အဲ့ဒိေန႔က ကၽြန္မ အလုပ္နားရက္ျဖစ္ေလသည္။ တစ္လမွတစ္ခါသာပဲ နားရက္ယူတတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြကို အက်ဳိးရွိစြာနဲ႔ ကုန္လြန္ေစဖို႔ အကြက္ခ်ကာ အသံုးျပဳတတ္ပါတယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ကိစၥေတြ၊ ေစ်း၀ယ္စရာ၊ အပန္းေျဖစရာ၊ အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႔ တစ္ေနကုန္လံုးကို သံုးပစ္တတ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ ေနတာမ်ားပါတယ္။ ထိုေန႔ကလည္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲအေမ့ကိုကူလုပ္ေပးေနရင္း….
“ သမီး..အိမ္ေရွ႕က တံခါးဖြင့္သံၾကားသလားလို႔”
“ဟုတ္…အေမ၊ သမီးသြားၾကည့္လိုက္မယ္”
လုပ္လက္စေလးေတြခဏထားလို႔ ကၽြန္မလည္း ၿခံထဲကိုၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ
“ဟယ္…သီတာ………… ေမေမေရ……သီတာ..သီတာ…….အိမ္လည္လာတယ္”
မေတြ႔ရတာၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကို ျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ ကၽြန္မအရမ္းပဲ ၀မ္းသာသြားခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကိုလည္း ၀မ္းသာအားရေအာ္ေျပာလို႔ သီတာ့ကိုတံခါးဖြင့္ေပးရင္းက ကၽြန္မေပ်ာ္ေနလိုက္တာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လိုပါပဲ။
“သီတာ….နင္ဟယ္ ငါတိ႔ုကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားလိုက္တာမ်ား……မေျပာလိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ခုေကာ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ၊ ဒီကိုသက္သက္လာတာလား၊ တျခားေကာ သြားစရာရွိေသးလား”
ျမင္ျမင္ခ်င္း အဆက္မျပတ္ေသာစကားေတြ တရစပ္ေျပာေနတဲ့ ကၽြန္မကို သီတာ ဘာမွျပန္မေျပာပါ။ ယဲ့ယဲ့ကေလးၿပံဳးလို႔ ေခါင္းခါျပေပးတာကိုပဲ ကၽြန္မအလြန္ေပ်ာ္မိေလသည္။ မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကို ျပန္ေတြ႔ရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္လဲေနာ္။ 

စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာမယ္၊ ထမင္းတူတူစားမယ္၊ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေတြးၾကမယ္။ အခ်ိန္ရရင္ ၿမိဳ႕ထဲထြက္ၿပီး မုန္႔ေတြေလွ်ာက္စားလို႔လည္း ရေသးသည္ေလ………။
“သမီး..သီတာ…မေတြ႔တာၾကာေရာကြယ္ ေပ်ာက္သြားလိုက္တာမ်ား…….”
“ဟုတ္ အန္တီ၊ သီတာ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာနဲ႔ ဘယ္သူ႔မွမဆက္သြယ္ပဲေနတာ၊ အဲဒါ ခုလည္း စိတ္ကူးရရခ်င္း ဒီကုိထြက္လာခဲ့ တာပဲ”
“ေအးကြယ္……. ညေနမွျပန္မယ္မဟုတ္လား၊ သမီးသူငယ္ခ်င္းက အေဖာ္မဲ့ေနတာ၊ ဒီေန႔ေတာ့ သူတြက္အေဖာ္ရတာေပါ့ေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ”
အေမနဲ႔သီတာတုိ႔ရဲ႕အျပန္အလွန္ေျပာစကားေတြကို ကၽြန္မ ဧည့္ခန္းထဲကေန ၾကားေနရပါတယ္။ သီတာေရာက္လာတာ ကၽြန္မလည္းေပ်ာ္သလို အေမလည္း ၾကည္ႏူးေနလိမ့္မည္။ သီတာနဲ႔ကၽြန္မက ဟိုး..ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြပင္၊ ေမာင္ႏွမအရင္းအခ်ာေတြထက္ပင္ ကၽြန္မတို႔က ပိုခ်စ္ခဲ့ၾကသည္။ ပိုခင္ခဲ့ၾကသည္။ ပို၍ေတြ႔ခ်ိန္မ်ားခဲ့ ေလသည္။
“သီတာ…လာဟာ ဒီကို”
ကၽြန္မစိတ္မရွည္စြာန႔ဲ သီတာ့ကို ဧည့္ခန္းထဲကေန လွမ္းေခၚလိုက္ပါတယ္။ အေမနဲ႔ဘာေတြေျပာေနမွန္း ကၽြန္မ မသိေတာ့။ 
“ေျပာေျပာ…… နင့္အေၾကာင္းေတြ……..င့ါကိုအကုန္ေျပာေနာ္၊ မေျပာလို႔ကေတာ့ ဒီမွာ….ေတြ႔တယ္မလား”
“ ေအးပါ။ ငါ့အေၾကာင္းက ဘာရွိရမလဲ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ လာတဲ့ဟာကို”
“အမယ္ အေျပာကေတာ့တယ္ေကာင္းပဲ။ ဒီေန႔ ငါအလုပ္နားလို႔ နင္ေတြ႔ရတာပါေနာ္။ ငါအလုပ္မနားဘူးဆိုရင္ နင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲ……..ေျပာ”
“ညေနထိေစာင့္မွာေပါ့ ငါက ညပါအိပ္ဖို႔လာတာ”
“ေဟး……ေပ်ာ္စရာႀကီး၊……….သီတာ၊ နင္တစ္ကယ္ေနာ္……..”
“တစ္ကယ္ေပါ့ဟ”
ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း၊ ကၽြန္မ ထ၍သာ ခုန္ေပါက္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဟိုးအရင္တုန္းကလည္း သီတာက ကၽြန္မနဲ႔ ခုလို လာအိပ္ေနက်ပါ။ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ဖက္ကာ အိပ္ဖူးၾကတယ္မဟုတ္ပါလား။
-----***-----***-----***-----
ကၽြန္မနဲ႔သီတာက တစ္ေန႔လံုးတပူးပူး တတြဲတြဲေနလာရင္းက ညမိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ ေျပာစရာစကားတို႔ မကုန္ႏိုင္ေသးပါ။ စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားရတဲ့ သီတာတို႔အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ကိုယ္လည္းပဲ ရင္ေမာရသည္ေလ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စိတ္ညစ္စရာ ေတြက ကိုယ့္ရဲ႕ေျဖသိမ့္ေပးစရာေတြေပါ့။
“ဟုတ္တယ္သူဇာ ခုဆို သူနဲ႔ငါ ယူၿပီးတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေသးလို႔လဲ၊ နင္စဥ္းစားၾကည့္ ငါ့ကိုစိတ္ကုန္တယ္တဲ့။ အဲ့ဒိစကား သူမေျပာသင့္ဘူးမလား၊ သူနဲ႔ငါ့မိဘေတြ အဆင္မေျပမွာစိုးလို႔ ငါကၾကားထဲကေန ဟိုဟာကြယ္လိုက္၊ ဒီဟာဖုံးလိုက္နဲ႔ ငါ့ဒုကၡကို နင္လာၾကည့္ၾကည့္ပါဟယ္။  

 သူကအလုပ္လည္း မယ္မယ္ရရမရွိေတာ့ ငါ့မိဘေတြက ဘယ္ၾကည္ျဖဴၾကေတာ့မလဲ။ တခါတေလ ပြဲစားေရာင္ေရာင္ ရလာတဲ့ေငြေလးေတြက် ျမင္ရပါတယ္၊ အဲဒါကလည္း ၂လေလာက္မွ တစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါ။ ရျပန္ေတာ့လည္း ငါ့ကိုအကုန္ေပးတာမဟုတ္ဘူး…။ အဲ့ဒိေတာ့ငါကလည္း ငါ့ထမင္းငါစားတယ္။ သူကလည္း သူ႔အေမအိမ္ျပန္စားတယ္။ သူ႔အ၀တ္ေတြလည္း ငါမေလွ်ာ္ေပးဘူး၊ သူလည္းသူ႔ဘာသာ အလုပ္လုပ္ခ်င္လုပ္၊ မလုပ္ခ်င္ေန၊ ငါကလည္း င့ါအလုပ္ငါလုပ္တယ္……ေအးေရာ”
“အ့ဲလိုေတာ့လည္း ဘယ္ဟုတ္ေသးမလဲ သီတာရယ္၊ နင္န႔ဲသူနဲ႔က ခုျမင္ခုႀကိဳက္မွမဟုတ္တာ၊ နင္အစကတည္းက သူ႔အေၾကာင္းကိုမသိဘူးလားဟင္…….နင္ေျပာေတာ့နင္အသိဆံုးဆို……….”
“သိတာေတာ့သိတာေပါ့ဟယ္၊ ခုလိုအတြင္းက်က်ေတာ့ ငါသိမလား၊ ယူၿပီးမွ သူ႔စ႐ိုက္ေတြ ငါအကုန္သိလာရတာ။ အလကား ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမလုပ္ခ်င္ဘူး။ နင္လည္းအိမ္ေထာင္မျပဳနဲ႔ အပ်ဳိႀကီးပဲလုပ္သိလား…..ဘယ္သူ႔မွမၾကည့္နဲ႔ ငါ့ကိုပဲၾကည့္”
မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာနဲ႔ အသံတိတ္သြားတဲ့ သီတာ့ကို ကၽြန္မအားနာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ထဲကေတာ့ မခံရပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းသီတာက ဥစၥာမေပါေပမယ့္ ႐ုပ္ေခ်ာသူပင္၊ သီတာ့ကို အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ထဲက ဖြင့္ေျပာလာတဲ့ သီတာ့ခင္ပြန္းကို ကၽြန္မတို႔အားလံုးသိထားၿပီးသားျဖစ္ေလသည္။ 

သီတာက ၁၀တန္းေအာင္သြားေပမယ့္ သူ႔ခင္ပြန္းေလာင္းက မေအာင္ခဲ့ေပ။ အဲဒိလိုနဲ႔ သီတာနဲ႔ကၽြန္မတို႔ တကၠသိုလ္တက္သည္အထိ သူႏွင့္ပင္ တြဲေနေသးသည္။ ကၽြန္မတို႔အမ်ဳိးမ်ဳိးေျဖာင္းဖ် ေပမယ့္ သီတာက သူမွသူပင္။ တျခားလည္းစိတ္မယိုင္ခ့ဲသလို၊ သူ႔အေပၚကိုလည္း သစၥာမေဖာက္ခဲ့ပင္။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ အသီးသီး၀င္ၾကေတာ့ သီတာနဲ႔ကၽြန္မ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့။ ဒါေပမယ့္ အဆက္အသြယ္ေတာ့မျပတ္ခဲ့ေပ။ 
ခုလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီးသြားမွသာ 6 လေလာက္အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့ျခင္းသာ။ ထို 6 လအတြင္း သီတာရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ပံု အလံုးစံုကို ကၽြန္မ ဒီေန႔မွသိခဲ့ရေလသည္။ 

ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းသီတာ ကံမေကာင္းခဲ့ပါ။ ရန္ျဖစ္ျခင္း၊ ႐ိုင္းစိုင္းစြာဆဲဆိုျခင္းေတြ မရွိေပမယ့္ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕အဓိကျဖစ္တဲ့ စီးပြါးေရးဆိုင္ရာကို လက္ေၾကာမတင္းတဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို သူပိုင္ဆိုင္ ေနခဲ့ၿပီေလ။ 
တက္ၾကြျခင္းအားနည္းလွတဲ့ သီတာ့ေယာက္်ားက လူမႈဆက္ဆံေရးလည္း အားနည္းခဲ့ေလသည္။ ေလာေလာဆယ္ မွီခုိအားထားေနရတဲ့ ေယာကၡမမိသားစုကိုပင္ မေျပမလည္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာဆိုေလသည္။ ထစ္ခနဲရွိ “ငါ့အိမ္ငါျပန္မယ္” “င့ါအိမ္ငါျပန္မယ္” အဲ့လိုစကားေတြက တာ၀န္ယူတတ္တဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားမ်ားမဟုတ္ခဲ့ေပ။
ခဏတာစိတ္ဆိုးလို႔သာ သီတာ ကၽြန္မဆီေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္လို႔ယူထားတဲ့ ေယာက္်ားကိုေတာ့ သူအျပစ္မျမင္ ရက္တာ ကၽြန္မကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ 
“ နင္က နားလည္ေအာင္ ေခ်ာ့ေျပာၾကည့္ေပါ့သယ္ရင္းရယ္” လို႔ ကၽြန္မအေနနဲ႔ အားေပးစကားသာ ေျပာႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ 
“ ငါတို႔ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ အားက ပါးစပ္တဲ့……….. နင္က သူနား၀င္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္းႀကိဳးစားၿပီး ျပဳျပင္ၾကည့္ေပါ့ အဲ့ဒါက အားလံုးအတြက္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ငါထင္တယ္” 
“ေအးပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ငါလည္း စိတ္႐ႈပ္လာရင္ အေ၀းကိုသာ ထြက္သြားလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ၊ ငါ့မိဘေတြက အသက္ႀကီးၿပီဟ  င့ါအတြက္နဲ႔ စိတ္္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ငါလည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျဖရွင္းေနရတာ၊ ၾကာေတာ့လည္း အေမတို႔က ငါ့ကိုဘာမွမေျပာၾကေတာ့ဘူးေလ၊ ခုလည္း ငါ အေမတို႔ကိုေျပာၿပီး နင့္ဆီလာခဲ့တာ။ ”
“ဒါဆို နင့္ေယာက္်ားကေကာ၊ သူသိလား”
“ငါေျပာလိုက္တယ္ေလ။ နင့္ဆီသြားမယ္လို႔ ၂ ရက္ၾကာမယ္၊ ႐ံုးျပန္တတ္တဲ့ေန႔မွျပန္လာခဲ့မယ္လို႔”
“ေအးေအး ေကာင္းတယ္ေကာင္းတယ္”
အနည္းငယ္ေပါ့ပါးသြားတဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕စကား၀ိုင္းေလးမွာေတာ့ ကၽြန္မက ပို၍ပင္ေပါ့ပါးလို႔ေနေလသည္။ မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ကၽြန္မခဏတာေလးေတာ့ ျဖည္းဆည္းခြင့္ရခဲ့လို႔ပါ။ 

အတက္ႏိုင္ဆံုး ေျဖာင္းဖ်စကားေတြသာ သီတာ့အတြက္ အားေပးရာလို႔ ကၽြန္မခံယူထားခဲ့ေလသည္။
ဘ၀မွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ျပည့္စံုတဲ့မိသားစုေလးတစ္ခုအတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္မတို႔အားလံုး သိရွိၿပီးျဖစ္ပါ တယ္။ အရာအားလံုးတိုင္း၊ ကိုယ္လိုခ်င္တိုင္းေတာ့ အကုန္လံုးမျပည့္ႏိုင္ေပ။ လိုေနတာေလးေတြ အတူျဖည့္ၾကလို႔၊ ပိုေနတာေလးေတြ အတူေလ်ာ့ၾကရင္းကပဲ တူညီတဲ့ မိသားစုဘ၀ေလး ျဖစ္လာမွာပါ။ ကၽြန္မသီတာလိုမ်ဳိး အိမ္ေထာင္မႈဘ၀ေတြ မရွိဘူးလို႔ ဘယ္သူမ်ား ေျပာႏိုင္ၾကပါ့မလဲေနာ္…………………………။
စိမ့္စမ္းေရ
25.8.2014

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Sunday, August 24, 2014



 
မဂၤလာပါ စာခ်စ္သူ မိဘျပည္သူမ်ားနဲ႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီသို႔......................

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားမႈ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ လူမႈဘ၀ေတြကို အပိုင္းအစေလးေတြအျဖစ္နဲ႔ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာလို႔ ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါလားရွင္..................။

စား၀တ္ေနေရး ကိစၥအေထြေထြကို နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ ေျဖရွင္းေနၾကရတဲ့ ကၽြန္မတို႔ပတ္၀န္းက်င္က ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အရာေတြအားလံုးကို လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ေတြးဆၾကည့္ၾကရေအာင္..................။

ျဖစ္တယ္၊ တည္တယ္၊ ပ်က္တယ္ ဒီေလာကတရား(၃) ပါးထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္ လွည့္ပတ္ေနၾကရတဲ့ ကၽြန္မတို႔ေတြရဲ႕ နိမ့္ခ်ည္တစ္ခါ၊ ျမင့္ခ်ီတစ္လွည့္နဲ႔ သြားလာလႈပ္ရွားဟန္တို႔ကိုလည္း သံုးသပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္........။


ျပည့္စံုမႈ၊ မျပည့္စံုမႈ စတဲ့ လိုခ်င္ေလာဘ၊ ပိုလွ်ံေဒါသေတြနဲ႔ လံုးခ်ာလည္ေနတာကလည္း ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လူ႔ေလာကႀကီးပဲ မဟုတ္ပါလားေနာ္...............။

တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ကိုယ္ပိုင္အေတြးစေလးေတြက စုေပါင္းလို႔ ျမင္တတ္ၾက၊ ေတြးတတ္ၾကရင္ျဖင့္ ေအးခ်မ္းသာယာၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ေလးေတြကို ကိုယ္စီပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကေစဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ဘ၀ရဲ႕ အတိုအစ၊ အပိုင္းအျပတ္ေလးေတြကို ခုကစလို႔ စတင္ေရးဖြဲ႔ကာ အသိပညာေတြကို မွ်ေ၀ျဖန္ေ၀ၾကပါစို႔လားရွင္..............။



စိမ့္စမ္းေရ
23.8.2014

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Friday, August 22, 2014








ေရာင္နီပ်ဳိ႕၍ ပီျပင္ခါစ နံနက္ခင္းေပမယ့္ ေမာဟိုက္စြာပင္ပန္းေနတဲ့ ေအာင္တိုးကေတာ့ ေႏြပူပူက ေလပူမိထားသလိုပင္။ ခပ္ေအးေအးတိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလေျပေလညွင္းကေလးေတာင္ ေအာင္တိုးအနားသို႔မကပ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။
ေက်ာေျပာင္ေျပာင္ေပၚ စီးက်ေနတဲ့ ေခၽြးစက္ေတြကို ေအာင္တုိးမသုတ္အား၊ ဘယ္ဘက္ပခံုးေပၚကထမ္းထားရတဲ့ ၀ါးစည္းကိုပင္ ညာဘက္သို႔မေျပာင္းအားခဲ့။ ရြာသို႔ အခ်ိန္မီေရာက္ေရးကိုသာ အားစိုက္ထားတာမို႔ အျမန္ေရာက္ခ်င္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မခံႏုိင္တဲ့အဆံုးေတာ့…….
“မင္းေအာင္…ခဏနားရေအာင္ကြာ၊ ငါေညာင္းေနပီ”
“ ဟ ေအာင္တိုး၊ ဒါက ခဏနား တစ္ေရးအိပ္ၿပီး ေနေစာင္းမွ ထသြားလို႔ရတဲ့ဟာ မဟုတ္ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ အရိပ္မရွိဘာမရွိနဲ႔။ ရြာကိုအခ်ိန္မီေရာက္မွ ငါတို႔ေန႔တြက္ ကိုက္မွာေပါ့ကြ၊ ၿပီးေတာ့ ေစာေစာေရာက္မွ ေစာေစာနားရမွာေလကြာ”

တကၽြီကၽြီနဲ႔ ျမည္ေနတဲ့ ပခံုးထက္က ထမ္းပိုးထားတဲ့၀ါးလံုးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ စီးခ်က္ညီညီ ကိုယ္ဟန္ႏြဲလို႔ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္နဲ႔ ေအာင္တိုးတို႔ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက အျပန္အလွန္စကားေျပာေနၾကေပမယ့္ မရပ္ၾကပါ။ ေရွ႕ေနာက္တန္းလို႔ အၿပိဳင္လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ဟန္က ဟိုးအေ၀းကေတာင္တန္းေတြနဲ႔အၿပိဳင္ သဘာ၀ရဲ႕အလွပင္။

ဒီေတာ၊ ဒီေတာင္နဲ႔ ဒီလိုအလုပ္ေတြက ေအာင္တိုးတို႔အတြက္ေတာ့ သာမာန္မွ်သာ။ နဖူးကေခၽြး ေျခမက်တယ္ဆိုတာ မယံုဘူးသူမ်ား လာၾကည့္စမ္းေစခ်င္ပါတယ္။ အာ႐ံုတက္ကတည္းက ထမ္းပိုးလာရတဲ့ ၀ါးလံုးေတြက ေတာင္ေပၚကေန ေအာင္တိုးတိ႔ုရြာထိကို မနားတမ္းထမ္းပါမွ မနက္ 7 ခြဲေလာက္ကို အေစာဆံုးေရာက္တတ္သည္။ ရြာေရာက္ၿပီးခဏနား၊ တစ္ေရးတေမာအိပ္ပီးလို႔ ေနေစာင္းေတာ့တစ္ခါ ေတာင္ေပၚျပန္တက္၊ အကုန္လံုးက ေျခလွ်င္မွ်သာ။ တစ္ခါတေလ ေတာထဲသြားတဲ့ ကားႀကံဳရွိရင္ေတာ့ ေအာင္တိုးတို႔အနည္းငယ္သက္သာရပါတယ္။

မလုပ္ဖူးတဲ့ အလုပ္ထူးကို ပထမဆံုးလုပ္မိတဲ့ေအာင္တိုးကေတာ့ မင္းေအာင္ေလာက္ေတာ့ မမာႏိုင္။ 10 ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက ဒီလိုအလုပ္ေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးလာတဲ့ မင္းေအာင္ကေတာ့ အလုပ္ေပါင္းစံုလုပ္ဖူးသည္။ ခုလည္း မင္းေအာင္ရဲ႕ဦးေဆာင္မႈေနာက္သို႔ ေအာင္တိုးတစ္ေယာက္ အျမည္းသေဘာနဲ႔လုပ္ၾကည့္ရင္းသာ။
“အားတင္းထားကြ ေအာင္တိုး.ေရာက္ေတာ့မယ္”
ေအာင္တိုးဘာမွျပန္မေျပာမိ။ ငံု႔ထားတဲ့ေခါင္းကိုသာ ပို၍တိုးလို႔ ရြာကိုအျမန္ေရာက္ေအာင္သာပဲ အားစိုက္ထားလိုက္ပါတယ္။

ပခံုးေပၚက ၀ါးစည္းကို ေျမျပင္ေပၚသို႔ ၀ုန္းခနဲ ျမည္ေအာင္ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့ ေပါ့ပါးသြားတဲ့ခႏၵာကိုယ္က ေလထဲပင္ေျမာက္တက္သေယာင္ေယာင္။ ပါလာတဲ့၀ါးေတြကိုေရတြက္ၿပီး လက္ထဲကိုပိုက္ဆံေရာက္လာေတာ့ တမနက္လံုး ပင္ပန္းမႈေတြက ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္။ ေအာ္…..ဒါက သဘာ၀တရားပါလားလို႔ ဘယ္သူေတြကမွ စာထိုင္မဖြဲ႕ေနပါ။

“ငါျပန္ၿပီ မင္းေအာင္….ညေနက်လာေခၚကြာေနာ္”
မင္းေအာင္န႔ဲေအာင္တိုးတို႔ ၀ါးဒိုင္မွာပဲလမ္းခြဲလို႔ ကိုယ့္အိမ္ကို အသီးသီးျပန္ၾကေလၿပီ။ လူအားနဲ႔ရင္းလို႔ရတဲ့ေငြက အသားတင္ ဆိုေပမယ့္ အက်င့္မရွိေသးေတာ့ မခ်ိမဆန္႔ပင္ပန္းတယ္လို႔ေအာင္တုိးထင္မိသည္။ မနက္ 7 နာရီဆို ကိုယ္စီကိုယ္စီလုပ္ငန္းခြင္၀င္ေနၾကေပမယ့္ ေအာင္တိုးတို႔လုပ္ငန္းက တစ္ေန႔တာေတာ့ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီမဟုတ္ပါလား…………………။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

 “ေအာင္တိုးေရ…ေအာင္တိုး…”
“ဟာ..မင္းဟာကလည္းကြာ အေစာႀကီးရွိေသးတဲ့ဟာကို”
“ညေနေတာထဲမသြားဘူးကြ၊ တျခားအလုပ္တစ္ခုရွိလို႔ အဲဒါ မင္းကိုလာေျပာတာ၊ မနက္ဖန္မနက္ေစာေစာ ငါ့အိမ္လာခဲ့”
“ဘာအလုပ္လဲ”
“ေရာက္ေတာ့သိရမယ္ကြာ”

ဟင္းစားလည္းရ၊ သံုးစရာေငြလည္းရတဲ့ဒီအလုပ္ကို မင္းေအာင္လာဆြယ္လို႔သာ ေအာင္တိုးပါလာခဲ့ရသည္။ စိတ္ထဲကေတာ့ သိပ္မလုပ္ခ်င္။ ေတာသဘာ၀ေပမယ့္ ဒီလိုကိစၥေတြက ေအာင္တိုးနဲ႔အေ၀းႀကီးဟုထင္မိသည္။  ၀က္သားကို ေအာင္တိုးအရမ္းႀကိဳက္ေပမယ့္ ခုလို ေျခေတြလက္ေတြကို တုတ္ၿပီး မီးၿမိဳက္ထားတဲ့ ၀က္ကို ကိုယ္ေတြ႔ျမင္လိုက္ရေတာ့ ေအာင္တိုးရင္ထဲတစ္မ်ဳိးတမည္ေတာင္ ခံစားသြားရပါသည္။ ပါးေစာင္ထဲကထြက္လာတဲ့ တံေတြးကို အသာမ်ဳိခ်လိုက္ၿပီး၊ မင္းေအာင္ကိုလွမ္းၾကည့္ရင္းက
“ဒါ ..ဒါေတြကို ငါတို႔ကဘယ္ရြာကိုသြားေရာင္းရမွာလဲ၊ မင္းေအာင္ကြာ…မင္းကေတာ့လုပ္ၿပီ”
“ေရွ႕ကရြာတင္ပါကြ၊ မင္းကလည္းကြာ..ေယာက္်ားမဟုတ္တဲ့အတိုင္းပဲ၊ ငါလဲအစတုန္းက မင္းလိုေပါ့ကြာ၊ ခုေတာ့လည္း ေအးေဆးေပ့ါ၊ ေနာက္ေတာ့လည္း အဆင္ေျပသြားတာပဲ၊ ဒါကလည္း ေန႔တိုင္းလုပ္ရတာမွမဟုတ္တာ”

ေအာင္တိုးဘာမွျပန္မေျပာမိ၊ အဆင္သင့္ေရာင္းလို႔ရေအာင္ တစ္ပိႆာတြဲစီတြဲေနၾကတာကို ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနပဲ ေအာင္တိုးရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ မင္းေအာင္ကေတာ့ ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ကိုင္ေပးေနတာ တစ္ကယ့္ ၀ါရင့္တစ္ေယာက္လိုပင္။

ရြာထဲကထြက္သည္အထိ ေခါင္းကိုသာတြင္တြင္ငံု႔လို႔ ေျခလွမ္းေတြမယိုင္ေအာင္ပဲ မနည္းႀကိဳးစားၿပီး မင္းေအာင္ေနာက္က လိုက္ပါခဲ့ရျပန္ပါသည္။ မညီမညာလမ္းေတြထက္က ခပ္ယိုင္ယိုင္ေျခေထာက္ေတြရဲ႕ ေလးတြဲေထာက္ကန္မႈၾကားမွာ ပခံုးထက္က ကိုေရႊ၀က္ရဲ႕ အသားတြဲေတြကေတာ့ ေသၿပီးတာေတာင္ ဇိမ္နဲ႔ပါလား…………………။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----
“ ေအာင္တိုး..လာ ငါတို႔ ရြာစြန္ကိုခဏသြားရေအာင္”
“ ဟာ…ဘာလုပ္မလို႔လဲကြာ၊ ေနပူရတဲ့အထဲ၊ ဟင္းဖိုးေတြက ေနေစာင္းမွရမွာဆို”
“ လိုက္မွာသာလိုက္ခဲ့စမ္းပါကြာ”

“ အိမ္ရွင္တို႔….အိမ္ရွင္တို႔.. ဗ်ဳိ႕…အဘေမာင္၊ အဘေမာင္”
“ ေဟ ဘယ္သူေတြလဲကြ”
“ ကၽြန္ေတာ္ပါ မင္းေအာင္ပါ။ ေတာင္ကုန္း ရြာကပါ၊ ဦးရီးအတြက္ ဟင္းစားပို႔ခိုင္းလိုက္လို႔ပါ။”
“ ဘာ….ဘာဟင္းစားလဲ…မစားဘူး…သြား…….ထြက္သြား၊

“ ဗ်ာ…..အဘေမာင္…ကၽြန္ေတာ္ေလ…မင္းေအာင္ေလ၊ ေသခ်ာၾကည့္ပါဦး အဘေမာင္ရ”
“ငါဘယ္သူမွမသိဘူး..သိလဲမသိခ်င္ဘူး…..၊သြား…..မယူဘူး၊ ထြက္သြားၾက၊ 
ငါ……တယ္…မင္းတို႔မသြားၾကေသးဘူးလားကြ 

“ ဟဟ မင္းေအာင္ ဘာျဖစ္တာလဲ လာ လာကြာ သြားရေအာင္ အေျခအေနမေကာင္းဘူး။”
“ ဟာ..မဟုတ္ေသးပါဘူး ေအာင္တိုးရာ”
“ မဟုတ္လဲ မင္းပဲသြားေတာ့၊ ဟိုမွာ ဘီလူး သရဲလို ျဖစ္ေနတာကို၊ ေနာက္မွ အက်ဳိးအေၾကာင္းေမၿပီးထပ္လာေပါ့ကြာ”

ကိုယ္တစ္ျခမ္းေစာင္းငန္း ေစာင္းငန္းန႔ဲ ေအာင္တိုးဆြဲေခၚရာေနာက္ကိုလိုက္သာလိုက္ခဲ့ရေပမယ့္ မယံုႏိုင္စရာ ၾကားခဲ့ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ဒီအေျခအေနကို မင္းေအာင္တစ္ကယ္ပဲမယံုႏို္င္ခ့ဲပါ။ မင္းေအာင္တို႔ငယ္ငယ္ကတည္းက ဒီဘက္ရြာက အဘေမာင္ဆီ ခဏခဏ ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မင္းေအာင္တို႔ရြာက ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟင္းေပၚခ်င္ရင္ ဖင္ေပါ့လို႔ခိုင္းေအာင္တဲ့မင္းေအာင္ကိုပဲ ကေလးဘ၀ တုန္းကေတာ့ မုန္႔ဖိုးေပး၊ အသက္ႀကီးလာေတာ့ အရက္ဖုိးေပးနဲ႔ပဲ ခိုင္းၾကလို႔ မင္းေအာင္က ရြာႏွစ္ရြာရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးႀကီး တစ္ေယာက္ပင္။  ခုက မေရာက္ျဖစ္တဲ့ေလးငါးႏွစ္ေလးအတြင္းမွာကိုပဲ ဘာေတြကဘယ္လိုေျပာင္းလဲကုန္သည္မသိေတာ့ေပ။ မေတြ႔ဖူး၊ မျမင္ဖူးတာေတြ ျမင္လိုက္ရတဲ့သူလို မင္းေအာင္တစ္ေယာက္အႀကီးအက်ယ္အံ့ၾသေနမိပါတယ္။

“ညီေလးတို႔၊ မင္းတို႔ ဟင္းလာေရာင္းတဲ့သူေတြထင္တယ္”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အလုပ္ရွင္က အဘေမာင္တြက္ ဟင္းတစ္တြဲ၀င္ပို႔လိုက္ပါဆိုလို႔ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္တို႔လာပို႔ၾကတာ၊ အရင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္လာဖူးပါတယ္ဗ်ာ။ ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး၊ ခုေတာ့ဗ်ာ….”

“ ေအာ္……သိပ္အံ့ၾသသြားတယ္ထင္တယ္၊ ငါတို႔ရြာကလည္း အဘေမာင္ကို အေတာ္ေလး ႀကိဳးစားၿပီးနားလည္ေပးလိုက္ရတယ္။  ဒါ နဲနဲေတာ္သြားတာ အရင္ကဆို သူ႔အိမ္ေရွ႕ကေနေတာင္ ဘာမွယူမသြားရဲဘူးေလ။ ငါ့ညီတို႔ကအေၾကာင္းစံုမသိပဲကိုး…….ျဖစ္ပံုက ဒီလိုကြ…………………………”

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----


“ေအးမိ၊……..ေဟ့.ေအးမိ….ငါ..တယ္..ဒီမိန္းမေတာ့…..”
“ရွိပါတယ္ ကိုဘေမာင္ရယ္…ေပးေပး…….လက္ထဲကဟာေတြ၊ ရွင္ေနာက္က်လွေခ်လား၊”
“ ငါ့ကို ျပဳစုေနၾကလို႔ပါကြာ၊ ေရာ့…..”

ပုဆိုးစထဲ လိမ္က်စ္ထားရာမွ ထုတ္ေပးလာတဲ့ ကိုဘေမာင္ဆီက ေငြနည္းနည္းကို ေအးမိ လွမ္းအယူမွာ ကိုဘေမာင္မ်က္ႏွာကို ေအးမိၾကည့္လုိက္မိပါတယ္။ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ပင္ပန္းတဲ့ပံုေပၚေနေပမယ့္ တစ္ခါမွမ်က္ႏွာမပ်က္ခဲ့တဲ့ ကိုဘေမာင္ကို ေအးမိ နားအလည္ဆံုးမဟုတ္လား။
“ ေရသြားခ်ဳိးလိုက္ဦး၊ ေတာ္ ညစ္ပတ္လာတယ္မဟုတ္လား”
“ ေအးပါ။”
ပုဆိုးစုတ္ေလး ပခံုးေပၚတင္လို႔ ေခ်ာင္းထဲေရခ်ဳိးဆင္းသြားတဲ့ ကိုဘေမာင္ကို ေအးမိ သတိထားၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ေလးေလး ကန္ကန္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုဘေမာင္ခႏၶာကိုယ္က အနည္းငယ္ေတာင္ ပိန္သြားသလားလို႔။ “ ေအာ္….ကိုဘေမာင္ေတာင္ အသက္ကေလးရလာပါလား”

ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း အသားေပၚဖို႔လာေခၚတယ္ဆိုရင္ ညႀကီးမင္းႀကီးလည္း ကိုဘေမာင္ထလုိက္သြားတတ္ပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္လည္း ေနဘယ္ေလာက္ပူပူ ထ လိုက္သြားတတ္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာလိုျဖစ္လာေတာ့။ ဟင္းေပၚတယ္အသံၾကားရင္ကို ကိုဘေမာင္က အေရာက္သြားတတ္သည္။  ၾကာလာေတာ့ လက္ရွိအလုပ္ေလးက လက္မဲ့ျဖစ္လာေလၿပီ။ အစပိုင္းကေတာ့ ခဏတစ္ျဖဳတ္လိုက္လုပ္ေပးရင္းကေန ခုေတာ့ ကိုဘေမာင္က နာမည္ႀကီး ျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။
အလုပ္အားလံုးၿပီးေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္လုပ္ေပးတဲ့အျပင္ အခေၾကးေငြရယ္လို႔ မယူတတ္တဲ့ ကိုဘေမာင္ကို ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ကလူေတြက သိေနၾကပါၿပီ။ အေဖာ္အေပါင္းမပါဘဲ အေကာင္ဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီး တစ္ေယာက္တည္းသာ လုပ္တတ္တဲ့ကိုဘေမာင္က လက္ကလည္းသြက္သည္။ ျမန္လည္းျမန္သည္။ တိက်ေသခ်ာတဲ့ကိုဘေမာင္ကို ဒါ့ေၾကာင့္ အားလံုးက သေဘာက်ေနၾကတာပါ။
လုပ္အားခအျဖစ္ ၀မ္းတြင္းကလီစာအားလံုးရတဲ့အျပင္၊ အသားတစ္တြဲ ရလာတတ္တာဆိုေတာ့ ေအးမိတို႔ရြာမွာ ေအးမိတို႔က အသားဟင္းမျပတ္ခဲ့ေပ။ အရင္က သူရင္းငွားဘ၀မွာ အသားဟင္းဆိုတာက အိမ္မက္လိုပင္။ ရြာထဲအလွဴရွိမွ၊ မဂၤလာေဆာင္၀ိုင္းကူမွ စားရတဲ့၀က္သားကို တစ္ရြာလံုးႀကိဳက္ၾကသည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ၀က္သားဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ ငါးပိရည္နဲ႔ေတာ့မလဲႏိုင္ေပါင္။

ေအးမိတို႔လို လယ္လုပ္ငန္းဆိုတာက ျပစရာဘာမွမရွိေပမယ့္ သူရင္းငွားဘ၀က တစ္ခါမွ နားေနရတယ္လို႔မရွိခဲ့ပါ။ စပါးခ်ိန္တန္စပါး၊ ပဲခ်ိန္တန္ပဲဲနဲ႔ ေႏြဘက္က်ေတာ့ စက္ထဲလုပ္ရျပန္ေသးသည္။ လင္ကထမ္းေတာ့ မယားကရြက္ဆိုသလို ေအးမိတို႔လည္း တစ္ခါမွေခါင္းေပါင္းမခၽြတ္ခဲ့ရေပ။ အေပၚကထပ္၀တ္ထားရတဲ့ အကႌ်လက္ရွည္ဆိုတာကလည္း အၿမဲတမ္းလိုလိုပင္။

ကေလးေတြတျဖည္းျဖည္းအရြယ္ေရာက္လာေလေလ၊ က်ပ္တည္းေလေလနဲ႔ ဒီလိုပဲေနလာခဲ့ၾကရာက ခုေနာက္ပိုင္းက်မွ ကိုဘေမာင္ရဲ႕ၾကားျဖတ္၀င္ေငြေလးက မိသားစုကိုထိန္းႏိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ မိုးတြင္းတစ္ခ်ိန္ေလးပဲ လယ္ထဲဆင္းလို႔ ေႏြဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုဘေမာင္က လက္ကိုမလည္ႏိုင္ေအာင္ အလုပ္ေကာင္းခဲ့ေလသည္။ ခုေတာ့ ေအးမိတို႔တျဖည္းျဖည္း စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။ ဒါေတြအားလံုးက ကိုဘေမာင္ေၾကာင့္ဆိုတာ ေအးမိ မသိပဲေနမလား။ မျမင္ဘဲေနမလား၊ မေတြးဘဲေနမလား။

“ ေရသြားခ်ဳိးတာၾကာလိုက္တာ…ကိုဘေမာင္ ဘာမ်ားျဖစ္ေနပါလိမ့္”

စိတ္ထဲကေတြးပူမိတာနဲ႔ အပူလံုးက ရင္ကိုလာရိုက္ေလၿပီ။ အမွန္ဆို ၾကာစရာအေၾကာင္းမရွိ၊ အိမ္ေနာက္ေဘးကေခ်ာင္းက အိမ္နဲ႔ဘယ္ေလာက္မွမေ၀းလွ။ လမ္းမွာလဲစကားရပ္ေျပာစရာအေၾကာင္းမရွိ၊
ေအးမိတို႔ရြာေခ်ာင္းက ေႏြဘက္ဆိုေရမရွိေတာ့။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ဖ်ာခင္းၿပီးတစ္ခ်ဳိ႕ဆို ညဘက္မွာေတာင္လာအိပ္လို႔ရေပသည္။ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြနဲ႔ သဲေျမျပင္က ခပ္ေအးေအးေလးျဖစ္ေနတတ္သည္။ လက္ယက္တြင္းကေလးေတြတူးထားလို႔ ေရပဲခ်ဳိးခ်ဳိး၊ ေသာက္ေရပဲခပ္ခပ္ အိမ္တိုင္းအတြက္အဆင္ေျပေစေအာင္ သဘာ၀ကပဲ ဖန္တီးေပးထားတာမဟုတ္လား။

“မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ငါ လိုက္သြားဦးမွပဲ”
ဟင္းအိုးကိုလက္စသတ္လိုက္ၿပီး ဓါတ္မီးတစ္လက္နဲ႔ ေအးမိတစ္ေယာက္ အိမ္ေနာက္ဘက္ေခ်ာင္းထဲကို နားစြင့္ရင္းဆင္းသြား လိုက္ပါတယ္။
“ ကိုဘေမာင္..ကိုဘေမာင္… ရွင္ဘယ္မွာလည္း… ရွင္အဲဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ သြားတာၾကာၿပီဆိုၿပီး ကၽြန္မလို္က္လာခဲ့တာ၊ တကတည္းေတာ္ စိတ္ကိုပူသြားတာပဲ။..”

 “ ငါ. ေညာင္းလို႔ခဏထိုင္ေနတုန္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ဘယ္လိုျဖစ္မွန္းေတာင္မသိလိုက္ဘူး၊ ခု ေရေတာင္မခ်ဳိးရေသးဘူး”
“ ကဲကဲ..လုပ္လုပ္ ကၽြန္မတစ္ခါတည္းေစာင့္ေနမယ္..ျမန္ျမန္ခ်ဳိး”

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

“အဘေမာင္၊ အဘေမာင္၊ ……အရီး.အရီး…”

“ ဟဲ့၊ ဘယ္သူတုန္း…လာလာ၀င္လာခဲ့…………………..ေအာ္…ေမာင္မင္းေအာင္ကိုး၊ ဆို..ဘာကိစၥ”
“ ဘာကိစၥရွိရမလဲ အရီးရယ္၊ ထံုးစံအတုိင္းေပါ့၊ အဲဒါ မနက္ 6 နာရီေလာက္အေရာက္လာခဲ့ေပးပါတဲ့”
“ ေအးပါ၊ အရီးေျပာျပထားလိုက္မယ္၊ ထမင္းစားသြားပါဦးလား”
“ မစားေတာ့ပါဘူးအရီး၊ ကၽြန္ေတာ္ တျခားကိစၥေလးေတြရွိေသးလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္။ မနက္ဖန္ ဆက္ဆက္ေနာ္အရီး”
“ ေအးပါ…ေအးပါကြယ္”

မင္းေအာင္ျပန္သြားေတာ့မွ ေဒၚေအးမိသတိရသြားသည္၊ ခုတေလာ ကိုဘေမာင္သိပ္မွေနမေကာင္းဘဲ။  ဘာရယ္မဟုတ္ တေရွာင္ေရွာင္ျဖစ္ေနတာၾကာၿပီ။ ဟိုေဆးေလးေသာက္၊ ဒီေဆးေလးေသာက္နဲ႔။ လယ္ထဲကျပန္လာတဲ့ရက္ေတြဆို အရမ္းပင္ပန္းတဲ့ပံုေပါက္ေနတာ ေအးမိသတိထားမိသည္ပဲ။

“ကိုဘေမာင္မွ အိမ္မွာမရွိတာ၊ ငါ တစ္ခါတည္း ျငင္းလို္က္ရမွာ၊ ခုေတာ့မွလည္း ေနပါေစေတာ့…”

တစ္ကုိယ္တည္းေတြးေတာေနတဲ့ ေဒၚေအးမိတစ္ေယာက္ ေလးတြဲစြာနဲ႔ပဲ သက္ျပင္းကိုခ်လိုက္မိပါတယ္။ တစ္ရက္တမနက္ပဲ လုပ္ရတဲ့အလုပ္ဆုိေပမယ့္ အႏၲရယ္မ်ားၿပီး တစ္ေယာက္တည္းလုပ္ရတဲ့ ဒီအလုပ္ကို ေအးမိမလုပ္ေစခ်င္ေတာ့။ ၿပီးေတာ့ ေသြးညွီနံ႔ေတြနဲ႔ ျပန္လာတဲ့ ကိုဘေမာင္ကို အရင္ကေတာ့သတိမထားမိေပမယ့္ ေနာက္ပို္င္းေတာ့ ေအးမိသတိထားမိလာတယ္။

ေရခ်ဳိးၿပီးေပမယ့္လည္း အနံ႔မေပ်ာက္သြားတဲ့ ဒီအနံ႔ကို ကိုဘေမာင္စိတ္ဆိုးမွာစိုးလို႔ ေအးမိ မေျပာပဲေနလာခဲ့တာၾကာခဲ့ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါဆို ၂လ၊ ၃လေလာက္အထိ ဘာမွမလုပ္ပဲနဲ႔ေတာင္ အနံ႔တို႔ကေပ်ာက္မသြားခဲ့။ အရင္ကေတာ့ ေခါင္းအစ ေျခအဆံုး စားခဲ့တဲ့ ေအးမိတစ္ေယာက္ ခုဆို တာ၀န္အရ ခ်က္ေပးယံုရလဲြလို႔ မတို႔မထိခ်င္ေတာ့။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ကို စားခ်င္စိတ္ေတြ ေလ်ာ့ပါးလာခဲ့ေလၿပီ။

“ ဟဲ့၊ ေအးမိ၊ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ။ ငါ မင္းေအာင္ကို ရြာထိပ္မွာေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ ဒီေကာင္ အိမ္ကိုလာသြားတာလား၊”

ေဒၚေအးမိမတက္ႏိုင္ေတာ့၊ ေတြးလက္စအေတြးတို႔ရပ္ကာ ျပန္ေျပာမိတာက “ မနက္ဖန္မနက္ ဆက္ဆက္လာခဲ့ပါတဲ့”

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

“ေအးမိေရ……ေအးမိ…ျမန္ျမန္လာစမ္းပါဦး”
“ ဟင္……ကိုဘေမာင္၊ ကိုဘေမာင္ဘာျဖစ္လာတာလဲ ကၽြန္မကိုေျပာျပစမ္းပါဦး၊”
“ငါတို႔လည္းမသိဘူးဟ၊ ငါတို႔က ကိစၥနဲ႔ ေတာင္ကုန္းရြာကိုခဏသြားတာ လမ္းမွာ ဘေမာင္ လဲေနတာျမင္လို႔၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေတြလည္းျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနတာ။ အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးၾကည့္တာ ဘာမွေမးမရတာနဲ႔ ထမ္းေခၚလာတာ”

“ဒ့ါေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ထင့္ေနတာ။ မနက္အေစာကတည္းကထြက္သြားတာ၊ ပံုမွန္ဆို ေန႔ခင္းေလာက္ဆို ျပန္ေရာက္ေနၾက၊ ခုေတာ့…ခုေတာ့……ကၽြန္မကိုအိမ္ေပၚတင္ေပးၾကပါဦး၊ ဆရာ့ကိုလည္း သြားေခၚေပးၾကပါဦး”

ေျခမကိုင္မိ၊လက္မကိုက္မိျဖစ္ေနတဲ့ ေအးမိကို ရြာသားေတြ၀ိုင္း၀န္းဖ်န္ေျဖေပးလို႔ ဆရာ၀န္သြားေခၚတဲ့သူကေခၚ၊ ဟိုအရြက္ ေျပးေထာင္းသူကေထာင္းနဲ႔ ရြာသားေတြအလုပ္႐ႈပ္ေနၾကေပမယ့္။ ကိုဘေမာင္ကေတာ့ အိမ္ေပၚမွာ အသံတိတ္၊ ႏႈတ္ဆိတ္လို႔ သတိမရခဲ့ေပ။
“ကိုဘေမာင္….ကိုဘေမာင္…ကၽြန္မကိုစကားေလးထေျပာစမ္းပါဦးလား ကိုဘေမာင္ရဲ႕…..ဦးႀကီးတို႔ရယ္ ကိုဘေမာင္ကို ကယ္ေပးၾကပါေနာ္”
“ေအးပါ ေအးမိရယ္။ နင္လဲစိတ္ကိုေလ်ာ့ထားပါဟာ။ ခုဟာက ခပ္ရိုးရိုးပဲ သတိေမ့ေနတာေနမွာပါ၊ ကဲ..ကဲ.. ငါတို႔လည္းျပန္ဦးမယ္၊ နင္လဲ ေနေကာင္းေအာင္ေန”
“ဟုတ္……………ဟုတ္…ေက်းဇူးႀကီးလွပါတယ္ဦးႀကီးတို႔ရယ္…..”
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

အဲဒါပဲ င့ါညီတို႔ေရ…..
ရြာကေဆးဆရာေဆးထိုးေပးၿပီး၂ ရက္ေလာက္ၾကာမွ သတိျပန္ရလာတဲ့ကိုဘေမာင္က အိမ္မက္ဆိုးေတြမက္သလို ညဘက္ညဘက္ ထထေယာင္လာတယ္၊ နဂိုအသံေျပာင္းသြားၿပီး အသံၾသၾသႀကီးနဲ႔ ျဖစ္သြားတဲ့ ကိုဘေမာင္က ခါးလည္းကံုးသြားတယ္။ ျမင္ေလရာကို တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လိုက္ရိုက္ေနတတ္ၿပီးေတာ့ ဘာအသားမွလည္း မစားေတာ့ဘူးေလ။ အဲဒါ ေတာင္ကုန္းရြာကေနာက္ဆံုးျပန္လာခဲ့အေခါက္ကတည္းကပဲ။ ရြာထဲမွ တစ္ခြန္းတစ္စ ေျပာၾကတာေတာ့ ကိုဘေမာင္ ေနမေကာင္းတုန္းကဆို သူ႔အသံက ႏြားညည္းသံလိုျဖစ္ေနတာဆိုပဲ။ အကိုလည္းအိမ္ကရြာေနာက္ပိုင္းဆိုေတာ့ အနီးကပ္ေတာ့ သိပ္မသိဘူးျဖစ္ေနတာ…

ငါ့ညီတို႔လည္း ကုိဘေမာင္ကို စိတ္ထဲမထားပါနဲ႔၊ ေဗြလည္းမယူပါနဲ႔ ၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းလည္းမျဖစ္နဲ႔ေတာ့။ အားလုံးက သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူပဲ မဟုတ္လား……….
***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

“ သား ေအာင္တိုး ျပန္လာၿပီလား”
“ ဟာ အေမ မအိပ္ေသးဘူးလားဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္က်မယ္လို႔ေျပာထားခဲ့တာကို”
“ေအးပါ အေမသိပါတယ္။ မအိပ္ခ်င္ေသးလို႔ကို ငါ့သားကို ထိုင္ေစာင့္ေနတာ၊ ဘယ္လိုလဲ ပထမဆံုးလိုက္သြားတာ အဆင္ေျပခဲ့ လား။”
အေမ့ကို ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိွပ္ျပလိုက္ၿပီး ရလာတဲ့ ေငြနည္းနည္းကို အေမ့လက္ထဲသို႔ အသာထည့္လိုက္ရင္းက ေရခ်ဳိး၊ ထမင္းစားဖို႔ ေအာင္တိုးထလာခဲ့လိုက္ပါတယ္။ နားထဲမွာေတာ့ အေမ့ေျပာစကားမ်ားထက္ ဟိုဘက္ရြာက အဘေမာင္ အေၾကာင္းသာ တစ္ရစ္၀ဲ၀ဲ။
ထမင္းစားဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးေနတဲ့ အေမ့ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္းက“ အေမေရ… ပထမဆံုးအေခါက္က ေနာက္ဆံုးအေခါက္ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္”လို႔ ေအာင္တိုးဘာသာ တီးတိုးေရရြတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----***-----

အဲ့ဒိညက ေအာင္တိုးအိပ္ယာ၀င္ေနာက္က်ခဲ့သည္။ ေခါင္းထဲမွာျပည့္ေနတဲ့အေၾကာင္းအရာအားလံုးကို တစ္ခုခ်င္းစီတန္း၍ ျဖန္႔ၾကည့္မိသည္။ အိမ္မက္တစ္ခုကလည္း မက္လိုက္ေသးသည္။ အိမ္မက္ထဲမွာေတာ့ ရြာထဲက ကေလးေတြလက္ထဲမွာ စာရြက္ေလးေတြကိုင္လို႔ တစ္အိမ္၀င္တစ္အိမ္ထြက္ လိုက္ေ၀ေနေလသည္။ အိမ္ေရွ႕က သစ္ပင္ေတြမွာလည္း လိုက္ကပ္ေနေလသည္။

အိမ္ထဲမွာထို္င္ေနမိတဲ့ေအာင္တိုးက အဘေမာင္နဲ႔စကားထိုင္ေျပာေနခဲ့ေလသည္။ ဟိုဘက္ရြာမွာေတြ႔ခဲ့သလို ေဒါသထန္ေနတဲ့ အဘေမာင္မဟုတ္ဘဲ ခပ္ေအးေအးအမူအယာနဲ႔ ေရေႏြးေသာက္လိုက္ စကားေျပာလိုက္လုပ္ေနၾကသည္။

“ေအးမူ….ေအးမူ….ဟဲ….ေအးမူ လက္ထဲကစာရြက္ေတြက ဘာေတြလဲ”
“ေအာ္…ကိုေအာင္တိုး….ေရာ့…ဖတ္ၾကည့္ေလ။”

ေအးမူကမ္းေပးတဲ့စာရြက္ကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ စာေလးကႏွစ္ေၾကာင္းတည္း။ အဘေမာင္က ဘာမ်ားလည္းဆိုတဲ့ဟန္နဲ႔ ငဲ့ၾကည့္ေတာ့ ေအာင္တိုးက အသံထြက္လို႔ဖတ္ျပလိုက္တာက-

 
“ဇီ၀ိတဒါန လွဴထားတဲ့ ငါတို႔တေတြ၊
ကၽြဲ၊ ႏြားေတြအသက္ကို ကယ္တင္ၾကမေလ” တဲ့။
စာဖတ္ၿပီးတဲ့ေအာင္တိုးက အဘေမာင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဘေမာင္ရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ မျမင္ဖူးတဲ့အရာတစ္ခုကို ေအာင္တိုးျမင္လိုက္ရေလသည္။ ႏွစ္ၿခိဳက္ေက်နပ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ၿပံဳးေနတဲ့ အၿပံဳးေလးက ကမၻာေပၚမွာ အလွဆံုးအၿပံဳးပန္းေလးပါလားလို႔ ေအာင္တိုးထင္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။
စိမ့္စမ္းေရ
26.4.2014

 http://www.takkathoyahanpyo.blogspot.com/
တကၠသိုလ္ ရဟန္းပ်ဳိ ဓမၼစာေစာင္ အတြဲ(၂)၊ အမွတ္ (၁၀) တြင္လည္း ဖတ္ရႈ အားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္။


Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Tuesday, August 5, 2014



“ ဓမၼဘ႑ာစုိး- အရွင္အာနႏၵာ ”
••••••••••••••••••••••••••
 အရွင္အာနႏၵာကား သာသနာ့သမုိင္းတြင္ အထူးတလည္ ေမာ္ကြန္းတင္ရမည့္ “တသာသနာတြင္မွ တေယာက္” ဆိုေလာက္ေသာ မေထရ္ျမတ္ျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား ၄၅-၀ါကာလပတ္လံုး ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ တရားေဒသနာ အားလံုးကို သူမတူ နာယူမွတ္သားႏုိင္ေသာ ဉာဏ္ ၀ီရိယ သတိ သမာဓိတရား အားေကာင္းသူျဖစ္သည္။ မ်က္ကြယ္တြင္ ေဟာအပ္ေသာ တရားတို႔ကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားက အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျပန္ေဟာျပသျဖင့္ တရားဓမၼေရးရာ သူမသိတာမရွိ အျပည့္အစံု စုေဆာင္းထားေသာ ဓမၼဘ႑ာတုိက္ၾကီးပင္ျဖစ္သည္၊ “ဓမၼဘ႑ာဂါရိက = တရားဘ႑ာစုိးၾကီး”ဟုပင္ ဂုဏ္ျပဳခံရသည္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံ အနယ္နယ္မွ ေရာက္လာေသာ ဘုရားဖူးမ်ားကိုလည္း ကာလေဒသ ပုဂၢိဳလ္လုိက္၍ စနစ္တက် ဖူးေတြ႕ခြင့္
ရေအာင္ စီစဥ္တတ္သူလည္းျဖစ္သည္၊ အမ်ိဳးသမီးတို႔အတြက္ နိဗၺာန္လမ္းပြင့္ေစမည့္ ဘိကၡဳနီသာသနာေတာ္တစ္ရပ္ကို ထူေထာင္ခြင့္ရေအာင္ အားေပးကူညီခဲ့သူ လည္းျဖစ္သည္။ နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသားမ်ားကိုလည္း သာသနာႏွင့္ယဥ္ပါးေအာင္ တရားဓမၼသင္ျပေဟာေျပာေပးရသူလည္း ျဖစ္သည္၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ကိစၥအ၀၀ကို မျငီးမျငဴ တေလးတစား အခါအားေလ်ာ္စြာ စီမံခန္႔ခြဲတတ္သူလည္း ျဖစ္သည္၊ သာသနာေတာ္အရွည္တည္တံ့ေရး အတြက္ ပထမသံဂါယနာပြဲၾကီးတြင္ သုတၱႏၱပိဋကႏွင့္ အဘိဓမၼပိဋက ၀ိႆဇၨက(အေျဖရွင္)အျဖစ္ တာ၀န္ယူေတာ္မူခဲ့သည္။
ဤသာသနာေတာ္၀ယ္ ဧတဒဂ္ငါးတန္ ရာထူး႒ာနႏၱရ ငါးမ်ိဳးပိုင္ရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူ၏။ အရွင္ျမတ္၏ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ေထရ၀ါဒ
ဗုဒၶသာသနာေတာ္သည္ ယေန႔တုိင္ မတုဘက္ႏုိင္သည့္ အယူ၀ါဒေရးရာ မီးရွဴးတန္ေဆာင္ၾကီးတစ္ရပ္အျဖစ္ တည္ရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ကမၻာတစ္သိန္းထက္က "ပဒုမုတၱရ ျမတ္စြာဘုရား"ပြင့္ေတာ္မူစဥ္ အရွင္အာနႏၵာအေလာင္းလ်ာမွာ ပဒုမုတၱရ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဖတူ မိကြဲ ညီငယ္ "သုမနမင္းသား" ျဖစ္ေလသည္။ သုမနမင္းသားသည္ နယ္စြန္ရွိ သူပုန္ေဘးကို ျငိမ္းေအးေအာင္ျပဳသျဖင့္ ခမည္းေတာ္က ဆုခ်ရာ ေနာင္ေတာ္ ျမတ္စြာဘုရားကို ၀ါတြင္းသံုးလ ျပဳစုခြင့္ျပဳရန္ ေတာင္းဆုိခဲ့သည္။
“ျမတ္စြာဘုရား၏ သေဘာထားေတာ္ကို ရယူပါဦး”ဟု ခမည္းေတာ္က ဆုိသျဖင့္ ဘုရားရွင္ထံလာခဲ့ရာ ဘုရားရွင္အားဖူး
ေတြ႕ခြင့္ရရန္ အျခားရဟန္းတုိ႔ မတတ္ႏုိင္၊ ဥပ႒ာကအလုပ္အေကြ်းသုမနေထရ္ကသာ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္သျဖင့္ သုမနမေထရ္ကို အားက်ကာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ သံဃာေတာ္တစ္သိန္းကို တစ္၀ါတြင္းလံုး ျပဳစုလုပ္ေကြ်းျပီး ဥပ႒ာကအလုပ္အေကြ်းဆုကို ပန္ခဲ့ေလသည္။

ပဒုမုတၱရဘုရားရွင္ကလည္း “ေနာင္ေသာအခါ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္တြင္ အာနႏၵာအမည္ျဖင့္ ဥပ႒ာကဘုရားအလုပ္အေကြ်း ျဖစ္လိမ့္မည္”ဟု ဗ်ာဒိတ္ေပးေတာ္မူခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သံသရာ၀ယ္ ဘ၀မ်ိဳးစံု က်င္လည္ခဲ့ရသည္။ အထူးအားျဖင့္ ျဖစ္ေလရာရာ ဘ၀တုိင္း ဘုရားအေလာင္းေတာ္၏ ပါရမီ ကူညီ ျဖည့္သူ
အျဖစ္မ်ားေလသည္။

ေနာက္ဆံုးဘ၀၀ယ္ ကပိလ၀တ္ေနျပည္ေတာ္၌ သုေဒၶါဒနမင္းၾကီး၏ ညီေတာ္ အမိေတာဒနသာကီ၀င္မင္း၏သား ျဖစ္လာေလသည္။
အာနႏၵာမင္းသားဟု မည့္ေခၚခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ကပိလ၀တ္ေနျပည္ေတာ္သို႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကြေရာက္ေတာ္မူသည့္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၄-ခုနွစ္တြင္ ဘဒၵိယ၊ အႏုရုဒၶ၊ ဘဂု၊ ကိမိလ၊ ေဒ၀ဒတ္၊ ဥပါလိတို႔ႏွင့္အတူ အႏုပိယသရက္ဥယ်ာဥ္၌ အရွင္ေဗလ႒သီသကို ဥပဇၥ်ာယ္ျပဳ၍ ရဟန္းျပဳခဲ့ၾကသည္။ မႏၱာဏီပုတၱ အရွင္ပုဏၰမေထရ္၏ တရားစကားကို ၾကားနာရ၍ ေသာတာပန္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ပဌမေဗာဓိေခၚ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ၀ါေတာ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္း၌ အျမဲတမ္း အလုပ္အေကြ်းမေထရ္ မရွိခဲ့ေပ၊ တခါတရံ အရွင္နာဂသမာလေထရ္၊ တခါတရံ နာဂိတေထရ္၊ တခါတရံ ဥပ၀ါနေထရ္၊ တခါတရံ လိစၦ၀ီမင္းသား သုနကၡတၱရဟန္း၊ တခါတရံ အရွင္သာရိပုတၱရာ၏ညီ စုႏၵ၊ တခါတရံ သာဂတမေထရ္၊ ရာဓေထရ္၊ ေမဃိယေထရ္ စသူတုိ႔ လုပ္ေကြ်းျပဳစုၾကသည္။ ထုိသို႔ အလုပ္အေကြ်းေထရ္မျမဲသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားအတြက္ ရံခါ အခက္အခဲ ေတြ႕ရတတ္သည္။

တေန႔ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဇတ၀န္က်ာင္းေတာ္၌ သံဃာေတာ္မ်ားကို စည္းေ၀းေစျပီး “ယခုအခါ ငါဘုရားသက္ေတာ္ ၅၅-ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ၊ အျမဲတမ္း အလုပ္အေကြ်းမေထရ္ရွိမွ သင့္ေတာ္မည္”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ကို ၾကားရေသာအခါ ရဟန္းေတာ္တုိ႔ သႏၱာန္၀ယ္ သံေ၀ဂၾကီးစြာ ျဖစ္ေလသည္။

အရွင္သာရိပုတၱရာ အရွင္ေမာဂၢလႅာန္ စေသာ (အသီတိမဟာသာ၀က) တပည့္ၾကီး ရွစ္က်ိပ္တုိ႔ အသီးသီး ထ၍ ထ၍ ျပဳစုလုပ္ေကြ်းခြင့္ျပဳပါမည့္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္ၾကေသာ္လည္း ျမတ္စြာဘုရားက ျမစ္ပယ္ေတာ္မူသည္။ ရဟန္းအခ်ိဳ႕က အရွင္အာနႏၵာကို အလုပ္အေကြ်းအရာေတာင္းဆုိရန္ တုိက္တြန္းၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တပည့္ေတာ္ကို ျမင္ေတာ္မူပါသည္။ အကယ္၍ အလုိရွိေတာ္မူပါလွ်င္ “အာနႏၵာ-ငါဘုရားကို လုပ္ေကြ်းေလာ့ ဟု မိန္႔ေတာ္မူလိမ့္မည္၊ ေတာင္းမွရေသာ ရာထူးမ်ိဳးကို မလိုခ်င္ပါ”ဟု ျပန္လည္ေျပာဆုိေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း “ခ်စ္သားတုိ႔-အာနႏၵာကို မတုိက္တြန္းၾကႏွင့္၊ အာနႏၵာသည္ သူ႔အလုိလုိပင္ ျပဳစုလုပ္ေကြ်းေပလိမ့္မည္”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ အရွင္အာနႏၵာသည္
“ပယ္ေလးတန္ ပန္ေလးပါး” ေခၚဆုရွစ္ပါးကို ေတာင္းခဲ့ေလသည္။

“ပယ္ေလးတန္ ပန္ေလးပါး”
--------*------------*----------
(၁) ျမတ္စြာဘုရား - အရွင္ျမတ္ဘုရား လက္ခံရရွိသည့္ ေကာင္းျမတ္ေသာသကၤန္းႏွင့္
(၂) ဆြမ္းတုိ႔ကို မခ်ီးေျမွာက္ေစလုိပါ၊
(၃) ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္အတူ ဂႏၶကုဋီတတုိက္တည္းေနရန္ ခြင့္မျပဳေစလိုပါ၊
(၄) ဘုရားရွင္တစ္ပါးတည္းကိုသာ သီးျခားပင့္ေသာ ေနရာသို႔ ဘုရားတပည့္ေတာ္အား ေခၚမသြားေစလိုပါ။

ဤပယ္ေလးတန္ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူရန္ ေတာင္းခံလုိက္သည္၊ အေၾကာင္းမွာ “အာနႏၵာျပဳစုလုပ္ေကြ်းသည္မ်ာ လာဘ္လာဘကို ေမွ်ာ္ကိုး လုပ္ေကြ်းျခင္းျဖစ္သည္”ဟု ေျပာဆုိဖြယ္ မရွိေစလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

တဖန္ မေထရ္ျမတ္ေတာင္းခံသည့္ "ပန္ေလးဆု"မွာ -

(၁) ျမတ္စြာဘုရား - ရွင္ေတာ္ဘုရားသည္ ဘုရားတပည့္ေတာ္ လက္ခံထားေသာ ပင့္ဖိတ္ရာအရပ္ကို ၾကြေတာ္မူေစခ်င္ပါသည္၊

(၂) ရပ္ေ၀းဘုရားဖူးမ်ားအတြက္ ဘုရားတပည့္ေတာ္ ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ဖူးေတြ႕ခြင့္ ေပးေတာ္မူေစခ်င္ပါသည္၊

(၃) ဘုရားတပည့္ေတာ္ ယံုမွားသံသယရွိ၍ ေမးေလွ်ာက္လုိေသာအခါ ေမးေလွ်ာက္ခြင့္ ျပဳေတာ္မူေစခ်င္ပါသည္၊

(၄) ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ မ်က္ကြယ္တြင္ ေဟာသမွ်တရားမ်ားကို ဘုရားတပည့္ေတာ္အား ျပန္လည္ေဟာျပ ေပးေတာ္မူေစခ်င္ပါသည္။

ထုိအခါမွစ၍ အရွင္အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား အျမဲမျပတ္ ျပဳစုလုပ္ေကြ်းရသူ ျဖစ္လာေလသည္။

ျမတ္စြာဘုရားအား ေရပူေရခ်မ္း ကမ္းလွမ္းျခင္း၊ ဒန္ပူတုိ႔ကို ဆက္ကပ္ျခင္း၊ ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳလုပ္ေပးျခင္း၊ ဂႏၶကုဋီပရိ၀ုဏ္ကို တံျမက္လွည္းျခင္း စသည္တုိ႔ကို ျပဳစုေပးေတာ္မူရသည္။ တေန႕လံုး ျမတ္ဘုရားအနီးါပါး၀ယ္
၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ျပဳစုျပီး ညအခါ ဆီမီးတုိင္ ဆြဲကိုင္လ်က္ ဘုရားသီတင္းသံုးရာ ဂႏၶကုဋီေက်ာင္းေတာ္ကို လွည္လည္ကာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူသည္။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ သံဃာ့အစည္းအေ၀းပြဲၾကီးတြင္ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္အား -

(၁) ဗဟုႆုတ ဧတဒဂ္ = အၾကားအျမင္အမ်ားဆံုး၊

(၂) သတိမႏၱ ဧတဒဂ္ = သတိအေကာင္းဆံုး၊

(၃) ဂတိမႏၱ ဧတဒဂ္ = ဉာဏ္ပညာအေကာင္းဆံုး၊

(၄) ဓိတိမႏၱ ဧတဒဂ္ = ၀ီရိယအေကာင္းဆံုး၊

(၅) ဥပ႒ာက ဧတဒဂ္ = ျပဳစုလုပ္ေကြ်းသူတုိ႔တြင္ အေတာ္ဆံုး ဟူေသာ "ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ထူး ရာထူးဌာနႏၱရငါးမ်ိဳး" တုိ႔ကို
ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူသည္။

အရွင္အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား အခ်ိန္ျပည့္ ျပဳစုလုပ္ေကြ်းေနရျပီး သာသနာေတာ္ေရးရာကိစၥမ်ားကို ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ေနရသျဖင့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ၀ိပႆနာရူပြားမူမ်ားကို အေလးမေပးႏုိင္ခဲ့ေပ၊ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူျပီး သံုးလႏွင့္ ၄-ရက္အၾကာ သံဂါယနာတင္ရန္အတြက္ သံဃာ့အစည္းအေ၀းၾကီးတြင္ သံဃသမၼဳတိရ သံဃာ့ကုိယ္စားလွယ္
အပါး ၅၀၀-ေရြးခ်ယ္ၾကရာ ဆဠဘိည၊ ေတ၀ိဇၨ၊ ပဋိသမၻိဒါပတၱ ရဟႏၱာၾကီး ၄၉၉-ပါးကို အရွင္မဟာကႆပက ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေဒသနာအားလံုးကို အစအဆံုး အျပည့္အစံုသိသူမွာ အရွင္အာနႏၵာသာျဖစ္၍ အရွင္အာနႏၵာမပါေသာ သံဂါယနာပြဲသည္ ျပည့္စံုမည့္ပြဲမျဖစ္ႏုိင္ေပ၊ သို႔ျဖစ္၍ အရွင္မဟာကႆပသည္ ေနာက္ဆံုးတစ္ပါးကို ေရြးခ်ယ္ရန္အတြက္
သံဃာ့ပရိသတ္ကို တာ၀န္ေပးေတာ္မူသည္၊ သံဃာ့ပရိသတ္ကလည္း အရွင္မဟာကႆပမေထရ္ၾကီး လ်ာထားသည့္အတုိင္း အရွင္အာနႏၵာကိုပင္ မွန္ကန္စြာ ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့ၾကသည္။

အရွင္အာနႏၵာသည္ ေသာတာပန္သာျဖစ္ေသးသျဖင့္ ဘာေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္ရပါသနည္းဟု အရွင္မဟာကႆပက ေမးေတာ္မူေသာအခါ “အရွင္ျမတ္ဘုရား-အရွင္အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ အျမဲထာ၀ရ အနီးကပ္ျပဳစု လုပ္ေကြ်း
ေနထုိင္သူျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားသမွ် မ်က္ေမွာက္ မ်က္ကြယ္ တရားအားလံုးကို တစ္ခုမက်န္ ျပန္လည္နာၾကားသင္ယူရသူျဖစ္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္တုိ႔ကို စုစည္းရာ သံဂါယနာပြဲသဘင္သည္ အရွင္အာနႏၵာမပါလွ်င္ ျပီးျပည့္စံုေသာပြဲသဘင္ ျဖစ္မည္မထင္ပါ။ အရွင္အာနႏၵာသည္ ေသာတာပန္သာျဖစ္ေသာ္လည္း အဂတိေလးပါး လုိက္စားမည့္သူ မဟုတ္ပါ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ သံဃသမၼဳတိရ သံဃာ့ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္ ေရြးသင့္ပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ အမွန္မွာမူ အရွင္မဟာကႆပ
ကိုယ္ေတာ္တုိင္လည္း အရွင္အာနႏၵာမပါက မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း သိေတာ္မူျပီး ျဖစ္ပါသည္၊ သို႔ေသာ္ မိမိႏွင့္ ရင္းႏွီးသူျဖစ္သျဖင့္ မ်က္ႏွာလုိက္ ေရြးခ်ယ္သည္ဟု သူတပါးတုိ႔ အျပစ္တင္စကား ေျပာၾကားမူကင္းေ၀းေစရန္ သံဃာ့ပရိသတ္ကို တာ၀န္ေပးေတာ္မူျခင္း ျဖစ္သည္။

သံဂါယနာတင္ေရးကိစၥ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ၾကီးမ်ား ေၾကာင့္ၾကမူ မ်ားေနၾကသေလာက္ အရွင္အာနႏၵာကမူ လွည့္လည္၍ တရားေဟာေန၏၊

၀ဇၨပုတၱကမေထရ္ၾကီးသည္ တရားလွည့္လည္ေဟာေနေသာ အရွင္အာနႏၵာအား “ကိ ံ” ေတ ဗိဠိဗိဠိကာ ကရိႆတိ-ငါ့ရွင္ လွည့္လည္ျပီး တရားေတြ ဗလစ္ ဗလစ္ ေဟာေျပာေနဖုိ႔ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ရဟႏၱာျဖစ္ေအာင္ အားသြန္ၾကိဳးပမ္းပါ ေတာ့လား”ဟု သတိေပးခဲ့ဖူး၏၊ ထုိအခါ အရွင္အာနႏၵာသည္ သံဂါယနာတင္အမီ ရဟႏၱာျဖစ္ေရးအတြက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေတာ္မူသည္၊
ဤသံဃာပရိသတ္တြင္ ကိေလသာညွီေစာနံသူ တစ္ဦးရွိေသးသည္ဟု သီတင္းသံုးေဖာ္ မေထရ္အခ်ိဳ႕ကလည္း ေျပာဆုိၾကသည္။

“အာနႏၵာ-သင္သည္ ပါရမီဘုန္းကံၾကီးသူျဖစ္သည္။ ရဟန္းတရားကိုသာ အားထုတ္ပါ၊ မၾကာမီရဟႏၱာျဖစ္ပါလိမ့္မည္”ဟု တခ်ိန္က မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ဖူးေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ စကားေတာ္တုိ႔ကို ၾကားေယာင္မိသည္။ ထိုအခ်က္မ်ားအားလံုးကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျပီး “ငါသည္ ေသကၡအျဖစ္ျဖင့္ သံဃာ့အစည္းအေ၀းသို႔ ၀င္ရန္မသင့္ေလ်ာ္ဟု” စိတ္ကူးက
အျပင္းအထန္ တရားအလုပ္ အားထုတ္ေတာ္မူသည္။

သံဂါယနာမတင္မီ တစ္ရက္အလုိတြင္ ကာယဂတာသတိတရားကို အျပင္းအထန္ ရူပြားေတာ္မူရာ ၀ီရိယလြန္သျဖင့္ တရားထူးမရျဖစ္ေန၏၊ အရုဏ္တက္ရန္ နီးလာျပီျဖစ္သျဖင့္ ေခတၱမွ် အပန္းေျဖနားေနေတာ္မူရန္ စၾကၤ ံဦးမွ ဖယ္ခြာ၍ အိပ္ရာသို႔ သတိပ႒ာန္းတရားျဖင့္ ၾကြသြားေတာ္မူသည္။ အိပ္ရာေပၚသို႔ အေရာက္တြင္ အသာအယာ ခႏၶာကိုယ္ကို လွဲခ်ေတာ္မူစဥ္ ကိေလသာအာသေ၀ါကုန္ခန္း၍ ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူသည္။ ေလ်ာင္း ထုိင္ ရပ္ သြား ဣရိယာပုတ္ ေလးပါးတြင္ မည္သည့္ ဣရိယာပုတ္ႏွင့္ေန႔စဥ္ "ရဟႏၱာ "ျဖစ္ေတာ္ မူသည္ဟု ေျပာ၍မရ၊ ဣရိယာပုတ္ေလးပါးမွ လြတ္၍ "ရဟႏၱာ" ျဖစ္ေတာ္မူသည္။

ဘုရင္အဇာတသတ္သည္ ဂိဇၥ်ကုဋ္ေတာင္ယံ စရည္းပင္ေပါက္ရာ သတၱပဏၰိလုိဏ္ဂူ၌ ၾကီးက်ယ္ဆန္းျပား ခမ္းနားစြာ မ႑ပ္ၾကီး
ငယ္တုိ႔ကို ေဆာက္ကာ ပစၥည္းေလးပါးတာ၀န္ယူ၍ ပထမသံဂါယနာပြဲကို ကူညီအားေပးခဲ့သည္။ သံဃာအားလံုး စံုညီခ်ိန္၌
အရွင္အာနႏၵာသည္ တန္ခိုးျဖင့္ ေျမ၌ငုပ္လွ်ိုဳးလာကာ မိမိအတြက္ထားေသာေနရာ၌ တက္သစ္စေန၀န္းအလား ဘြားကနဲ ထြက္ေပၚ ထုိင္ေနေတာ္မူလာသည္၊ အရွင္မဟာကႆပ မေထရ္ၾကီးသည္ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ကာ “အကယ္၍မ်ား ျမတ္စြာဘုရားသာ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိပါမူ ယေန႔ ရဟႏၱာအျဖစ္ ျမင္ေတြ႕ရေသာ အရွင္အာနႏၵာကို ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူေပလိမ့္မည္၊ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူသြားျပီးျဖစ္၍ ဘုရားရွင္ကိုယ္စား ငါကပင္ ေကာင္းခ်ီးေပးေတာ့အံ့”ဟု
ေတြးၾကံေတာ္မူကာ အရွင္အာနႏၵအား ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူသည္။

သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁-ႏွစ္၊ ၀ါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၅-ရက္ေန႕ ပထမသံဂါယနာသဘင္တြင္ အရွင္မဟာကႆပမေထရ္ၾကီး ဦးေဆာင္ေသာ ရဟႏၱာမေထရ္ၾကီး အပါး (၅၀၀) ၾကြေတာ္မူၾကသည္။ အရွင္မဟာကႆပ က သံဃနာယကေထရ္ၾကီးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူျပီး ပိဋကသံုးျဖာ၏ ပုစၦကေထရ္တာ၀န္ကို ယူေတာ္မူသည္။ ၀ိနယပိဋက၏ ၀ိႆဇၨကေခၚ အေျဖရွင္တာ၀န္ကို အရွင္ဥပါလိက ယူေတာ္မူသည္။
သုတၱႏၱပိဋက၊ အဘိဓမၼပိဋက ႏွစ္ပံု၏ အေျဖရွင္တာ၀န္ကို အရွင္အာနႏၵာကပင္ ယူေတာ္မူသည္။
သံဃာ့မေထရ္ၾကီးျဖစ္ေသာ အရွင္မဟာကႆပက သုတ္တခု တခုကို ေမးစစ္ေတာ္မူတုိင္း “ဧ၀ံ ေမ သုတံ - ဤသို႔ ၾကားနာ
မွတ္သားေဆာင္ထားဖူးပါသည္”ဟု အစခ်ီကာ အရွင္အာနႏၵာ၏ ေျဖၾကားခ်က္သည္ ပိဋကစာေပမ်ားအေပၚ အေၾကာင္းထုပၸတ္
ႏွင့္တကြ မည္မွ်ခုိင္မာေၾကာင္း အာမခံခ်က္ေပးလုိက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ပိဋကေရးရာ သုတ္ေဒသနာမ်ားကို စနစ္တက်ေမးေျဖစိစစ္လ်က္ မွတ္တမ္းတင္ေတာ္မူၾကရာ သံဃာေတာ္အမ်ားက အတည္ျပဳေသာအားျဖင့္ တညီတညာတည္း စုေပါင္းရြတ္ဆုိေတာ္မူၾကသည္။ သံဂါယနာတင္ပြဲသည္ ၇-လတုိင္တုိင္ ၾကာျမင့္ခဲ့၏၊ ဤသို႔ အာဏာစက္ႏွင့္ ဓမၼစက္ ႏွစ္ရပ္ ေပါင္းစပ္ညီညာ သံဂါယနာတင္လုိက္ျခင္းျဖင့္ အဓမၼ၀ါဒီတုိ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။

အရွင္အာနႏၵာမေထရ္သည္ သက္ေတာ္ ၁၂၀-အထိ သာသနာေတာ္အက်ိဳးစီးပြားကို မ်ားျပားစြာ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူျပီး သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၄၀-ခုႏွစ္တြင္ ကပိလ၀တ္ႏွင့္ ေကာလိယအၾကား ေရာဟိဏီျမစ္အလယ္ထက္ေကာင္းကင္၌ ေတေဇာဓာတ္ေလာင္၍ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူေလသည္။ သရီရဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ျမစ္ႏွစ္ဘက္ရွိ ျပည္သူမ်ား ကိုးကြယ္ရန္ အဓိ႒ာန္ခဲ့၍ ႏွစ္ျဖာခြဲကာ က်ေရာက္လာၾကကုန္၏၊ တစ္သာသနာတြင္မွ တစ္ေယာက္ဟု ဆုိစေလာက္ေသာ အရွင္အာနႏၵာ၏
စြမး္ရည္ႏွင့္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကား ေထရ၀ါဒ သာသနာ့သမုိင္း၊ ပိဋကစာေပသမုိင္းတြင္ အႏူိင္းမဲ့ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္ၾကီး ေဟာၾကားက်ဴးရင့္ေတာ္မူေလ့ရွိေသာ ၾသ၀ါဒတရားေတာ္ -

ဗဟုႆုတံ ဥပါေသယ်၊ သုတဥၥ န ၀ိနာသေယ။
တံ မူလံ ျဗဟၼစရိယႆ၊ တသၼာ ဓမၼဓေရာ သိယာ။

အၾကားအျမင္မ်ားသူကို မွီ၀ဲဆည္းကပ္ရမည္၊ မွီ၀ဲဆည္းကပ္၍ ရအပ္ေသာ အၾကားအျမင္ကိုလည္း မေပ်ာက္မပ်က္ေအာင္ မွတ္သားရမည္။ ထုိသို႔ အၾကားအျမင္မ်ားျပားျခင္းသည္ မဂ္တည္းဟူေသာ ျမတ္ေသာအက်င့္၏ အေၾကာင္းရင္းမူလျဖစ္သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးဦးစြာ တရားစာေပကို သင္ယူမွတ္သား ေဆာင္ထားထုိက္ေပ၏။

ဓမၼာရာေမာ ဓမၼရေတာ၊ ဓမၼံ အႏု၀ိစိႏၱ ယံ။
ဓမၼံ အႏုႆရံ ဘိကၡဳ၊ သဒၶမၼာ န ပရိဟာယတိ။

တရားေတာ္လွ်င္ ေမြ႕ေလ်ာ္ရာရွိေသာ၊ တရားေတာ္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ေသာ၊ တရားေတာ္ကို အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ရူမွတ္ေသာ၊
တရားေတာ္ကို အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့ပြားမ်ားေသာ ရဟန္းသည္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ တရားမွ မဆုတ္ယုတ္ႏုိင္။

အဗၻတီတသဟာယႆ၊ အတီတဂတသတၳဳေနာ။
နတၳိ ဧတာဒိသံ မိတၱံ၊ ယထာ ကာယဂတာသတိ။
 
ျျမတ္စြာဘုရားတည္းဟူေသာ ဆရာလြန္ျခင္းေၾကာင့္ အေဆြခင္ပြန္းေကာင္းမွ ကင္းကြာခဲ့ရေသာ ငါ့အား ကာယဂတာသတိ သည္ပင္ ငါ၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ေဆာင္တတ္ေသာ အေဆြခင္ပြန္းေကာင္း အစစ္ ျဖစ္ေပေတာ့၏။

(ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာန ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္)

မွ ျပန္လည္ မွ်ေ၀ပါသည္။

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Wednesday, July 16, 2014



"အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္"
••••••••••••••••••••••••••
 
အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္မွာ တပည့္သာ၀ကတို႔တြင္ "အျမတ္ဆံုး အဂၢသာ၀က မေထရ္ၾကီး" ႏွစ္ပါးအနက္
လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကၾကီးျဖစ္သည္၊ ျမတ္စြာဘုရားမွတပါး ပညာအရာတြင္ ျပိဳင္ဘက္ကင္းေသာ မေထရ္ၾကီးျဖစ္သည္။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ တရားမင္း(ဓမၼရာဇ္) ျဖစ္ေတာ္မူ၍ အရွင္သာရိပုတၱရာကား တရားစစ္သူၾကီး(ဓမၼေသနာပတိ)
ျဖစ္ေတာ္မူသည္၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ အားအထားရဆံုးေသာ တပည့္ၾကီးျဖစ္သည္၊ လူ၀တ္ေၾကာင္ ဘ၀ကပင္
ေလာကီေ၀ဒက်မ္းမ်ားႏွင့္ ၀ါဒေရးရာက်မ္းမ်ား၌ ျပိဳင္ဘက္မရွိ ကြ်မ္းက်င္သူျဖစ္သည္၊ သာသနာေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္လာေသာအခါ လူမ်ိဳးစံုတုိ႔ကို အသိဉာဏ္ အလင္းေရာင္ ေပးေ၀ခဲ့သည့္ သာသနာ့အာဇာနည္ၾကီးတို႔ကို အသိဉာဏ္ အလင္းေရာင္ ေပးေ၀ခဲ့သည့္ သာသနာ့အာဇာနည္ၾကီး ျဖစ္ေပသည္။ ထုိအရွင္ျမတ္၏ ဘ၀ျဖစ္စဥ္မွာ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္အသေခၤ်ႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလက"အရွင္သာရိပုတၱရာ" အေလာင္းလ်ာသည္ ပုဏၰားသူေဌးမ်ိဳး၌
ပုဏၰားသူေဌးမ်ိဳး၌ "သရဒ" ဟူေသာ အမည္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ "အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္" အေလာင္းလ်ာသည္ သူၾကြယ္မ်ိဳး၌
"သီရိ၀ၯန" ဟူေသာ အမည္ျဖင့္လည္းေကာင္း ထင္ရွားခဲ့ၾကသည္။
အတူတစ္ကြ ကစားေဖာ္ ကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္၊ သီရိ၀ၯနမွာ လူ႔ေလာကတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထုိင္ခဲ့ ေသာ္လည္း သရဒလုလင္မွာမူ ေလာကကို ျငီးေငြ႕ျပီး ရေသ့၀တ္ခဲ့သည္။ ဟိမ၀ႏၱာေတာအရပ္၌ သမထကမၼ႒ာန္း တရားအားထုတ္၍ စ်ာန္အဘိညာဥ္ရေလသည္။ တပည့္ ပရိသတ္ရေသ့ေပါင္း ၇၄၀၀၀-ရွိေလသည္၊ ထုိရေသ့တုိ႔လည္း စ်ာန္အဘိညာဥ္ရရွိၾကျပီး စ်ာန္ခ်မ္းသာျဖင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကသည္။

ထုိအခ်ိန္ကား "အေနာမဒႆီ ျမတ္စြာဘုရား" ေလာက၌ ပြင့္ေတာ္မူေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔သ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မုိးေသာက္ယံအခါ သတၱေလာကကို ဉာဏ္ေတာ္ကြန္ယက္ျဖင့္ျဖန္႔က်က္ ၾကည့္ရူရာတြင္ သရဒရေသ့ႏွင့္ တပည့္ရေသ့တုိ႔ကို
ျမင္ေတာ္မူ၍ တစ္ပါးတည္း ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ ၾကြသြားေတာ္မူသည္။

သရဒရေသ့သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ေလးစားစြာ ၀တ္ျပဳပူေဇာ္ေနခိုက္ တပည့္ရေသ့မ်ား သစ္သီးရွာရာမွ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရား၏ အဂၢသာ၀ကျဖစ္ၾကေသာ "နိသဘေထရ္ႏွင့္ အေနာမ မေထရ္" တုိ႔ ဦးေဆာင္ေသာ ရဟႏၱာတစ္သိန္းတုိ႔လည္း ၾကြေရာက္ေတာ္ မူလာၾကသည္။
သရဒရေသ့ ဦးေဆာင္ေသာ တပည့္ရေသ့တုိ႔သည္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟႏၱာတစ္သိန္းတုိ႔အား
ပန္းမ်ိဳးစံုေနရာေတာ္မ်ား ခင္းက်င္း၍ ပန္းထီးၾကီးမ်ား ေဆာင္းမုိးကာ သစ္သီးမ်ိဳးစံု ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းလ်က္ ခမ္းနားစြာ ပူေဇာ္ၾကသည္။

ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ရဟႏၱာတစ္သိန္းတုိ႔သည္ ခုႏွစ္ရက္တုိင္တုိင္ ထုိအရပ္၌ နိေရာဓသမာပတ္ ၀င္စားေတာ္မူၾကျပီး သမာပတ္မွ ထၾကေသာအခါ အဂၢသာ၀က နိသဘေထရ္က ဦးစြာ တရားေဟာေတာ္မူသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္တုိင္ တရားေဟာေတာ္မူရာ "သရဒ" ရေသ့မွတပါး ရေသ့အားလံုးတုိ႔ ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူၾကေလသည္၊

"သရဒ" ရေသ့မွာမူ တရားေဟာေသာ"အဂၢသာ၀က လက္ယာေတာ္ရံ နိသဘေထရ္" ကို
အားက်ေနသျဖင့္ တရားထူးကို မရခဲ့ေပ။ သရဒရေသ့သည္ ေနာင္ပြင့္လတၱံ႕ေသာ ဘုရားတစ္ဆူ၏ထံ၌ နိသဘေထရ္ကဲ့သို႔ အဂၢသာ၀ကျဖစ္ရန္ ဆုပန္ခဲ့ေလသည္။
အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရားကလည္း ေနာင္ပြင့္လတၱံ႕ေသာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္တြင္ သာရိပုတၱရာအမည္ျဖင့္ အဂၢသာ၀ကျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ဗ်ာဒိတ္ေပးေတာ္မူခဲ့သည္။ ဘ၀မ်ားစြာ ပါရမီမ်ားကိုျဖည့္က်င့္လ်က္ သံသရာ၀ယ္
က်င္လည္ခဲ့ရာ ေနာက္ဆံုးဘ၀သို႔ ေရာက္လာသည္။

အရွင္သာရိပုတၱရာ အေလာင္းလ်ာသည္ မဂဓတုိင္း ရာဇျဂိဳလ္ျမိဳ႕ေတာ္အနီး ဥပတိႆမည္ေသာ ရြာ၌၀ဂၤႏၱပုဏၰားၾကီး၏ဇနီး ရူပသာရီပုေဏၰးမၾကီး၏ ၀မ္း၀ယ္ ပဋိသေႏၶယူျပီး ေမြးဖြားေသာအခါ ဥပတိႆရြာ အၾကီးအကဲမ်ိဳး၏ သားျဖစ္၍ ဥပတိႆဟု အမည္မွည့္ေလသည္။
ဥပတိႆသည္ မိသားစု ခုႏွစ္ေယာက္တြင္ အၾကီးဆံုးသားျဖစ္သည္။ "အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္အေလာင္းလ်ာ ေကာလိတ" ႏွင့္
အလြန္ခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ငယ္စဥ္မွာပင္ ေ၀ဒသံုးပံု ပညာစံုတတ္ေျမာက္ၾကသည္။ေရႊထမ္းစင္ ၅၀၀၊ လုလင္ေပါင္း ၅၀၀စီ အျခံအရံရွိသည္၊
ရာဇျဂိဳဟ္တြင္ ႏွစ္စဥ္က်င္းပျမဲျဖစ္ေသာ ေတာင္ထိပ္သဘင္ပြဲသို႔ အျခံအရံမ်ားႏွင့္အတူ အျမဲတမ္းသြားလာ ၾကည့္ရူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကသည္၊ တစ္ေန႕၌မူ အျခံအရံမ်ားႏွင့္အတူ အျမဲတမ္းသြားလာ ၾကည့္ရူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကသည္၊ တစ္ေန႔၌မူ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးတု႔ိ ပြဲၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း သံေ၀ဂစိတ္မ်ား ၀င္လာၾကသည္။

“ပြဲၾကည့္သူ ပြဲကသူမ်ား အားလံုးတုိ႔သည္ အႏွစ္တစ္ရာမေရာက္မီ ေသၾကရမည္၊ မေသမီကာလအတြင္း ရရွိေသာအခ်ိန္ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၌ အသံုးမျပဳဘဲ ေသျခင္းကင္းရာ(အမတ)ကိုရွာေဖြျခင္း၌ အသံုးျပဳမွ သင့္ေတာ္ေပမည္”ဟု ၾကံစည္ၾကကာ သံသရာလြတ္ေျမာက္ေရး ရွာေဖြရန္ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ တုိင္ပင္၍ ေတာထြက္ခဲ့ၾကသည္။

ထုိအခ်ိန္က ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ေတာ္တခြင္၌ ထင္ရွားေသာ ဆရာၾကီးမွာ သိဥၥည္း ပရိဗုိလ္ၾကီး ျဖစ္သည္။" ေကာလိတႏွင့္ ဥပတိႆ"
တုိ႔သည္ အျခံအရံတပည့္ ၅၀၀ စီႏွင့္အတူ သိဥၥည္းဆရာၾကီးထံ ပရိဗုိဇ္၀တ္ၾကေလသည္။ ႏွစ္ရက္ သံုးရင္ႏွင့္ပင္ သိဥၥည္းဆရာၾကီး၏ အယူ၀ါဒကို နားလည္သြားၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ သိဥၥည္းဆရာၾကီး၏ အယူ၀ါဒ၌ သူတို႔လုိခ်င္ေနေသာ ေသျခင္းကင္းရာတရားကို မေတြ႕ၾက။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သိဥၥည္းဆရာၾကီးက မိမိဂုိဏ္းၾကီးကို အတူတကြ လက္တြဲဦးေဆာင္ရန္ လႊဲအပ္ေသာ္လည္း လက္မခံဘဲ ဆရာရွာရန္ လမ္းခြဲ၍ ထြက္ခြာခဲ့ၾကသည္။ တရားထူးေတြ႕က တစ္ဦးကို တစ္ဦး အသိေပးၾကစတမ္းဟုလည္း ကတိက၀တ္ ထားၾကသည္။ ေတြ႕သမွ်ဆရာတုိ႔လည္း ေသျခင္းကင္းရာတရားကို ညႊန္ျပႏုိင္သူမ်ား မဟုတ္ၾက။

မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တပို႔တြဲလဆန္း ၁-ရက္ေန႔ေလာက္တြင္ "ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦး" တြင္ တစ္ဦးျဖစ္သူ အရွင္အႆဇိ မေထရ္သည္ ရာဇျဂိဳဟ္သုိ႔ ေရာက္လာသည္။ ဥပတိႆသည္ ဆြမ္းခံၾကြလာေသာ အရွင္အႆဇိ မေထရ္၏ တည္ျငိမ္ေသာ ဣေျႏၵ၊ အသားအေရၾကည္လင္မူကို ေတြ႕ျမင္ေသာအခါ တရားထူးရွိသူ ဧကန္ျဖစ္ရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ျပီး မေထရ္ေနာက္ လုိက္ခဲ့သည္။ အရွင္အႆဇိႏွင့္ ေတြ႕၍ တရားေဟာရန္ ေတာင္းပန္ရာ အရွင္အႆဇိ မေထရ္က ဥပတိႆပရိဗုိဇ္အား သစၥာေလးခ်က္ အနက္အဓိပၸာယ္ျပည့္၀ေသာ ေအာက္ပါဂါထာ ဓမၼေဒသနာကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္ -

"ေယ ဓမၼာ ေဟတုပၸဘ၀ါ၊
ေတသံ ေဟတံု တထာဂေတာ အာဟ။
ေတသဥၥ ေယာ နိေရာေဓာ၊
ဧ၀ံ ၀ါဒီ မဟာသမေဏာ။"

“ျဖစ္ေပၚလာသမွ် သေဘာတရားတုိ႔သည္ အေၾကာင္းတရားလွ်င္ အမြန္အစ ရွိၾကကုန္၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ျဖစ္ေပၚလာ သမွ်ေသာ သေဘာတရားတို႔၏ အေၾကာင္းကို ေဟာေတာ္မူ၏၊ ထုိျဖစ္ေပၚလာသမွ်ေသာ သေဘာတရားတို႔၏
ခ်ုဳပ္ျငိမ္းရာကိုလည္း ေဟာေတာ္မူ၏။ ၾကီးျမတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤသို႔ ေဟာျပေလ့ရွိေတာ္မူ၏”။

"ဥပတိႆ" သည္ ဂါထာထက္၀က္ကို ၾကားနာရုံမွ်ျဖင့္ပင္ " ေသာတာပတၱိဖုိလ္တည္၏။ အရွင္အႆဇိ မေထရ္လည္း
ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသံုးရာ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၾကြေတာ္မူေလသည္။ ေကာလိတပရိဗုိဇ္သည္ တည္ျငိမ္ေသာ
ဣေျႏၵျဖင့္ ျပန္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းဥပတိႆကို အေ၀းမွျမင္ရလွ်င္ပင္ တရားထူးေတြ႕ခဲ့ျပီျဖစ္ေၾကာင္း မွန္းဆသိရွိသြားသည္။
ဥပတိႆသည္ သူငယ္ခ်င္း ေကာလိတအား မိမိ နားၾကားခဲ့ရေသာ သစၥာေလးပါးတရားဂါထာကို ျပန္လည္ေဟာေျပာရာ ေကာလိတလည္း ေသာတာပန္တည္ေလသည္။

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးတုိ႔သည္ သိဥၥည္းဆရာၾကီးထံသြား၍ ႏူတ္ဆက္ၾက၏။ မေသရာတရားကို ေဟာၾကားေတာ္မူႏုိင္ေသာ ဘုရားရွင္ထံလုိက္ခဲ့ရန္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေဖ်ာင္းဖ်ေခၚေဆာင္ၾကသည္။“ဆရာလုပ္ျပီးမွ တပည့္မခံလုိေတာ့”ဟု ေနာက္ဆံုးအေျဖေပးကာ“ေလာက၌ လူမုိက္ႏွင့္လူလိမၼာ ဘယ္သူကမ်ားသလဲ”ဟု ေမးရာ လူမုိက္ကမ်ားေၾကာင္း ေျဖၾကရသည္။
“သင္တုိ႔ မစိုးရိမ္ၾကႏွင့္၊ လူလိမၼာေတြ ေဂါတမဆီသြား၊ လူမုိက္ေတြ ငါ့ဆီလာၾကလိမ့္မည္”ဟု စကားကုန္ေျပာလုိက္သည္။
ဥပတိႆ၊ ေကာလိတတုိ႔သည္ အျခံအရံ ငါးရာႏွင့္အတူ ပရိဗုိဇ္အရံမွ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။
သိဥၥည္းဆရာၾကီးသည္ ပရိဗုိလ္အရံၾကီးတခုလံုး ပရိသတ္အေျခြအရံ ကင္းဆိတ္သြားသည္ကို ျမင္ေတြ႕ရသျဖင့္ ရုတ္တရက္ စိတ္ႏွလံုးပူပန္ကာ ေသြးအန္ျခင္းေ၀ဒနာ ခံစားရေလသည္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္ကို မရူရက္ၾကသျဖင့္ တပည့္ ၂၅၀တုိ႔သည္
ျပန္လွည့္၍ ပရိဗုိဇ္ေက်ာင္း၌ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္၊
ဥပတိႆႏွင့္ ေကာလိတတုိ႔သည္ တပည့္ ၂၅၀ တုိ႔ႏွင့္အတူ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ေရာက္ရွိၾကျပီးလွ်င္
ျမတ္စြာဘုရားအထံေတာ္၌ ဧဟိဘိကၡဳရဟန္းအျဖစ္ ရရွိၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရားတရားေဟာေတာ္မူလွ်င္ တပည့္ ၂၅၀တုိ႔သာ
ဦးစြာ ရဟႏၱာျဖစ္ၾကသည္။ ေခါင္းေဆာင္" ဥပတိႆႏွင့္ ေကာလိတႏွစ္ဦး" မွာမူ တရားထူးမရၾကေသးေပ။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔တြင္ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕၊ သူကရခတလုိဏ္၌ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္၏တူ"ဒီဃနခပရိဗုိဇ္" အား ဒီဃနခ(ေ၀ဒနာပရိဂၢဟ) သုတ္ေတာ္ကိုေဟာရာ၌ ယပ္ေလးခတ္ေပးေနေသာ အရွင္သာရိပုတၱရာလည္း နာၾကားရ၍ ရဟႏၱာျဖစ္သြားသည္။

ဒီဃနခပရိဗုိဇ္မွာမူ ေသာတာပန္မွ်သာျဖစ္ေလသည္။ ထုိေန႔မွာပင္ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ ေ၀ဠဳ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္၌ ပထမသာ၀က သႏၷိပါတေခၚ ဘုရားရွင္၏ တပည့္သာ၀က ရဟန္းေတာ္ေပါင္း တစ္ေထာင့္ႏွစ္ရာငါးက်ိပ္တုိ႔ ဆံုစည္းစုေ၀း မိၾကသည္၊ ပထမသာ၀ကသႏၷိပါတ-ပထမဆံုးအၾကိမ္ သံဃာ့အစည္းအေ၀းပြဲၾကီးဟု ေခၚတြင္၏။

ထုိသံဃာ့အစည္းအေ၀းၾကီးကား ဤဘုရား သာသနာေတာ္၌ တစ္ၾကိမ္သာလွ်င္ ျဖစ္သည္၊ ထုိအစည္းအေ၀းၾကီး၏ ထူးျခားခ်က္ကား -

(၁) တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔ျဖစ္ျခင္း

(၂) သံဃာေတာ္ ၁၂၅၀-တုိ႔သည္ မည္သူမွ် မပင့္ဖိတ္ရဘဲ
အလုိအေလ်ာက္ ၾကြေရာက္လာျခင္း၊

(၃) သံဃာေတာ္ ၁၂၅၀ လံုး ဆဠဘိည ရဟႏၱာခ်ည္း ျဖစ္ၾကျခင္း၊

(၄) အားလံုးေသာ သံဃာတုိ႔ ဧဟိဘိကၡဳခ်ည္း
ျဖစ္ေတာ္မူျခင္းတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။

အဂၤါေလးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ သာ၀ကသႏၷိပါတ သံဃာ့အစည္းအေ၀းပြဲၾကီးတြင္ "အဂၢသာ၀ကရာထူး"
အပ္ႏွင္းေတာ္မူျပီး ရဟန္းတုိ႔အား ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ ေဟာၾကားဆံုးမ၍ ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ကို ျပေတာ္မူသည္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ထုိအစည္းအေ၀းၾကီးတြင္ ဥပတိႆအား အရွင္သာရိပုတၱရာဟူေသာ အမည္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ေကာလိတအား အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္ဟူေသာ အမည္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အဂၢသာ၀ကအရာ အပ္ႏွင္းခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူသည္။ ေနာင္အခါ သာ၀တၳိျမိဳ႕ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ “ဉာဏ္ပညာၾကီးမားၾကသည့္ ငါဘုရား၏ တပည့္သာ၀ကရဟန္းတုိ႔တြင္ သာရိပုတၱရာသည္ အေတာ္ဆံုး အသာလြန္ဆံုး အျမတ္ဆံုးျဖစ္ေပ၏”ဟု ပညာအရာ ဓတဒဂ္ဘြဲ႕ထူးျဖင့္ ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူသည္။

မေထရ္ျမတ္သည္ ၄၄-၀ါ ကာလပတ္လံုး သတၱ၀ါအက်ိဳးငွာ က်င့္ေတာ္မူခဲ့သည္။ မေထရ္ျမတ္၏ တရားေတာ္တုိ႔ကို
ပိဋကတ္စာေပတြင္ မ်ားျပားစြာ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။
ပဋိသမၻိဒါမဂ္၊ မဟာနိေဒၵသ၊ စူဠနိေဒၵသပါဠိေတာ္တုိ႔မွာ မေထရ္ျမတ္ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ တရားေတာ္မ်ားျဖစ္သည္၊

အဘိဓမၼာေဒသနာေတာ္ လူ႔ေလာက၌ ထင္ရွားစြာ တည္ရွိခဲ့သည္မွာလည္း မေထရ္ျမတ္၏ စြမ္းေဆာင္မူေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္၊ အဘိဓမၼာေဒသနာေတာ္ကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္၌ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္၊ လူ႔ျပည္၌မူ "ရွင္သာရိပုတၱရာ" တစ္ပါးတည္းကိုသာ နည္းရရုံ အက်ဥ္းအားျဖင့္ ေဟာၾကားခဲ့သည္။

ယခုရွိေနေသာ အဘိဓမၼာတရားေတာ္မ်ားသည္" ရွင္သာရိပုတၱရာ" က ၎၏တပည့္မ်ားအား သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးခဲ့ေသာ အဘိဓမၼာတရားေတာ္မ်ားျဖစ္သည္၊ ဘုရားရွင္အား သာသနာအဓြန္႕ရွည္ေရးအတြက္ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္မ်ား ပညတ္ရန္ႏွင့္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္စဥ္ ေဟာၾကားေတာ္မူရန္လည္း မေထရ္ျမတ္ကပင္ ေတာင္းပန္ခဲ့သည္။

"ဂါရ၀ နိ၀ါတ" အရာတြင္လည္း မေထရ္ျမတ္သည္ စံတင္အတုယူေလာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးျဖစ္သည္။ တခါေသာ္
အေရးတၾကီး ကိစၥရွိသျဖင့္ သကၤန္းကို မညီမညာ၀တ္ရုံမိေသာ အရွင္သာရိပုတၱရာအား သာမေဏတစ္ပါးက ညီညာစြာ၀တ္ရုံသင့္ေၾကာင္း ေျပာျပသျဖင့္ သကၤန္းကို ညီညာစြာ ျပန္လည္ ၀တ္ရုံျပီး ကိုရင္ေလးေရွ႕ရပ္ျပကာ သာမေဏငယ္၏ ဆံုးမမူကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္၍ ျပံဳးရႊင္ေက်နပ္စြာ လုိက္နာဖူးသည္။

အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ တခ်ိန္က ဟိမ၀ႏၱာလုိဏ္ဂူတခု၌ တံျမက္မလွည္းဘဲ သမာပတ္၀င္စားေနမိသည့္အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားဆံုးမဖူးသည္ကို တသက္လံုး စြဲျမဲစြာ နာယူခဲ့သည္။ ထုိအခါမွ စ၍ သံဃာေတာ္မ်ား ဆြမ္းခံၾကခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းတုိက္တခုလံုးသို႔ လွည့္လည္၍ တံျမက္လွည္းျခင္း၊ ေရခပ္ျဖည့္ျခင္းစေသာ ေသနာသန၀တ္တုိ႔ကို ျပဳေတာ္မူေလ့ရွိသည္။ ထုိသို႔ ေသနာသန၀တ္ကို ျပဳျပီးမွ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူျမဲျဖစ္သည္။ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းသာမေဏတုိ႔ ၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္အသြယ္သြယ္ကို မပ်င္းမရိ မခိုမကပ္ လုိက္နာေဆာင္ရြက္ေရးအတြက္လည္း ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပခဲ့သည့္ ပုဂၢိဳလ္ၾကီး ျဖစ္ေပသည္။

မေထရ္ျမတ္သည္ သာသနာ့ေဘာင္တြင္ အဂၢသာ၀ကၾကီးအျဖစ္ အထင္ရွားဆံုး အေရးအပါဆံုး ပုဂၢိဳလ္ၾကီးျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ သူတပါးေက်းဇူးကို သိသည့္အရာတြင္လည္း ျပိဳင္ဘက္ကင္းေတာ္မူ၏၊
မိမိကို ဆြမ္းတစ္ဇြန္းမွ် ေလာင္းလွဴဖူးေသာ ရာဓပုဏၰား၏ ေက်းဇူးကို အသိအမွတ္ျပဳ ေက်းဇူးတံု႔ဆပ္ေသာအေနျဖင့္ ရာဓကို
ရဟန္းျပဳေပးခဲ့သည္။ လြန္စြာဆင္းရဲႏြမ္းပါး၍ ခိုကုိးရာမဲ့ ပုဏၰားအုိၾကီး ရာဓသည္ အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္သျဖင့္ ေက်ာင္းသို႔လာကာ ရဟန္းျပဳေပးပါမည့္အေၾကာင္း သံဃာေတာ္တုိ႔အား ေလွ်ာက္ထားရာ သံဃာေတာ္တုိ႔က ဥေပကၡာျပဳ လ်စ္လ်ဴရူေနၾကသည္။ ရွင္သာရိပုတၱရာေက်းဇူးသိမူေၾကာင့္ ပုဏၰားအုိၾကီးရာဓသည္
"ဆဠဘိည ပဋိသမၻိဒါပတၱ မဟာသာ၀ကၾကီး" တပါး ျဖစ္ခဲ့သည္။

ထုိမွတပါး ဆရာ၏ေက်းဇူးကို သိရာ၌လည္း အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ၾကီးသည္ စံတင္ေလာက္ပါေပသည္။
မိမိ မည္သည့္အရပ္ေဒသသို႔ ေရာက္ေနသည္ျဖစ္ေစ ေရာက္ရာအရပ္၌ မိမိအား သရဏဂံုတည္ေအာင္ အရိယာဘ၀သို႔ေရာက္ရွိေအာင္ ေဟာျပခဲ့သည့္ မိမိဆရာ "အရွင္အႆဇိမေထရ္" သီတင္းသံုးရာ အရပ္ေဒသဘက္သို႔ ေခါင္းရင္းျပဳ၍ အိပ္စက္ေလ့ရွိသည္။

အဂၢသာ၀ကဧတဒဂ္ရ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေက်းဇူးရွင္ ငယ္ဆရာကို ဘယ္ခါမွ် မေမ့ေပ။

ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ သက္ေတာ္ ၈၀၊ ၀ါေတာ္ ၄၅-၀ါတြင္ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူရန္ မာရ္နတ္ကို ကတိေပးျပီးေနာက္
၀ါကြ်တ္၍ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ျပန္ၾကြေတာ္မူေသာအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳခြင့္ေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားျပီး ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ေနာက္ဆံုး ေဟာၾကားျခင္းအျဖစ္ တန္ခိုးျပာဋိဟာျပ၍ တရားေဟာေတာ္မူသည္၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား တရားျဖင့္ ေနာက္ဆံုး ပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ ရွိခိုးပူေဇာ္ျပီး ပရိသတ္ျခံရံကာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွ ထြက္ခြာေတာ္မူခဲ့သည္။

မေထရ္ျမတ္သည္ မိမိအပါအ၀င္ ရဟႏၱာ ၇-ပါး၏ မိခင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုတုိင္ မိစၦာအယူရွိေနေသးသည့္ မိခင္ၾကီးကို ေခ်ခြ်တ္ဖုိ႔ရန္ မိမိဇာတိ ဥပတိႆရြာေခၚ နာလကရြာ ေမြးဖြားရာတုိက္ခန္းသို႔ ၾကြေတာ္မူသည္။ တုိက္ခန္းသို႔ေရာက္၍ မၾကာမီမွာပင္ ေသြးသြန္ေရာဂါျပင္းစြာခံစားေတာ္မူ၏။ မယ္ေတာ္ ရူပသာရီပုေဏၰးမၾကီးသည္ တုိက္ခန္းတံခါး၀ကိုမွီ၍ ညိူးငယ္စြာ ရပ္တည္ေနခိုက္ စတုမဟာရာဇ္နတ္မင္းၾကီးေလးဦးတုိ႔သည္ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါ ေတာက္ပစြာျဖင့္ မေထရ္ျမတ္အား ေနာက္ဆံုးဖူးေျမာ္ျပဳစုရန္ ေရာက္ရွိလာၾကကုန္၏။ သူနာျပဳရဟန္းတုိ႔ရွိေနသျဖင့္ မေထရ္က ျပန္လႊတ္ေတာ္မူသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သိၾကားမင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ထို႔ေနာက္ ျဗဟၼာမင္းၾကီးတုိ႔သည္လည္းေကာင္း အသီးသီးျပဳစုရန္ လာေရာက္ၾကေလသည္။

နတ္ျဗဟၼာတုိ႔ လာၾက ျပန္ၾကသည္ကိုျမင္၍ မယ္ေတာ္ပုေဏၰးမၾကီးသည္ အံ့အားသင့္ကာ “သားျဖစ္သူပင္ ဤမွ်တန္ခိုးၾကီး ေသးလွ်င္ သား၏ဆရာဘုရားရွင္မွာ မည္မွ်တန္ခိုးၾကီးေလမည္မသိ”ဟု လည္းစဥ္းစားလ်က္ သားျဖစ္သူအား ေမးေလွ်ာက္ေလသည္။ မေထရ္ျမတ္က ဤနတ္သိၾကား ျဗဟၼာတုိ႔သည္ ငါတုိ႔ဆရာျမတ္စြာဘုရား၏ အရံေစာင့္ သပိတ္ထမ္း
ထီးေတာ္မုိးၾကသူမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ေဟာျပေလရာ မယ္ေတာ္ၾကီးမွာ လြန္စြာအံၾသၾကည္ႏူးသြားေလသည္၊ သားမေထရ္၏ တန္ခိုးၾကီးပံု၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေက်းဇူးဂုဏ္တုိ႔ကို အာရုံစိတ္မွန္းျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ညိုေနခ်ိန္တြင္ မေထရ္ျမတ္က ဗုဒၶဂုဏ္ရည္တုိ႔ကို ဆက္လက္ေဟာျပသျဖင့္ မယ္ေတာ္ၾကီး ေသာတာပန္ျဖစ္သြားသည္။

မယ္ေတာ္ၾကီးကို ေခ်ခြ်တ္ျပီးေနာက္ သံဃာေတာ္တုိ႔ကို စုေ၀းကာ ၾသ၀ါဒေပးေတာ္မူျပီးလွ်င္ လက္ယာနံေတာင္းျဖင့္ ေလ်ာင္းေတာ္မူလ်က္ သမာပတ္ကိုးပါးကို ရင္ဖ်ားတံု႔လွည့္ ၀င္စားေတာ္မူကာ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူေလသည္။ ညီေတာ္ "စုႏၵ" သည္ မေထရ္ျမတ္၏ဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ေရစစ္တြင္ထည့္ကာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ပင့္ေဆာင္သြားျပီး ျမတ္စြာဘုရား
လက္ေတာ္သို႔ ဆက္ကပ္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မေထရ္ျမတ္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးတုိ႔ကို ဂါထာငါးရာျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူ၍ ဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ႒ာပနာကာ သာ၀တၳိျပည္တြင္ ေစတီေတာ္တည္ထားေစေတာ္မူေလသည္။

အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ၾကီး ေဟာၾကားက်ဴးရင့္ေတာ္မူေလ့ရွိေသာ ၾသ၀ါဒတရားေတာ္ -

မာ ေမ ကဒါစိ ပါပိေစၦာ၊ ကုသီေတာ ဟီန၀ီရိေယာ။
အပၸႆုေတာ အနာဒေရာ၊ ေကန ေလာကသၼိ ကိ ံ သိယာ။

" ယုတ္မာေသာအလုိရွိေသာ ပ်င္းရိေသာ လံု႔လ၀ီရိယနည္းပါးေသာ အၾကားအျမင္နည္းေသာ အဆံုးအမ ၾသ၀ါဒ၌ ရုိေသျခင္းကင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ငါ၏အထံ၌ တရံတခါမွ် မရွိပါေစသတည္း၊ အေၾကာင္းကား ေလာက၌ ထုိသို႔သေဘာရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ဆံုးမၾသ၀ါဒေပးျခင္းျဖင့္ အဘယ္သို႔မွ် အက်ိဳးထူးလာႏုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္တည္း။"

ဗဟုႆုေတာ စ ေမဓာ၀ီ၊ သီေလသု သုသမာဟိေတာ။
ေစေတာသမထမႏုယုေတၱာ၊ အပိ မုဒၶနိ တိ႒တု။

" အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ အၾကားအျမင္မ်ားစြာရွိ၏၊ ပညာလည္းရွိ၏၊ စတုပါရိသုဒၶိသီလတုိ႔၌ ေကာင္းစြာတည္၏၊ စိတ္ကိုေကာင္းစြာထားျခင္းႏွင့္ စပ္ယွဥ္၏၊ ထုိသို႔ေသာပုဂၢိဳလ္သည္ ငါ၏ဦးထိပ္၌ေသာလည္း တည္ပါေစသတည္း။ "

ဂါေမ ၀ါ ယဒိ ၀ါ ရေည၊ နိေႏၷ ၀ါ ယဒိ ၀ါ ထေလ။
ယတၳ အရဟေႏၱာ ၀ိဟရႏၱိ၊ တံ ဘူမိ ရာမေဏယ်ကံ။

" ရြာ၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေတာ၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းရာအရပ္၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျမင့္ေမာက္ရာအရပ္၌ေသာ္လည္းေကာင္း အၾကင္အရပ္၌ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္တုိ႔သည္ သီတင္းသံုး ေနထုိင္ၾကကုန္၏၊ ထုိရဟႏၱာအရွင္ျမတ္တုိ႔ေနေသာ အရပ္သည္ ႏွလံုးေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ ရွိသည္သာလွ်င္တည္း။ "

[ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာန ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ (အဆင့္ျမင့္) စာအုပ္မွ - ]


 
မွ ျပန္လည္မွ်ေ၀ပါသည္။

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on