တန္းကို ၁ ႏွစ္ေလာက္ထားေပးႏိုင္ၾကေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း မေသးလွတဲ့ ေက်ာင္းစားရိတ္ ေတြၾကားမွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ေတာင့္ခံဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကိုမလြယ္ကူပင္။ ဖိုးသားနဲ႔အရြယ္တူေတြ ၁၀တန္းကို ဆက္မတက္ ၾကေတာ့ပဲ အလုပ္၀င္ေနၾကခ်ိန္မွာ ဖိုးသားက ၁၀ တန္းကိုပဲ ေအာင္ျမင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနရေလသည္။
“မမ…..ဖိုးသား ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြလို အလုပ္ပဲလုပ္ေတာ့မယ္” လို႔ ေျပာလာတဲ့ ဖိုးသားကို မ်က္ရည္ေတြ ၾကားထဲကေန နားလည္ေအာင္ မနည္းပင္ေျပာျပခဲ့ရေလသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ေမးေငါ့မႈန႔ဲ ေမေမ့ရဲ႕ အလုိမက်မႈ ေတြၾကားမွာ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဖိုးသားကို ခင္ေလးပဲ အားေပးေနခဲ့ရတာပါ။
တစ္ခြန္းတည္းေသာ ႀကီးႀကီးရဲ႕စကားကုိ ခင္ေလးဘယ္ေတာ့မွ နားထဲကထြက္မွာမဟုတ္ေတာ့ေပ။
“သမီး….ခင္ေလး…..ႀကီးႀကီးေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္……ခု သမီးက ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာအႀကီးဆံုး… သမီးက ပညာတတ္ၿပီး အလုပ္အကုိင္ေတြအဆင္ေျပေနခ်ိန္မွာ…..သမီးေမာင္ေလးတို႔ကို ပညာတစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ သာမာန္ဘ၀ ျဖစ္ေနတာကို သမီးၾကည့္ေနႏိုင္လား………
 င့ါသမီးေလး သိသလို၊ ေမာင္ေလးေတြလည္းသိရမယ္၊ သမီးေလး တတ္သလို သူတို႔ေလးေတြလည္း တတ္ရမယ္…အဲ့ဒီအတြက္ သမီးမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး…...ဒါမွ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ဘ၀နဲ႔ အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနသြားႏိုင္မွာ…” တဲ့။
ႀကီးႀကီးအၿမဲေျပာျပတတ္တဲ့ စကားလံုးေတြက ခုေတာ့ ခင္ေလးအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ပါ။ အေ၀းထိန္းခလုပ္ေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ခင္ေလးကို ႀကီးႀကီးက အၿမဲပဲ ခံယူခ်က္ေတြနဲ႔ ေလ့လာစဥ္းစားစရာေတြကို မၾကာခဏသင္ျပေပးခဲ့ေလသည္။
စာၾကည့္စားပြဲမွာ ထိုင္လိုက္တိုင္း  ႀကီးႀကီးရဲ႕ဆံုးမစကားေတြက ခင္ေလးရဲ႕နားထဲမွာ ၾကားေယာင္မိသလို ရင္ထဲမွာလည္း စြဲထင္ေနခဲ့ေလသည္။ မၾကာခဏ တီးတိုးေရရြတ္မိသလို အၿမဲမပ်က္ၾကည့္မိတဲ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕ဆံုးမစကားေလးတစ္ခြန္းက-
 “တာ၀န္ဆိုတာ ရဲရင့္ၿပီး စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတဲ့သူေတြပဲ ယူရဲၾကတာ” တဲ့။ အၿမဲမျပတ္သတိရမႈေတြနဲ႔အတူ ရင္ထဲက တီးတိုး ဆုေတာင္းမိတာက…..ႀကီးႀကီးတို႔မိသားစုလည္း အစဥ္ထာ၀ရ ရႊင္လန္းႏိုင္ၾကပါေစလို႔…………..။
စိမ့္စမ္းေရ
3.12.2014
တကၠသိုလ္ရဟန္းပ်ဳိ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၃)၊ အမွတ္(၃) တြင္လည္း ဖတ္႐ႈကာ ေ၀ဖန္ေပးႏိုင္ၾကပါတယ္။
http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/


Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Thursday, January 8, 2015

မဟာဒုဂၢတ-မဟာဒုတ္ Essay Tittle အျပည့္အစုံ................................

ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာ ေကာင္းျမတ္ေသာ အခ်ိန္အခါကာ သမယမွာ ေရွးဦးစြာမိတ္ဆက္အေနနဲ႔ “မဂၤလာအေပါးႏွင့္ ခေညာင္းပါေစေၾကာင္း”လုိ ဆႏၵျပဳပါရေစ! Online ေပၚမွာ Essay ရွည္ရွည္ ေရးမယ္လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ကူးမေပၚခဲ့သလုိ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မႈ႔လဲ မရွိခဲ့ပါဘူး၊ 

သုိ႔ေပမဲ့ မၾကာမွီ ရက္အနည္းငယ္က Online ေပၚမွာလဲ ခင္မင္မႈ႔ရွိခဲ့သလုိ အျပင္မွာလဲ တစ္ရင္းတစ္နီးခင္မင္ရသူ တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖရင္း “မဟာဒုဂၢတ“ ဆုိတဲ့ Essay ေလးကို ေရးေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိလာပါတယ္၊ မိမိက မေရးပါရေစနဲ႔ လုိ႔ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္၊ မိမိက ပညာရွင္တစ္ေယာက္မဟုတ္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာလုပ္ျပီး စာသင္သားမ်ားကုိ စာပုိ႔ခ်ေနရင္း ပါရဂူဘြဲ႔အတြက္ စာေပမ်ားကုိ ေလ့လာေနသူျဖစ္လုိ႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္သာ ရသည့္အတြက္ေၾကာင့္ မျပည့္စုံလွ်င္ ရွက္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္လုိ႔ ျငင္းရင္းနဲ႔ပဲ အခုလုိမျပည့္မစုံေလး ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္......................... ထားပါေတာ့ေလ............
ယခုတင္ျပမည့္ Essay Tittle ေလးကေတာ့ “မဟာဒုဂၢတ” တဲ့ မဟာဒုဂၢတ ဆုိတာ ပါဠိသတ္ ေ၀ါဟာရေလးပါ၊ မဟာ-မ်ားစြာေသာ၊ ဒုဂၢတ-ဆင္းရဲျခင္း၊ ျမန္မာမႈ႔ျပဳလုိက္ေတာ့ လြန္စြာဆင္းရဲေသာ ပုဂၢိဳလ္ လုိ႔ဘာသာျပန္ရပါလိမ့္မယ္၊ ဒီစကားေလး၏ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း ျပန္ေျပာင္းၾကည့္မယ္ဆုိရလွ်င္ “မဟာဒုဂၢတ“ မဟာဒုတ္ဆုိတာ ဆြမ္းေလာင္းပြဲ (တစ္နည္း)အားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ ဆြမ္းလွဴပြဲေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ျဖစ္ေပၚလာေၾကာင္း စာေပမ်ားတြင္ ဖတ္ရႈ႔ခဲ့ရပါတယ္၊ ထုိပြဲေလးကို ယေန႔ေခတ္တြင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္ျပန္႔ ေရႊျမန္မာမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႔ရွိရပါသည္။
ဒီမွာတြင္ ေခတၱခဏ ရပ္ဆုိင္းျပီး အနားေပးၾကအုန္းစုိ႔......................
“မဟာဒုဂၢတ” အဆက္ေလးပါ………………….
မဟာဒုဂၢတ- မဟာဒုတ္ ဆြမ္းေလာင္းပြဲေလးသည္ ဦးဇင္းတုိ႔ ေနထုိင္ေနရာ ဘုရားငါးဆူပြင့္မည့္ ဘဒၵကမၻာတြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တုိ႔တြင္ သုံးဆူေျမာက္ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္အခါကျဖစ္ပါသည္။ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ တပည့္သာ၀ကအေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းျခံရံေတာ္မူကာ ဗာရာဏသီျပည္သုိ႔ ၾကြခ်ီေတာ္မူခဲ့ပါသည္၊ ထုိစဥ္အခါ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားက ရွစ္ဦးစီ-ဆယ္ဦးစီ group ဖြဲ႔စည္း၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ တပည့္သာ၀ကတုိ႔အား အာဂႏၱဳကဆြမ္း= ဧည့္သည္ဆြမ္းကပ္ လွဴဒါန္းမႈ႔ျပဳခဲ့ၾကပါသည္။ ဆြမ္းလွဴပြဲအၿပီးတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တပည့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔အား ဆြမ္းအႏုေမာဒနာတရား မိန္႔ေခြ်ေတာ္မူပါသည္။
တရားအက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ……………………..
1။ ေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ အလွဴဒါန ျပဳလုပ္ၾကသည့္အခါ၀ယ္----“မိမိ ကုိယ္တုိင္ သာလွဴဒါန္းမႈ႔ျပဳၿပီး အျခားသူမ်ားကုိေတာ့ အလွဴဒါနျပဳဖုိ႔ရန္ မတုိက္တြန္းၾက” သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္း၌ ပစၥည္းဥစၥာျပည့္စုံၾကြယ္၀ပါေသာ္လည္း အေျခြရံ သားသမီး တပည့္သာ၀ကမ်ား မရွိႏုိင္။ ဤအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အငယ္ငယ္မွ် မီးေမာင္းထုိးျပခ်င္ပါသည္= ယခုေခတ္တြင္ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား အလြန္႔အလြန္ကုိ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာပါေသာ္လည္း လွပေသာအိမ္ေလးရဲ႔ က်က္သေရေဆာင္ ဆြဲလဲေလးမ်ားျဖစ္သည့္ သားသမီးမ်ား မရျခင္းဆုိသည့္ အခ်က္ကုိ သတိခ်ပ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ (ဤအခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေဆြးေႏြးပါအုန္းမည္။ ၾကဳံၾကိဳက္ ေသာအခါမွ)
2။ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ “သူတစ္ပါးကိုသာ အလွဴဒါနျပဳလုပ္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းႏုိးေဆာ္၍ မိမိကုိယ္တုိင္ၾကေတာ့ မလွဴဒါန္းမေပးကမ္းၾက” သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ သားသမီး အေျခြအရံ အသင္းအပင္း အေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားပါေသာ္လည္း ပစၥည္းဥစၥာမျပည့္စုံပဲ ျဖစ္ရသည္။
3။ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ “မိမိကုိယ္တုိင္ကလည္း မလွဴဒါန္း မေပးကမ္း- သူတစ္ပါးကိုလည္း အလွဴဒါန ျပဳလုပ္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္မႈ႔လည္းမျပဳ” သုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ ပစၥည္းဥစၥာလည္း မျပည့္စုံ-သားသမီး အေျခြရံ အသင္းပင္း အေပါင္းသင္းလည္း မရွိျဖစ္ရေလသည္။
4။ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားသည္ “မိမိကုိယ္တုိင္ကလည္း အလွဴေရစက္ လက္ႏွင့္မကြာ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းၾကသလုိ အျခားသူမ်ားကုိလည္း အလွဴဒါန ျပဳလုပ္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္မႈ႔ ျပဳၾက၏” သုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္း၌ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားလည္း ေပါၾကြယ္၀ၾကသလုိ သားသမီး အေျခြရံ အသင္းအပင္း အေပါင္းအသင္းလည္း ျပည့္စုံသည္” ဟု ဓမၼေဒသနာပြဲ၌ ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။
ကႆပ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ တရားေဒသနာကုိ ၾကားနာခဲ့ရေသာ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ဥာဏ္ပညာမ်ားျပ႒ာန္းလ်က္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားလည္းၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာခ်င္သလုိ- သားသမီး အေျခြအရံ အသင္းအပင္း အေပါင္းအသင္းလည္း ေပါမ်ားခ်င္ၾကေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသား ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ ေနာက္ပါတပည့္သာ၀က ႏွစ္ေသာာင္းတုိ႔ကုိ ေနာက္ေန႔ နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ေသာအခါ ဆြမ္းအလွဴခံရန္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ေလ်ာက္ၾကားျပီး အျပန္တြင္ မိမိႏွင့္ နီးစပ္ရာရပ္ကြက္ အိမ္စသည္တုိ႔ကို ၅-ပါး ၈-ပါး ၁၀-ပါး စသည္ျဖင့္ တတ္ႏုိင္သမွ် မိမိတုိ႔အိမ္၌ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္တုိ႔အား ဆြမ္းခဲ့ဖြယ္ေဘာဇဥ္တုိ႔ကို ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းရန္ တုိက္ တြန္းႏုိးေဆာ္သမႈ႔ျပဳ ၾကေလသည္၊ ႏႈိးေဆာ္ၿပီးခ်ိန္၌ အိမ္ရွင္မ်ားက နိဗၺာန္ေဆာ္ထံ သံဃာစာရင္းေပးသြင္းကာ ေနာက္ေန႔ နံနက္ မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္အခါကာလ သမယတြင္ ဆြမ္းလွဴဒါန္းရန္ ျပင္ဆင္ၾကပါေတာ့သည္။
ထုိအခ်ိန္၌ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕တြင္ အဆင္းရဲအႏြမ္းပါးဆုံး သူရင္ငွါးျဖစ္သည့္ မဟာဒုဂၢတ ေခၚ မဟာဒုတ္လည္း နိဗၺာန္ေဆာ္၏ အနီးအနားတြင္း မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ေငးမႈိင္ေနသည္ကုိ နိဗၺာန္ေဆာ္က “ေဟး မဟာဒုဂၢတ မင္းဘာလုိ႔ေငးမႈိင္ေနတာလဲ မင္းမွာ မရွိလုိ႔မလွဴ မလွဴလုိ႔မရွိဆုိတာ မင္းမၾကားဘူးဖူးလားကြ မင္းဟာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ၾကဳံၾကိဳက္ေနသည့္ အခြင့္အခ်ိန္မွ လွဴဒါန္းမႈ႔မျပဳလွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ႔ လြတ္ေျမာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့” စသည္ျဖင့္ တုိက္တြန္းလုိက္သည့္အခ်ိန္တြင္ “နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး သံဃာေတာ္တစ္ပါးအတြက္ တာ၀န္ယူပါမယ္ခင္ဗ်ား စာရင္းမွတ္ထားေပးပါ” ဆုိၿပီးအိမ္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။
အိမ္သုိ႔အေရာက္တြင္ အိမ္သူသက္ထားကုိ “အရွင္မ ငါေတာ့ မနက္ဖန္နံနက္ မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္အခါကာလ သမယတြင္ သံဃာတစ္ပါးကို ဆြမ္းလွဴဒါန္းရန္ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီးထံ စာရင္းေပးခဲ့တယ္ ငါတုိ႔ အခုခ်ိန္ကစၿပီး ဆြမ္းတစ္နပ္စာ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းဖုိ႔ ေငြရွာထြက္ၾကမယ္” ဆုိျပီး ထြက္ၾကရာ သူေဌးတစ္ဦးထံတြင္ သူရင္းငွါးလုပ္ၿပီး လုပ္ခအျဖစ္ သူေဌးႀကီးထံမွ သေလးဆန္ ရွစ္စလယ္ကို ရရွိခဲ့ပါသည္၊ ထုိ႔ျပင္ အိမ္ရွင္မကလည္း သူေဌးကေတာ္ တစ္ဦးထံမွာ သူရင္းငွါလုပ္ျပီး လုပ္ခအျဖစ္ ေထာပတ္တစ္ဇလုံ၊ ႏို႔ဓမ္းအိုးႏွင့္ သေလးဆန္ တစ္စလည္တုိ႔ကုိ ရရွိျပန္ပါတယ္၊ ဤသုိ႔ျဖင့္ မဟာဒုဂၢတုိ႔ အၾကင္လင္မယားႏွစ္ဦးမွာ သံဃာေတာ္ တစ္ပါးဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖုိ႔ရန္ ျပည့္စုံေနျပီျဖစ္ရကား ပဌမေဇာေစတနာ ျပဌာန္းလ်က္ စိတ္ၾကည္ႏူး ၀မ္းေျမာက္လ်က္ရွိေပသည္။
ေနာက္ေန႔နံနက္ ဆြမ္းဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းမည့္ေန႔တြင္ ဆြမ္းစားပြဲ၀ုိင္း၌ ျပည့္စုံလုံေလာက္ေစရန္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ႏွင့္ အသားငါးတုိ႔ကုိလည္း တံငါသည္တုိ႔အား ၀ုိင္း၀န္းကူညီေဆာင္ရြက္ေပးရာမွ ဆြမ္းကပ္ လွဴဒါန္းဆုိသည့္အတြက္ ငါးၾကင္းေလးေကာင္တုိ႔ကုိ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလုိက္ေလသည္။
လူမင္းဘုန္းႀကီး နတ္မင္းမေနသာ ဆုိသလုိပဲ သၾကားမင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရား မဟာဒုဂၢတ- မဟာဒုတ္ အိမ္သုိ႔ဆြမ္းအလွဴခံ ၾကြခ်ီးေျမွာက္အေၾကာင္းကုိ သိသျဖင့္ မဟာဒုဂၢတဒုတ္ႀကီးအိမ္သုိ႔ ဆြမ္းခ်က္ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းျပဳလုိပါေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ စကားစမည္ေျပာဆုိကာ ဆြမ္းခ်က္တာ၀န္ကို ေဆာင္ရြက္ပါေတာ့သည္။
မဟာဒုဂၢတ-မဟာဒုတ္သည္ သံဃာေတာ္ပင့္ခ်ိန္နီး၍ နိဗၺာန္ေဆာ္ထံသို႔ သြားေရာက္ျပီး မိမိတာ၀န္ ယူထားသည့္ သံဃာေတာ္တစ္ပါးေပးပါရန္ ေတာင္းခံသည့္အခါတြင္မွ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီးသည္ မဟာဒုတ္ သံဃာေတာ္ တစ္ပါး ယူထားသည္ကုိ သတိထားမိၿပီး “သူငယ္ခ်င္းငါေတာ့ ငါမင္းအတြက္စာရင္းမွတ္ဖုိ႔ ေမ့သြားတယ္ကြာ၊ အခုလည္း သံဃာေတာ္ေတြ ပင့္သြားၾကတာကုန္ၿပီ” ဟုဆုိလုိက္ရာ မဟာဒုတ္ခမ်ာ ရင္၀ကုိ လွံႏွင့္ထုိးလုိက္သည့္အလား စိတ္အလြန္ထိခုိက္သြားၿပီး “အဲလုိလုပ္လုိ႔ ဘယ္ရမလဲ၊ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီး သံဃာတစ္ပါး မျဖစ္မေန ေပးမွျဖစ္မယ္”လုိ႔ လက္ေျမွာက္ၿပီး ငုိေၾကြးပါေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ နိဗၺာန္ေဆာ္ႀကီးက မဟာဒုတ္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ေသာအားျဖင့္ အျခားသံဃာေတြကိုေတာ့ လုိက္ပင့္ေပးလုိ႔ မရေတာ့ဘူးကြာ၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ႀကီးေတာ့ ဂႏၶကုဋီတုိက္ေတာ္အတြင္းမွာ ရွိေနေသးတယ္ မင္း သတၱိရွိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ျမသပိတ္ေတာ္ကို ေတာင္းခံေပေတာ့၊ ဂႏၶကုဋီတုိက္ေရွ႕မွာ အိမ္ေရွ႕မင္း၊ သူေဌး သူၾကြယ္ေတြ ေစာင့္ေနၾကတယ္ ျမတ္စြာဘုရားတုိ႔မည္သည္ သူဆင္းရဲကုိ သနားခ်ီးေျမွာက္ေလ့ ရွိပါတယ္ မင္းသာရဲရဲ၀ံ့၀ံ့သာ ေလ်ာက္ၾကားေပေတာ့ မင္းကံေကာင္းရင္ေတာ့ ရမွာပဲ” လုိ႔ ေစလႊတ္လုိက္ပါ သည္။


ထုိအခါ မဟာဒုတ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ ဂႏၶကုဋီတုိက္ေရွ႕သို႔ အလွ်င္အျမန္ သြားေရာက္ပါေတာ့သည္၊ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူေဌး သူၾကြယ္မ်ားက စာၾကြင္းစာက်န္မ်ားကို လာေတာင္းသူလုိ႔ ထင္မွတ္က ဆြမ္းစားခ်ိန္မဟုတ္ေသးေၾကာင္း ေျပာဆုိကာ ေမာင္းထုတ္ေလသည္၊ 


မဟာဒုတ္က စာၾကြင္းစာက်န္ကုိ ေတာင္းစားသူမဟုတ္ပါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကုိ ဖူးေျမွာ္ရန္လာေရာက္သူျဖစ္ပါသည္” ဟု ေျပာဆုိကာ ဂႏၶကုဋီတုိက္တံခါးခုံကို နဖူးႏွင့္ ဦးတုိက္ကာ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဗာရာဏသီၿမိဳ႕မွာ တပည့္ေတာ္ထက္ ဆင္းရဲတဲ့သူမရွိပါဘုရား၊ အရွင္ဘုရားသည္ ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ အားကိုးအားထားရာ ျဖစ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္ကုိ သနားသျဖင့္ ဆြမ္းအလွဴခံ ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူပါဘုရား” ဟု ျမင္သူတုိင္းက သနားခ်င္ေအာင္ သနားစဖြယ္ ေလ်ာက္ထားပါေတာ့သည္။

ထုိအခ်ိန္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဂႏၶကုဋီတံခါးကုိ ဖြင့္ေတာ္မူကာ သပိတ္ေတာ္ကုိ မဟာဒုတ္ လက္ထဲသုိ႔ အပ္ႏွင္းလုိက္ေလသည္၊


 သပိတ္ေတာ္ လက္ထဲသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ မဟာဒုတ္သည္ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္ မင္းဘုရင္ျဖစ္ရသည့္အလား အလြန္႔အလြန္ပင္ ၀မ္းသာအားရျဖစ္သြား ပါေတာ့သည္။

 ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သပိတ္ေတာ္ကုိ ရယူဖုိ႔ရန္ေစာင့္စားေနေသာ သူေဌးသူၾကြယ္မ်ားကလည္း တစ္ေယာက္ မ်ာက္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္လ်က္ အံၾသမဆုံး ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ 

ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တုိင္ ေပးအပ္လုိက္သည့္ သပိတ္ကို တန္းခိုးရွင္ျဖစ္ေစကာမူ ယူႏုိင္ရုိးထုံးစံမရွိေပ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ မဟာဒုတ္ထံမွ သပိတ္ေတာ္ကုိ ေငြအသျပာမ်ားေပး၍ ၀ယ္ယူၾကပါသည္၊ မဟာဒုတ္က--------“အကၽြႏု္ပ္ ေငြမလုိပါ၊ ဗုဒၶျမတ္စြာကိုသာ ဆြမ္းဆက္ကပ္လုိပါသည္” ေျပာဆုိကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကုိ အိမ္သုိ႔ပင့္ေဆာင္သြားပါသည္၊ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္လည္း မဟာဒုတ္၏ နိမ့္လွစြာေသာ တဲပုတ္အိမ္ေလးအတြင္းသုိ႔ ပကတိအတုိင္းၾကြေတာ္မူ၍ သိၾကားမင္းခင္းထားေသာ ေနရာ၌ သီတင္းသုံးေတာ္မူပါသည္၊ မဟာဒုတ္ကလည္း သိၾကားမင္းစီမံထားေသာ ယာဂုဆြမ္းစသည္တုိ႔ကို ရုိေသကိုင္းညြတ္စြာ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါသည္၊ ျမတ္ဗုဒၶသည္လည္း ဆြမ္းခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ ခ်ဳိခ်ဥ္တုိ႔ကို ဘုန္းေပးသုံးေဆာင္ေတာ္မူၿပီးေသာအခါ အႏုေမာဒနာတရား ေဟာၾကားျပီး ျပန္ၾကြေတာ္မူပါသည္၊ မဟာဒုတ္သည္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သပိတ္ေတာ္ကုိ ထမ္းလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ အေရာက္ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ 



သိၾကားမင္းသည္ မဟာဒုတ္အား ပါရမီျဖည့္ဆည္းျပီးေနာက္ နတ္ျပည္သုိ႔ျပန္ရန္ အိမ္မွအထြက္တြင္ တံခါး၀၌ရပ္ကာ အထက္ေကာင္းကင္သုိ႔ ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ ရတနာခုႏွစ္ပါးမုိး ရြာသြန္းၿဖိဳးေလရာ မဟာဒုတ္အိမ္၌ အုိးခြက္မ်ားပါမက်န္ တစ္အိမ္လုံး တစ္အိမ္လုံးရတနာမ်ားျဖင့္ လႊမ္းမုိးသြားပါေတာ့သည္၊ မဟာဒုတ္၏ အိမ္သူဇနီးသည္မွာ ေနစရာမရွိသျဖင့္ ကေလးမ်ားကိုပါ ေခၚထုတ္ကာ အိမ္အျပင္တြင္ ရပ္ေနရပါသည္၊ 


မဟာဒုတ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားေက်ာင္းေတာ္မွ ျပန္ေရာက္လာ၍ ရတနာမုိးမ်ား ရြာသြန္းသည့္အေၾကာင္းသိရသည့္အခါ “ငါ့ဆြမ္းအလွဴကေတာ့ ဒီေန႔မွာပဲ အက်ိဳးေပးျပီ” ဟုဆုိကာ ရွင္ဘုရင္ထံေမွာက္သုိ႔ သြားေရာက္ကာ “မိမိရဲ႕ရတနာခုႏွစ္ပါးကုိ လွည္းအစီးတစ္ေထာင္ျဖင့္ သယ္ေဆာင္ေတာ္မူပါ” ေလ်ာက္တင္ပါေတာ့သည္။ 

မင္းႀကီးသည္ မဟာဒုတ္ေလ်ာက္ထားသည့္အတုိင္း ရတနာခုႏွစ္ပါးတုိ႔ကို လွည္းမ်ားျဖင့္သယ္ေဆာင္၍ မင္းရင္ျပင္၌ စုပုံထားရာ ယခုေခတ္အေခၚ ထီးရုိး၀ါး ႏွစ္ျပန္စာေလာက္ရွိသတဲ့၊ ယင္းေနာက္ တုိင္းသူျပည္သူမ်ား၏ ဆႏၵအတုိင္း မဟာဒုတ္ႀကီးအား ထူးျခားေသာသူအျဖစ္ ပူေဇာ္သကၠရျပဳ၍ သူေဌးရာထူးကို ေပးသနားေတာ္မူပါသည္။ 


ယင္းေနာက္ သူေဌးၾကီးတစ္ဦးေနထုိင္ခဲ့ေသာ ေျမေနရာေဟာင္းကို ေနေစကာ အုိးသစ္အိမ္သစ္ ေဆာက္လုပ္ၿပီး ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္တုိ႔ကိုအား ခုႏွစ္ရက္ ခုႏွစ္လီ ဆြမ္းအစရွိေသာ ဒါတဗၺ၀တၳဳ အစုစုတုိ႔ကုိ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ပါေတာ့သည္။ 

ယင္းေနာက္ မဟာဒုတ္ႀကီးဘ၀ အဆက္ဆက္ သံသရာလည္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ေဂါတမဗုဒၶျမတ္စြာလက္ထက္တြင္ ပ႑ိတသာမေဏျဖစ္လာ၍ ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္၌ပင္ ပဋိသမၻိဒါပတၱ ရဟႏၱာျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ 

ဤသို႔ျဖင့္ မဟာဒုဂၢတ- မဟာဒုတ္၏ ဆြမ္းအလွဴပြဲေလး၏ သမုိင္းေလးကို နိဂုံးခ်ဳပ္ရမည္ ဆုိရပါလွ်င္ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္ကပင္ စတင္ျဖစ္ေပၚေပါက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊ ဤဆြမ္းအလွဴပြဲေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး သူေတာ္စဥ္မ်ားသည္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း အစဥ္လာမပ်က္ ယေန႔တုိင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသလုိ ဆက္လက္၍ က်င္းပေနဆဲလည္း ျဖစ္ပါသည္။


အထက္ပါမဟာဒုတ္၏ အလွဴသမိုင္းေၾကာင္းေလးကို ေလ့လာၾကည့္သည့္အခါ အနီးစပ္ဆုံး ေမးခြန္း (2) ခုထြက္ေပၚလာပါတယ္…………………………
 

1။ဘာေၾကာင့္ ဒိ႒ဓမၼအက်ဳိးေပးရတာလဲ
2။ဘာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးဘ၀၌ ပဋိသမၻိဒါပတၱ ရဟႏၱျဖစ္ရတာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေလး ထြက္ေပၚလာပါတယ္ စာဖတ္သူမ်ား၏ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ Commont ေလးေတြကို ဖတ္ရႈ႕ခ်င္ပါသည္၊ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါသည္၊ အနည္းငယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့………………………………………
 

သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၱဳ………………..
 

Ven javana (Maubin)
က်ဳိကၠစံေရႊဟသၤာေက်ာင္းသစ္၊ ရတနာလမ္းမႀကီး၊
က်ိဳက္ေနာက္ရပ္ကြက္၊ သဃၤန္းကၽြန္း၊ ရန္ကုန္၊


ေဖ့ဘုတ္ေပၚတြင္ ေရးသားေပးထားေသာ ဦးဇ၀နအား ဦးထိပ္ထားလ်က္ မသိေသးသူမ်ား သိေစျခင္းငွာ ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Tuesday, January 6, 2015

*** အံု႔မႈိင္းငယ္ရီ ***
ပံုမွန္သြားေနက်ေနရာ၊ ေလွ်ာက္ေနက်လမ္းေလးေပၚမွာ အခ်ိန္မွန္မွန္လမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုက သူ႔အတြက္ေတာ့ ႏွစ္ၿခိဳက္မႈတစ္ခုပင္။ တေနကုန္ပူထားတဲ့အပူခ်ိန္ေလး ေလ်ာ့က်ခ်ိန္၊ ေလႏုေအးေလး ေသြးခ်ိန္မို႔ အေတာ္ပင္ေနလို႔ေကာင္းေနေလသည္။ ႏွာေခါင္း၀ကို တုိး၀င္လာတဲ့ ေလႏုေအးကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ႐ႈသြင္းလိုက္တဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး  ေပါ့ပါးလန္းဆန္း သြားတာေတာ့ အမွန္ပင္။
“ ေအာ္…….ဆရာမေလးေတာင္ ေရာက္လာၿပီ…….ဒီခ်ိန္ပံုမွန္ပဲေနာ္………..”
“ဟုတ္ကဲ့ အဘႀကိဳင္”
ယာထဲကျပန္လာတဲ့ အဘႀကိဳင္ကို အၿပံဳးေလးနဲ႔ုတုန္႔ျပန္လိုက္ရင္းက ေလႏုေလးရဲ႕ေခၚေဆာင္ရာကို သူ လိုက္ပါသြားခဲ့ေလၿပီ။ ေန၀င္ခါနီးခ်ိန္ အလုပ္သိမ္းခ်ိန္မို႔ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ျပန္လာတတ္တဲ့ဒီလမ္းေလးေပၚမွာေတာ့ ခုအခ်ိန္ သူတစ္ေယာက္တည္းပင္။
ျမင္ကြင္းတစ္ဆံုး လယ္ကြင္းေတြရယ္…ဟိုး……ေနာက္ဘက္ဆီက စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္တန္းေတြရယ္ကို သူ ဒီရြာကေလးကို ေရာက္မွ ျမင္ဖူးခဲ့ ေလသည္။ သဘာ၀ရဲ႕အလွတရားဆိုတာ ဒါေတြပါလားဆိုတာ သူသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ အတုအေယာင္ အလွပေတြက သူ႔ရဲ႕ေနာက္ မွာ က်န္ခဲ့ေလၿပီ။ အို……..သူ႔ေနာက္မွာတင္ ဘယ္ကပါ့မလဲ……..သူ႔မိသားစုရဲ႕ေနာက္၊ အားလံုးရဲ႕ ေနာက္မွာက်န္ခဲ့မွာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။
တိတ္ဆိတ္ျခင္း၊ ေအးခ်မ္းျခင္းရဲ႕အရသာကို ခဏတာမွ် ခံစားၿပီးရင္ေတာ့ သူ႔ကို ေအးသီလာေခၚေပလိမ့္မည္။ ဒါက တစ္ရက္မဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္အလုပ္တစ္ခုလိုပင္။ ေရာက္တာသိပ္မၾကာေသးေပမယ့္ ႐ုိးသားၿပီးပြင့္လင္းလွတဲ့ ေအးသီကို သူ အတန္ပင္ခင္မိေလၿပီ။ ၿပီးေတာ့ နာမည္ခ်င္းကလည္း ထူးဆန္းစြာတူညီလို႔ေနသည္။
ေျခသံၾကားလို႔ေနာက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့……..ေဟာ……..ေအးသီ
“ဟာ…ဆရာမေလး……ငိုေနတာလားဟင္…..ဘာ…ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္…..”
“မငိုပါဘူးေအးသီရယ္ ေလတိုက္လို႔မ်က္စိနဲနဲ စပ္သြားလို႔ပါ”
“ေအာ္..အဲ့လိုလား……..ဒါဆိုလည္းျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္……ဆရာမေလး…….ေတာ္ၾကာ ေမွာင္လာေတာ့မယ္”
“ေအးပါ……ဒါဆိုလည္း.သြားၾကမယ္ေလ”
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
ေအးသီတာဒီရြာကေလးကိုေရာက္လာတာ ခုဆို (၆)လေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဆက္အသြယ္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ဒီေနရာေလးက ေအးသီတာအတြက္ေတာ့ အိုေအစစ္ေလးတစ္ခုပင္။ ကိုယ္တက္ကၽြမ္းတဲ့ပညာကို အသံုးခ်လို႔ ရြာသူရြာသားေတြအတြက္ ႏိုင္ရာတာ၀န္ေလးျဖည့္စြမ္းေပးရင္းက ခုဆို ေအးသီတာက ရြာရဲ႕ အားထားရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမေလးပင္ျဖစ္လို႔ေနေလသည္။
ရြာခံတစ္ေယာက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္႐ံုနဲ႔တင္ အစစအရာရာလိုေလးေသးမရွိ ဂ႐ုစိုက္ေပးတတ္တာကိုက ေအးသီတာ အတြက္ေတာ့ မျမင္ဖူးတဲ့ အသြင္ထူးတစ္ခုပင္။ သူငယ္ခ်င္းက ႀကိဳတင္အေၾကာင္းၾကားထားသည့္အတြက္လည္း တစ္ရြာလံုးက ၀မ္းပမ္းတသာႀကိဳဆိုေနခဲ့သလို “ဆရာမေလး၊ ဆရာမေလး….” ဆိုၿပီး ပါးစပ္ဖ်ားကမခ်ေပ၊ ေလးေလးစားစားဆက္ဆံတာ ျမင္ရျပန္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းသည့္တိုင္ေအာင္ ေအးသီတာ ၾကည္ႏူးခ့ဲရေလသည္။
မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈက ေအးသီတာရဲ႕မ်က္၀န္းထဲကမ်က္ရည္ေတြက သက္ေသေတြပင္။ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ ႀကိဳးစားၿပီး ႐ုန္းထြက္ လာခဲ့တဲ့ ေအးသီတာရဲ႕ အေျခအေနကို သူငယ္ခ်င္းဇင္ေ၀သာအသိဆံုးပင္။ ေအာက္ဆံုးထိေရာက္ေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ျပန္လည္အားျဖည့္ တင္းရင္းက ေအးသီတာ မိသားစုထဲက ႐ုန္းထြက္ခဲ့တာပါ၊ ႐ုန္းထြက္လာခဲ့ရတာပါ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဟာ…….ဆရာမေလး……..ထမင္းလည္းသိပ္မစားဘူး………ဘာလဲ ေအးသီဟင္းခ်က္တာ မေကာင္းလို႔လားဟင္……”
“ဟာ…မဟုတ္ပါဘူးေအးသီရဲ႕ စားေကာင္းပါတယ္၊ အစ္မက ညေနဘက္ေတြ နဲနဲေလ်ာ့စားလို႔ပါ…..ေတာ္ၾကာ ၀ လာမွာေပါ့ ၀ လာရင္ ခုလို ဘယ္လွေတာ့မလဲ…မဟုတ္ဘူးလား……”
“အဟိ………ဆရာမေလးကလည္း ေနာက္တတ္သားပဲ၊ ဒါနဲ႔ေလ.ဆရာမေလး……… ခဏေနရင္ ေအးသီရြာထဲခဏသြားရမယ္၊ မအိပ္နဲ႔ဦးေနာ္…..ေစာင့္ေနေနာ္…မၾကာဘူးေနာ္ ခဏေလးပဲေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေနာ္၊ ေစာင့္ေနပါ့မယ္ေနာ္”
“ဟားဟားဟား…….ဆရာမေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေနာက္တတ္တာပဲ…..ဟားဟားဟား”
အသံထြက္ကာ ရယ္ေနတဲ့ ေအးသီကို ကၽြန္မ အားက်စြာၾကည့္ေနမိပါတယ္။ သူရယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္းလိုက္ရယ္မိေလသည္။ ဒါေပမယ့္ သူလိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မဟုတ္ပါလားလို႔ မိမိဘာသာ သိႏွင့္ေနသည္။ ဘာမွန္းမသိတဲ့ စိုးရိမ္မႈတစ္ခုက လူကိုတုတ္ေႏွာင္ထားသလို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ႀကီးပါလားလို႔ ခံစားလိုက္ရေလသည္။
“အားက်လိုက္တာေအးသီရယ္….အားက်လိုက္တာ….. အစ္မလည္းေလ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေအးသီလိုမ်ဳိး အပူအပင္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဘ၀မွာ အၾကာႀကီးေနခဲ့ရတာပါ ေအးသီရယ္……….”
မိမိဘာသာ တစ္ကုိယ္တည္းေျပာမိတဲ့ ဒီစကားလံုးေတြက ႏႈတ္ဖ်ား၀သို႔ေရာက္မလာခဲ့ေပ။ အေပၚထပ္အကႌ်ေလး၀တ္လို႔ ရြာထဲထြက္သြားတဲ့ ေအးသီနည္းတူ ကၽြန္မရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ စိတ္ေတြကို ခဏတာမွ် လႊတ္ေပးမိခဲ့ေလၿပီ။ မပီျပင္ေပမယ့္ တိက်လြန္းတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြက ေအးသီတာရဲ႕ ဘ၀အမွန္ေတြပါ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဘဘႀကီးတို႔ထြက္လာေတာ့မွာကြ”
“ဟာ…….မင္းကလည္း……….အေစာႀကီးရွိေသးတာကို”
ဒီေန႔လို တနဂၤေႏြေန႔မ်ဳိးဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕မွာ ကေလးေတြ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ေအးသီတာတို႔ေဖေဖက ငွက္ေပ်ာသီး ေတြနဲ႔ အျခားေသာ မုန္႔ပဲသေရစာေတြကို လမ္းမေပၚမွာ ေဆာ့ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို ေ၀ငွေပးတတ္ေလသည္။
“ေအးသီတာ….သမီး၊ ျမန္ျမန္လုပ္၊ ကေလးေတြ ေစာင့္ေနၾကၿပီ”
“ၿပီးပါၿပီ ေဖေဖရဲ႕…လာၿပီလာၿပီ”
အိမ္ေအာက္ထပ္ဆီမွ ေဖ့ေဖ့ရဲ႕စိတ္မရွည္သံေၾကာင့္ ေအးသီတာ ငွက္ေပ်ာသီးေတြကို ကမန္းကတန္းေျခြမိေလၿပီ။ လက္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီး ဗန္းကို မႏိုင္တႏိုင္သယ္လာရင္းက အိမ္ေပၚထပ္ဆီမွ ေမေမနဲ႔ေအးသီတာတို႔ ဆင္းလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ၿခံတံခါးဖြင့္ကာ အိမ္ေရွ႕ကို ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ကစားေနၾကတဲ့ကေလးေတြက အဆင္သင့္ပင္။
“ဘဘႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ႀကီးႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ေအးေအး..ဟုတ္ပါၿပီ။ ဟုတ္ပါၿပီ…ဆက္ကစားၾကေတာ့ေနာ္ ကေလးတို႔…….”
ဒါက ေအးသီတာတိ႔ုလုပ္ေနက် တစ္ပါတ္တစ္ခါပံုမွန္ပင္။ ၾကာလာေတာ့လည္း တာ၀န္တစ္ခုလိုျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။ ထူးထူးျခားျခားျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဖေဖရဲ႕ဆႏၵကို ေမေမက မကန႔္ကြက္သလို အပါတ္စဥ္တိုင္း ပါရမီျဖည့္ေပးခဲ့ေလသည္။ မိသားစု ၅ ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကို ပခံုးေပၚ တင္ထားရေပမယ့္ အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့တဲ့ေဖေဖရယ္ သားသမီးေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အကုန္ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ ေမေမရယ္၊ ကိုႀကီးနဲ႔ ကိုေလးရယ္ ၿပီးေတာ့….ေအးသီတာရယ္……..အိုး……တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာ မိသားစုေလးတစ္ခုပင္။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဆရာမေလး………….ဆရာမေလး………..ေအးသီ ျပန္ေရာက္ေနၿပီေလ……”
“ေအာ္……ေအးသီ”
“ေအးသီ ၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ…………….ဘာေတြမ်ားေတြးေနရတာလဲ ဆရာမေလးရဲ႕၊ ဘာလဲ ရန္ကုန္ကို သတိရေနတာမလား...... မမဇင္ေ၀ေျပာေတာ့ ဆရာမေလးက ေနာက္ႏွစ္ေက်ာင္းပိတ္မွျပန္မွာဆို ”
စကားေတြတရစပ္ေမးလာ၊ ေျပာလာတဲ့ေအးသီကို ကၽြန္မၿပံဳး႐ံုပဲၿပံဳးျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဇင္ေ၀ရဲ႕ ေစတနာ၊ စီစဥ္ေပးမႈေတြ ၾကားမွာ ေအးသီတာက ေနရင္းထိုင္ရင္းဆရာမဘ၀ေရာက္ခ့ဲရသူပါ။ စာသင္တာ၀ါသနာပါေပမယ့္ တစ္ကယ့္ ေက်ာင္းဆရာမေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေပ။
“ေမးခြန္းေတြလည္းမ်ားလိုက္တာ ေအးသီရယ္……. မမေတြးေနတာက ေအးသီကို ဒီည ဘာပံုျပင္ေျပာျပရမလဲလို႔ပါ အိမ္မျပန္ပါဘူး ေအးသီရယ္”
“ေအာ္………………သိပါဘူး…ေအးသီျဖင့္ စိုးရိမ္သြားတာပဲ”
ႏွစ္ေယာက္စာေနသာ႐ံုဒီအိမ္ကေလးက သူငယ္ခ်င္းဇင္ေ၀ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ ရြာလူႀကီးက စီစဥ္ေပးထားျခင္းပင္။ အိမ္ေရွ႕ခန္း တစ္ခန္း၊ အိပ္ခန္းနဲ႔မီးဖိုေခ်ာင္၊ ၿခံကေလးထဲမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေဆာက္လုပ္ေပးထားတဲ့ ဒီအိမ္ကေလးက ေတာသဘာ၀အရမို႔ အေတာ္အသင့္ျပည့္စံု ေလသည္။
ေအးသီရဲ႕ေမးျမန္းမႈေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျပာျပေပးရတဲ့တာ၀န္က ညစဥ္ညတိုင္းပင္။ မျမင္ဖူးတဲ့အရာေတြကို ေတြးဆ မွန္းၾကည့္ရင္းက သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀အိမ္မက္ေလးေတြကို ေအးသီတာျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္လိုက္တာ။ ၿမိဳ႕ေပၚကေရာက္လာသူတိုင္းကို သူတို႔ေလးေတြ အားက်တတ္တာက သဘာ၀ပင္။
“ဆရာမေလး……….ကတိတည္ေနာ္”
“ဘာတုန္း ေအးသီရဲ႕……..အစမရွိ၊ အဆံုးမရွိ”
“ဟယ္…..ၾကည့္…….ခုေတာ့ေမ့ၿပီမလား………ဆရာမေလးျပန္ရင္ ေအးသီကို အလည္ေခၚမယ္ဆို၊ ေရႊတိဂုံဘုရားလိုက္ပို႔ ေပးမယ္ဆို……”
“ေအာ္….အဲဒါလား………..ပို႔ေပးမွာေပါ့ေအးသီရဲ႕ အစ္မကမေမ့ပါဘူး….တျခားဘာမ်ားလဲလို႔”
စိတ္ေက်နပ္သြားတဲ့အမူအယာကို ေအးသီရဲ႕မ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ ကၽြန္မရွာေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေလးေပမယ့္ ေတြးေတြး ဆဆေနတတ္ ေျပာတတ္တဲ့ ေအးသီေလးက တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ ကၽြန္မထက္ပင္ ပိုလို႔ရင့္က်က္ေနပါေသးတယ္။ လိုခ်င္မက္ေမာမႈဆိုတာ သူနဲ႔ေတာ့ အတန္ပင္ ေ၀းေနပါလိမ့္ဦးမည္။
“ဒါနဲ႔ေလ……….ဆရာမေလး”
ဟိုဘက္လွည့္အိပ္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ စကားစလာတဲ့ ေအးသီကို ကၽြန္မက ဘာလဲဆိုတဲ့ ဟန္နဲ႔ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါ
“ဟိုေလ……….ဆရာမေလးမွာ ေမာင္ႏွမေတြမရွိဘူးလား”
“ေမာင္ႏွမေတြလား…….အင္း……ခုေတာ့မရွိေတာ့ဘူး….”
ကၽြန္မေျပာစကားေတြကို နားလည္သလား မလည္သလား မသိေတာ့ေပ။ သူ သိလိုရာကိုေမးကာ ေအးသီက တစ္ဖက္လွည့္သြားေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းေတြထဲက လွည့္မထြက္ႏိုင္ခဲ့ေပ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“၀ုန္း……………..”
“ဟင္………ဘာ ဘာသံလဲဟင္…….မိစိုး….ေအာက္ကိုခဏသြားၾကည့္ဦး….”
အိမ္ေပၚထပ္မွာစာၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္မ ေအာက္ထပ္ကၾကားလိုက္ရတဲ့အသံေၾကာင့္လန္႔သြားခဲ့ပါတယ္။ ၾကမ္းတိုက္ေနတဲ့ မိစိုးက ေအာက္ထပ္ကို ေျပးဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ အျပင္သြားေနခ်ိန္မို႔ အိမ္မွာ မိစိုးနဲ႔ကၽြန္မ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ၊ မထင္သလို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသာင္းက်န္းတတ္လာတဲ့ ကိုႀကီးနဲ႔ ကိုေလးၾကားမွာ ၾကာလာေတာ့ ေအးသီတာ စိတ္ညစ္တတ္လာခဲ့ၿပီ။
“မမ……မမ…….အကိုေလး..အကိုေလး….”
မိစုိးစကားပင္ မဆုံးလိုက္….ၾကားလိုက္ရတဲ့အသံက-
“ေအး…..သီ…….တာ…………..နင္ ေအာက္ကို ခဏဆင္းလာခဲ့ဦး…..ငါ ေခၚေနတာ ခ်က္ခ်င္းလာေနာ္…… လာဆိုလာေနာ္….နင္မလာရင္ ငါအေပၚကိုတက္လာမွာေနာ္”
ေအာက္ထပ္ကအကိုေလးရဲ႕ေအာ္ေခၚသံအဆံုးမွာေတာ့ မိစိုးေကာကၽြန္မပါ ပ်ာယာခပ္ကုန္ေလၿပီ။ အကိုေလး အိမ္ေပၚကို တက္လာလို႔ မျဖစ္ပါ၊ လံုး၀ကိုမျဖစ္ပါ။ တစ္ခါကလည္း ေအးသီတာစာအုပ္ေတြနဲ႔ တျခားပစၥည္းေတြကို အကုန္႐ိုက္ခြဲ၊ လႊင့္ပစ္လို႔ ပ်က္ဆီးေပါင္းမ်ားခဲ့ၿပီ။ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ေလွကားလက္ရမ္းက အရမ္းကို တုန္ခါသြားတာေၾကာင့္ အကိုေလးအိမ္ေပၚကိုတက္လာၿပီ ဆိုတဲ့အသိက ေအးသီတာရင္ကို ပူသြားေစခဲ့ပါတယ္။
“မလာနဲ႔ကိုေလး မလာနဲ႔….ေအးသီတာ…….လာခဲ့မယ္”
အကိုေလးကိုေအာ္ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ေအးသီတာနဲ႔မိစိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ကမန္းကတန္း ေျပးဆင္းလာခဲ့ရေခ်ၿပီ။ အိမ္မွာအငယ္ဆံုးေပမယ့္ မိသားစုကိုသိတတ္တဲ့ ေအးသီတာက ခုဆို ကိုႀကီးန႔ဲကိုေလးတို႔ရဲ႕ ၿငိဳျငင္မႈကို အၿမဲခံေနရသူပါ။ နည္းမမွန္၊ လမ္းမက်တာကို ျပန္ခံေျပာတတ္တဲ့ ေအးသီတာက ခုေတာ့ အိမ္က်ယ္မေလးတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္လို႔ေနေလသည္။
“ကိုေလး…………ဟင္…ၾကည့္စမ္း ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ အရက္ေတြေသာက္လာျပန္ၿပီလား……….ေျပာ…. ဘာေတြေတာင္းဦး၊ ျဖဳန္းဦးမလို႔လဲ”
“င့ါဘာသာ..ဘယ္ခ်ိန္ေသာက္ေသာက္ နင့္အပူပါလား……အငယ္က အငယ္လိုေန”
“ဒါဆို အႀကီးကလည္း အႀကီးလိုေနပါလား”
ကၽြန္မ ေဒါသျဖစ္စြာနဲ႔ ကိုေလးကို ေအာ္ေျပာမိတဲ့အခါ စိမ္းကားစြာၾကည့္လာတဲ့ ကိုေလးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြကို ရင္မဆိုင္ရဲခဲ့ေပ၊ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြက ကၽြန္မရင္ကို အတင္းပင္ တိုးေ၀ွ႔တဲ့အခါ မ်က္ရည္ေတြက တားမရႏိုင္စြာ စီးလို႔က်ခဲ့ရၿပီ။
“ဟဲ့…ဟဲ့……အမေလး…အမေလး....ဒါက..ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ ေျပာစမ္းပါဦး”
“ေမေမ…..”
အျပင္ကျပန္လာတဲ့ ေမေမတို႔ရဲ႕အသံၾကားေတာ့မွ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲသို႔ ေျပး၀င္ေရာက္ခဲ့ရၿပီ ေလ……………….။ လံုၿခံဳၿပီးေအးခ်မ္းသြားတဲ့ အသိက ဘာနဲ႔မွမစားထိုးမရခဲ့ေပ။
“ဟင္း………..”
သက္ျပင္းရွည္တို႔ အဆံုးသတ္သြားခ်ိန္မွာ ေအးသီကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနေလသည္။ ဟိုလူးဒီလွိမ့္နဲ႔ ကုန္ဆံုးသြားမယ့္ တစ္ညတာကုိ ေအးသီတာ ေစာင့္ေနမိလ်က္ပါ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဆရာမေလး…………..ဆရာမေလး……………ေအးသီေရ…….ဆရာမေလးရွိလား…….”
မနက္ေစာေစာစီစီး အိမ္ေရွ႕ဆီမွ ၾကားလိုက္ရတဲ့အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မေကာ ေအးသီပါ အိမ္ေရွ႕သို႔အေျပးအလႊား ထြက္ၾကည့္မိပါ တယ္။ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေနတဲ့ ကေလးနဲ႔အတူ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့မိခင္ပံုစံေၾကာင့္ ကၽြန္မအိမ္ေအာက္ကို အျမန္ပင္ ေျပးဆင္းမိေလသည္။
“ဘာေတြျဖစ္လာရတာလဲ အစ္မရယ္။ ကေလးကိုဒီေလာက္ေတာင္ ႐ိုက္ထားရတယ္လို႔”
“႐ိုက္ရတယ္ ဆရာမေလးရဲ႕၊ ေတာ္ၾကာ သူ႔အေဖလိုအခ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္လာမွာ..ဒီအရြယ္ေလးနဲ႔ေတာင္ ပညာကိုမေလးစားခ်င္ဘူး….။ ခုကတည္းကလုပ္ထားမွ ႏို႔မို႔မလြယ္ဘူး”
“ဆံုးမတာလည္းဆံုးမရမွာေပါ့အစ္မရယ္….ဒါန႔ဲ ခုက ေစာေစာစီးစီး ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ေရာက္လာၾကတာလဲ…..လာလာ……..သား ဆရာမဆီ ခဏလာဦး”
ႏွာရည္တြဲလဲ၊ မ်က္ရည္အရႊဲသားနဲ႔ကေလးကို ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲ ေပြ႔ဖက္ထားမိေလသည္။ သူတို႔ေလးေတြငိုရင္ ကၽြန္မရင္ထဲလဲ မေကာင္းေပ၊ အျပစ္ရွိလို႔ဆံုးမရေပမယ့္ ငိုေလာက္ေအာင္ေတာ့ ကၽြန္မမ႐ိုက္တတ္တာအမွန္ပင္။
“ဟင္း…………မေျပာခ်င္လည္းေျပာရဦးမယ္ ဆရာမေလးေရ………ဒီေကာင္ေပါ့….ေက်ာင္းကစာအုပ္ေတြကို ၿဖဲၿပီး ငပိဖုတ္တယ္တဲ့ေလ။ ကၽြန္မကမသိဘူး၊ သတိလည္းဘယ္ထားမိပါ့မလဲ……..အဲဒါနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးေတာ့မွ- အိမ္စာမပါဘူးလား ဘာလား ေမးေတာ့မွ…… စာအုပ္ေတြကိုၾကည့္မိေတာ့တာပဲ…….အဲဒါနဲ႔ကၽြန္မလည္း ေကာင္းေကာင္း႐ိုက္ေပးလိုက္တယ္”
“ေအာ္………..ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီထိကိုေရာက္လာရတာေပါ့ အဲ့လိုလား……..ကဲပါ…..ကေလးကိုလည္း ထပ္မ႐ိုက္နဲ႔ေတာ့ ေနာက္တစ္ခါမလုပ္ေတာ့ရင္ ၿပီးၿပီမလား၊ ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ေျဖးေျဖးေျပာလည္း ရပါတယ္အစ္မရယ္”
“ေက်းဇူးပါဆရာမေလးရယ္……….ကၽြန္မလည္း ရွက္တာနဲ႔တင္ ေဒါသေတြသူ႔အေပၚအကုန္ပံုခ်လိုက္မိတာပါ၊ ဒါဆို  ကၽြန္မတို႔….. ျပန္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ ဆရာမေလး….။”
“ဟုတ္ဟုတ္အစ္မ…”
ဒါကလည္း အေတြ႔အႀကံဳတစ္မ်ဳိးပင္၊ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းခဲ့ရာပံုစံခ်င္းမတူညီမႈေၾကာင့္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မႈေတြလည္း ကြဲျပားခဲ့ေလ သည္။ ၿမိဳ႕ေပၚကဆိုးသြမ္းမႈကတစ္မ်ဳိး၊ ေတာဘက္ကမေလးစားမႈကတစ္ဖံုနဲ႔ ခုေတာ့ျဖင့္ ဘယ္အရာကိုမွ ကၽြန္မစိတ္ထဲ တစ္ထစ္ခ်မခံယူ တတ္ေတာ့ေခ်။ မိဘေတြရဲ႕ သားသမီးအေပၚ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့စိတ္ေလးတစ္ခုတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မ တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာသလို လက္ခံတတ္လာခဲ့ေလၿပီ။
မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တျဖည္းျဖည္းသေဘာေပါက္ သိနားလည္လာခဲ့တဲ့အခါ အေ၀းက ေဖေဖရယ္ မရွိေတာ့တဲ့ေမေမတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ေအးသီတာေရွ႕ေမွာက္ကို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေရာက္လာခဲ့ျပန္တာေပါ့။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“ကၽြီ…….”
“မိစိုးေရ……..အိမ္ေရွ႕ထြက္လိုက္ပါဦး….ေဖေဖေစ်းကျပန္လာၿပီ”
အိမ္ေရွ႕မွာထိုးရပ္လာတဲ့ ဆိုက္ကားကို ျမင္လိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မ မိစုိးကိုလွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တစ္ပါတ္စာ ဟင္းလ်ာကအစ တစ္အိမ္လံုး လိုအပ္သမွ်ေတြကို ကိုယ္တိုင္၀ယ္တတ္တဲ့ေဖေဖက ေအးသီတာတို႔အိမ္ရဲ႕ အိမ္ရွင္မတစ္ျခမ္းပင္။ ေမေမနဲ႔ ေအးသီတာတို႔ကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ ေဖေဖက ျဖစ္ႏိုင္ရင္ထမင္းဟင္းေတြကိုေတာင္ ကိုယ္တိုင္ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးခ်င္ေသးသည္ေလ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း ေအးသီတာက ေဖ့ေဖ့ကို အခ်စ္ဆံုးလို႔ေျပာတာေပါ့…….။
ေစ်းကိုဆုိက္ကားနဲ႔အသြားအျပန္၊ ၀ယ္လာျပန္ေတာ့လည္း လက္ႏွစ္ဖက္ပင္မအားဆိုေတာ့ ဒီရပ္ကြက္၊ ဒီလမ္းထဲမွာေတာ့ ေအးသီတာကို႔ကို မသိသူပင္ မရွိသေလာက္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ရပ္ကြက္ သာေရးနာေရးနဲ႔ အျခားေသာ လုပ္ခင္းေဆာင္တာေတြၾကားမွာ ေဖေဖက တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြကိုပင္ ၀င္ယူႏိုင္ခဲ့ေလသည္။
လမ္းမွားဘက္ကိုေရာက္ေနတဲ့ ကိုႀကီးကိုေလးတို႔ သတင္းထက္ ေဖေဖ့ရဲ႕ဂုဏ္သတင္းက ပိုလို႔ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့ေလသည္။ ပိုက္ဆံရွိတဲ့လူငယ္ေတြ ပ်က္စီးၾကတာကိုက ဂုဏ္တစ္ခုလိုမ်ားျဖစ္ေနသလား ေအးသီတာမေတြးတတ္ခဲ့ေပ။ ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ စီးပြါးေရးအေျခအေနၾကားမွာ ေဖေဖက ဘယ္ေတာ့မွ အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါ။
ေအးသီတာေက်ာင္းၿပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေျခအေနေတြက ေအးသီတာတို႔ဆီကို ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။ အကိုေလးက အိ္မ္ ေထာင္က်ခဲ့သလို အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားခဲ့တဲ့ကိုႀကီးက သတင္းေလးေတာင္မပို႔ခဲ့ပါ။ ျမန္ဆန္စြာေျပာင္းလဲလာခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြၾကားမွာ ေအးသီတာလည္း လူးလာခတ္လို႔သာ။
“ေမေမ….ေဖေဖ့မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္းပါလား…….ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္”
“ေမေမလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူးသမီးေလးရယ္…ေမးေတာ့လည္း ဘာမွကိုမေျပာျပဘူး”
“သိသားပဲ သမီးက…..အကိုေလးတို႔လင္မယားကိစၥပဲဆိုတာ…သူတို႔ကိစၥမဟုတ္လို႔ ဘယ္သူ႔ကိစၥရွိဦးမလဲ.…. မိဘလုပ္စာထိုင္စားေနၾကၿပီး ေကာင္းေကာင္းမေနၾကဘူး…စိတ္ကိုညစ္ပါတယ္”
ေျခကိုေဆာင့္ၿပီး ထြက္လာမိတဲ့အခါ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စြာနဲ႔က်န္ခဲ့တာက ေမေမတစ္ေယာက္တည္းပါ။ အေရာင္ေဖ်ာ့သြားတဲ့ အ၀တ္တစ္ခုလို ကၽြန္မတို႔မိသားစုေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အိမ္တြင္းပုန္းဘ၀ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
အာ႐ုဏ္ဦးတို႔ ပီျပင္လာခ်ိန္မွာ ၾကားေနက် ေဖေဖ့ေၾကးစည္သံကို ဒီေန႔မၾကားမိေခ်။ ကိုယ္ပဲ အိပ္ယာႏိုးတာေနာက္က်၍ပဲလား၊ ေဖေဖပဲ ေစာသြား၍လားဆိုတဲ့အေတြး မဆံုးလိုက္ေသးမွာပဲ ေအးသီတာ ျပန္လို႔အိ္ပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေလသည္။ မနက္မလင္းတစ္လင္းမွာ အိမ္မက္တစ္ခုကို ေအးသီတာမက္ခဲ့ေလသည္။ ေဖေဖရဲ႕ညွိဳးႏြမ္းေနတဲ့ အသံ၊ ေမေမရဲ႕ အသံတိတ္ေၾကကြဲေနပံုကို ေအးသီတာ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ …. ႐ုတ္တရက္ လန္႔အႏုိးမွာေတာ့ ဒါဟာ တစ္ကယ့္အျဖစ္ပ်က္ဆိုတာ ေအးသီတာ သိခဲ့ရေလေတာ့သည္။
“ဒါ……ဒါေတြဟာ အမွန္ေတြပဲလားဟင္………..ကိုေက်ာ္ဦး..ေျပာပါ ေျပာပါ ကၽြန္မကိုေသခ်ာေျပာျပပါ….ရွင္ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ဒီအျဖစ္မွန္ ေတြကို ဖံုးကြယ္ထားခဲ့တာလဲ…..”
႐ိႈက္ကာ႐ိႈက္ကာ ငိုေနတဲ့ ေမေမရဲ႕ တုန္ရီေနတဲ့အသံေတြၾကားမွာ ေဖေဖ့ စကားသံတို႔တိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။ ေအာက္ထပ္ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေျပာေနတဲ့စကားသံအခ်ိဳ႕က အိမ္ေပၚထပ္ဆီက ေအးသီတာ အတိုင္းသားၾကားလို႔သာေပါ့။ ဘာအေျခအေနမွန္းမသိေသးေပမယ့္ ေမေမငုိေတာ့ ေအးသီတာလည္းလိုက္ငိုမိေလသည္။
“ရွင္ အလုပ္မရွိေတာ့တာ ဘယ္ခ်ိန္ကတည္းကလည္း ဟင္… အဲ့ဒါဘာလို႔ ေအးကို မေျပာရတာလဲ၊ မေျပာရတာလဲ…”
“ဟုတ္တယ္….ေအး၊  ကိုယ္မေျပာျဖစ္ဘူး……ေျပာလည္းမေျပာခ်င္ဘူး… ေျပာလဲမထြက္ခဲ့ဘူး…. မလုပ္သင့္မွန္း သိေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့မိတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြက ကိုယ့္ကို အလုပ္လဲျပဳတ္ေစခဲ့တယ္၊ အရွက္လဲရေစခဲ့တယ္…….ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေပ်ာ္တယ္… ေအးနဲ႔ကိုယ့္မိသားစု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခဲ့၊ စားခဲ့ ၀တ္ခဲ့ရတာပဲ၊ ေအးတို႔မသိေအာင္ ကိုယ္ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္ တျခားအလုပ္တစ္ခုကို အဆက္အသြယ္ရေအာင္ လိုက္ေမးၾကည့္တယ္……ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပဘူး၊ ကိုယ္…ေအးနဲ႔သမီးေလးကိုလည္း စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး…………”
“ကိုေက်ာ္ဦးရယ္…… ရွင္ရဲ႕ မိသားစုေပၚထားတဲ့ ေစတနာေတြက………..ခုေတာ့ၾကည့္စမ္း… ရွင့္ကိုဒုကၡေပးၿပီမလား… မသံုးရေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊ မစားရေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္သလဲ ကိုေက်ာ္ဦးရယ္…..ခုေတာ့..ခုေတာ့……အားလံုး အလကားပဲ၊ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး………ဘာဆို ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး………..ကၽြန္မေတာ့ ေသခ်င္ေတာ့တာပဲ………ေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲကိုေက်ာ္ဦးရယ္…”
ဟား……..ကမာၻႀကီးကဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ၊ ခု ၾကားလိုက္ရတ့ဲစကားေတြက အမွန္ပဲလား…. ဒါဆို…ဒါဆို.ေအးသီတာတို႔ေဖေဖက ဘယ္ခ်ိန္ထဲက ဒီလိုအလုပ္ေတြလုပ္ေနခဲ့တာလဲ၊ ေငြအလြဲသံုးစားမႈတဲ့………….၊ထူးဆန္းလိုက္တာ…… အားကိုးမႈ၊ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈေတြက ေဖေဖ့အတြက္ အတုအေယာင္ေတြလား၊ …ဟာ…မသိဘူး….မသိဘူး………ေအးသီတာဘာမွမသိေတာ့ဘူး…..။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
ရက္အတန္ၾကာသည္အထိ အေျခအေနဘာမွမထူးျခားသလို ေဖေဖလည္း အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္မထြက္ေတာ့ေပ။ ရွိတာေလးေတြ သံုးစြဲစားေသာက္လာရင္းက သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေတြကိုလည္း ခါးစည္းခံ႐ံုသာ…………
“ေမေမ………အားငယ္ေနလားဟင္…….သမီး အလုပ္ရေတာ့မွာပါ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ေတာ့ေနာ္…..”
“အင္းပါ.သမီးေလးရယ္……… ”

စိတ္ေထာင္းလို႔ ကိုယ္ေၾက ျဖစ္ေနတဲ့ေမေမ့ကို ေအးသီတာသနားလွပါၿပီ။ အလုပ္ကလည္း လိုခ်င္ၿပီဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္းမရႏို္င္ဘူးဆိုတာ ေအးသီတာသေဘာေပါက္ခဲ့ရၿပီ။ ကိုယ္နဲ႔သင့္္ေတာ္မယ့္အလုပ္တစ္ခုခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရင္းက ေအးသီတာတို႔မိသားစုေတြ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ ေလေတာ့သည္။
တစ္ေန႔…………အဲ့ဒီေန႔ကေပါ့…………….တိက်စြာေရာက္ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္အခါတစ္ခုကို ေအးသီတာတို႔ မလြန္ဆန္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါ။
“အိမ္ရွင္တို႔…………ဗ်ိဳ႕အိမ္ရွင္တို႔…………”
အိမ္ေရွ႕ဆီကၾကားလိုက္ရတဲ့အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ အိမ္အေပၚထပ္ဆီမွၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ ရပ္ကြက္လူႀကီးအခ်ဳိ႕နဲ႔ မျမင္ဖူးတဲ့လူအခ်ိဳ႕တို႔ ေၾကာင့္ ကၽြန္မ…ရင္ေတြေျဗာင္းဆန္ကုန္ပါၿပီ။ ေအာက္ထပ္ကိုအေျပးဆင္းလို႔ ေမေမ့ကို အေျပးကေလး ေျပာမိရင္းက
“ေမေမ……ေမေမ…..အိမ္ေရွ႕မွာ…….အိမ္ေရွ႕မွာ…….ေဖ့ေဖ့ကို လာေခၚတာလား……..လ ာေခၚၾကတာလား..ဟင္”
“အိမ္ရွင္တို႔…………ဗ်ိဳ႕အိမ္ရွင္တို႔…………”
“လာၿပီ……..လာၿပီ……………..ေအာ္…..ဘယ္သူေတြလည္းလို႔………….ဟုတ္ကဲ့ ဘာကိစၥမ်ားပါလဲရွင့္”
“ကိစၥကေတာ့…………..ေျပာရမွာအားနာပါရဲ႕ဗ်ာ……..ဒီကအမႀကီးတို႔ သားအႀကီး ရဲစခန္းကိုေရာက္ေနလို႔ပါ.အဲဒါ ခဏေလာက္ လိုက္ခဲ့ဖို႔  လာေခၚတာပါခင္ဗ်ာ”
“ရွင္………သားႀကီး……….ရဲစခန္း.…..”
“ေမေမ……….ေမေမ………လုပ္ၾကပါဦး………..ေမေမ ..ေမေမ..သမီးေခၚေနတာၾကားလား…….ၾကားလားလို႔…….အီးဟီးဟီး…….. ေမေမ့ကိုေခၚေပးၾကပါဦး…..”
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
စိတ္ပင္ပန္းမႈဒဏ္၊ စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္ေတြကို မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေမေမက ေအးသီတာတို႔နဲ႔ ေ၀းရာကို အၿပီးတိုင္ထြက္သြားခဲ့ေလသည္။ လူေတြရဲ႕ စာနာသနားမႈထက္ ၀မ္းသာအားရမ်က္ႏွာေတြကို ေအးသီတာ ဘယ္လိုအင္အားေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါ့မလဲ…….။ ဗူးတစ္ရာအေပါက္သာ ပိတ္လို႔ရေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါးစပ္ေပါက္ကိုေတာ့ ပိတ္လို႔မရခဲ့ေပ။ ရက္ကြက္အတြင္း ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့တဲ့ သတင္းဆိုးႀကီးၾကားမွာ ေအးသီတာလည္း ေခါင္းငံု႔လိ႔ုသာ……. ကိုႀကီးနဲ႔ကိုေလးဒဏ္ကို ေနာက္ဆံုးခံရၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေအးသီတို႔မွာ ေနစရာအိမ္ပင္ မရွိေတာ့ေပ။
ဘိုးေတာ္လိမ္…………..တဲ့……အကိုႀကီးက ဘိုးေတာ္လိမ္တဲ့………………….. လုပ္ရက္လိုက္တာကိုႀကီးရာ…………….
ဘယ္လိုမွကို ေတြးမထားမိတဲ့ ရွက္ျခင္းတရားေတြက ေအးသီတာကို ေၾကာက္ရြံ႕ေစခဲ့ေလသည္။ လူေတြကို မ်က္ႏွာမျပရဲသလို ရင္ဆိုင္ရမွာလည္း ေၾကာက္လာခဲ့ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔……အုိး………အားလံုး….အားလံုးပါပဲ… ေအးသီတာ ရင္မဆိုင္ခ်င္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လူေတြအားလံုးနဲ႔ ေ၀းရာကို ေအးသီတာထြက္သြားခ်င္ခဲ့ေလသည္၊ ဟိုး………….အေ၀းဆံုး…တစ္ေနရာရာကိုေပါ့………..။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“ဟင္……ဆရာမေလး….ဘာျဖစ္လို႔လဲ..ေခါင္းမူးသြားလို႔လား…..မ်က္စိေလးဘာေလးဖြင့္ပါဦး…...”
“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေအးသီရယ္………….. စိုးရိမ္တတ္လိုက္တာ……လြန္ပါေရာ…..”
အေတြးေတြၾကားထဲ နစ္ေျမာေနရာမွ ေအးသီရဲ႕အသံစူးစူးက လက္ရွိအေျခအေနကို ျပန္လည္သတိရေစခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းမသြားရေသးခင္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးခဏတာမွာ ေတြးမိတဲ့အေတြးေတြက ေအးသီတာရဲ႕တစ္ဘ၀လံုးစာပင္။ လိုအပ္တာေတြ ျပင္ဆင္ေပးေနတဲ့ ေအးသီက အလုပ္႐ႈပ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ ၿခံ၀န္းေလးထဲကေန သိပ္မေ၀းလွတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီသို႔ ေငးၾကည့္ေနမိလ်က္ပါ။
ဟာတာတာျဖစ္သြားရင္ ရင္အစံုကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာပဲ သတိျပဳေလသည္။ ပံုမွန္အေျခအေနကို ထိန္းယူလိုက္ရင္းက တစ္ေန႔တာအတြက္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္တာ၀န္ေတြက ေအးသီတာရဲ႕ေခါင္းထဲသို႔ အတင္းတိုးေ၀ွ႕ေနရာယူေလေတာ့သည္။
 “ဆရာမေလး………….အဆင္သင့္ပဲ…………ညေနက် ေအးသီလာႀကိဳမယ္ေနာ္”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေအးသီရယ္…….အဲ့ဒါေၾကာင့္ အစ္မက ေအးသီကို ခ်စ္ရတာ”
လက္ထဲအရာက္ထည့္ေပးလာတဲ့ ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးက ေအးသီတာရဲ႕ ဘ၀အသစ္ပင္။ လူဆိုတာ အမွားမရွိေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ၿပီး ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ရမယ္လို႔ ေအးသီတာခံယူထားမိေလသည္။ အတိတ္ရဲ႕အေဟာင္းေတြက အသစ္ေတြကို အားျဖည့္တင္းေပးႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား……………….။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“အမေလး ေမာလိုက္တာ ဆရာမေလးရာ…………..”
ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ အေျပးအလႊားေရာက္လာတဲ့ ေအးသီက ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ေမာပန္းစြာနဲ႔ ေျပာလာေလသည္။ သူ မေျပာခင္ကတည္းက ေမာပန္းေနတဲ့ သူ႔ဟန္ပန္က သက္ေသပင္။
“ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေျပးလာရတာလဲ ေအးသီရယ္……ေျဖးေျဖးလာလည္းရသားနဲ႔ကို”
“ေအးသီက ေျပးမလာခ်င္ပါဘူး………….အဲဒါ…..မမဇင္ေ၀ေၾကာင့္ေပါ့………”
“ဟင္…ဇင္ေ၀………..သူ…သူေရာက္ေနတာလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္……..ကၽြန္မေရာက္ေနပါၿပီ ဆရာမရွင့္”
“ဟယ္…………….ဇင္ေ၀………သူငယ္ခ်င္း”
ကၽြန္မ ဘာမွမျမင္ေတာ့…..ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ဇင္ေ၀့ကို အတင္းပင္ေျပးဖက္မိေလသည္။ ၀မ္းနည္းမႈဒဏ္ကို ႐ုတ္တရက္ခံစားလိုက္ရတာေၾကာင့္ ဒရေဟာထြက္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္တို႔ကို ကၽြန္မ မတားဆီးႏိုင္သလို တားလည္းမတားခ်င္ေတာ့…………
“ေအးေအး…သူငယ္ခ်င္း.မငိုနဲ႔ မငိုနဲ႔ေနာ္……..သုတ္သုတ္..မ်က္ရည္ေတြသုတ္ပစ္လိုက္”
တိုးညွင္းစြာသတိေပးေျပာလာတဲ့ ဇင္ေ၀ကို ကၽြန္မ ျပန္လည္အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ဘယ္ကေလးမွ မရွိေတာ့ေပ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ ေအးသီက ကၽြန္မရဲ႕ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးကို ဆြဲလိ႔ုသာ…..။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း………. နင္ဘာမွစိတ္ထဲမထားနဲ႔ေတာ့……..ခုဆို ဦးကလည္း တရားစခန္းမွာေပ်ာ္ေနၿပီ၊ ဒီ ရက္ 100 ၿပီးရင္လည္း ခဏပဲနားမွာတဲ့၊ ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ခု ဆက္၀င္မယ္တဲ့ နင္သာ အဆင္ေျပေအာင္ေနဖို႔၊ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႔ ငါ့ကိုေသခ်ာမွာလိုက္တယ္…. သူ႔တြက္ မပူနဲ႔တဲ့”
“……….ဟို…..ဒါနဲ႔ေလ….ေတာ္ၿပီဟာ……ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး”
“ဟင္…..ဘာလဲ…….ေမးေလ…နင့္အကိုေတြအေၾကာင္း သိခ်င္ေနတာမလား……..မသိခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္…..နင့္ဘ၀ကို နင္ပဲႀကိဳးစားရမွာ……….သူတို႔ေတြက နင့္ကို စဥ္းစားေပးၾကမွာမဟုတ္ဘူး……………..င့ါကိုစိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္”
ဇင္ေ၀ စကားအဆံုးမွာ ကၽြန္မၿပံဳးမိလိုက္လား၊ ရယ္မိလိုက္လား…….. ေသခ်ာမသိေတာ့…….. မ်က္ႏွာကိုက်ီစယ္တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေအးေအးကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္ေလသည္…ေအးျမျမ အရသာေလးရယ္.... ဟိုး….အေ၀းႀကီးက စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္တန္းႀကီး ရွိေနသေရြ႕….. ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မကုန္ဆံုးႏိုင္တဲ့ အင္အားေတြက ရွိေနဦးမွာပါ………
မတ္တပ္ရပ္ကာ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း႐ွဴသြင္းလိုက္တဲ့အခါ….............. ေအးသီတာတစ္ကိုယ္လံုး……ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြာတာေတာ့ အမွန္ပင္။

စိမ့္စမ္းေရ
11.11.2014




Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Saturday, December 13, 2014