*** အံု႔မႈိင္းငယ္ရီ ***
ပံုမွန္သြားေနက်ေနရာ၊ ေလွ်ာက္ေနက်လမ္းေလးေပၚမွာ အခ်ိန္မွန္မွန္လမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုက သူ႔အတြက္ေတာ့ ႏွစ္ၿခိဳက္မႈတစ္ခုပင္။ တေနကုန္ပူထားတဲ့အပူခ်ိန္ေလး ေလ်ာ့က်ခ်ိန္၊ ေလႏုေအးေလး ေသြးခ်ိန္မို႔ အေတာ္ပင္ေနလို႔ေကာင္းေနေလသည္။ ႏွာေခါင္း၀ကို တုိး၀င္လာတဲ့ ေလႏုေအးကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ႐ႈသြင္းလိုက္တဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး  ေပါ့ပါးလန္းဆန္း သြားတာေတာ့ အမွန္ပင္။
“ ေအာ္…….ဆရာမေလးေတာင္ ေရာက္လာၿပီ…….ဒီခ်ိန္ပံုမွန္ပဲေနာ္………..”
“ဟုတ္ကဲ့ အဘႀကိဳင္”
ယာထဲကျပန္လာတဲ့ အဘႀကိဳင္ကို အၿပံဳးေလးနဲ႔ုတုန္႔ျပန္လိုက္ရင္းက ေလႏုေလးရဲ႕ေခၚေဆာင္ရာကို သူ လိုက္ပါသြားခဲ့ေလၿပီ။ ေန၀င္ခါနီးခ်ိန္ အလုပ္သိမ္းခ်ိန္မို႔ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ျပန္လာတတ္တဲ့ဒီလမ္းေလးေပၚမွာေတာ့ ခုအခ်ိန္ သူတစ္ေယာက္တည္းပင္။
ျမင္ကြင္းတစ္ဆံုး လယ္ကြင္းေတြရယ္…ဟိုး……ေနာက္ဘက္ဆီက စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္တန္းေတြရယ္ကို သူ ဒီရြာကေလးကို ေရာက္မွ ျမင္ဖူးခဲ့ ေလသည္။ သဘာ၀ရဲ႕အလွတရားဆိုတာ ဒါေတြပါလားဆိုတာ သူသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ အတုအေယာင္ အလွပေတြက သူ႔ရဲ႕ေနာက္ မွာ က်န္ခဲ့ေလၿပီ။ အို……..သူ႔ေနာက္မွာတင္ ဘယ္ကပါ့မလဲ……..သူ႔မိသားစုရဲ႕ေနာက္၊ အားလံုးရဲ႕ ေနာက္မွာက်န္ခဲ့မွာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။
တိတ္ဆိတ္ျခင္း၊ ေအးခ်မ္းျခင္းရဲ႕အရသာကို ခဏတာမွ် ခံစားၿပီးရင္ေတာ့ သူ႔ကို ေအးသီလာေခၚေပလိမ့္မည္။ ဒါက တစ္ရက္မဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္အလုပ္တစ္ခုလိုပင္။ ေရာက္တာသိပ္မၾကာေသးေပမယ့္ ႐ုိးသားၿပီးပြင့္လင္းလွတဲ့ ေအးသီကို သူ အတန္ပင္ခင္မိေလၿပီ။ ၿပီးေတာ့ နာမည္ခ်င္းကလည္း ထူးဆန္းစြာတူညီလို႔ေနသည္။
ေျခသံၾကားလို႔ေနာက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့……..ေဟာ……..ေအးသီ
“ဟာ…ဆရာမေလး……ငိုေနတာလားဟင္…..ဘာ…ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္…..”
“မငိုပါဘူးေအးသီရယ္ ေလတိုက္လို႔မ်က္စိနဲနဲ စပ္သြားလို႔ပါ”
“ေအာ္..အဲ့လိုလား……..ဒါဆိုလည္းျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္……ဆရာမေလး…….ေတာ္ၾကာ ေမွာင္လာေတာ့မယ္”
“ေအးပါ……ဒါဆိုလည္း.သြားၾကမယ္ေလ”
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
ေအးသီတာဒီရြာကေလးကိုေရာက္လာတာ ခုဆို (၆)လေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဆက္အသြယ္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ဒီေနရာေလးက ေအးသီတာအတြက္ေတာ့ အိုေအစစ္ေလးတစ္ခုပင္။ ကိုယ္တက္ကၽြမ္းတဲ့ပညာကို အသံုးခ်လို႔ ရြာသူရြာသားေတြအတြက္ ႏိုင္ရာတာ၀န္ေလးျဖည့္စြမ္းေပးရင္းက ခုဆို ေအးသီတာက ရြာရဲ႕ အားထားရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမေလးပင္ျဖစ္လို႔ေနေလသည္။
ရြာခံတစ္ေယာက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္႐ံုနဲ႔တင္ အစစအရာရာလိုေလးေသးမရွိ ဂ႐ုစိုက္ေပးတတ္တာကိုက ေအးသီတာ အတြက္ေတာ့ မျမင္ဖူးတဲ့ အသြင္ထူးတစ္ခုပင္။ သူငယ္ခ်င္းက ႀကိဳတင္အေၾကာင္းၾကားထားသည့္အတြက္လည္း တစ္ရြာလံုးက ၀မ္းပမ္းတသာႀကိဳဆိုေနခဲ့သလို “ဆရာမေလး၊ ဆရာမေလး….” ဆိုၿပီး ပါးစပ္ဖ်ားကမခ်ေပ၊ ေလးေလးစားစားဆက္ဆံတာ ျမင္ရျပန္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းသည့္တိုင္ေအာင္ ေအးသီတာ ၾကည္ႏူးခ့ဲရေလသည္။
မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈက ေအးသီတာရဲ႕မ်က္၀န္းထဲကမ်က္ရည္ေတြက သက္ေသေတြပင္။ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ ႀကိဳးစားၿပီး ႐ုန္းထြက္ လာခဲ့တဲ့ ေအးသီတာရဲ႕ အေျခအေနကို သူငယ္ခ်င္းဇင္ေ၀သာအသိဆံုးပင္။ ေအာက္ဆံုးထိေရာက္ေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ျပန္လည္အားျဖည့္ တင္းရင္းက ေအးသီတာ မိသားစုထဲက ႐ုန္းထြက္ခဲ့တာပါ၊ ႐ုန္းထြက္လာခဲ့ရတာပါ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဟာ…….ဆရာမေလး……..ထမင္းလည္းသိပ္မစားဘူး………ဘာလဲ ေအးသီဟင္းခ်က္တာ မေကာင္းလို႔လားဟင္……”
“ဟာ…မဟုတ္ပါဘူးေအးသီရဲ႕ စားေကာင္းပါတယ္၊ အစ္မက ညေနဘက္ေတြ နဲနဲေလ်ာ့စားလို႔ပါ…..ေတာ္ၾကာ ၀ လာမွာေပါ့ ၀ လာရင္ ခုလို ဘယ္လွေတာ့မလဲ…မဟုတ္ဘူးလား……”
“အဟိ………ဆရာမေလးကလည္း ေနာက္တတ္သားပဲ၊ ဒါနဲ႔ေလ.ဆရာမေလး……… ခဏေနရင္ ေအးသီရြာထဲခဏသြားရမယ္၊ မအိပ္နဲ႔ဦးေနာ္…..ေစာင့္ေနေနာ္…မၾကာဘူးေနာ္ ခဏေလးပဲေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေနာ္၊ ေစာင့္ေနပါ့မယ္ေနာ္”
“ဟားဟားဟား…….ဆရာမေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေနာက္တတ္တာပဲ…..ဟားဟားဟား”
အသံထြက္ကာ ရယ္ေနတဲ့ ေအးသီကို ကၽြန္မ အားက်စြာၾကည့္ေနမိပါတယ္။ သူရယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္းလိုက္ရယ္မိေလသည္။ ဒါေပမယ့္ သူလိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မဟုတ္ပါလားလို႔ မိမိဘာသာ သိႏွင့္ေနသည္။ ဘာမွန္းမသိတဲ့ စိုးရိမ္မႈတစ္ခုက လူကိုတုတ္ေႏွာင္ထားသလို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ႀကီးပါလားလို႔ ခံစားလိုက္ရေလသည္။
“အားက်လိုက္တာေအးသီရယ္….အားက်လိုက္တာ….. အစ္မလည္းေလ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေအးသီလိုမ်ဳိး အပူအပင္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဘ၀မွာ အၾကာႀကီးေနခဲ့ရတာပါ ေအးသီရယ္……….”
မိမိဘာသာ တစ္ကုိယ္တည္းေျပာမိတဲ့ ဒီစကားလံုးေတြက ႏႈတ္ဖ်ား၀သို႔ေရာက္မလာခဲ့ေပ။ အေပၚထပ္အကႌ်ေလး၀တ္လို႔ ရြာထဲထြက္သြားတဲ့ ေအးသီနည္းတူ ကၽြန္မရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ စိတ္ေတြကို ခဏတာမွ် လႊတ္ေပးမိခဲ့ေလၿပီ။ မပီျပင္ေပမယ့္ တိက်လြန္းတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြက ေအးသီတာရဲ႕ ဘ၀အမွန္ေတြပါ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဘဘႀကီးတို႔ထြက္လာေတာ့မွာကြ”
“ဟာ…….မင္းကလည္း……….အေစာႀကီးရွိေသးတာကို”
ဒီေန႔လို တနဂၤေႏြေန႔မ်ဳိးဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕မွာ ကေလးေတြ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ေအးသီတာတို႔ေဖေဖက ငွက္ေပ်ာသီး ေတြနဲ႔ အျခားေသာ မုန္႔ပဲသေရစာေတြကို လမ္းမေပၚမွာ ေဆာ့ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို ေ၀ငွေပးတတ္ေလသည္။
“ေအးသီတာ….သမီး၊ ျမန္ျမန္လုပ္၊ ကေလးေတြ ေစာင့္ေနၾကၿပီ”
“ၿပီးပါၿပီ ေဖေဖရဲ႕…လာၿပီလာၿပီ”
အိမ္ေအာက္ထပ္ဆီမွ ေဖ့ေဖ့ရဲ႕စိတ္မရွည္သံေၾကာင့္ ေအးသီတာ ငွက္ေပ်ာသီးေတြကို ကမန္းကတန္းေျခြမိေလၿပီ။ လက္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီး ဗန္းကို မႏိုင္တႏိုင္သယ္လာရင္းက အိမ္ေပၚထပ္ဆီမွ ေမေမနဲ႔ေအးသီတာတို႔ ဆင္းလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ၿခံတံခါးဖြင့္ကာ အိမ္ေရွ႕ကို ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ကစားေနၾကတဲ့ကေလးေတြက အဆင္သင့္ပင္။
“ဘဘႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ႀကီးႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ေအးေအး..ဟုတ္ပါၿပီ။ ဟုတ္ပါၿပီ…ဆက္ကစားၾကေတာ့ေနာ္ ကေလးတို႔…….”
ဒါက ေအးသီတာတိ႔ုလုပ္ေနက် တစ္ပါတ္တစ္ခါပံုမွန္ပင္။ ၾကာလာေတာ့လည္း တာ၀န္တစ္ခုလိုျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။ ထူးထူးျခားျခားျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဖေဖရဲ႕ဆႏၵကို ေမေမက မကန႔္ကြက္သလို အပါတ္စဥ္တိုင္း ပါရမီျဖည့္ေပးခဲ့ေလသည္။ မိသားစု ၅ ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကို ပခံုးေပၚ တင္ထားရေပမယ့္ အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့တဲ့ေဖေဖရယ္ သားသမီးေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အကုန္ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ ေမေမရယ္၊ ကိုႀကီးနဲ႔ ကိုေလးရယ္ ၿပီးေတာ့….ေအးသီတာရယ္……..အိုး……တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာ မိသားစုေလးတစ္ခုပင္။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဆရာမေလး………….ဆရာမေလး………..ေအးသီ ျပန္ေရာက္ေနၿပီေလ……”
“ေအာ္……ေအးသီ”
“ေအးသီ ၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ…………….ဘာေတြမ်ားေတြးေနရတာလဲ ဆရာမေလးရဲ႕၊ ဘာလဲ ရန္ကုန္ကို သတိရေနတာမလား...... မမဇင္ေ၀ေျပာေတာ့ ဆရာမေလးက ေနာက္ႏွစ္ေက်ာင္းပိတ္မွျပန္မွာဆို ”
စကားေတြတရစပ္ေမးလာ၊ ေျပာလာတဲ့ေအးသီကို ကၽြန္မၿပံဳး႐ံုပဲၿပံဳးျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဇင္ေ၀ရဲ႕ ေစတနာ၊ စီစဥ္ေပးမႈေတြ ၾကားမွာ ေအးသီတာက ေနရင္းထိုင္ရင္းဆရာမဘ၀ေရာက္ခ့ဲရသူပါ။ စာသင္တာ၀ါသနာပါေပမယ့္ တစ္ကယ့္ ေက်ာင္းဆရာမေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေပ။
“ေမးခြန္းေတြလည္းမ်ားလိုက္တာ ေအးသီရယ္……. မမေတြးေနတာက ေအးသီကို ဒီည ဘာပံုျပင္ေျပာျပရမလဲလို႔ပါ အိမ္မျပန္ပါဘူး ေအးသီရယ္”
“ေအာ္………………သိပါဘူး…ေအးသီျဖင့္ စိုးရိမ္သြားတာပဲ”
ႏွစ္ေယာက္စာေနသာ႐ံုဒီအိမ္ကေလးက သူငယ္ခ်င္းဇင္ေ၀ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ ရြာလူႀကီးက စီစဥ္ေပးထားျခင္းပင္။ အိမ္ေရွ႕ခန္း တစ္ခန္း၊ အိပ္ခန္းနဲ႔မီးဖိုေခ်ာင္၊ ၿခံကေလးထဲမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေဆာက္လုပ္ေပးထားတဲ့ ဒီအိမ္ကေလးက ေတာသဘာ၀အရမို႔ အေတာ္အသင့္ျပည့္စံု ေလသည္။
ေအးသီရဲ႕ေမးျမန္းမႈေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျပာျပေပးရတဲ့တာ၀န္က ညစဥ္ညတိုင္းပင္။ မျမင္ဖူးတဲ့အရာေတြကို ေတြးဆ မွန္းၾကည့္ရင္းက သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀အိမ္မက္ေလးေတြကို ေအးသီတာျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္လိုက္တာ။ ၿမိဳ႕ေပၚကေရာက္လာသူတိုင္းကို သူတို႔ေလးေတြ အားက်တတ္တာက သဘာ၀ပင္။
“ဆရာမေလး……….ကတိတည္ေနာ္”
“ဘာတုန္း ေအးသီရဲ႕……..အစမရွိ၊ အဆံုးမရွိ”
“ဟယ္…..ၾကည့္…….ခုေတာ့ေမ့ၿပီမလား………ဆရာမေလးျပန္ရင္ ေအးသီကို အလည္ေခၚမယ္ဆို၊ ေရႊတိဂုံဘုရားလိုက္ပို႔ ေပးမယ္ဆို……”
“ေအာ္….အဲဒါလား………..ပို႔ေပးမွာေပါ့ေအးသီရဲ႕ အစ္မကမေမ့ပါဘူး….တျခားဘာမ်ားလဲလို႔”
စိတ္ေက်နပ္သြားတဲ့အမူအယာကို ေအးသီရဲ႕မ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ ကၽြန္မရွာေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေလးေပမယ့္ ေတြးေတြး ဆဆေနတတ္ ေျပာတတ္တဲ့ ေအးသီေလးက တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ ကၽြန္မထက္ပင္ ပိုလို႔ရင့္က်က္ေနပါေသးတယ္။ လိုခ်င္မက္ေမာမႈဆိုတာ သူနဲ႔ေတာ့ အတန္ပင္ ေ၀းေနပါလိမ့္ဦးမည္။
“ဒါနဲ႔ေလ……….ဆရာမေလး”
ဟိုဘက္လွည့္အိပ္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ စကားစလာတဲ့ ေအးသီကို ကၽြန္မက ဘာလဲဆိုတဲ့ ဟန္နဲ႔ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါ
“ဟိုေလ……….ဆရာမေလးမွာ ေမာင္ႏွမေတြမရွိဘူးလား”
“ေမာင္ႏွမေတြလား…….အင္း……ခုေတာ့မရွိေတာ့ဘူး….”
ကၽြန္မေျပာစကားေတြကို နားလည္သလား မလည္သလား မသိေတာ့ေပ။ သူ သိလိုရာကိုေမးကာ ေအးသီက တစ္ဖက္လွည့္သြားေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းေတြထဲက လွည့္မထြက္ႏိုင္ခဲ့ေပ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“၀ုန္း……………..”
“ဟင္………ဘာ ဘာသံလဲဟင္…….မိစိုး….ေအာက္ကိုခဏသြားၾကည့္ဦး….”
အိမ္ေပၚထပ္မွာစာၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္မ ေအာက္ထပ္ကၾကားလိုက္ရတဲ့အသံေၾကာင့္လန္႔သြားခဲ့ပါတယ္။ ၾကမ္းတိုက္ေနတဲ့ မိစိုးက ေအာက္ထပ္ကို ေျပးဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ အျပင္သြားေနခ်ိန္မို႔ အိမ္မွာ မိစိုးနဲ႔ကၽြန္မ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ၊ မထင္သလို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသာင္းက်န္းတတ္လာတဲ့ ကိုႀကီးနဲ႔ ကိုေလးၾကားမွာ ၾကာလာေတာ့ ေအးသီတာ စိတ္ညစ္တတ္လာခဲ့ၿပီ။
“မမ……မမ…….အကိုေလး..အကိုေလး….”
မိစုိးစကားပင္ မဆုံးလိုက္….ၾကားလိုက္ရတဲ့အသံက-
“ေအး…..သီ…….တာ…………..နင္ ေအာက္ကို ခဏဆင္းလာခဲ့ဦး…..ငါ ေခၚေနတာ ခ်က္ခ်င္းလာေနာ္…… လာဆိုလာေနာ္….နင္မလာရင္ ငါအေပၚကိုတက္လာမွာေနာ္”
ေအာက္ထပ္ကအကိုေလးရဲ႕ေအာ္ေခၚသံအဆံုးမွာေတာ့ မိစိုးေကာကၽြန္မပါ ပ်ာယာခပ္ကုန္ေလၿပီ။ အကိုေလး အိမ္ေပၚကို တက္လာလို႔ မျဖစ္ပါ၊ လံုး၀ကိုမျဖစ္ပါ။ တစ္ခါကလည္း ေအးသီတာစာအုပ္ေတြနဲ႔ တျခားပစၥည္းေတြကို အကုန္႐ိုက္ခြဲ၊ လႊင့္ပစ္လို႔ ပ်က္ဆီးေပါင္းမ်ားခဲ့ၿပီ။ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ေလွကားလက္ရမ္းက အရမ္းကို တုန္ခါသြားတာေၾကာင့္ အကိုေလးအိမ္ေပၚကိုတက္လာၿပီ ဆိုတဲ့အသိက ေအးသီတာရင္ကို ပူသြားေစခဲ့ပါတယ္။
“မလာနဲ႔ကိုေလး မလာနဲ႔….ေအးသီတာ…….လာခဲ့မယ္”
အကိုေလးကိုေအာ္ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ေအးသီတာနဲ႔မိစိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ကမန္းကတန္း ေျပးဆင္းလာခဲ့ရေခ်ၿပီ။ အိမ္မွာအငယ္ဆံုးေပမယ့္ မိသားစုကိုသိတတ္တဲ့ ေအးသီတာက ခုဆို ကိုႀကီးန႔ဲကိုေလးတို႔ရဲ႕ ၿငိဳျငင္မႈကို အၿမဲခံေနရသူပါ။ နည္းမမွန္၊ လမ္းမက်တာကို ျပန္ခံေျပာတတ္တဲ့ ေအးသီတာက ခုေတာ့ အိမ္က်ယ္မေလးတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္လို႔ေနေလသည္။
“ကိုေလး…………ဟင္…ၾကည့္စမ္း ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ အရက္ေတြေသာက္လာျပန္ၿပီလား……….ေျပာ…. ဘာေတြေတာင္းဦး၊ ျဖဳန္းဦးမလို႔လဲ”
“င့ါဘာသာ..ဘယ္ခ်ိန္ေသာက္ေသာက္ နင့္အပူပါလား……အငယ္က အငယ္လိုေန”
“ဒါဆို အႀကီးကလည္း အႀကီးလိုေနပါလား”
ကၽြန္မ ေဒါသျဖစ္စြာနဲ႔ ကိုေလးကို ေအာ္ေျပာမိတဲ့အခါ စိမ္းကားစြာၾကည့္လာတဲ့ ကိုေလးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြကို ရင္မဆိုင္ရဲခဲ့ေပ၊ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြက ကၽြန္မရင္ကို အတင္းပင္ တိုးေ၀ွ႔တဲ့အခါ မ်က္ရည္ေတြက တားမရႏိုင္စြာ စီးလို႔က်ခဲ့ရၿပီ။
“ဟဲ့…ဟဲ့……အမေလး…အမေလး....ဒါက..ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ ေျပာစမ္းပါဦး”
“ေမေမ…..”
အျပင္ကျပန္လာတဲ့ ေမေမတို႔ရဲ႕အသံၾကားေတာ့မွ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲသို႔ ေျပး၀င္ေရာက္ခဲ့ရၿပီ ေလ……………….။ လံုၿခံဳၿပီးေအးခ်မ္းသြားတဲ့ အသိက ဘာနဲ႔မွမစားထိုးမရခဲ့ေပ။
“ဟင္း………..”
သက္ျပင္းရွည္တို႔ အဆံုးသတ္သြားခ်ိန္မွာ ေအးသီကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနေလသည္။ ဟိုလူးဒီလွိမ့္နဲ႔ ကုန္ဆံုးသြားမယ့္ တစ္ညတာကုိ ေအးသီတာ ေစာင့္ေနမိလ်က္ပါ။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ဆရာမေလး…………..ဆရာမေလး……………ေအးသီေရ…….ဆရာမေလးရွိလား…….”
မနက္ေစာေစာစီစီး အိမ္ေရွ႕ဆီမွ ၾကားလိုက္ရတဲ့အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မေကာ ေအးသီပါ အိမ္ေရွ႕သို႔အေျပးအလႊား ထြက္ၾကည့္မိပါ တယ္။ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေနတဲ့ ကေလးနဲ႔အတူ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့မိခင္ပံုစံေၾကာင့္ ကၽြန္မအိမ္ေအာက္ကို အျမန္ပင္ ေျပးဆင္းမိေလသည္။
“ဘာေတြျဖစ္လာရတာလဲ အစ္မရယ္။ ကေလးကိုဒီေလာက္ေတာင္ ႐ိုက္ထားရတယ္လို႔”
“႐ိုက္ရတယ္ ဆရာမေလးရဲ႕၊ ေတာ္ၾကာ သူ႔အေဖလိုအခ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္လာမွာ..ဒီအရြယ္ေလးနဲ႔ေတာင္ ပညာကိုမေလးစားခ်င္ဘူး….။ ခုကတည္းကလုပ္ထားမွ ႏို႔မို႔မလြယ္ဘူး”
“ဆံုးမတာလည္းဆံုးမရမွာေပါ့အစ္မရယ္….ဒါန႔ဲ ခုက ေစာေစာစီးစီး ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ေရာက္လာၾကတာလဲ…..လာလာ……..သား ဆရာမဆီ ခဏလာဦး”
ႏွာရည္တြဲလဲ၊ မ်က္ရည္အရႊဲသားနဲ႔ကေလးကို ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲ ေပြ႔ဖက္ထားမိေလသည္။ သူတို႔ေလးေတြငိုရင္ ကၽြန္မရင္ထဲလဲ မေကာင္းေပ၊ အျပစ္ရွိလို႔ဆံုးမရေပမယ့္ ငိုေလာက္ေအာင္ေတာ့ ကၽြန္မမ႐ိုက္တတ္တာအမွန္ပင္။
“ဟင္း…………မေျပာခ်င္လည္းေျပာရဦးမယ္ ဆရာမေလးေရ………ဒီေကာင္ေပါ့….ေက်ာင္းကစာအုပ္ေတြကို ၿဖဲၿပီး ငပိဖုတ္တယ္တဲ့ေလ။ ကၽြန္မကမသိဘူး၊ သတိလည္းဘယ္ထားမိပါ့မလဲ……..အဲဒါနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးေတာ့မွ- အိမ္စာမပါဘူးလား ဘာလား ေမးေတာ့မွ…… စာအုပ္ေတြကိုၾကည့္မိေတာ့တာပဲ…….အဲဒါနဲ႔ကၽြန္မလည္း ေကာင္းေကာင္း႐ိုက္ေပးလိုက္တယ္”
“ေအာ္………..ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီထိကိုေရာက္လာရတာေပါ့ အဲ့လိုလား……..ကဲပါ…..ကေလးကိုလည္း ထပ္မ႐ိုက္နဲ႔ေတာ့ ေနာက္တစ္ခါမလုပ္ေတာ့ရင္ ၿပီးၿပီမလား၊ ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ေျဖးေျဖးေျပာလည္း ရပါတယ္အစ္မရယ္”
“ေက်းဇူးပါဆရာမေလးရယ္……….ကၽြန္မလည္း ရွက္တာနဲ႔တင္ ေဒါသေတြသူ႔အေပၚအကုန္ပံုခ်လိုက္မိတာပါ၊ ဒါဆို  ကၽြန္မတို႔….. ျပန္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ ဆရာမေလး….။”
“ဟုတ္ဟုတ္အစ္မ…”
ဒါကလည္း အေတြ႔အႀကံဳတစ္မ်ဳိးပင္၊ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းခဲ့ရာပံုစံခ်င္းမတူညီမႈေၾကာင့္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မႈေတြလည္း ကြဲျပားခဲ့ေလ သည္။ ၿမိဳ႕ေပၚကဆိုးသြမ္းမႈကတစ္မ်ဳိး၊ ေတာဘက္ကမေလးစားမႈကတစ္ဖံုနဲ႔ ခုေတာ့ျဖင့္ ဘယ္အရာကိုမွ ကၽြန္မစိတ္ထဲ တစ္ထစ္ခ်မခံယူ တတ္ေတာ့ေခ်။ မိဘေတြရဲ႕ သားသမီးအေပၚ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့စိတ္ေလးတစ္ခုတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မ တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာသလို လက္ခံတတ္လာခဲ့ေလၿပီ။
မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တျဖည္းျဖည္းသေဘာေပါက္ သိနားလည္လာခဲ့တဲ့အခါ အေ၀းက ေဖေဖရယ္ မရွိေတာ့တဲ့ေမေမတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ေအးသီတာေရွ႕ေမွာက္ကို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေရာက္လာခဲ့ျပန္တာေပါ့။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“ကၽြီ…….”
“မိစိုးေရ……..အိမ္ေရွ႕ထြက္လိုက္ပါဦး….ေဖေဖေစ်းကျပန္လာၿပီ”
အိမ္ေရွ႕မွာထိုးရပ္လာတဲ့ ဆိုက္ကားကို ျမင္လိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မ မိစုိးကိုလွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တစ္ပါတ္စာ ဟင္းလ်ာကအစ တစ္အိမ္လံုး လိုအပ္သမွ်ေတြကို ကိုယ္တိုင္၀ယ္တတ္တဲ့ေဖေဖက ေအးသီတာတို႔အိမ္ရဲ႕ အိမ္ရွင္မတစ္ျခမ္းပင္။ ေမေမနဲ႔ ေအးသီတာတို႔ကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ ေဖေဖက ျဖစ္ႏိုင္ရင္ထမင္းဟင္းေတြကိုေတာင္ ကိုယ္တိုင္ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးခ်င္ေသးသည္ေလ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း ေအးသီတာက ေဖ့ေဖ့ကို အခ်စ္ဆံုးလို႔ေျပာတာေပါ့…….။
ေစ်းကိုဆုိက္ကားနဲ႔အသြားအျပန္၊ ၀ယ္လာျပန္ေတာ့လည္း လက္ႏွစ္ဖက္ပင္မအားဆိုေတာ့ ဒီရပ္ကြက္၊ ဒီလမ္းထဲမွာေတာ့ ေအးသီတာကို႔ကို မသိသူပင္ မရွိသေလာက္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ရပ္ကြက္ သာေရးနာေရးနဲ႔ အျခားေသာ လုပ္ခင္းေဆာင္တာေတြၾကားမွာ ေဖေဖက တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြကိုပင္ ၀င္ယူႏိုင္ခဲ့ေလသည္။
လမ္းမွားဘက္ကိုေရာက္ေနတဲ့ ကိုႀကီးကိုေလးတို႔ သတင္းထက္ ေဖေဖ့ရဲ႕ဂုဏ္သတင္းက ပိုလို႔ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့ေလသည္။ ပိုက္ဆံရွိတဲ့လူငယ္ေတြ ပ်က္စီးၾကတာကိုက ဂုဏ္တစ္ခုလိုမ်ားျဖစ္ေနသလား ေအးသီတာမေတြးတတ္ခဲ့ေပ။ ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ စီးပြါးေရးအေျခအေနၾကားမွာ ေဖေဖက ဘယ္ေတာ့မွ အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါ။
ေအးသီတာေက်ာင္းၿပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေျခအေနေတြက ေအးသီတာတို႔ဆီကို ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။ အကိုေလးက အိ္မ္ ေထာင္က်ခဲ့သလို အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားခဲ့တဲ့ကိုႀကီးက သတင္းေလးေတာင္မပို႔ခဲ့ပါ။ ျမန္ဆန္စြာေျပာင္းလဲလာခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြၾကားမွာ ေအးသီတာလည္း လူးလာခတ္လို႔သာ။
“ေမေမ….ေဖေဖ့မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္းပါလား…….ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္”
“ေမေမလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူးသမီးေလးရယ္…ေမးေတာ့လည္း ဘာမွကိုမေျပာျပဘူး”
“သိသားပဲ သမီးက…..အကိုေလးတို႔လင္မယားကိစၥပဲဆိုတာ…သူတို႔ကိစၥမဟုတ္လို႔ ဘယ္သူ႔ကိစၥရွိဦးမလဲ.…. မိဘလုပ္စာထိုင္စားေနၾကၿပီး ေကာင္းေကာင္းမေနၾကဘူး…စိတ္ကိုညစ္ပါတယ္”
ေျခကိုေဆာင့္ၿပီး ထြက္လာမိတဲ့အခါ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စြာနဲ႔က်န္ခဲ့တာက ေမေမတစ္ေယာက္တည္းပါ။ အေရာင္ေဖ်ာ့သြားတဲ့ အ၀တ္တစ္ခုလို ကၽြန္မတို႔မိသားစုေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အိမ္တြင္းပုန္းဘ၀ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
အာ႐ုဏ္ဦးတို႔ ပီျပင္လာခ်ိန္မွာ ၾကားေနက် ေဖေဖ့ေၾကးစည္သံကို ဒီေန႔မၾကားမိေခ်။ ကိုယ္ပဲ အိပ္ယာႏိုးတာေနာက္က်၍ပဲလား၊ ေဖေဖပဲ ေစာသြား၍လားဆိုတဲ့အေတြး မဆံုးလိုက္ေသးမွာပဲ ေအးသီတာ ျပန္လို႔အိ္ပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေလသည္။ မနက္မလင္းတစ္လင္းမွာ အိမ္မက္တစ္ခုကို ေအးသီတာမက္ခဲ့ေလသည္။ ေဖေဖရဲ႕ညွိဳးႏြမ္းေနတဲ့ အသံ၊ ေမေမရဲ႕ အသံတိတ္ေၾကကြဲေနပံုကို ေအးသီတာ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ …. ႐ုတ္တရက္ လန္႔အႏုိးမွာေတာ့ ဒါဟာ တစ္ကယ့္အျဖစ္ပ်က္ဆိုတာ ေအးသီတာ သိခဲ့ရေလေတာ့သည္။
“ဒါ……ဒါေတြဟာ အမွန္ေတြပဲလားဟင္………..ကိုေက်ာ္ဦး..ေျပာပါ ေျပာပါ ကၽြန္မကိုေသခ်ာေျပာျပပါ….ရွင္ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ဒီအျဖစ္မွန္ ေတြကို ဖံုးကြယ္ထားခဲ့တာလဲ…..”
႐ိႈက္ကာ႐ိႈက္ကာ ငိုေနတဲ့ ေမေမရဲ႕ တုန္ရီေနတဲ့အသံေတြၾကားမွာ ေဖေဖ့ စကားသံတို႔တိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။ ေအာက္ထပ္ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေျပာေနတဲ့စကားသံအခ်ိဳ႕က အိမ္ေပၚထပ္ဆီက ေအးသီတာ အတိုင္းသားၾကားလို႔သာေပါ့။ ဘာအေျခအေနမွန္းမသိေသးေပမယ့္ ေမေမငုိေတာ့ ေအးသီတာလည္းလိုက္ငိုမိေလသည္။
“ရွင္ အလုပ္မရွိေတာ့တာ ဘယ္ခ်ိန္ကတည္းကလည္း ဟင္… အဲ့ဒါဘာလို႔ ေအးကို မေျပာရတာလဲ၊ မေျပာရတာလဲ…”
“ဟုတ္တယ္….ေအး၊  ကိုယ္မေျပာျဖစ္ဘူး……ေျပာလည္းမေျပာခ်င္ဘူး… ေျပာလဲမထြက္ခဲ့ဘူး…. မလုပ္သင့္မွန္း သိေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့မိတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြက ကိုယ့္ကို အလုပ္လဲျပဳတ္ေစခဲ့တယ္၊ အရွက္လဲရေစခဲ့တယ္…….ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေပ်ာ္တယ္… ေအးနဲ႔ကိုယ့္မိသားစု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခဲ့၊ စားခဲ့ ၀တ္ခဲ့ရတာပဲ၊ ေအးတို႔မသိေအာင္ ကိုယ္ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္ တျခားအလုပ္တစ္ခုကို အဆက္အသြယ္ရေအာင္ လိုက္ေမးၾကည့္တယ္……ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပဘူး၊ ကိုယ္…ေအးနဲ႔သမီးေလးကိုလည္း စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး…………”
“ကိုေက်ာ္ဦးရယ္…… ရွင္ရဲ႕ မိသားစုေပၚထားတဲ့ ေစတနာေတြက………..ခုေတာ့ၾကည့္စမ္း… ရွင့္ကိုဒုကၡေပးၿပီမလား… မသံုးရေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊ မစားရေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္သလဲ ကိုေက်ာ္ဦးရယ္…..ခုေတာ့..ခုေတာ့……အားလံုး အလကားပဲ၊ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး………ဘာဆို ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး………..ကၽြန္မေတာ့ ေသခ်င္ေတာ့တာပဲ………ေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲကိုေက်ာ္ဦးရယ္…”
ဟား……..ကမာၻႀကီးကဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ၊ ခု ၾကားလိုက္ရတ့ဲစကားေတြက အမွန္ပဲလား…. ဒါဆို…ဒါဆို.ေအးသီတာတို႔ေဖေဖက ဘယ္ခ်ိန္ထဲက ဒီလိုအလုပ္ေတြလုပ္ေနခဲ့တာလဲ၊ ေငြအလြဲသံုးစားမႈတဲ့………….၊ထူးဆန္းလိုက္တာ…… အားကိုးမႈ၊ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈေတြက ေဖေဖ့အတြက္ အတုအေယာင္ေတြလား၊ …ဟာ…မသိဘူး….မသိဘူး………ေအးသီတာဘာမွမသိေတာ့ဘူး…..။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
ရက္အတန္ၾကာသည္အထိ အေျခအေနဘာမွမထူးျခားသလို ေဖေဖလည္း အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္မထြက္ေတာ့ေပ။ ရွိတာေလးေတြ သံုးစြဲစားေသာက္လာရင္းက သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေတြကိုလည္း ခါးစည္းခံ႐ံုသာ…………
“ေမေမ………အားငယ္ေနလားဟင္…….သမီး အလုပ္ရေတာ့မွာပါ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ေတာ့ေနာ္…..”
“အင္းပါ.သမီးေလးရယ္……… ”

စိတ္ေထာင္းလို႔ ကိုယ္ေၾက ျဖစ္ေနတဲ့ေမေမ့ကို ေအးသီတာသနားလွပါၿပီ။ အလုပ္ကလည္း လိုခ်င္ၿပီဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္းမရႏို္င္ဘူးဆိုတာ ေအးသီတာသေဘာေပါက္ခဲ့ရၿပီ။ ကိုယ္နဲ႔သင့္္ေတာ္မယ့္အလုပ္တစ္ခုခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရင္းက ေအးသီတာတို႔မိသားစုေတြ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ ေလေတာ့သည္။
တစ္ေန႔…………အဲ့ဒီေန႔ကေပါ့…………….တိက်စြာေရာက္ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္အခါတစ္ခုကို ေအးသီတာတို႔ မလြန္ဆန္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါ။
“အိမ္ရွင္တို႔…………ဗ်ိဳ႕အိမ္ရွင္တို႔…………”
အိမ္ေရွ႕ဆီကၾကားလိုက္ရတဲ့အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ အိမ္အေပၚထပ္ဆီမွၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ ရပ္ကြက္လူႀကီးအခ်ဳိ႕နဲ႔ မျမင္ဖူးတဲ့လူအခ်ိဳ႕တို႔ ေၾကာင့္ ကၽြန္မ…ရင္ေတြေျဗာင္းဆန္ကုန္ပါၿပီ။ ေအာက္ထပ္ကိုအေျပးဆင္းလို႔ ေမေမ့ကို အေျပးကေလး ေျပာမိရင္းက
“ေမေမ……ေမေမ…..အိမ္ေရွ႕မွာ…….အိမ္ေရွ႕မွာ…….ေဖ့ေဖ့ကို လာေခၚတာလား……..လ ာေခၚၾကတာလား..ဟင္”
“အိမ္ရွင္တို႔…………ဗ်ိဳ႕အိမ္ရွင္တို႔…………”
“လာၿပီ……..လာၿပီ……………..ေအာ္…..ဘယ္သူေတြလည္းလို႔………….ဟုတ္ကဲ့ ဘာကိစၥမ်ားပါလဲရွင့္”
“ကိစၥကေတာ့…………..ေျပာရမွာအားနာပါရဲ႕ဗ်ာ……..ဒီကအမႀကီးတို႔ သားအႀကီး ရဲစခန္းကိုေရာက္ေနလို႔ပါ.အဲဒါ ခဏေလာက္ လိုက္ခဲ့ဖို႔  လာေခၚတာပါခင္ဗ်ာ”
“ရွင္………သားႀကီး……….ရဲစခန္း.…..”
“ေမေမ……….ေမေမ………လုပ္ၾကပါဦး………..ေမေမ ..ေမေမ..သမီးေခၚေနတာၾကားလား…….ၾကားလားလို႔…….အီးဟီးဟီး…….. ေမေမ့ကိုေခၚေပးၾကပါဦး…..”
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
စိတ္ပင္ပန္းမႈဒဏ္၊ စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္ေတြကို မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေမေမက ေအးသီတာတို႔နဲ႔ ေ၀းရာကို အၿပီးတိုင္ထြက္သြားခဲ့ေလသည္။ လူေတြရဲ႕ စာနာသနားမႈထက္ ၀မ္းသာအားရမ်က္ႏွာေတြကို ေအးသီတာ ဘယ္လိုအင္အားေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါ့မလဲ…….။ ဗူးတစ္ရာအေပါက္သာ ပိတ္လို႔ရေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါးစပ္ေပါက္ကိုေတာ့ ပိတ္လို႔မရခဲ့ေပ။ ရက္ကြက္အတြင္း ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့တဲ့ သတင္းဆိုးႀကီးၾကားမွာ ေအးသီတာလည္း ေခါင္းငံု႔လိ႔ုသာ……. ကိုႀကီးနဲ႔ကိုေလးဒဏ္ကို ေနာက္ဆံုးခံရၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေအးသီတို႔မွာ ေနစရာအိမ္ပင္ မရွိေတာ့ေပ။
ဘိုးေတာ္လိမ္…………..တဲ့……အကိုႀကီးက ဘိုးေတာ္လိမ္တဲ့………………….. လုပ္ရက္လိုက္တာကိုႀကီးရာ…………….
ဘယ္လိုမွကို ေတြးမထားမိတဲ့ ရွက္ျခင္းတရားေတြက ေအးသီတာကို ေၾကာက္ရြံ႕ေစခဲ့ေလသည္။ လူေတြကို မ်က္ႏွာမျပရဲသလို ရင္ဆိုင္ရမွာလည္း ေၾကာက္လာခဲ့ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔……အုိး………အားလံုး….အားလံုးပါပဲ… ေအးသီတာ ရင္မဆိုင္ခ်င္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လူေတြအားလံုးနဲ႔ ေ၀းရာကို ေအးသီတာထြက္သြားခ်င္ခဲ့ေလသည္၊ ဟိုး………….အေ၀းဆံုး…တစ္ေနရာရာကိုေပါ့………..။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“ဟင္……ဆရာမေလး….ဘာျဖစ္လို႔လဲ..ေခါင္းမူးသြားလို႔လား…..မ်က္စိေလးဘာေလးဖြင့္ပါဦး…...”
“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေအးသီရယ္………….. စိုးရိမ္တတ္လိုက္တာ……လြန္ပါေရာ…..”
အေတြးေတြၾကားထဲ နစ္ေျမာေနရာမွ ေအးသီရဲ႕အသံစူးစူးက လက္ရွိအေျခအေနကို ျပန္လည္သတိရေစခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းမသြားရေသးခင္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးခဏတာမွာ ေတြးမိတဲ့အေတြးေတြက ေအးသီတာရဲ႕တစ္ဘ၀လံုးစာပင္။ လိုအပ္တာေတြ ျပင္ဆင္ေပးေနတဲ့ ေအးသီက အလုပ္႐ႈပ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ ၿခံ၀န္းေလးထဲကေန သိပ္မေ၀းလွတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီသို႔ ေငးၾကည့္ေနမိလ်က္ပါ။
ဟာတာတာျဖစ္သြားရင္ ရင္အစံုကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာပဲ သတိျပဳေလသည္။ ပံုမွန္အေျခအေနကို ထိန္းယူလိုက္ရင္းက တစ္ေန႔တာအတြက္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္တာ၀န္ေတြက ေအးသီတာရဲ႕ေခါင္းထဲသို႔ အတင္းတိုးေ၀ွ႕ေနရာယူေလေတာ့သည္။
 “ဆရာမေလး………….အဆင္သင့္ပဲ…………ညေနက် ေအးသီလာႀကိဳမယ္ေနာ္”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေအးသီရယ္…….အဲ့ဒါေၾကာင့္ အစ္မက ေအးသီကို ခ်စ္ရတာ”
လက္ထဲအရာက္ထည့္ေပးလာတဲ့ ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးက ေအးသီတာရဲ႕ ဘ၀အသစ္ပင္။ လူဆိုတာ အမွားမရွိေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ၿပီး ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ရမယ္လို႔ ေအးသီတာခံယူထားမိေလသည္။ အတိတ္ရဲ႕အေဟာင္းေတြက အသစ္ေတြကို အားျဖည့္တင္းေပးႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား……………….။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“အမေလး ေမာလိုက္တာ ဆရာမေလးရာ…………..”
ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ အေျပးအလႊားေရာက္လာတဲ့ ေအးသီက ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ေမာပန္းစြာနဲ႔ ေျပာလာေလသည္။ သူ မေျပာခင္ကတည္းက ေမာပန္းေနတဲ့ သူ႔ဟန္ပန္က သက္ေသပင္။
“ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေျပးလာရတာလဲ ေအးသီရယ္……ေျဖးေျဖးလာလည္းရသားနဲ႔ကို”
“ေအးသီက ေျပးမလာခ်င္ပါဘူး………….အဲဒါ…..မမဇင္ေ၀ေၾကာင့္ေပါ့………”
“ဟင္…ဇင္ေ၀………..သူ…သူေရာက္ေနတာလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္……..ကၽြန္မေရာက္ေနပါၿပီ ဆရာမရွင့္”
“ဟယ္…………….ဇင္ေ၀………သူငယ္ခ်င္း”
ကၽြန္မ ဘာမွမျမင္ေတာ့…..ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ဇင္ေ၀့ကို အတင္းပင္ေျပးဖက္မိေလသည္။ ၀မ္းနည္းမႈဒဏ္ကို ႐ုတ္တရက္ခံစားလိုက္ရတာေၾကာင့္ ဒရေဟာထြက္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္တို႔ကို ကၽြန္မ မတားဆီးႏိုင္သလို တားလည္းမတားခ်င္ေတာ့…………
“ေအးေအး…သူငယ္ခ်င္း.မငိုနဲ႔ မငိုနဲ႔ေနာ္……..သုတ္သုတ္..မ်က္ရည္ေတြသုတ္ပစ္လိုက္”
တိုးညွင္းစြာသတိေပးေျပာလာတဲ့ ဇင္ေ၀ကို ကၽြန္မ ျပန္လည္အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ဘယ္ကေလးမွ မရွိေတာ့ေပ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ ေအးသီက ကၽြန္မရဲ႕ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးကို ဆြဲလိ႔ုသာ…..။
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----“”
“ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း………. နင္ဘာမွစိတ္ထဲမထားနဲ႔ေတာ့……..ခုဆို ဦးကလည္း တရားစခန္းမွာေပ်ာ္ေနၿပီ၊ ဒီ ရက္ 100 ၿပီးရင္လည္း ခဏပဲနားမွာတဲ့၊ ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ခု ဆက္၀င္မယ္တဲ့ နင္သာ အဆင္ေျပေအာင္ေနဖို႔၊ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႔ ငါ့ကိုေသခ်ာမွာလိုက္တယ္…. သူ႔တြက္ မပူနဲ႔တဲ့”
“……….ဟို…..ဒါနဲ႔ေလ….ေတာ္ၿပီဟာ……ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး”
“ဟင္…..ဘာလဲ…….ေမးေလ…နင့္အကိုေတြအေၾကာင္း သိခ်င္ေနတာမလား……..မသိခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္…..နင့္ဘ၀ကို နင္ပဲႀကိဳးစားရမွာ……….သူတို႔ေတြက နင့္ကို စဥ္းစားေပးၾကမွာမဟုတ္ဘူး……………..င့ါကိုစိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္”
ဇင္ေ၀ စကားအဆံုးမွာ ကၽြန္မၿပံဳးမိလိုက္လား၊ ရယ္မိလိုက္လား…….. ေသခ်ာမသိေတာ့…….. မ်က္ႏွာကိုက်ီစယ္တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေအးေအးကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္ေလသည္…ေအးျမျမ အရသာေလးရယ္.... ဟိုး….အေ၀းႀကီးက စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္တန္းႀကီး ရွိေနသေရြ႕….. ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မကုန္ဆံုးႏိုင္တဲ့ အင္အားေတြက ရွိေနဦးမွာပါ………
မတ္တပ္ရပ္ကာ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း႐ွဴသြင္းလိုက္တဲ့အခါ….............. ေအးသီတာတစ္ကိုယ္လံုး……ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြာတာေတာ့ အမွန္ပင္။

စိမ့္စမ္းေရ
11.11.2014




Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Saturday, December 13, 2014

ျမန္မာ့ရိုးရာ ၁၂-လရာသီပြဲေတာ္မ်ားအနက္ တန္ေဆာင္မုန္းလဟာ တမူထူးျခားတဲ့ လျဖစ္ပါတယ္။
●ဒီလမွာ တန္ေဆာင္တိုင္ မီးထြန္းပြဲေတာ္၊
●ကထိန္သကၤန္း အလွဴပြဲေတာ္၊
●မသိုးသကၤန္း ရက္လုပ္ပူေဇာ္ပြဲေတာ္၊
●မဲဇလီဖူးသုပ္ ေ၀ငွေသာပြဲေတာ္၊
●က်ီးမႏိုးပြဲေတာ္၊
●သာမညဖလအခါေတာ္ေန႔ ပြဲေတာ္တို႔ကို က်င္းပေလ့ရွိၾကပါတယ္။

ဒီအထဲမွာ သာမညဖလအခါေတာ္ေန႔ ပြဲေတာ္ က်င္းပျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းကို တင္ျပလိုပါသည္။
အဇာတသတ္မင္းဟာ ေဒ၀ဒတ္ႏွင့္ ေပါင္းမိျပီး ခမည္းေတာ္ ဗိမၺိသာရမင္းကို သတ္ခဲ့မိပါတယ္။
ဒီအခ်ိန္ကစျပီး အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ စြဲကပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ၏မ်က္လံုးေတြကို “လွံခ်က္ေပါင္း အရာအေထာင္”တို႔နဲ႔ ထိုးဆြျခင္းခံရသလို ေ၀ဒနာစြဲကပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ မည္သည့္ေဆးႏွင့္မွ ကုစား၍မရ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခါ ေ၀ဒနာကို
ကုစားရန္အတြက္ အမတ္မ်ား၏ အၾကံေပးခ်က္အရ တိတၳိဆရာႀကီး ၆-ေယာက္တို႔ထံ ေရွးဦးစြာ
ေရာက္သြားပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ တိတၳိဆရာႀကီး ၆-ဦးဟာ အဇာတသတ္မင္း၏ ေရာဂါေ၀ဒနာကို ေပ်ာက္ကင္းရန္ နည္းေပး လမ္းညႊန္မႈ မျပဳႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ေသာကေတြ သက္သာေအာင္ ဇီ၀ကအမတ္၏ အၾကံေပးခ်က္အရ ျမတ္စြာဘုရားထံသြားေရာက္ ဖူးေတြ႔ဖို႔ သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားထံေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ ညဟာ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ညျဖစ္ျပီး ဇီ၀ကဦးေဆာင္တဲ့ “မိန္းမ စစ္သည္ေတာ္ ၅၀၀” တုိ႔ဟာ အဇာတသတ္မင္းၾကီး မေၾကာက္ရြံဖို႔နဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ေက်ာင္းေတာ္ ဆီမီးအလင္းေရာင္ ထိန္ထိန္လင္းေစဖို႔ တန္ေဆာင္တိုင္လို႔ ေခၚတဲ့ မီးတုိင္ေတြကို ကိုင္ေဆာင္ ထြန္းညိႇကာ
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ေက်ာင္းေတာ္ကို ထိန္လင္းေစတာကို အစြဲျပဳျပီး “တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္”ကို က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။

ဇီ၀ကလွဴဒါန္းတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ကိုေရာက္တဲ႔ခါမွာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲမွာ တစ္ေထာင္ငါးရာတစ္ဆယ္ေသာ
ရဟန္းအေပါင္းျခံရံလ်က္ တင္႔တယ္သပၸါယ္စြာ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာျမတ္စြာဘုရားကုိေတြ႔ျမင္
လုိက္ရတဲ႔အခါ အဇာတသတ္ဟာ ၾကည္ညိဳေသာ သဒၶါတရားေတြ ျဖစ္ပြားျပီးျငိမ္သက္တည္ၾကည္ေသာ
ရဟန္းတုိ႔ကိုေရွးကတစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ်မျမင္ဘူးပါလား တကားလုိ႔ တည္ၾကည္ေသာစိတ္ထားျဖင္႔
ႏွဳတ္မွေရရြတ္ျပီး အလြန္ၾကည္ညိဳသြားပါေတာ႔တယ္။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားက “သာမညဖလသုတ္”ကုိ ေဟာၾကားေသာ္လည္း အဇာတသတ္ဟာ ဘုရားရွင္ထံမွ တရားေတာ္ကုိ ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားနာၾကားျပီး တရားသျဖင့္ မင္းျပဳခဲ႔ေပမယ့္ေဒ၀ဒတ္ ဟူေသာပညာမဲ႔ ယုတ္မာသူကုိ မွီ၀ဲဆည္းကပ္မွဳ ေၾကာင္႔ အဇာတသတ္ဟာ ၾကီးေလးေသာ အမွားၾကီးျဖစ္တဲ႔ ကံၾကီးငါးပါးထဲက ပိတုဃာတက အဖကို သတ္တဲ့ကံျဖစ္ေသာ ဖခင္ဗိမၺိသာရ မင္းၾကီးကုိ သတ္မိတဲ႔ကံေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေဟာၾကားေသာတရားေတာ္ကုိနာၾကားေပမယ္႔ ေသာတပတိၱဖိုလ္မရဘဲ
ေနာင္တမလြန္ ဘ၀မွာလည္း အပါယ္ငရဲ၌ က်ခဲ႔ရပါတယ္။

သာမညဖလ တရားေတာ္ကို နာၾကားလိုက္ရသည့္အတြက္ အဇာတသတ္မင္းအဖို႔ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာလည္း ျငိမ္းေအးေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ဒါတင္မကဘဲ ခမည္းေတာ္ကို သတ္ခဲ့မိတဲ့ သူရဲ႕အမွားကိုလည္း ႀကီးစြာေနာင္တရခဲ့ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားထံမွာ
(၁) (ခမည္းေတာ္ကို သတ္ခဲ့မိတဲ့ အျပစ္ကို) ၀န္ခံျခင္း၊
(၂) (ခမည္းေတာ္ကို သတ္ခဲ့မိတဲ့ အျပစ္ကို) ေတာင္းပန္ျခင္း၊
(၃) (ထိုကဲ့သို႔ေသာ မေကာင္းမႈကို ေနာင္တဖန္ မလုပ္ေတာ့ပါ ဟု) ကတိေပးျခင္း၊ တုိ႔ကိုလုပ္ေဆာင္ခဲ့ ပါတယ္။

●အဇာတသတ္မင္းၾကီးဟာ သာမညဖလသုတ္ တရားေတာ္ကို ၾကားနာရျပီး သူ႕အျပစ္ေတြကို
ဒီလို ကုစားခဲ့တာေၾကာင့္ “မဟာ အ၀ီစိ ငရဲ”တြင္ မက်ေရာက္ေတာ့ဘဲ အျပစ္ဒဏ္ေပါ့တဲ့
“ေလာဟကုမၻီ ငရဲ” ၌သာ က်ေရာက္ၿပီး ေနာင္ေသာအခါမွာ “၀ိဇိတာ၀ီ” မည္တဲ့
ပေစၥကဗုဒၶါျဖစ္ျပီး ကြၽတ္တမ္း၀င္ရ ပါလိမ့္မယ္။

ဤကား သာမညဖလသုတ္ကို နာၾကားရသျဖင့္ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ရရွိေသာ အဇာတသတ္မင္း၏
ျဖစ္ရပ္မွန္ပင္ ျဖစ္သည္။
ဤတြင္ သာမညဖလတရားေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ သိနားလည္သင့္သည္ဟု ခံယူမိသည္။
သာမညဖလဟူသည္ “ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ား”ကို ေဖာ္ျပခ်က္ျဖစ္သည္။
“ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ား”
~~~~~~~~~~~~~~~~~
ရဟန္းျပဳျခင္းျဖင့္ -
(၁) မင္းခစားဘ၀ႏွင့္ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ျခင္း။
(၂) အခြန္ထမ္းေဆာင္မႈ ကင္းလြတ္ျခင္း။
(၃) ပါတိေမာကၡ သံ၀ရသီလႏွင့္ ျပည့္စံုသျဖင့္
အပါယ္ေဘးမွ ကင္းေ၀းျခင္း။
(၄) ဒုစရိုက္ကို ေရွာင္သျဖင့္ ဒုစရိုက္ဒုကၡမွ
ကင္းလြတ္၍ စူဠသီလႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၅) ပြဲသဘင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကစားပြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊
မေကာင္းေသာ စကား အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔မွ ေရွာင္ၾကဥ္သျဖင့္
ထိုဒုကၡမ်ားမွ ကင္းလြတ္၍ ပဥၥမသီလႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၆) နကၡတ္၊ ေဗဒင္၊ ယၾတာ၊ လကၡဏာ၊ ေဆးကုျခင္း
စသည္တို႔မွ ေရွာင္ၾကဥ္သျဖင့္ အာဇီ၀ပါရိသုဒၶိသီလႏွင့္
ညီညြတ္၍ မဟာသီလႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၇) ဣေႁႏၵ ေျခာက္ပါး၌ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္
ေစာင့္စည္းႏိုင္ျခင္း။ သတိႏွင့္ျပည့္စံုျခင္း။
(၈) သမၸဇင္-(ဆင္ျခင္တံု)-တရားႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
(၉) သေႏၲာသ-(ေရာင့္ရဲျခင္း)-ရွိျခင္း။
(၁၀) နီ၀ရဏ-စ်ာန္အစရွိေသာ ကုသိုလ္တရားမ်ားကို တားျမစ္ပိတ္ပင္တတ္ေသာ နီ၀ရဏတရား-ငါးပါးမွ
ကင္းလြတ္ျခင္း။
(၁၁) စ်ာန္တရား ရႏိုင္ျခင္း။
(၁၂) ၀ိဇၨာရွစ္ပါးႏွင့္ျပည့္စံု၍ မဂ္ဖိုလ္ရႏိုင္ျခင္း
အက်ိဳးတရားတို႔ ျဖစ္ေပသည္။

ဤရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ားကို ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာေျပာေတာ္မူခဲ့သည္။ အဇာတသတ္မင္းႏွင့္တကြ ၾကားနာရသူအေပါင္းသည္၄င္း၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔သည္၄င္း၊ ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ားကို နာယူမွတ္သားခြင့္ ရခဲ့ၾကသည္။

ထိုသို႔ နာယူမွတ္သားခြင့္ရသျဖင့္လည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ ပါရမီရွင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ရဟန္းျပဳလာခဲ့ၾကသည္။ ထိုထိုရဟန္းမ်ားကိုလည္း ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္လာခဲ့ၾကသည္။

ထိုသာမညဖလသုတ္ေခၚ
(ရဟန္းျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးတရားကို) ျမတ္စြာဘုရားသည္ အဇာတသတ္မင္းအား “တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔” တြင္ ေဟာေျပာေတာ္မူသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ကို “သံဃာေတာ္မ်ားေန႔” ဟု သတ္မွတ္က်င္းပၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တြင္၊ ျမတ္စြာဘုရားက အဇာတသတ္မင္းအား “သာမညဖလသုတၱန္”ကို
ေဟာၾကားေတာ္ မူေသာေၾကာင့္ ဤေန႔ကို သာမညဖလ အခါေတာ္ေန႔ဟူ၍ သတ္မွတ္ကာ
သံဃာရတနာ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးအေပါင္းကို ပူေဇာ္ၾကသည့္ အခ်ိန္အခါလည္း ျဖစ္ပါသည္။
ထိုထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေလ့လာဆည္းပူး၍ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ သံဃာေတာ္မ်ားကို
ပိုမိုေလးစားၾကည္ညိဳ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ျခင္း ျပဳအပ္ေပသည္။

 -【Admin Team of Young Buddhist's Association】
Posted by
www.facebook.com/youngbuddhistassociation.mm
အၫႊန္း - ဦးပညာသာမိ(မာဂဓီ-သာစည္) ၏ အခါေတာ္ေန႔မ်ားမွ-

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Wednesday, November 5, 2014

အိမ္ေနာက္ဘက္ဆီမွ ခပ္ေမႊးေမႊးအနံ႔တို႔ ႏွာေခါင္းကိုလာထိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဗိုက္ထဲက အသံအခ်ိဳ႕အျပင္သို႔ လြင့္ပ်ံလာေခ်ၿပီ။ ေန၀င္ခ်ိန္ ဒီလိုခ်ိန္ေရာက္ရင္ျဖင့္ ရေနက်အနံ႔ႏွင့္အၿပိဳင္ မိခိုင္ဗိုက္ထဲကအသံတို႔ကလည္း ကြက္တိနီးပါး တူညီစြာ ထြက္ေပၚလာတတ္ေလ သည္၊ အသက္ကိုခပ္ျပင္းျပင္းေလးတစ္ခ်က္ ႐ႈသြင္းလိုက္ၿပီး မျမင္ရေပမယ့္ အရသာကိုမွန္းဆလို႔ သိႏွင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၾကာဇံျပဳတ္အရသာကို တစ္၀ႀကီးခံစားပစ္လိုက္ေလသည္။
ဒီလိုအေျခအေနေတြျဖစ္ၿပီးရင္ျဖင့္ မိခိုင္တို႔အလုပ္သမားေလးေတြရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကလည္း နီးကပ္ေလၿပီ။ တစ္ရက္မဟုတ္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဆို ေတာ့ မိခိုင္တို႔ရဲ႕ျမန္ဆန္သြက္လက္တဲ့ လက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ျဖင့္ လုပ္လက္စ အလုပ္ကေလးေတြကို အၿပီးသတ္လို႔ အေညာင္းအညာေျဖေနရ ၿပီေလ။
တစ္ေနကုန္ ရွိခ်င္လည္းရွိ မရွိခ်င္လည္းမရွိတဲ့ မိခိုင္တို႔အလုပ္ရွင္ အန္တီႀကီးကေတာ့ အခ်ိန္မွန္စြာ ညေန ၅ နာရီထိုးဖို႔ ၅ မိနစ္အလိုမွာ မိခိုင္တို႔နားသို႔ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တာအတြက္ လုပ္အားခေလးေတြကို ကိုယ္စီေပးကာ အျခားေသာ စားစရာ၊ ဟင္းခ်က္ စရာေလးေတြကိုလည္း အလွည့္က်ေပးတတ္ပါတယ္။

“ကဲ..ဒီေန႔ေတာ့ မိခိုင္ယူေနာ္…..”
“ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ”

စကားသံႏွင့္အတူ ကမ္းေပးလာတဲ့ အန္တီ့လက္ထဲက အရာကို မိခိုင္ ေမွ်ာ္လင့္တစ္ႀကီးနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သြားေရစာ စားစရာထက္ ဟင္းခ်က္စရာဆိုရင္ မိခိုင္အရမ္းေပ်ာ္သြားမွာ…….ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ညေနစာျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္စာျဖစ္ျဖစ္ အသံုးျပဳလို႔ရတာေပါ့။ အဲဒါမွ မိခိုင္အဖြားလဲ ဟင္းအတြက္တစ္နပ္စာသက္သာမွာ။

“ဟဲ့ မိခိုင္…..ဘာေတြေတြးေနတာလဲ…….အန္တီေျပာတာၾကားရဲ႕လား”
“ဟင္……..ရွင္…ဘာ…..ဘာ ေျပာလိုက္တာလဲ”
“ေအာ္…….ဒီကေလးမႏွယ္….. အိမ္ကိုမျပန္နဲ႔ဦးလို႔… အန္တီ့ကို ၀ိုင္းကူၿပီး အဖြားကို ၾကာဇံျပဳတ္တုိက္ေပးဖို႔ေျပာတာ”
“ၾကာဇံျပဳတ္…….ဟုတ္လား….”

အံ့ၾသသြားတဲ့ မိခိုင္မ်က္ႏွာကို အဖြားကိုျမင္ေစခ်င္လိုက္တာ.. ဒါက မရဖူးတဲ့အခြင့္အေရးမဟုတ္လား

“ဟုတ္…တိုက္မယ္..တိုက္ေပးမယ္  အန္တီ”

အားရ၀မ္းသာျဖစ္သြားတဲ့မိခိုင္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ေတာင္မ်ား ျပန္ေျဖမိသည္မသိ။ ဒီလိုအခြင့္အေရးက ရခဲပါဘိျခင္း။ ဟုတ္သည္… မိခိုင္ ဒီအိမ္မွာ အလုပ္စလုပ္ကတည္းက အဲ့ဒီအနံ႔ကို သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တာ။ ညေနတိုင္း အန္တီ့ရဲ႕အေမ ဖြားဖြားႀကီးကို ၾကာဇံျပဳတ္ တိုက္တယ္ ဆိုတာ မိခိုင္သိၿပီးသား။ ေဟာ…ခုေတာ့ ကိုယ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ၾကာဇံျပဳတ္အနံ႔ကို တ၀ႀကီးလည္းခံစားရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ျမင္လည္းျမင္ရဦးမယ္.. ကံေကာင္းရင္ …………….။

“ဟဲ့…………ေအာ္……… မိခိုင္…..ညည္းဘာေတြေတြးေနျပန္ၿပီလဲ..လာလာ ငါ့ေနာက္လိုက္ခဲ့”
“ဟုတ္ဟုတ္…………ဟုတ္ကဲ့အန္တီ”
ဦးေဆာင္ကာေခၚသြားတဲ့ အန္တီ့ေနာက္ကို အမွီလိုက္ရင္းက တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔သာ………………….။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ေျမးေလး….ခိုင္ခိုင္……ထမင္းစားတာ နည္းလွေခ်လား၊ ဘာလဲ ဟင္းမႀကိဳက္လို႔လား၊ ဟုတ္လား သမီး”
“မဟုတ္ပါဘူးဖြားရဲ႕……. သမီး သိပ္မဆာလို႔ပါ၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္အိမ္က အန္တီကလည္း မုန္႔ ေၾကြးလိုက္လို႔ပါ”
ေျမးျဖစ္သူ ထမင္းစားေနတာကို တစိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ ေဒၚဖြားေမကေတာ့ ေျမးမေလး ခိုင္ခုိင္အေပၚ က႐ုဏာမ်က္လံုး၊ သနားၾကင္နာမႈ မ်က္လံုးေတြနဲ႔သာ ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။ လႈပ္ရွားမႈဟန္ပန္ေတြအကုန္လံုးက သားေတာ္ေမာင္နဲ႔ မတူတာေတာ့အမွန္ပင္။

“ဖြား……..ဒီအထုတ္ေတြကဘာေတြလဲဟင္” 

“ေအာ္…………..ေအး…ဟုတ္သားပဲ…….အဲ့ဒါေျမးေလး၀တ္ဖို႔တဲ့……ဖြားအသိတစ္ေယာက္က လာေပးသြားတာ။ အကုန္လုံး အလတ္ႀကီးရွိေသးတယ္ ဖြားၾကည့္ၿပီးၿပီ”

“ေအာ္…ဖြားရယ္……သမီးမွာလည္းအ၀တ္ေတြရွိပါေသးတယ္ဖြားရဲ႕ ဒါေတြေတာင္မနည္းကုန္ေအာင္၀တ္ရဦးမွာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာက ေတာမွာလို႔ အ၀တ္က သိပ္မေဟာင္းဘူးေလ”

“ေအးပါ၊ ေအးပါ ဖြားေျမးေလးကို ဖြားက လွေစခ်င္လို႔ပါ”

မိခိုင္က တစ္ေနကုန္အလုပ္လုပ္ရေပမယ့္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့ရင္လည္း မညည္းညဴခဲ့ေပ၊ ေဒၚဖြားေမက အရင္က မနက္နဲ႔ညစာကို အဆင္ေျပသလို စားေနရင္းမွ ခုဆို မိခိုင္က ညေနစာကို ပူပူေႏြးေႏြး ခ်က္ျပဳတ္ေပးေလသည္။ ေသာက္ေရ၊ သံုးေရမွအစ အစစအရာရာ အလိုက္သိတတ္စြာနဲ႔ ျပဳစုေပးေလသည္။ တျဖည္းျဖည္း ေနသားက်လာတဲ့ မိခိုင္္က ေဒၚဖြားေမရဲ႕ လက္သံုး ေတာင္ေ၀ွး တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္လာ ၿပီဟုဆိုရင္လည္း မမွားႏိုင္ေတာ့ေပ။ 

ညဘက္ အိပ္ယာထဲေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဖြားျဖစ္သူနဲ႔ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းေလးေတြေျပာဆိုၾက၊ သူသိခ်င္တာေလးေတြေမး၊ ေဒၚဖြားေမကလည္း သိသင့္တာေလးေတြေျပာျပျဖစ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား စကားေျပာရင္းက မိခိုင္ရဲ႕အေမအေၾကာင္းကို စကားလမ္းေၾကာင္း ေရာက္သြားခဲ့ရင္ေတာ့ စကားသံတို႔ တိတ္ဆိတ္သြားတတ္ပါတယ္။ 

၃ ႏွစ္သမီးအရြယ္ကတည္းက အေမျဖစ္သူရဲ႕ေမတၱာကို ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ မိခိုင္ေလးကို သားျဖစ္သူကလည္း အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ပစ္ထားခဲ့ ေလသည္။ ကိုယ့္သမီးေလးရယ္လို႔ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈမေပးခဲ့တဲ့ သားျဖစ္သူကို ေဒၚဖြားေမ ေဒါသထြက္၍မဆံုးေပ။ ဘာလို႔မ်ား အဲ့ေလာက္ေတာင္ အသိၪာဏ္ေတြ မရွိရပါလိမ့္၊ တာ၀န္ယူစိတ္ေတြကို နားမလည္ရပါလိမ့္လို႔ ေဒၚဖြားေမ ခဏခဏေတြးကာ ယူႀကံဳးမရ ျဖစ္မိေလသည္။
ပ်ံ႕က်ဲသြားတဲ့အေတြးစေတြကိုစုစည္းလို႔  သတိထားမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိခိုင္က အိပ္ေပ်ာ္ေနေလၿပီ။ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသးတဲ့ ၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္ေလးေတာင္ ဘ၀ေတြက ေအးခ်မ္းျခင္းမရွိပါလားလို႔……….တကိုယ္တည္းေတြးမိရင္းက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ စိတ္အစဥ္ေတြက ေရွ႕ေနာက္ေတာင္ေျမာက္သို႔ စတင္ကာေရႊ႕လွ်ားေနေလၿပီ။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“အေမ…….အေမေရ……လာပါဦးဗ်….”

အိမ္ထဲကို ကမူး႐ွဴးထိုးနဲ႔ ေျပး၀င္လာတဲ့ ေအာင္မင္းတစ္ေယာက္ ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူကို အလြယ္တကူမေတြ႔ရတဲ့အခါ ျမင္ျမင္ရာကို ေဒါသႀကီး စြာျဖင့္ ကိုင္ေပါက္၊ ႐ိုက္ခ်ဳိးေနပါေတာ့တယ္။ အရက္မူးလာရင္ ေသြးဆိုးတတ္တဲ့ ေအာင္မင္းကို အရင္ကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ၀ိုင္း၀န္း ေျဖာင္းဖ်ေပးၾကေပမယ့္ ေျပာမရတဲ့အဆံုးမွာေတာ့ မေျပာပဲထားခဲ့ၾကျခင္းသာ။ 

“ဟာဗ်ာ………………ဘယ္ေတြ ေရာက္ ကုန္ ၾကၿပီလဲ……….” 

အက်ယ္ေလာင္ဆံုးအသံေတြနဲ႔ ႀကံဳးေအာ္ေနတဲ့ ေအာင္မင္းအသံေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္မွ်သာ..။ ဒီလိုပံုစံမ်ဳိးျမင္ရၿပီဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးရဲ႕မ်က္လံုးေတြက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ သနားစရာ႐ုပ္ပံုေလးကို ေျပးလို႔သာျမင္ေယာင္ၾကၿပီးသားပါ။

 “ႀကီးႀကီး……ႀကီးႀကီး…..ဟိုမွာ ကိုေအာင္မင္း ေသာင္းက်န္းေနျပန္ၿပီ”
“ဟုတ္လား………ေက်းဇူးပဲသားေလးရယ္”

လမ္းထိပ္ဘက္ေရာက္ေနတဲ့ ဖြားေမတစ္ေယာက္ သားျဖစ္သူ ေသာင္းက်န္းေနတယ္ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ ေရာက္တဲ့အရပ္က အေျပးျပန္လာခဲ့ရေလသည္။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္လာျပန္ၿပီလဲဆိုတဲ့အေတြးေတြက ဖြားေမရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကို သြက္ေစလိုက္ပါတယ္။

“၀ုန္း………………”

“ဟဲ့…….ဟဲ့……အမေလး အမေလး ကုန္ပါၿပီ….ကုန္ပါၿပီ…..ေအာင္မင္းရယ္….နင့္ကိုျမင္ရတာလဲ စိတ္ေတြလည္းဆင္းရဲပါတယ္ ေျပာ………ဘာျပႆနာရွာလာ ျပန္ၿပီလဲ…”

“အေမတို႔ အဲ့ဒါေတြေျပာတာေပါ့……… ကၽြန္ေတာ့္ကိုဆို လူဆိုးလို႔ပဲျမင္ၾကတယ္ အေမကအစ”

“ေအး….ျမင္မွာေပါ့..ျမင္ၾကမွာေပါ့………….ခု နင္လုပ္ေနတဲ့ပံုစံက လူေကာင္းေတြရဲ႕စ႐ိုက္လား၊ ေျပာေလ၊ အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ ေဒါသေတြထြက္…… ရွိတာအကုန္႐ိုက္ခြဲ၊ နင့္ကို ရပ္ကြက္ထဲက ဘယ္သူေတြေလးစားလဲ၊ နင့္ကိုပညာေတြသင္ေပးထားတာ ခုလို ေသာင္းက်န္းေနဖို႔မဟုတ္ဘူး ေအာင္မင္းရဲ႕……………. ငါလဲ ျမန္ျမန္ေသသြားစမ္းပါဟယ္……ေသသြားစမ္းပါ …..”

“အဲ့လိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ အေမရာ…………ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ညစ္လို႔ပါဗ်…………စိတ္ညစ္လို႔ပါ……”

“ေအး……ညစ္……ညစ္……ဘာအလုပ္မွမရွိတဲ့သူက စိတ္ညစ္ရတယ္ရွိေသး…….သြား……..နင့္ဘာသာ အေ၀းမွာသြားညစ္”

ေဒၚဖြားေမရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုသံတို႔ တရစပ္ထြက္လာၿပီးရင္ေတာ့ ေအာင္မင္းတစ္ေယာက္ ၿငိမ္က်သြားပါေတာ့တယ္။ သူဘယ္ေလာက္ ဆိုးဆိုး ေသာင္းက်န္းေသာင္းက်န္း သူ႔အေမမ်က္ရည္က်ၿပီး ေျပာရင္ေတာ့ ဘာစကားမွ ဆက္မေျပာဆိုေတာ့ေပ။ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မဟုတ္ေပမယ့္ မထင္ရင္မထင္သလို ထထ ေသာင္းက်န္းတတ္တဲ့ ေအာင္မင္းကိုေတာ့ ဖတဆိုးေလးဆိုၿပီး အလိုလိုက္ထားခဲ့တဲ့ ဖြားေမတစ္ေယာက္ ေနာင္တႀကီးစြာေတြနဲ႔သာ။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ဟဲ့………ဖြားေမ…….နင့္သားတစ္ေယာက္ မျမင္မိပါလား၊ ဒီေကာင္ ဘယ္ေတြေရာက္ေနလဲ”

“ရွိျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ညစ္ရ၊ မရွိျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ပူရတယ္ ကိုစိန္ေသာင္းေရ၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတို႔ရြာဆိုလားပဲ အဲ့ဒီကို အလည္သြားေလရဲ႕၊ သြားတာေတာင္ ၂ လေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ၊ ျပန္လာမွ ဘာအသံေတြၾကားရဦးမလဲမသိပါဘူး………….”

“ေအးပါ ဖြားေမရယ္….နင္လည္း နင့္သားကို သိပ္လည္းအလုိမလိုက္နဲ႔ဦး ငါကၾကားထဲက စိတ္ဆိုးခံၿပီးေျပာရတာ၊ ၾကား ၃ ၾကား မ၀င္ရဘူးတဲ့”

“စိတ္လည္းမဆိုးရပါဘူး ကိုစိန္ေသာင္းရယ္၊ ကၽြန္မ အားလံုးရဲ႕ေစတနာေတြကို နားလည္ပါတယ္။ ခုကလည္း ကိုယ့္မိုက္ျပစ္နဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ လည္း ကိုယ္ပဲခံရေတာ့တာေပါ့”

“ေအးပါ ေအးပါ ဒါဆို ငါျပန္လိုက္ဦးမယ္”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ဟုတ္ကဲ့”

ကိုစိန္ေသာင္းျပန္သြားၿပီးခဲ့ေပမယ့္ ဖြားေမရဲ႕စိတ္အစဥ္က အေ၀းကိုေရာက္ေနတဲ့ သားေတာ္ေမာင္ကိုတစ္လွည့္၊ ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကိုတစ္လွည့္ အေတြးမ်ားစြာရစ္သိုင္းေနပါေတာ့တယ္။
အသက္ႀကီးခါမွ ရလာတဲ့သားတစ္ေယာက္ ဆိုသေလာက္ေလာက္ကို ဖြားေမတို႔ေတြ အရမ္းခ်စ္ခဲ့ရ၊ အလိုလိုက္ခဲ့ရတာပါ။ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ အညႈိးမခံဘဲ မရွိရွိတဲ့ၾကားထဲက လိုတာအကုန္ရေစခဲ့တာပါ။ ခင္ပြန္းသည္ရွိစဥ္တုန္းကေတာ့ ဖြားေမက ဘာမွပူပန္ေၾကာင့္ၾကမႈ မရွိခဲ့ပဲ သားတစ္ေယာက္ ထိန္းေက်ာင္းရင္းက ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသူေပ။ ေအာင္မင္းအသက္ 13 ႏွစ္အရြယ္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ခင္ပြန္းသည္က ဆံုးပါးသြားခ်ိန္မွာ ဖြားေမအသက္လည္း 40 ေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ 

ရွိတာေလးေတြထုခြဲေရာင္းခ်စားေသာက္ရင္းက ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္ႀကီးမွ လမ္းေဘးေစ်းသည္ဘ၀ကို ဖြားေမပိုင္ဆိုင္ခဲ့ျခင္းသာ။ ပညာေရးကို ဆံုးခန္းတိုင္ေစခ်င္ေပမယ့္ သားျဖစ္သူက ၁၀ တန္းသာေအာင္ၿပီး ဘာမွမေရရာခဲ့ေပ။ အေမ့ကိုလည္းဂ႐ုမစိုက္၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း မထီမဲ့ျမင္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္းအရြယ္ေရာက္လာတဲ့ ေအာင္မင္းက ခုလိုအေျခအေနမ်ဳိးေတြ ေရာက္ရျခင္းပင္။ “ေျပာမဲ့သာ ေျပာရတာပါ င့ါသားေလးက ဆိုး႐ံုပဲဆိုးတာပါ၊ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္းေတာ့ မရွိပါဘူး”ဟု ကိုယ့္ဘာသာ ေျဖသိမ့္လိုက္ရင္းကပဲ သားေတာ္ေမာင္ကို သတိရသလိုလို လြမ္းသလိုလို ျဖစ္မိေလေတာ့သည္။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ဟင္…….ဘာ…..ဘာရယ္…ႀကီးႀကီးကို… ျပန္ေျပာစမ္းပါဦး သားတို႔ရယ္ ”

 ၾကားလိုက္ရတဲ့ သတင္းကို  သတင္းေကာင္းလား၊ သတင္းဆိုးလား ဖြားေမ မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ေပ။ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္သလို မတ္တပ္အေန အထားကေန ထိုင္လ်က္ျဖစ္သြားတဲ့ ဖြားေမကို ေအာင္မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတို႔ တြဲကူေဖးမရင္းက ဘာစကားမွ ဆက္မဆိုမိၾက။

“ေအာင္မင္းက တစ္ကယ္ေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား သားတို႔ရယ္၊ ငါ့သားေလးတို႔က ၀ိုင္းၿပီးမတားၾကဘူးလား ဟင္၊ သူ႔အေၾကာင္းလည္း သားေလးတို႔သိသားနဲ႔ကြယ္ ဘယ္အရာကိုမွ ေလးေလးနက္နက္ထားတတ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး… တစ္ဖက္သားကို အားနာစရာ မ်က္ႏွာ ပ်က္စရာေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ……………..ဟင္း……ေအာင္မင္းနဲ႔ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ…”

သက္ျပင္းကိုအရွည္ႀကီးခ်လိုက္တဲ့ ဖြားေမရဲ႕ ပံုသ႑ာန္တို႔ တည္ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ေအာင္မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတို႔ စကားစကို ဆက္ရဲေလေတာ့သည္။ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေသာကအပူကို ဘယ္သူေတြကိုေ၀မွ်လို႔ ဘယ္လိုေတြ ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္ၾကပါ့မလဲ။
“ေအာင္မင္းက ဒီတစ္ခါ တစ္ကယ္ပါ ဖြားေမရဲ႕ သားတို႔မညာပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ေအာင္မင္းကလည္း မွာလိုက္ပါတယ္ ဖြားေမကို ဘာမွ စိတ္မပူပါနဲ႔တဲ့၊ သူ႔လုပ္ရပ္ကို သူတာ၀န္ယူတယ္တဲ့”

“မပူလို႔ရမလားသားတို႔ရယ္ သူမ်ားသားပ်ဳိသမီးပ်ဳိကို ခိုးယူသြားတယ္ဆိုတာ သူက ခပ္လြယ္လြယ္သေဘာထားေပမယ့္ ဖြားေမက မိဘခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာရမယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဒါက ပစ္ထားလို႔ရတဲ့အရာမွမဟုတ္တာ၊ ကဲပါ တစ္ခါတည္း သားတို႔မိဘအိမ္ကုိ ဖြားေမလိုက္ခဲ့မယ္ အႀကိဳးအေၾကာင္းေလးေျပာရ ဆိုရတာေပါ့၊ လူႀကီးေတြေကာ အိမ္မွာ ရွိၾကတယ္မလား…….”
“ဟုတ္…..ဟုတ္….ဟုတ္ကဲ့ဖြားေမ”

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

ကိုယ္နဲ႔လည္းတစ္ခါမွမရင္းႏွီးဖူး၊ ေရာက္လည္းမေရာက္ဖူးတဲ့ အရပ္ေဒသတစ္ခုဆီကို ဖြားေမ အရဲစြန္႔လို႔ လာခဲ့ရျပန္ပါၿပီ။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္သြားတဲ့ သားျဖစ္သူကို ေဒၚဖြားေမ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ သြားၾကည့္သင့္တယ္မဟုတ္ပါလား…. တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးမို႔ လုပ္ေပးသင့္လုပ္ေပးထိုက္တာေလးေတြကို အတက္ႏိုင္ဆုံး ျဖည့္ဆည္းေပမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရင္းက ေ၀းလံလွတဲ့ ဒီခရီးကို တစ္ကုိယ္တည္းစြန္႔စားကာ ထြက္လာခ့ဲရျခင္းပါ။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ရဲ႕ စိမ္းစိုေနတဲ့ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေတြက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ စိတ္အစဥ္ကို တခဏတာေတာ့ ေအးခ်မ္းေစခဲ့ေလသည္။ 

မျမင္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ ပံုသ႑ာန္ေတြကို မွန္းဆေနရင္းက မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ေခၽြးမေလးကိုလည္း ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးေဖာ္ၾကည့္ရတာ အေမာပင္။ မိဘနဲ႔အတူေနတာေတာင္ စား႐ံု အိပ္႐ံုသာ အားကိုးရတဲ့ ဒီသားတစ္ေယာက္က အိမ္ေထာင္မႈတစ္ခုကိုမ်ား ဘယ္လိုမ်ား ထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါ့မလဲ။ ကေလးမေလးရဲ႕ မိဘေတြကေကာ ဘယ္လိုမ်ားေျပာၾကမလဲ…..။ အဆင္မွေျပၾကပါ့မလား……..။ ဘာေတြမ်ား လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကပါ့မလဲ…………….ေဒၚဖြားေမတစ္ကိုယ္တည္း အေတြးမ်ားနဲ႔ခ်ာခ်ာလည္ေနခဲ့ေလၿပီ။

“(……)………ဆင္းမွာ ပါေသးလား”

စပါယ္ယာေကာင္ေလးရဲ႕ ေအာ္သံအဆံုးမွာေတာ့ ေဒၚဖြားေမရဲ႕အေတြးစတို႔ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ေလသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ သူဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္တစ္ခု ေရာက္ေတာ့မယ္ေလ။

“(…..)………ဆင္းမွာ ပါေသးလား”

“ပါတယ္ ပါတယ္သားေရ……အေမ့ကို အထုတ္ကေလး ခ်ေပးပါဦးေနာ္”
႐ုိးသားေအးေဆးဟန္ရွိလွတဲ့ စပါယ္ယာေကာင္ေလးရဲ႕ ေဖာ္ေရြအၿပံဳးေလးနဲ႔ ကူညီဟန္ေလးက ေဒၚဖြားေမအတြက္ေတာ့ တစ္သက္ မေမ့စရာပင္။ အသံခပ္၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ခရီးသည္ေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးမႈေလးေတြကေတာ့ အားရေက်နပ္စရာပင္။ မွတ္တိုင္မေရာက္ခင္ ကတည္းက အေ၀းကိုလွမ္းေမွ်ာ္ေနမိတဲ့ ေဒၚဖြားေမကေတာ့ သားေတာ္ေမာင္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လွၿပီ။

“အေမ……………..သားဒီမွာ”
“သား……..သားေလး…ေအာင္မင္း………..”

အားရ၀မ္းသာျခင္းနဲ႔အတူ သားျဖစ္သူထံေျပးသြားမိေတာ့ ေနာက္ဘက္နားဆီက မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ေခၽြးမေလာင္းေလးကိုလည္း ျမင္လိုက္ ရပါတယ္။ အားေပးအၿပံဳးေလးနဲ႔ ႀကိဳဆိုေနရွာတဲ့ သူမေလးကိုလည္း ဖက္လွဲတကင္းျပဳလို႔ ေဒၚဖြားေမတစ္ေယာက္ ေနရာသစ္တစ္ခုဆီသို႔ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ပါၿပီ။ သားဆိုတဲ့အသိတစ္ခုနဲ႔ မိခင္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ရွိမႈေတြၾကားမွာ ခဏတာေလးေတာ့ ေဒၚဖြားေမတို႔သားအမိေတြ ေလာက အဆင္ႏိုင္ခဲ့ၾကေလသည္။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“အေမ…………အေမ……….ကၽြန္ေတာ္ပါ”

ခပ္အုပ္အုပ္အသံတစ္ခုက အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေဒၚဖြားေမရဲ႕နားထဲကို အတင္းတိုး၀င္လာပါတယ္။ ေမွာင္မဲေနတဲ့ ည အခ်ိန္ဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းေနရတဲ့ ေဒၚဖြားေမ အနည္းငယ္ေတာ့ ေၾကာက္႐ြံသြားမိေလသည္။

“ဘယ္သူလဲ………..ဘယ္သူလဲ”

ေသခ်ာေအာင္အသံျပဳလိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္ကျပန္ေျပာသံက ေအာင္မင္းအသံမွ ေအာင္မင္းအသံပင္။ မိန္းမရၿပီးကတည္းက အေမကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားခဲ့ရာက ခု ညႀကီးမင္းႀကီး ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္လာျပန္သည္မသိ။
အိမ္ေရွ႕တံခါးကို အသာဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါမွာ အရမ္းကို ပင္ပန္းၿပီး နဂို႐ုပ္ေျပာင္းသြားတဲ့ ေအာင္မင္းပံုစံကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ေဒၚဖြားေမရင္ထဲ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းမသိေပ။ ခရီးေဆာင္ေက်ာပိုးအိမ္အေဟာင္းကလည္း စုတ္ျပတ္လို႔၊ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အ၀တ္တစ္စံုကလည္း သူ႔နဂို႐ုပ္ကို ပို၍ေျပာင္းေစခဲ့ေလသည္။

“အေမ……ကၽြန္ေတာ္ ခဏေနရင္ သြားေတာ့မွာ……….အေမ့ဆီ ခု ခဏေလး ၀င္လာတာ”

“ဟဲ့…….ဟဲ့….ဘယ္လိုျဖစ္ရျပန္တာတုန္း ေအာင္မင္းရယ္…….အေမ့ကိုလည္းေျပာစမ္းပါဦး…………ဟင္၊ မင္း.ဘာေတြျဖစ္လာျပန္ၿပီလဲ….. အေမရင္ေတြထိတ္လိုက္တာ”

“…………..……………အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ အဲ့ဒါပဲအေမ………….ကၽြန္ေတာ္ လက္လြန္သြားတယ္……….ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေအးခိုင္မရွိေတာ့ဘူး…မနက္အေစာႀကီးကတည္းက ဘယ္ထြက္သြားမွန္းမသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ သူ႔အမ်ဳိးေတြအိမ္ သြားေနတယ္ထင္တာ ခုက အဲ့လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး…..သမီးေလးကိုထားသြားတယ္။ ခု သူ ရခိုင္ဘက္မွာလို႔ သတင္းရလို႔ အဲ့ဒီကို ကၽြန္ေတာ္သြားမလို႔…..”

“ဒါနဲ႔ ကေလးကေကာ…ခု ဘယ္အရြယ္ရွိေနၿပီလဲ၊ နင္  ဘယ္သူေတြန႔ဲထားခဲ့လဲ………စိတ္ခ်ရလိ႔ုလားဟယ္”
“၃ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီအေမ………စိတ္ခ်ရပါတယ္ သူ႔အေဒၚေတြဆီမွာ…..”

“မင္း………ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္ ေအာင္မင္း…….ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္၊ မင္းရဲ႕ မျဖစ္စေလာက္အသိၪာဏ္ေလးက ခုၾကည့္စမ္း.. မင္းတို႔ သားတစ္ကြဲ.မယားတစ္ကြဲျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ……. ကေလးကေကာ…… မိတကြဲ….ဖတကြဲမဟုတ္ဘူးလား………… ဒီေလာက္ကေလး ငယ္ငယ္ကေလးရွိတာကိုေတာင္ နဲနဲပါးပါး ထိန္းပါဦးလားေအာင္မင္းရယ္၊ မင္းဘယ္ေလာက္ ႏွိပ္စက္ထားလဲမွမသိတာ…. ထြက္ေတာင္ ေျပးရတယ္လို႔…….ငါျဖင့္ မင္းနဲ႔မွပဲ မၾကားဖူးတာေတြအကုန္ ၾကားဖူးေတာ့တယ္”

“ကၽြန္ေတာ္လည္း မတက္ႏိုင္ဘူးအေမရာ…………ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုက္ဆံနည္းနည္းေလာက္ရွိရင္ေပးလိုက္ပါဦး…….ဒီမွာ ပါလာတာေတြ အကုန္ကုန္ၿပီ”

မေျပာခင္ကတည္းက ေဒၚဖြားေမသိၿပီးသားပင္။ တကူးတက ဒီကို၀င္လာကတည္းက ေငြလိုလို႔ဆိုတာ ေဒၚဖြားေမ တြက္ဆမိပါရဲ႕၊ လူဆိုးမွ လူၾကမ္း၊ လူၾကမ္းမွ လူယုတ္မာ ျဖစ္ေတာ့မယ့္ သားျဖစ္သူ လူမိုက္ႀကီးကို ၾကည့္ေနတဲ့ ေဒၚဖြားေမရဲ႕ ဂ႐ုဏာမ်က္၀န္းေတြက အေမွာင္ထဲမွာပင္ အေရာင္တလက္လက္နဲ႔သာ…………….အဲ့ဒီညကအျဖစ္အပ်က္တို႔ျဖစ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေအာင္မင္းနဲ႔ ေဒၚဖြားေမတို႔ အဆက္သြယ္က ျပတ္သထက္ျပတ္သြားခဲ့ရေလသည္။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***

“ဖြားေမ….ဖြားေမ…”
“ေအာ္…..ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔……….ကိုေက်ာ္ဦး…………ဆို…..ဘာကိစၥ”
“ေအး………ကိစၥကေတာ့ နင့္သားကိစၥပဲ……ဒီလိုဟ.….ငါ ဟိုတေလာက နယ္ကိုခဏေရာက္သြားတယ္........နင့္သားကို မဂၤလာေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ရြာေပါ့”

“ေအာ္……ဟုတ္ကဲ့”
“ၾကားရတဲ့သတင္းေတြ မေကာင္းဘူးဟာ…………နင့္ေခၽြးမက ဘာသတင္းဘာအစမွကိုမရ၊ နင့္သားကလည္း ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြား လုိက္ပဲတဲ့……ဘာေတြမ်ားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနလဲမသိပါဘူး………….အဲ…….ကေလးက အစကေတာ့ သူ႔အေဒၚေတြေကၽြးေမြးထာလို႔ ၄ တန္းေလာက္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီဆိုပဲ”
“အစကဆိုေတာ့ ခုကေတာ့ဟင္….ခုကေကာ”

“ငါၾကားတာေတာ့………. သူ႔အေဒၚရင္းဆီမွာ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့………. ကေလးမေလးလည္း သိပ္ငယ္ေတာ့တာမဟုတ္ဘူး……….အဲ့ဒါ..နင္ သိရေအာင္ ငါလာေျပာတာ”
“ဟုတ္……….ဟုတ္ကဲ့…….ေက်းဇူးပါကိုေက်ာ္ဦးရယ္……ေက်းဇူးပါ…”

စကားေျပာၿပီး ထျပန္သြားတဲ့ ကိုေက်ာ္ဦးရဲ႕ေက်ာျပင္ကို ခပ္ေတြေတြေလး ေငးၾကည့္ေနရင္းက ေဒၚဖြားေမရဲ႕ အေတြးအာ႐ံုတို႔ ေနာက္ျပန္ဆြဲ မိေလေတာ့သည္။ ေဒၚဖြားေမမွာ ေျပာစရာစကားလံုးတို႔ မရွိႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူမ ဘာမ်ား ေျပာႏိုင္ပါမည္နည္း………..။ 

အေ၀းတစ္ေနရာေရာက္ေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ဆီက အေမတစ္ေယာက္ဆီကို ေမတၱာစကားလံုးတို႔ေ၀းစြ သူ႔ေသြးသားအရင္းကိုေတာင္ ပစ္ထားရဲတဲ့ ဒီလိုသားမ်ဳိးကို ကိုယ္တိုင္ေမြးဖြားခဲ့တာပါလားဟု ေဒၚဖြားေမ သိလိုက္ရေလသည္။ မျမင္ဖူးေသးေပမယ့္ မွန္းဆၾကည့္ႏိုင္တဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းအတြက္   

“ငါ……ဘယ္လိုေနရာက ၀င္ၿပီး ေနရာယူရပါ့မလဲ….” လို႔ ေတြးမိတဲ့တစ္ကိုယ္တည္းအေတြးေတြက ေလထဲမွာပဲ အကုန္ေပ်ာက္ကုန္ေလၿပီ။
အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ခရီးေ၀းမသြားႏိုင္တာကတစ္ေၾကာင္းနဲ႔ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာတို႔က ေဒၚဖြားေမကို အရာအားလံုး ေမ့ေပ်ာက္ေစခဲ့ေလသည္။ တစ္ခါတေလ ရမိတဲ့သတိကိုေတာင္ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားေနထိုင္ခဲ့ရင္းက မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေန႔တစ္ရက္ကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ေလသည္။

တစ္ခါတုန္းကလို လူမသိသူမသိမဟုတ္ပဲ မနက္အေစာႀကီးမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲလို႔ အေမ့အိမ္ေပၚ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာတဲ့ သားကို ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဒၚဖြားေမ ပိုမိုေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုခဲ့ေလသည္။ အေမ့ရဲ႕ အျပစ္တင္သံတို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ေအာင္မင္းတစ္ေယာက္ အ့ံၾသသြားတဲ့ဟန္ပန္က သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္ေတြက်လာသည္အထိပင္။ 

အျပစ္မ်ားစြာတင္ေနတဲ့သားကုိ ေဒၚဖြားေမက ေနာက္ထပ္အျပစ္ေတြမတင္ရက္ေတာ့ေပ။ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ေရာက္လာတဲ့သူတစ္ေယာက္ အတြက္ ေဒၚဖြားေမက အားျဖစ္ေစခဲ့သည္ေလ။ အေမ့ကို႐ိုက်ိဳးစြာကန္ေတာ့ေနတဲ့ သားျဖစ္သူကုိတစ္လွည့္ အဖြားျဖစ္သူကိုတစ္လွည့္ ၾကည့္ေနရွာတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖဴစင္႐ိုးသားတဲ့မ်က္၀န္းေလးေတြက အထင္းသားပင္။
အေမ့အိမ္မွာ တစ္ညသာအိပ္ၿပီး သူ႔ဘ၀သူ႔အေၾကာင္းကို သူသာဖန္တီးမယ္လို႔ဆိုၿပီး ထြက္ခြါသြားတဲ့ သားျဖစ္သူကို ဒီတစ္ခါလည္း ေဒၚဖြားေမ မတားရက္ႏိုင္၊ မတားႏိုင္ခဲ့ပါ။ သားအစား သူ႔သမီးေလးဘ၀ခရီး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေစရေအာင္ အေမ့လက္ထဲ အပ္ခဲ့ပါရေစ…….. အပ္ခဲ့ပါရေစတဲ့…………..။

-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----*** 

နံနက္ခင္းအလင္းေရာင္ေလးနဲ႔အတူ အကၽြိကၽြိ တကြိကြိေအာ္ျမည္ေနတဲ့ ေက်းငွက္ေလးေတြရဲ႕အသံေၾကာင့္ မိခိုင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ ႏိုးသြားခဲ့ေလသည္။ “ေအာ္….ငွက္ကေလးေတြက ဒီမွာလည္းရွိတာပါပဲလား” ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔အတူ 
“ေအာ္…..င့ါႏွယ္………… ေတာ္ေတာ္ တံုးတာပဲ”လို႔ ကိုယ့္ဘာသာေတြးလိုက္ရင္းက မ်က္ႏွာေပၚမွာ အၿပံဳးတစ္ပြင့္က ျဖတ္ေျပးသြားေလသည္။ 

 “ခိုင္ခိုင္……………ေျမးေလး…………ဘာေတြေငးေနတာလဲ…………ဖြားၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ”
“ဟင့္အင္း…….ဘာမွမေငးပါဘူးဖြားရဲ႕ ငွက္ေအာ္သံေလးေတြကို နားေထာင္ေနတာ…..အရင္က သမီးတို႔ေတာထဲမွာလည္း အ့ဲလိုအသံေလး ေတြ မနက္တိုင္းၾကားရတယ္ေလ……………အ့ဲဒါေၾကာင့္ပါ”
“ကဲကဲ…ဒါဆိုလည္း……..သြား မ်က္ႏွာသစ္ေခ်……….”
“ဟုတ္………..ဖြား”

အိပ္ယာေတြသိမ္းကာ ထသြားေလတဲ့  ေျမးျဖစ္သူ ခိုင္ခိုင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေဒၚဖြားေမ တက္သေလာက္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ေဆြးေျမ့ေျမ့ ေလးျဖစ္သြားတ့ဲ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို ေဒၚဖြားေမ မသိပဲေနပါ့မလား……..မ်က္၀န္းေလးထဲမွာ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးေတြေတာင္ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ ပါလိမ့္မယ္။ 

မ်က္ႏွာသစ္ကာ တစ္ေန႔တာေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို ခပ္သြက္သြက္ေလးလုပ္ေနတဲ့ မိခိုင္ကို ေဒၚဖြားေမ အိမ္ေပၚကေနပဲ ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။ အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာပင္ မိခိုင္က ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ထမင္းခ်က္ၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ ေဒၚဖြားေမအတြက္၊ သူ႔အတြက္ အကုန္ျပင္ဆင္ၿပီးခ်ိန္ မွာေတာ့ မိခိုင္အလုပ္သြားဖို႔ မနက္ 8 နာရီအတိပင္။

“ဖြား……..ဒီမွာ………သမီး အားလံုး ျပင္ဆင္ၿပီးခဲ့ၿပီေနာ္………….. မနက္စာထမင္းကို အမ်ားႀကီးစားထားေနာ္ဖြား……ၿပီးေတာ့ ေစ်းလည္းသြားမထားနဲ႔ေနာ္……..မနက္ဖန္မွ သမီး အေစာႀကီးသြားေပးမယ္၊ ေန႔လည္စာကို သမီးနဲ႔တူတူစားေနာ္……….သြားၿပီ……..ဖြား……”

ဒါက သူ႔တာ၀န္တစ္ခုပင္ မနက္တိုင္းမွာေနက်၊ လုပ္ေနက် သူ႔ပံုစံေလးေတြပါ။ ဆံပင္ကုတ္၀ဲေလး ခါသြားသည္ထိ လက္ျပကာ လွမ္းထြက္သြားတဲ့ သူ႔ဟန္ပန္က သူ႔အေမ အေသးစားေလးတစ္ေယာက္လိုပင္။ “အသက္ရွင္သလား၊ ေသသလားမသိ၊ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္ေနမွန္းမသိတဲ့ မိခိုင္အေမ တစ္ေယာက္ေတာ့ျဖင့္ သူ႔သမီးေလးကို တစ္ေနရာရာမွာျမင္ရင္ေတာင္ မွတ္မိသိႏိုင္ပါ့မလား” လို႔ ေဒၚဖြားေမတစ္ေယာက္ တစ္ကိုယ္တည္းေတြးေတာေနမိပါေတာ့တယ္။

ကေလးမေလးရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္အခ်ိဳ႕ထဲမွ မိမိသိသေလာက္ တစ္ပိုင္းတစ္စေလးကို ျပန္ေတြးၾကည့္တဲ့အခါ ….၊  မိခိုင္ရဲ႕ဘ၀ေလး ဘယ္ကစပါလိမ့္လို႔ အစျပန္ေပၚၾကည့္တဲ့အခါ………………၊ 

အစျပန္ေဖာ္ၾကည့္တဲ့အခါ…………………၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဒၚဖြားေမက တစ္ခုတည္းေသာအေၾကာင္းတစ္ခုကိုသာ သိလိုက္မိပါေတာ့သည္။

စိမ့္စမ္းေရ
9.10.2014
http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/
တကၠသိုလ္ရဟန္းပ်ိဳ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၃)၊ အမွတ္ (၁) တြင္လည္း ဖတ္႐ႈအားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on