ေဆာင္းမနက္ခင္းမို႔ထင္သည္၊ ေအးစက္စက္အထိအေတြ႕ေတြက လူကိုရင္းႏွီးလြန္းလွသည္။ အေပၚထပ္အကႌ်ေလးရဲ႕ လက္ရွည္ကို အသာပင့္တင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေအးဓါတ္က သိသာစြာနဲ႔ လာေရာက္မိတ္ဆက္ေလေတာ့သည္။
“မိုးၾကည္ …… ဒီႏွစ္ေဆာင္းက ေအးသားေနာ္ ……”
ေခါင္းညိတ္လို႔အသိအမွတ္ျပဳေပးတ့ဲ မိုးၾကည္က လက္ထဲကအထုတ္ေတြဆီသာ အာ႐ုံထားေနပါတယ္။ အေႏြးထည္ေရာင္စံု ေလးေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ႀကီး၂လံုးက သူတစ္လံုး ကိုယ္တစ္လံုး…တျခားပစၥည္းေလးေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ေတြက ကိုယ္စီ……..။
လမ္းခ်ိဳးထဲသို႔ေကြ႕၀င္လိုက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ေရာက္ေတာ့မည့္ သီလရွင္စာသင္တိုက္ဆီသို႔ ခင္မာတို႔ေျခလွမ္းမ်ား ဦးတည္ကာ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ေနေလသည္။ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုးဆြဲယူလာတဲ့ အထုတ္အပိုးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ဟိုဒီယိမ္းယိုင္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြတိုင္းမွာ အားအင္တိ႔ုအျပည့္ပါေနတာ သိသာလွေလသည္။
“ေဟး………….အန္တီမာတို႔လာၿပီ………..”
ေက်ာင္း၀န္းထဲကေန ေျပးထြက္လာၾကတဲ့ သမီးငယ္ေလးေတြက ခင္မာ့လက္ထဲက အထုတ္အပိုးေတြကို အတင္းပဲဆြဲယူကာ ၀ိုင္းကူၾကပါတယ္။ မိုးၾကည္ကိုေျပးဖက္သူကဖက္၊ ခင္မာရဲ႕လက္ကိုဆြဲသူကဆြဲမို႔ ေက်ာင္း၀င္းေရွ႕ေလးမွာတင္ပဲ အသံေတြဆူညံလို႔သြားေလသည္။
“ပိစိတို႔…သဲသဲတို႔..…အန္တီတို႔ကိုအဲ့လိုမလုပ္ရဘူးေလ…..ေတာ္ၾကာ သမီးတို႔ဆီမလာပဲေနလိမ့္မယ္ေနာ္….လာလာ သမီးတို႔ျပန္လာၾက..”
ေက်ာင္းေပၚက လွမ္းေအာ္ေျပာတဲ့ သီလရွင္ဆရာႀကီးရဲ႕ အသံၾကားရာဆီသို႔ ခင္မာလွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး….ႏႈတ္ဆက္အၿပံဳးေလး ၿပံဳးျပလိုက္ပါတယ္။ ေနရာထိုင္ခင္းျပင္ထားရာေနရာေလးကေန ေစာင့္ေနရွာမယ့္ တစ္္ခ်ဳိ႕ေသာ ကေလးငယ္မ်ားက ကၽြန္မတို႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမွာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။.
“သူတို႔ေလးေတြေပ်ာ္သလို သမီးတိ႔ုလည္း ၾကည္ႏူးရပါတယ္ဆရာေလးရယ္….ျဖစ္ႏိုင္ရင္သမီးတို႔က ေန႔တိုင္းေတာင္လာခ်င္တာ ခုလည္း မနည္းအခ်ိန္ယူၿပီးထြက္လာၾကတာ……ဟိုမွာေလ…မိုးၾကည္က  ကေလးေတြအတြက္ အေႏြးထည္ေလးေတြ ၿပီးၿပီဆိုလို႔ လာပို႔တာ…...”
“ေအးပါကြယ္………..သာဓုပါ…သာဓု….သာဓု……ေအးေအးေဆးေဆးေနၾကဦး၊ ထမင္းစားၿပီးမွျပန္ေနာ္………”
“တင့္ပါ့……ဆရာေလး”
အတန္းလိုက္စီတန္းကာထိုင္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြေရွ႕မွာ မိုးၾကည္က အကႌ်ေလးေတြကို တစ္ထည္ခ်င္းထုတ္ယူကာ တစ္ေယာက္ခ်င္း ေ၀ေပးေနေလသည္။ တစ္ခါတည္း ၀တ္သူက၀တ္၊ ရင္ခြင္ထဲပိုက္ထားသူကပိုက္ထားနဲ႔ အရြယ္တူေလးေတြဆိုေတာ့ ပိုလို႔ၾကည့္ေကာင္းေနသေယာင္ပင္။ ပံုစံတူ အဆင္တူ ေလးေတြက အေရာင္ေလးေတြသာကြာေလေတာ့ ကေလးမ်ားအားလံုး ပိုလို႔ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနေတာ့သည္။
“ကဲ….သမီးတို႔အားလံုး………သေဘာက်လား…….ႀကိဳက္ၾကလား…”
“ဟုတ္ကဲ့……….ႀကိဳက္ပါတယ္ အန္တီမိုး…….”
အသံကုန္ေအာ္ကာ ေျပာလိုက္တဲ့အသံကအားမာန္အျပည့္နဲ႔မို႔ မိုးၾကည္က ထိတ္လန္႔ သြားတဲ့ပံုစံနဲ႔ ရင္ဘတ္ကိုဖိၿပီး လန္႔သြားတဲ့ပံုလုပ္ျပေတာ့ ကေလးမ်ားက တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ေမာၾကေလသည္။
“ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆို….. ေသခ်ာသြားသိမ္းထားမယ္ေနာ္။ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾက၊ ခဏေနရင္ အန္တီမိုးတို႔ျပန္မယ္။ ေနာက္ တစ္လေနမွ တစ္ခါျပန္လာမယ္။ ဟုတ္ပီလား………..”
တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ေျပးလႊားသြားၾကတဲ့ ကေလးငယ္တို႔ရဲ႕လက္ထဲမွာေတာ့ မိုးၾကည္ရဲ႕လက္ရာ အေႏြးထည္လွလွေလးေတြက အေရာင္စံု၊ အေသြးစံု။ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာပစၥည္းေလးတစ္ခုကဲ့သို႔ ယုယၾကင္နာေနၾကတဲ့ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ ဟန္ပန္က မိုးၾကည္နဲ႔ခင္မာ အတြက္ေတာ့ အားရွိစရာ ပီတိေလးေတြပင္။
“ခင္မာ………အျပန္က် ငါတို႔ ဘုရား၀င္ရေအာင္ေနာ္………”
“ေအးပါ၊ နင္မေျပာလည္း ငါကသတိေပးမလို႔ပါ……..ဒါဆို တို႔ ဆရာေလးကို ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္ၾကမယ္ေလ…ထမင္းေတာ့ အျပန္က်မွ အဆင္ေျပသလိုေပါ့”
ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းညိတ္အတည္ျပဳလိုက္ရင္းက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ ဆရာေလးကို ႐ုိေသစြာကန္ေတာ့လို႔ ခင္မာတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ပီတိအဟုန္ေၾကာင့္ ေပါ့ပါးသြားတဲ့ခင္မာတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခလွမ္းေလးေတြက အလာထက္ပုိမ်ားျမန္ေနသလားလို႔……….။
***-----***-----***----- “”
ဘုရားဖူးဧည့္သည္ေတြ မ်ားေနေပမယ့္ အသံဆူညံျခင္းမရွိဘဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလးျဖစ္ေနတဲ့ ဘုရားကုန္ေတာ္ကို အားရေအာင္ပတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ခင္မာတို႔စိတ္ထဲ ေက်နပ္မႈေတြ အျပည့္အ၀ရခဲ့ေလသည္။
“ဘုရားအရိပ္က ေအးခ်မ္းလိုက္တာဟယ္…. ခဏေလးလာတာန႔ဲတင္ သိသာတယ္၊……….လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမ်ားကေတာ့ ငါတို႔ဘ၀ေတြပူေလာင္ေနလိုက္တာ….ဘုရားေရာက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ အိမ္ကဘုရားေတာင္ ေန႔ဘက္မျမင္ဖူးခဲ့ဘူးေနာ္……….”
“ဒါေပါ့ဟာ….”
သတိရစရာေတြေျပာေနတဲ့မိုးၾကည္စကားကို ခင္မာအသိအမွတ္ျပဳကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ေလသည္။ မိုးၾကည္ေျပာသလို လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္ေလာက္ကအျဖစ္အပ်က္ေတြၾကားမွာ လူးလိမ့္ေနေအာင္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုရင္ ဒါေတြဟာ ပံုျပင္မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ခင္မာေထာက္ခံလိုက္ပါတယ္။
ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚကေန ရန္ကုန္ဘက္ကမ္းက ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကို လွမ္းလို႔ျမင္ႏိုင္သလို ခင္မာတို႔ရဲ႕ အတိတ္ေနရာေဟာင္းေလးကိုလည္း မႈန္ျပျပမွန္းလို႔ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေ၀၀ါးေနတဲ့မွတ္ဥာဏ္အခ်ိဳ႕လင္းလက္လာခ်ိန္မွာ က်င္ခနဲ ေ၀ဒနာတစ္ခုက ခင္မာတို႔မ်က္၀န္းကေနတစ္ဆင့္ ေလာကအျပင္ဘက္ကို ခဏတာ ဆင္းသက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
***-----***-----***-----
“ေဒါင္ေဒါင္…………ေဒါင္ေဒါင္……..ေဒါင္…..”
“….ငါထင္တယ္….11 နာရီေတာ့ေက်ာ္ေတာ့မွာပဲလို႔… အဲဒီကားအစုတ္ႀကီး ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးတာပဲ.…. စိတ္ပ်က္လိုက္ တာဟာ…တစ္ကယ္ပါပဲ….”
“ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ပါ ခင္မာရယ္၊ ေတာ္ၾကာ ေခြးေတြလိုက္ဆြဲေနပါ့မယ္…..”
“ေအးပါ….ငါ့စိတ္က တအားေလာေနလို႔…နင္က လမ္းထိပ္နားတင္ ငါက အထဲကို၀င္ရဦးမွာ….….”
“ေအးပါဟယ္……”
စကားသံတို႔ ခဏတာ တိတ္ဆိတ္သြားေပမယ့္ ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္လွမ္းေနမိေလသည္။ လက္ဆြဲျခင္းကို တစ္ဖက္က မ၊ ထမီကိုက်န္တစ္ဖက္က မ လို႔ ခပ္သုပ္သုပ္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ခင္မာတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အၿပိဳင္ လွမ္းေနမိပါတယ္။  ေျခကုန္သုတ္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးထင္ပါရဲ႕။
လူဆိုးလူေကာင္း ခြဲျခားတတ္ေလသည္မသိ လမ္းေဘးေခြးတစ္စုကေတာ့ျဖင့္ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔သာ။
“မိုးၾကည္ လာ…ျမန္ျမန္…ေရာက္ေတာ့မယ္..”
“ေအးပါ….”
ဓါတ္မီးတိုင္တစ္ခုေက်ာ္ရင္ မိုးၾကည္တို႔အိမ္ အရင္ေရာက္ေပမည္။ တစ္လမ္းထဲေပမယ့္ လမ္းအစနဲ႔ လမ္းအဆံုးမို႔ ခင္မာတို႔ အိမ္ကိုေရာက္ဖို႔ ေနာက္ထပ္ ထပ္ေလွ်ာက္ရေပဦးမည္။
“ခင္မာ ငါ လိုက္ပို႔ေပးရဦးမလား”
“ေနေန….ငါသြားရဲတယ္။ မီးေတြလင္းေနတာပဲ၊ နင္သာ မနက္ကိုေနာက္မက်ေစနဲ႔ေနာ္……”
“ေအးပါ….”
အိမ္ထဲ၀င္သြားတ့ဲမိုးၾကည္ကို စိတ္ခ်ရၿပီဆိုေတာ့မွ ခင္မာဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလသည္။ တစ္လမ္းလံုးအိပ္ေမာက်ေနေပမယ့္ ခင္မာ့ကို အိပ္ယာထဲကေနေစာင့္ေနရွာမယ့္ အဖြားတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိေနပါေသးတယ္ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုနဲ႔တင္ ေျခလွမ္းတိုင္း အားရွိမိတာ အမွန္ပါ။
အိမ္ေရွ႕ဘက္က အသံတစ္ခုခုၾကားတိုင္း ေခါင္းေထာင္ၾကည့္တတ္တဲ့ အဖြားျဖစ္သူ ခုေလာက္ဆိုသူ႔ကို လည္ပင္းရွည္ေအာင္ ေမွ်ာ္ေနရွာေတာ့မည္။ ဟတတ ၿခံတံခါးေလးကို အသာပိတ္လို႔ အိမ္ေပၚလွမ္းတက္လိုက္ခ်ိန္မွာ ၾကားေနက်စကားေလးတစ္ခြန္းနဲ႔ အဖြားက အၿမဲဆီးႀကိဳတတ္ေလသည္။
“ေနာက္က်လိုက္တာ သမီးရယ္………..”
“ဟုတ္တယ္ ဖြားရဲ႕….. ဖြားစိတ္ပူေနမယ္ဆိုတာ သမီးသိပါတယ္။ လမ္းမွာ ကားပ်က္ေနလိ႔ု…..”
“ကဲကဲ…..ထမင္းစားေခ်………..”
“ဟုတ္…….”
***-----***-----***-----
အ႐ုဏ္မနက္ခင္း လင္းၾကက္တြန္သံနဲ႔အၿပိဳင္ ခင္မာရဲ႕ေျခလွမ္းေတြလည္း စတင္ရပါတယ္။ ေမွာင္ရိပ္သန္းေနတဲ့ အိမ္စုတ္ထဲက ခပ္ကုတ္ကုတ္ေလး ငံု႔ထြက္လာရေပမယ့္ ၿခံစည္း႐ိုးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ရင္ေကာ့ ေခါင္းေမာ့ကာ ခပ္ျမန္ျမန္ ေလွ်ာက္ရေလ သည္။ ေျခလွမ္းေတြကို တန္ဆာဆင္ဖုိ႔ ခင္မာတို႔မွာ အခ်ိန္မရွိခဲ့ပါ။ အခ်ိန္နဲ႔ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္သလို ခင္မာတို႔ရဲ႕ ဖယ္ရီကား ကလည္း ဘယ္ေသာအခါမွ မေစာင့္ေခ်။
“မိုးၾကည္ေရ……….ငါေရာက္ေနၿပီေနာ္………”
“ေအးေအး…လာၿပီ….လာၿပီ….”
ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္ထားတဲ့ ဆြဲျခင္းေလးကိုဆြဲလို႔ မိုးၾကည္ထြက္လာၿပီဆုိရင္ျဖင့္ သံပတ္ေပးထားတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကို စည္းခ်က္ ညီေစဖို႔ ခင္မာတို႔ စကားေတာင္မေျပာႏိုင္ၾကပါ။ သနပ္ခါးမေျခာက္ေသးတဲ့ မုိးၾကည္ရဲ႕ပါးျပင္၊ ဘီးက်ဲနဲ႔အျမန္ၿဖီး လာခဲ့တဲ့ ခင္မာ့ဆံပင္တို႔ကသာ သဘာ၀ရဲ႕အလွတစ္ပါးျဖစ္ေလေတာ့သည္။
“ဟူး…..ေစာေစာစီးစီး ေမာလိုက္တာဟာ……ခင္မာ…..အဲ့ဒါ နင္ေလာလို႔သိလား……..နင္ေလာလို႔”
“မိုးၾကည္….ေမာရင္ေရေသာက္၊ နင့္ အဘကားက ငါတို႔ကို ဘယ္ႏွစ္ခါေစာင့္လို႔လည္း….”
ေဟာဟဲေဟာဟဲျဖစ္ေနတဲ့ မိုးၾကည္ စကားျပန္မေျပာႏိုင္ပါ။ ဗိုက္ကိုလက္နဲ႔ႏွိပ္လို႔ ခဏတာအေမာေျဖေနတဲ့မိုးၾကည္က ေရေသာက္လိုက္ ကားကိုေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔။
“ကားက မလာေသးပါဘူးေနာ္……ဒါနဲ႔ ညက နင့္ကိုအဖြားေစာင့္ေနေသးလား”
“ေစာင့္တာေပါ့ဟ……..နင့္ကုိေရာ….”
မ်က္ႏွာေလးမဲ့ကာ လက္ခါျပသြားတ့ဲမိုးၾကည္က တျခားဘက္သို႔လွည့္သြားေလသည္။ မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မယ့္ ဖယ္ရီကား ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတဲ့မိုးၾကည္မ်က္ႏွာေလး မရႊင္လန္းေတာ့ေပ။ နားလည္မႈ၊ အားေပးမႈေတြမရွိတဲ့ မိုးၾကည္ရဲ႕ဘ၀ေပးက မိဘမရွိေတာ့တဲ့ ခင္မာနဲ႔ နင္လားငါလားပင္ အေျခအေနမတူေပမယ့္ ဘ၀တူလို႔ ဆိုႏို္င္ပါတယ္…..။
“ဖယ္ရီကား သြားမ်ားသြားၿပီလားမသိေနာ္…….”
စိတ္မခ်ေလဟန္နဲ႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတဲ့မိုးၾကည္က ဟိုး အေ၀းကလာေနတဲ့ ဖယ္ရီကားကို ျမင္ေတာ့မွ သက္ျပင္း ခ်ႏိုင္ေလေတာ့ သည္။
ေအာ္……….ေန႔ရက္တစ္ခု စ ျပန္ပါၿပီလားလို႔ သိလိုက္ရင္းက ခင္မာတိ႔ုေျခေထာက္ေတြလည္း သစၥာရွိစြာန႔ဲ ဖယ္ရီကားေပၚသို႔ အလုအယက္ေျပးတက္ၾကေလေတာ့သည္။
**********************
ကိုရီးယားအထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုတစ္ခုရဲ႕ ေအာက္ေျခသိမ္း၀န္ထမ္းျဖစ္တဲ့ ခင္မာတို႔သူူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ခုမွ လူသစ္ပါ။ ရပ္ကြက္ထဲက ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ ရလာတဲ့ဒီအလုပ္ေလးကို ခင္မာတို႔ သိပ္ကိုတန္ဖုိးထားမိေလသည္။ ၁၀ တန္းမေအာင္ဘဲ အလုပ္တစ္ခုရသည္၊ လမ္းစားရိတ္ကုန္စရာမလိုပဲ အလုပ္သြားရသည္။ စေနေန႔တို္င္း အခ်ိန္ပိုေၾကးရသည္။ ဒီလိုအားသာခ်က္ကေလးေတြနဲ႔တင္ ခင္မာတို႔ေရြးခ်ယ္မိျခင္းျဖစ္ေလသည္။
စက္႐ံု၀န္ထမ္းေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ရွိေပမယ့္ ခင္မာတို႔က အနီးဆံုးဆိုရင္ မအံ့ၾသလိုက္ပါနဲ႔။ တစ္ရက္ကို ၈ နာရီေလာက္အိပ္မွ အိပ္ေရး၀တဲ့လူတန္းစားေတြနဲ႔စာရင္ စက္႐ံု၀န္ထမ္းေတြက ပိုလို႔က်န္းမာၾကတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ စကၠန္႔မလပ္ဖိအားေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ဘ၀ကို အခ်င္းခ်င္းကသာ အသိဆံုးမိ႔ု တျခားသူစိမ္းတစ္ေယာက္က သမီးတို႔အလုပ္ ပင္ပန္းလားလို႔ ေမးလာတဲ့အခါ…….ဟင့္အင္း မပင္ပန္းပါဘူးလို႔ ခင္မာတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေတြနဲ႔ ေျဖမိပါတယ္။
“ဟဲ့………ခင္မာ…..နင္ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ……”
လက္ေမာင္းကိုကိုင္ကာ ေမးလာတဲ့မိုးၾကည္အသံက ကားစက္သံကို ဖံုးေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားရေလသည္။ ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္ေနေပမယ့္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕တတ္တဲ့ ခင္မာက ေတာ္႐ံုေလသံေလာက္ကိုေတာ့ မၾကားတတ္ေခ်။
“ေအာ္……..ဘာရယ္မဟုတ္ ဟိုေတြးဒီေတြးေပါ့၊ ဒါနဲ႔ နင္ဘာဟင္းထည့္လာလဲ……”
“ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ဟာ…….ငါေတာ့မႀကိဳက္ပါဘူး……….ဒါေပမယ့္ နင္ႀကိဳက္တာသိလို႔ ငါ ဆီမ်ားမ်ား ထည့္ခဲ့တယ္ ”
“ဟုတ္လား....ေကာင္းတယ္ေကာင္းတယ္……အဖြားေတာ့ ငါ့ကို ဘာထည့္ေပးလိုက္လဲမသိဘူး၊ ဟိုေရာက္မွဖြင့္ၾကည့္ရမယ္”
“အင္း………”
ဖယ္ရီကားသည္လည္း တေရြ႕ေရြ႕ေမာင္းေလသည္။ ခင္မာတို႔တေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔လိုက္ပါသြားၾကေလသည္။ တစ္စတစ္စနီးကပ္လာတဲ့ စက္႐ံုႀကီးဆီေတာ့ ခင္မာရဲ႕အေတြးမ်ားက ဦးတည္ထားမိေလေတာ့သည္။
“ဟင္း………ဒီေန႔လည္း ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္ေက်ာ္ရပါ့ဦးမလဲေနာ္………………”
***-----***-----***-----
ေခါင္းေလာင္းတီးသံနဲ႔အတူ လူ ၁၈ ေယာက္ေလာက္၀ိုင္းတြန္းရတဲ့ စက္ရံုတံခါးက အလိုလိုပြင့္သြားခဲ့ေလသည္။ အတင္းကိုစုၿပံဳကာ တိုး၀င္သြားၾကတဲ့ လူအုပ္ၾကားထဲ ခင္မာဘယ္ေတာ့မွလိုက္မတိုးပါ။ စက္႐ံုေရွ႕မွာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစစ္ေနတဲ့ QC ေတြမသိေအာင္ အစားအစာေတြကိုလည္း စက္႐ံုထဲမယူသြားခ်င္ပါ။ ခင္မာတို႔၀န္ထမ္းအားလုံး စက္႐ံုထဲေရာက္ခ်ိန္က မနက္ ၇ နာရီႏွင့္ မိနစ္ ၁၀ အတိပင္။
တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔လင္းလာၾကတဲ့ မီးေခ်ာင္းေတြက ခင္မာတို႔ေခါင္းထက္မွာ အၿပိဳင္အဆိုင္၊ တ၀ီ၀ီနဲ႔ လည္ပတ္ေနတဲ့ ေမာ္တာႀကိဳးေတြေပၚမွာ ေျပးလႊားကခုန္ေနၾကတဲ့ စက္သမားေတြရဲ႕ေျခေထာက္၊ ေခါင္းေပါင္းေလးေတြကိုယ္စီန႔ဲ အနားမေနရတဲ့ ေျခေထာက္ပိုင္ရွင္ေတြက QC ၊ ဓါတ္ေငြ႕ပိုက္ႀကိဳးလံုးေတြနဲ႔ သြယ္တန္းထားတဲ့ မီးပူေတြ၊ ေမာ္တာသံ၊ Cutting အခန္းက ပိတ္ျဖတ္သံေတြနဲ႔ တဒုန္းဒုန္းတ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ဆူညံစြာ လည္ပတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ခင္မာတို႔အားလံုး ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ လႈပ္ရွားလ်က္ပါ။
တာ၀န္က်တဲ့ လိုင္းနံပါတ္ခ်င္းမတူတာမိ႔ု ခင္မာနဲ႔မိုးၾကည္က စက္႐ံုထဲေရာက္ၿပီးတာနဲ႔ မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ ထမင္းစားခ်ိန္နားမွသာ ႏွစ္ေယာက္သားအတူစားၾက၊ နားၾကရသည္။ လွမ္းျမင္ရေပမယ့္ အပိုစကားေျပာခ်ိန္မရွိတာမို႔ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရေလ သည္။ အလုပ္ထဲစိတ္ေရာက္ေနၾကေပမယ့္ ဗိုက္ထဲကအခ်က္ျပလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ထမင္းစားနားဖို႔အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွာပဲ ဆိုတာ အလိုလိုသိၾကေလသည္။
***-----***-----***-----
“ကလင္ကလင္ကလင္……….ကလင္ကလင္ကလင္……….”
ဘဲလ္တီးသံၾကားရၿပီး စကၠန္႔၀က္ေလာက္အၾကာမွာ စက္႐ံုတစ္ခုလံုး မီးေတြမွိတ္သြားခဲ့ေလသည္။
“ ၀ုန္း ”ဆိုတဲ့ အသံၾကားရၿပီး လုပ္လက္စေတြကို ကမန္းကတန္းပစ္ခ်လို႔ မတ္တပ္ရပ္ေနသူအားလုံုး ခႏၶာကိုယ္ကို ပစ္လွဲခ်လိုက္တာေတြ ျမင္ရေလသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ငုတ္တုတ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ထိုင္ရက္နဲ႔ တမနက္လံုးေညာင္းထားသမွ် ခဏတာေလး နားၾကရသည္။
စက္႐ံုအျပင္ဘက္ကို ထမင္းစားနားဖို႔ထြက္သြားတဲ့ လူအုပ္ႀကီးေနာက္ ခင္မာလည္းအတင္းပဲတိုးလို႔လိုက္သြားလိုက္ပါတယ္။ စက္႐ံုအျပင္ေရာက္ေတာ့မွ ေန႔လည္ခင္းရဲ႕သဘာ၀ေနေရာင္ကို ျမင္ေတြ႔ရေလေတာ့သည္။ ဟုိစုစု ဒီစုစုနဲ႔ မတ္တပ္တစ္မ်ဳိး ထိုင္လ်က္တစ္မ်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာလူစုေတြၾကားမွာ မိုးၾကည္ဘယ္မ်ားေရာက္ေနလဲလို႔ ကမန္းကတန္းလိုက္ရွာၾကည့္တဲ့အခါ…….
“ခင္မာ……ခင္မာ……..လာလာ…….ဒီဘက္လာ….”
အသံလာရာဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထမင္းစားေဆာင္ထဲကေန ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့မိုးၾကည္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ေလသည္။ “မိုးၾကည္…..နင္က ေနရာေတြဘာေတြ ရလို႔ပါလား…………….”
ဘဲလ္တီးၿပီးၿပီးခ်င္း ကမန္းကတန္းေျပးထြက္သြားတဲ့ အမ်ားစုက ဒီ ထမင္းစားေဆာင္ထဲေနရာလိုခ်င္လိုပါ။ တီဗြီအႀကီးႀကီး ၂ လံုးနဲ႔ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းမ်ားလည္းဖြင့္ထားေပးေလသည္။ စားပြဲခံု၊ ထိုင္ခံုစသည္ျဖင့္ ေအးေအးသာသာ ထမင္းစားႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားျခင္းပင္။ ေနရာမရသူမ်ားကေတာ့ ဟိုစုစု၊ ဒီစုစုျဖင့္ အဆင္ေျပသလိုေျဖရွင္းရေလေတာ့သည္။
“ခင္မာ….ငါ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္……စိတ္ညစ္တယ္ဟာ အရမ္းပဲ..…”
အလုပ္၀င္ၿပီး တစ္လအၾကာမွာ စတင္ၾကားရတဲ့ဒီစကားက ခင္မာကို ထမင္းစားရပ္တန္႔ေစပါတယ္။ မ်က္ရည္ေလး၀ဲတဲ၀ဲတဲနဲ႔ အားငယ္စကားေျပာလာတဲ့မိုးၾကည္ကို သူ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးရပါ့မလဲ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ စိတ္ဒုကၡေပါင္းမ်ားစြာ ထဲမွာ ခင္မာလည္းပဲ ခံစားေနရတာပဲမဟုတ္လား…….။
“ငါလည္းတူတူပါပဲမိုးၾကည္ရယ္ သူတို႔ကေျပာၿပီး၊ ၿပီးတာပဲ၊ ဘာမွစိတ္ထဲရွိၾကတာမဟုတ္ဘူး၊ သူမ်ားေတြလည္းတူတူပဲအေျပာခံရတာပဲ၊ၾကာေတာ့လည္း ႐ိုးသြားမွာပါ…ခဏေလးပဲသည္းခံေနလိုက္ပါဟာေနာ္…ေနာ္…..ေနာ္…မိုးၾကည္ေနာ္…..….”
“စကားလံုးေတြ တအား႐ုိင္းတယ္ဟ၊ တစ္ေနကုန္ မတ္တပ္ရပ္ရတာကို ငါခံႏိုင္ပါတယ္၊ ပါးစပ္ၾကမ္းတာေတာ့မခံႏိုင္ဘူး၊ သူတို႔က လက္ပါပါခ်င္တာ…ဟုတ္တာေတြေကာ မဟုတ္တာေတြေကာ အကုန္ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းကိုေျပာေတာ့တာ…..”
ဟုတ္ပါတယ္….မိုးၾကည္ေျခေထာက္ေလးေတြ ေဖာေရာင္ေနေလသည္။ ျပည့္ေဖာင္းေနတဲ့ေျခခံုမို႔မို႔ေလးေတြေအာက္မွာက ျပားကပ္ကပ္ ဖိနပ္ပါးေလးက ပုန္းလို႔ကြယ္လို႔……….။
“ဟင္း……..”
စားလက္စခဏရပ္လုိ႔ ခင္မာ သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးကို ခ်မိလိုက္မိပါတယ္။ ထမင္းစား႐ံုကို မ်က္စိေ၀့ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့လည္း အားလံုးက သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ ေျပာေနဆိုေနၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပင္။ တစ္ခ်ဳိ႕ရယ္ေနၾကသည္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ ေငးငိုင္ေနၾကသည္။
“ ငါ့ဒုကၡေတြကုိ အိမ္ကဘယ္သူမွမသိၾကဘူး၊ အဆင္ေျပလားလို႔လည္း မေမးၾကဘူး၊…တခါတခါဆို ငါအရမ္းငိုခ်င္တာပဲ ခင္မာရယ္…ၿပီးေတာ့ အရမ္းလည္း၀မ္းနည္းတယ္….…….”
“ေအးပါဟာ….ငါလည္း တူတူပါပဲ….. ခုေတာ့ ဒါေလးေတာ့ကုန္ေအာင္စားလိုက္ဟာ ညေနက် ေစာေစာျပန္ရမွာမဟုတ္ဘူး… အခ်ိန္ပိုရွိတယ္လို႔ေျပာသံၾကားတယ္…ဘာမွအားမငယ္ပါနဲ႔ဟာ….ငါတစ္ေယာက္လံုးရွိပါေသးတယ္မိုးၾကည္ရယ္…ေနာ္….ေနာ္……”
စကားေျပာေနရင္း ဒလေဟာစီးက်လာတဲ့ မိုးၾကည္ရဲ႕မ်က္ရည္ေလးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ခင္မာ့မ်က္၀န္းေလးေတြလည္း စိုလို႔ရႊဲကုန္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ၾကာၾကာမငိုအားခဲ့ပါ။ နာရီ၀က္သာေပးတဲ့ ဒီအားလပ္ခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ကိုယ့္ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို အၿပီးလုပ္ေဆာင္ရ ေသးသည္မဟုတ္ပါလား…။
***-----***-----***----- ***-----***-----***----- ***-----***-----***----- ***-----***-----***-----
“ဟဲ့…ဟဲ့..ခင္မာ …ခင္မာ….”
“ဟင္…ဘာလဲ…ဘာလဲဟ”
အေတြးနယ္ခ်ဲ႔ေနတဲ့ခင္မာ ရုတ္တရက္မို႔ လန္႔သြားမိပါတယ္။ ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚထိုင္ေနရင္းက အတိတ္ဆီက အေတြးေတြကို ပစၥဳပၸန္ဆီျပန္လည္ဆြဲငင္ေခၚယူလိုက္တာမို႔ မိုးၾကည္ရဲ႔ေခၚသံကို ကမန္းကတန္းေျဖလိုက္ရပါတယ္….။
“နင္….ေတြးေနျပန္ၿပီလား…..ခင္မာ…”
အင္း….လို႔ေခါင္းညိတ္အတည္ျပဳေပးလိုက္ၿပီး ထုိင္ေနရာမွ ထလိုက္ၾကပါတယ္။ လက္ကနာရီကိုၿပိဳင္တူၾကည့္မိရင္းက အိမ္ျပန္ဖို႔အခ်ိန္သင့္ၿပီဆိုတာကို ခင္မာတိ႔ုႏွစ္ေယာက္လံုး ေျပာစရာမလိုဘဲသိေနခဲ့ေလသည္။
ေစာင္းတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ေျဖးေျဖးခ်င္းဆီ ေလွ်ာက္လာတဲ့အခါ တစ္ေနရာမွာ စုပံုခ်ထားတဲ့စားပြဲတင္ နာရီေလးေတြက ခင္မာတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အၿပံဳးေလးေတြထပ္မံေပးခဲ့ေလသည္။ ၿပိဳင္တူၿပံဳးမိလိုက္တဲ့အၿပံဳးကိုယ္စီမွာလည္း အေၾကာင္းကိုယ္စီရွိေနခဲ့လို႔ပါ။ ဒါဟာ အတိတ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္မာအတြက္ ျပန္ေျပာင္းေတြးစရာအေၾကာင္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္ေပဦးေတာ့မည္။
***-----***-----***-----
အဲဒီေန႔က ခင္မာေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ေလသည္။ အဖြားကိုမွာထားတဲ့နာရီေလး ပါလာခဲ့တာမို႔ မိုးၾကည္ကိုအရမ္းသိေစခ်င္ေနမိ ေလသည္။ ပုံမွန္အခ်ိန္ထြက္လာေပမယ့္ စိတ္ထဲကအျမန္ေရာက္ခ်င္ေဇာေၾကာင့္ ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြကိုပင္ အားမရမိခဲ့ပါ။
“မိုးၾကည္…မိုးၾကည္….ျမန္ျမန္…ျမန္ျမန္”
“ငါလာပါၿပီဟ….ဒီမွာေရဗူးထည့္ေနလို႔”
မိုးၾကည္တို႔အိမ္ေရွ႕ကေန အတင္းပင္ေအာ္ေခၚေနမိတဲ့ခင္မာက လက္ထဲကအထုတ္ေလးကို ေျမွာက္ကာပင့္ကာနဲ႔ပင္။
“လက္ထဲက ဘာလဲဟ”
“ငါတို႔အတြက္.. နာရီ၊  အဖြား ၀ယ္ေပးတာ…”
“ဟယ္……….တကယ္….ငါ့အတြက္လည္းပါတယ္ဟုတ္လား……..ျပ…..ျပ.”
အံ့ၾသသြားတဲ့မိုးၾကည္က ေပ်ာ္သြားပံုပင္။ ရင္ထဲက ကလိကလိအသံေတြကို အသာထိန္းရင္း ဘာလဲဆိုတာ သိခ်င္ေနတဲ့မိုးၾကည္ကို ခဏညွဥ္းဆဲထားလိုက္ပါတယ္။ ဖယ္ရီဂိတ္ဆီ အေရာက္မွာေတာ့-
“ဟင္…နင့္ဟာကလည္း…………လက္ပတ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး…….ႏႈိးစက္နာရီႀကီး”
“ေအးေလ နင္ကလည္း လက္ပတ္နာရီမွ မ၀ယ္ႏို္င္ေသးတာ.. အခ်ိန္သိရဖို႔အေရးႀကီးတာပဲ၊ ခုေတာ့ဒါေလးနဲ႔အရင္သံုးမယ္ေလ။  ဆြဲျခင္းထဲထည့္ဆြဲေတာ့ ဘယ္သူသိတာမွတ္လို႔….ဟုတ္ဘူးလား….………”
“ၿပီးေရာ…….”
ဆရာႀကီးစတိုင္နဲ႔ေျပာတတ္တဲ့ခင္မာက သူထင္တာလြဲသြားတ့ဲမိုးၾကည္ကို ေျဖာင္းဖ်ေျပာဆုိဖူးပါတယ္။ ရွိတာေလးနဲ႔ ေက်နပ္ခဲ့ ရတာလည္း သည္းခံႏိုင္ျခင္းတစ္မ်ဳိးပဲလို႔ ခင္မာက ယံုၾကည္ထားလို႔ပါ။ အဖြားရဲ႕ ေျပာဆိုဆံုးမမႈေတြၾကားမွာ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ သိတတ္တဲ့ခင္မာက မိုးၾကည္အေပၚေတာ့ အားကိုးအားထားရာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပင္။
***-----***-----***-----
“ဟဲ့ ခင္မာ ေအာက္ကိုလည္းၾကည့္ေလွ်ာက္ဦး၊ အထစ္ေက်ာ္ဆင္းမိမယ္… သတိရတာကေနာက္ထား၊ ခု ေခါင္းေပါက္ေနမယ္…..”
“အမယ္အမယ္……ေအးပါ…….ငါကိုက သတိမရဘဲ မေနႏိုင္လို႔ပါ…..”
ေျပာလိုက္ဆိုလိုက္နဲ႔ ခင္မာနဲ႔မိုးၾကည္တို႔ေျခလွမ္းေလးေတြသြက္လိုက္ၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ေျခအစံုက ေလဟုန္ကိုပင္ စီးႏိုင္သလားလို႔ …..။ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ကာေမာကာနဲ႔ ေသာကေတြကင္းစင္ေနပါလားလို႔ ကိုယ့္ဘာသာထင္မိလိုက္ေလသည္။
“ခင္မာ……….လိုင္းကားနဲ႔ျပန္ရေအာင္…..”
“အင္း……….ျပန္ၾကမယ္ေလ ေျပးလႊားတက္ၾကတာေပါ့…တစ္ခါတေလပဲဟာ..”
“တစ္ခါတေလမဟုတ္လဲ ေျပးလို႔ လႊားလို႔ရပါေသးတယ္ ခင္မာရယ္…ငါက ဘ၀ေမ့တဲ့သူ က်ေနတာပဲ…”
“မိုးၾကည္………ထိုင္ခံုမရရင္ မငိုေၾကးေနာ္၊ ေညာင္းတယ္ဆိုၿပီး ထိုင္မခ်ရဘူးေနာ္…..…”
“…….အစုတ္ပလုပ္ ခင္မာ၊ နင္ကင့ါကိုေလွာင္တာေပါ့ေလ……”
“ဟိဟိ……နဲနဲေလး စၾကည့္တာပါဟယ္…”
သန္လ်င္နဲ႔ရန္ကုန္ လိုင္းကားေတြက မ်ားတယ္လို႔ဆိုရေပမယ့္ မေခ်ာင္ပါ။ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္ဘက္ကလာတဲ့ ကားေတြရွိသလို ေက်ာက္တန္းဘက္ကလာတဲ့ကားေတြလည္းရွိေလသည္။ သြားေနလာေနက်မဟုတ္ရင္ေတာ့ လူၾကပ္ၾကပ္ ကားကို စီးရတာလည္း ဒုကၡတစ္မ်ဳိးပင္။
ကားေပၚ အတင္းလုတက္ၾက၊ ေနရာရဖို႔ႀကိဳးစားၾကနဲ႔ လူႀကီးလူငယ္မခြဲျခားတတ္တဲ့ လူေနမႈစနစ္ထဲမွာ ခင္မာတို႔က ပိုလိ႔ု အသားက်ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကလည္း ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာကို မတ္တပ္တစ္မ်ဳိး၊ ထိုင္ရက္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ရတာေတြက မေမ့ေကာင္းစရာ အမွတ္တရေတြေပါ့။
အေၾကာင္းအရာတိုက္ဆိုင္တိုင္း ျပန္ေျပာင္းလို႔သတိရမိတတ္တဲ့ခင္မာက ပီျပင္တ့ဲအေတြးသမားတစ္ေယာက္ပင္။ စိတ္မေကာင္းစရာေတြကို ျပန္မေတြးတတ္တဲ့မိုးၾကည္က ျပန္ေတြးတိုင္း မ်က္ရည္၀ဲတတ္သူပင္။…………ေဟာ….ခုလည္း ခင္မာတစ္ေယာက္ အေတြးကမာၻထဲ လည္ပတ္ေနဦးမွာ အေသအခ်ာပင္။
***-----***-----***----- “”
 “ဟဲ့ေကာင္မ…….မိုးၾကည္……..ညည္း ဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ…ထထ….ထစမ္း….….”
လိုင္းထဲ တစ္ခ်က္အလစ္မေပးတတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္က ငုတ္တုတ္ကေလးျဖစ္ေနတဲ့ မုိးၾကည္ကိုျမင္သြားခဲ့တာပါ။ လွ်ာၾကမ္း၊ အာၾကမ္းနဲ႔ေျပာဆိုတတ္တာေၾကာင့္ သူမ်ားေတြၾကားမွာစိုးသည့္အလား မိုးၾကည္ရဲ႕ငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ေတာင္းပန္သံက တိုးတိုးလ်လ်…
 “ခဏေလးပါ အမရယ္….ခဏေလးပါ။ မိုးၾကည္ တအားေညာင္းေနလိ႔ုပါ”
“ဟဲ့ ဒီမွာ………..ဒါ အလုပ္လုပ္ေနတာ…မလုပ္ႏိုင္ရင္လာလုပ္မေနနဲ႔….ဟုိမွာျမင္လား နင့္ဆီကရမယ့္ပစၥည္းကို ေစာင့္ေနၾကတာ၊ ထထ……ျမန္ျမန္လုပ္ ငါဒီဘက္ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ ဒါေတြအကုန္ၿပီးတာျမင္ခ်င္တယ္………..ဒါပဲ”
ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္းလွည့္ထြက္သြားတဲ့ေခါင္းေဆာင္က တျခားသူေတြဆီေရာက္သြားခဲ့ေလၿပီ။ ေခါင္းေပၚကလင္းေနတဲ့မီးေခ်ာင္း၊ လက္ထဲကမီးပူနဲ႔၊ မတ္တပ္ရပ္ထားရလို႔ ေညာင္းေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြထက္ စိတ္ထဲက ခံျပင္းမႈေတြနဲ႔အတူ မိုးၾကည္၀မ္းနည္းခဲ့ ေလသည္။
တေပါက္ေပါက္စီးက်လာတဲ့မ်က္ရည္တို႔ မီးပူတိုက္တဲ့ခံုေပၚစီးက်လာခ်ိန္မွာ ေဘးနားမွာလာရပ္တဲ့အရိပ္တစ္ခုေၾကာင့္ လွည့္အၾကည့္-
“မိုးၾကည္…... သူငယ္ခ်င္း….ေပးေပး...သြား…နင္ဟုိဘက္ခဏသြားေနလိုက္၊ ငါလုပ္ထားမယ္”
“ခင္မာ……ခင္မာ………ငါ…ငါ….”
“သြား..ငါ….ရတယ္….ငါကတေနကုန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာ…သြားဆိုသြား…..”
မိုးၾကည္လက္ထဲကမီးပူကိုအတင္းလုဆြဲကာ ကမန္းကတန္းလုပ္ေဆာင္လိုက္တဲ့ ခင္မာရဲ႕လုပ္အားက မိုးၾကည္အတြက္ေတာ့ ဘာနဲ႔မွလဲမရတဲ့ အားကိုးမႈတစ္ခုပါ၊ လစ္ရင္လစ္သလို လာလာကူရွာတဲ့ခင္မာကို မိုးၾကည္ပိုလို႔ အားကိုးမိခဲ့ေလေတာ့သည္။
***-----***-----***-----
ကားေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္းက မၾကာခင္ေရာက္ေတာ့မွာပဲဆိုတဲ့ အသိ တစ္ခုနဲ႔တင္ အေညာင္းေတြေျပရပါတယ္။ သန္လ်င္လိုေနရာမ်ဳိးကေန ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲအထိ အလုပ္လာဆင္းရတဲ့ အလုပ္သမား ေလးေတြကေတာ့ ဒီဒုကၡကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ခံစားၾကရမွာပါ။ ၾကာလာေတာ့လည္း ဒါဟာ ႐ိုးအီသြားခဲ့ေလၿပီထင္သည္။
ခင္မာတို႔လည္း ထို႔အတူပါပဲ ပင္ပန္းခဲ့တယ္၊ ဆင္းရဲခဲ့တယ္၊ အိပ္ခ်ိန္နည္းခဲ့တယ္၊ လူေတြဟာစက္႐ုပ္ေတြလိုပဲ အမိန္႔တစ္ခုေအာက္မွာ တာ၀န္ေက်ေအာင္ မနားမေနလုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနမေကာင္းလို႔ျပန္ဖိ႔ုမလြယ္ကူခဲ့ဘူး၊ စက္႐ံုနဲ႔အိမ္နဲ႔ ဖယ္ရီကားေတာင္ ၁ နာရီခြဲ စီးခဲ့ရတယ္၊ လိုင္းကားနဲ႔ျပန္ဖို႔မလြယ္ကူေလေတာ့ ေနမေကာင္းလည္း လုပ္၊ ေနေကာင္းလည္း လုပ္ေပါ့။
ဒီလိုနဲ႔ခင္မာတုိ႔ေတြ ငိုလိုက္ရယ္လိုက္နဲ႔ လံုေလာက္တဲ့အခ်ိန္ကိုရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ အရာရာဟာ ေနသားက်ခဲ့ေလသည္။ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕သေဘာထားနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ဘ၀တူခ်င္းေတြရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြကို သတိျပဳလာႏိုင္ခဲ့ ေလသည္။
မိုးၾကည္က အကူအဆင့္ကေန မီးပူတိုက္ရသလို ခင္မာက ပစၥည္းထုတ္ရေလသည္။ ေရေငြ႔ပိုက္လိုင္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ မီးပူေတြက အေလးႀကီးေတြပင္။ လက္ေမာင္းျပဳတ္မတက္ ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာေတြက အိမ္ကမိသားစုကိုေျဖရွင္းႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ တန္တယ္လို႔ ခင္မာတို႔ ယူဆထားပါတယ္။
ပစၥည္းထုတ္တာ ၆ လအၾကာမွာေတာ့ ပိတ္ေတြျဖတ္ရတဲ့အပို္င္းကို ခင္မာေရာက္ေလေတာ့သည္။ တိက်ေသခ်ာတဲ့ တြက္နည္း ေတြနဲ႔ စက္ေတြၾကားမွာ အလုပ္လုပ္ရေတာ့ ခင္မာစိတ္၀င္စားမိေလသည္။ အပိုအလိုမရွိ၊ အေလအလြင့္မရွိေအာင္ သတိထား ရၿပီး အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ ပိတ္စေတြကို စက္နဲ႔ပိုင္းျဖတ္ရေလသည္။
ခင္မာနဲ႔မိုးၾကည္တို႔အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲလုပ္ရတဲ့အလုပ္ေတြကို အိမ္ကမိသားစုေတြက မသိေပ။ အသိလည္းမေပးခဲ့ေပ။ အိမ္က မိသားစုက ေမးလည္းမေမးခဲ့ေပ။
အခ်ိန္တန္လစာရယံုကလြဲလို႔ ဘာမွအားမေပးတတ္တဲ့ မိုးၾကည္မိဘေတြ၊ ခင္မာ့မ်က္ႏွာတစ္ခုတည္းသာ ၾကည့္တတ္တ့ဲ အဖြားအိုႀကီးတစ္ေယာက္ကို ခင္မာတို႔ဘာမ်ားတိုင္ပင္လို႔အႀကံဥာဏ္ေကာင္းမ်ား ရခဲ့ပါမည္နည္း။ ကိုယ္ထူကာ ကိုယ္ထလို႔ ကိုယ့္ဘာသာတက္ေျမာက္လာတဲ့ ပညာရပ္ေတြၾကားမွာ ေခါင္းေမာ့ ရင္ေကာ့တတ္ခဲ့ေလသည္။
အပိုထြက္လာတဲ့လစာေလးေတြကို ႀကိတ္စုၾကလို႔ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ရည္မွန္းခ်က္ကိုယ္စီနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့အခ်ိန္ေတြ  ေခၽြးစက္ေတြ၊ မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ရင္းႏီွးထားရတာေတြက ခင္မာတို႔အတြက္ေတာ့ ပညာေရႊအိုးႀကီး တစ္ခုပင္။
မိုးၾကည္က အနစ္နာေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိတ္မွိတ္ခံစားရၿပီးမွ စက္ေပၚေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။ အပ္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ လက္ကိုအပ္စိုက္ေပါင္းလဲမနည္းခဲ့ေလၿပီ၊ တစ္နာရီကိုအထည္ 20 ၿပီးေအာင္ခ်ဳပ္ပါလို႔ဆိုလာရင္ မုိးၾကည္က ပိုထြက္ ေအာင္ခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။
လူ႔ဘ၀ႀကီးက ေပ်ာ္စရာႀကီးပါတဲ့ လူတစ္ခ်ဳိ႕ေျပာတာၾကာဖူးခဲ့ေလသည္။ ဟုတ္သည္ ခင္မာတို႔တြက္ တျဖည္းျဖည္းဟုတ္လာခဲ့ ေလသည္။ အနည္းငယ္ပိုလွ်ံလာတဲ့ လုပ္အားခေငြအခ်ဳိ႕နဲ႔ ပစၥည္းအခ်ဳိ႕ကိုလဲလွယ္ခဲ့ၾကသည္။ အားတ့ဲအခ်ိန္ေလးေတြမွာ ခင္မာက ပိတ္စေတြျဖတ္သလို မိုးၾကည္က အိမ္မွာခ်ဳပ္ေလသည္။ ကေလး၀တ္၊ မိန္းမ၀တ္နဲ႔၊ တျခားပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တက္ေျမာက္လာခဲ့ၾကေလသည္။ ဒါေတြဟာ ကိုယ္တိုင္သင္ယူလု႔ိသာ တက္ေျမာက္ခဲ့ရတာေတြပင္။
“ေငးလွပါလား ခင္မာ…… ဘာေတြ ေတြးေနျပန္ၿပီလဲ….”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးမိုးၾကည္ရဲ႕…..တိုင္းရင္းသားေက်းရြာထဲ ခဏ၀င္မလားလို႔”
“ေအး….၀င္ခ်င္၀င္ပါလား၊ ငါတို႔မေရာက္တာလည္း ၾကာၿပီပဲဟာ….”
ခင္မာ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းကာ ညာလိုက္ရပါတယ္။ ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း အားငယ္တတ္တဲ့မိုးၾကည္ကို မ်က္ရည္မ၀ဲေစလို ပါ။
“ေအာ္….ေမ့လို႔ …ေမ့လို႔……ဒီေန႔ အဖြားကို ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးရမယ့္ေန႔ဟ….”
“ဟြန္း……အမ်ဳိးမ်ဳိး………………”
ဒီလိုပဲ….ရယ္လိုက္ေမာလိုက္ရင္းနဲ႔ အေညာင္းေတြေျပေစဖို႔ ႀကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ ခဏတာဆိုေပမယ့္ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ရဦးမယ့္ ေန႔ရက္ေတြက အမ်ားသားပင္။ ဒီေန႔ၿပီးေနာက္ေန႔၊ တစ္လၿပီးတစ္လ၊ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္နဲ႔ မကုန္ဆံုးႏိုင္တဲ့ ခရီးမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ခင္မာတုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းရဦးမွာပါ။
လုိရာခရီးေရာက္သူအဖို႔ ကားေပၚက ဆင္းသြားလိုက္၊ သြားခ်င္သူေတြ ျပန္တက္လာလိုက္နဲ႔ ခင္မာတို႔ရဲ႕လိုင္းကားေလးက တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ခရီးဆက္ေနလိုက္တာ ခင္မာတို႔အလွည့္လည္း မၾကာခင္ေရာက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
***-----***-----***----- ***-----***-----***-----
ခင္မာတို႔အပါအ၀င္ ေလာကလူသား အားလံုးက မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ ဘ၀သံသရာထဲလည္ပတ္ေနၾကသူေတြခ်ည္းလို႔ အမ်ားေျပာသံ ၾကားဖူးခဲ့ေလသည္။ ဘ၀သံသရာလည္းနားမလည္ ယေန႔သံသရာထဲသာ လည္ပတ္ေနရသူေတြက ခင္မာတိ႔ု ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထုနဲ႔ေဒးပင္။
တစ္ေန႔စာအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနရသူေတြအဆင္ေျပေစဖို႔ ခင္မာတို႔ရဲ႕စက္ခ်ဳပ္႐ံုေလးက အနည္းငယ္ေတာ့ ေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ တစ္စတစ္စနဲ႔ စုထားရတဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔နဲ႔ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ ပညာေတြ၊ မခံခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ခင္မာတို႔ရဲ႕ စက္ခ်ဳပ္႐ံုေလးေသးေသးေလးက မထင္ထားေလာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလသည္။ သူမ်ားမ်က္ႏွာမၾကည့္ရတ့ဲဘ၀က ဘယ္ေလာက္မ်ား ေအးခ်မ္းလိုက္သလဲဆိုတာ ခုေတာ့ ခင္မာတို႔ိုကိုယ္တိုင္ ခံစားသိရွိခဲ့ေလသည္။ ခင္မာရဲ႕ေစ့စပ္ေသခ်ာမႈ အတိုင္းအထြာေတြနဲ႔ မိုးၾကည္ရဲ႕ခ်ဳပ္အားနဲ႔ေပါင္းစပ္ကာ နိစၥဓူ၀စက္သံေတြဆူညံေနတဲ့ ဒီအလုပ္႐ံု ေလးမွာ တစ္လလွ်င္ ၄ ရက္သာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေလသည္။
အလုပ္သမားေလးေတြက တစ္ပါတ္တစ္ရက္နားရေပမယ့္ ခင္မာတို႔က တစ္လမွတစ္ရက္သာ နားၾကေလသည္။ ထိုေန႔က လျပည့္ေန႔ပင္။ အနားရတဲ့ ရက္ေလးမွာေတာ့ ခင္မာတို႔အနားမေနတတ္ပါ။ မိမိတက္စြမ္းသေလာက္အလွဴဒါနအျဖစ္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းေလးေတြကို အလွည့္က် အ၀တ္အထည္ေလးေတြ သြားေရာက္လွဴဒါန္းတတ္ေလသည္။မိဘမရွိတဲ့ဘ၀ကို ခင္မာကပိုိလို႔နားလည္ကိုယ္ခ်င္းစာသလို မိုးၾကည္ကလည္းပါရမီျဖည့္ေပးခဲ့ေလသည္။
လိုတာရသြားတဲ့ကေလးငယ္ေတြရဲ႕အျပစ္ကင္းစင္တဲ့မ်က္ႏွာေလးေတြက ခင္မာ့အတြက္ေတာ့ အားရွိစရာေတြပင္။ အားကိုးမႈ မ်က္၀န္းေလးေတြမွာ ျဖဴစင္မႈက ပကတိပင္။ ပိုလွ်ံေနတဲ့ေနရာေတြမွာ ေတာင္းယူလို႔မရႏိုင္ေပမယ့္ လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြ အတြက္ေတာ့ ျပည့္ဖို႔ဆိုတာအေတာ္ႀကိဳးစားယူရေလသည္။
မိမိေၾကာင့္လိုအပ္ခ်က္ေလးေတြ အနည္းငယ္ျပည့္ၿဖိဳးသြားတယ္ဆုိရင္ပဲ ဒါဟာ တိုင္းတာမရတဲ့ အားရေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူတစ္ခု မဟုတ္ပါလားေနာ္………………….
***-----***-----***----- ***-----***-----***-----
အျပင္ကျပန္လာၿပီး အေမာေျဖေနတဲ့မိုးၾကည္ ေရတစ္ခြက္ကိုအျမန္ေသာက္လို႔ ခင္မာတို႔အိမ္ဘက္ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ ညေနေစာင္းေနေပမယ့္ ခင္မာအတြက္ခ်က္ခ်င္းသြားေပခ်င္တာမို႔ ဖိနပ္္အိတ္ေလးကို လက္ကကိုင္လို႔ ေက်နပ္မႈျပည့္ေနတဲ့မိုးၾကည္မ်က္ႏွာေလးက ေခၽြးစို႔ေနေပမယ့္ ၾကည္ႏူးေနခဲ့ေလသည္။
“အဖြားေရ…………အဖြား……ခင္မာရွိလား……သမီး မိုးၾကည္ပါ….….”
“ကန္ေဘာင္ဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ဆိုလား ထြက္သြားတယ္ကြဲ႕”
“ဒါဆို သမီးလိုက္သြားလိုက္မယ္ေနာ္အဖြား……….”
“ေအးေအး……သိပ္အၾကာႀကီးမေနၾကနဲ႔ဦး……….”
“ဟုတ္…..”
အေတြးသမားခင္မာက တိတ္ဆိတ္ၿပီးေအးခ်မ္းေနတဲ့ေနရာေတြကို သေဘာက်တတ္ေလသည္။ မနက္ဖန္ သီလရွင္ေက်ာင္းကို သြားစရာရွိတာမို႔ ခင္မာ့အတြက္ ကတၱီပါဖိနပ္ေလးကို မိုးၾကည္လာေပးျခင္းပင္။ ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ခင္မာက ပတ္၀န္းက်င္လည္း သတိျပဳမိပံုမေပၚေပ။
“ဟိတ္….”
“အမေလးလန္႔လိုက္တာ မိုးၾကည္ရယ္……….အသံေလးဘာေလး ေပးဦးမွေပါ့”
“ေရာ့………ဒီမွာ နင္မွာထားတဲ့ဖိနပ္၊ အစိမ္းေရာင္က မနည္းဖယ္ထားရတယ္ဆိုပဲ၊ ငါကေတာ့ ပန္းေရာင္ေလးပဲယူလိုက္တယ္၊ ဘယ္လိုလည္း ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး……ႀကိဳက္မႀကိဳက္သိရေအာင္……..”
“…ရပါတယ္ဟ။……ငါက အစိမ္းေရာင္ျဖစ္ရင္ၿပီးတာပဲေလ၊ ပံုစံေတြဘာေတြ သိပ္ေခ်းမမ်ားပါဘူး… လာ ဟိုခံုမွာ သြားစီးၾကည့္မယ္။”
“သြားေလ…………..”
ကန္ေရျပင္က ၿငိမ္ေနသည္၊ ၾကာပန္းျဖဴျဖဴေလးေတြက အနည္းငယ္စီစု႐ံုးေနၾကသည္။ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ကန္ေရျပင္ကိုေက်ာ္ျဖတ္လို႔ ဟိုဘက္ျခမ္းဆီက ဓါတ္မီးတိုင္ေတြကို လွမ္းၾကည့္ ေနၾကသည္။
“ငါတို႔ေတြ ဒီလိုဖိနပ္ေလးစီးရဖို႔ အေတာ္ေစာင့္ခဲ့ရတယ္ေနာ္ခင္မာ”
“ဒါေပါ့ဟာ………”
“ေအးေနာ္…………..ခုေတာ့လည္း ဒါေတြ ဒါေတြ……ၿပီးခဲ့ပါၿပီ………….ၿပီးခဲ့ပါၿပီ………………. ဒါေပမယ့္လည္း…….”
“အမယ္……..သီခ်င္းေတြဘာေတြေတာင္ ဆိုႏိုင္ေနၿပီေပါ့ေလ….”
“ဟား ဟား ဟား ဟား.……………”
“ဒါေပမယ့္ တို႔ေတြ မေမ့ေၾကးေနာ္…………………….”
ညက ေအးစက္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနေသးတယ္။ ၾကယ္ေတြစံုေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးကို အားရပါးရေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္းက တြဲေလ်ာင္းခ်ထားတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကို သတိမျပဳမိေတာ့ေပ။
ျခင္ကိုက္မွာစိုးလို႔ မၾကာမၾကာလႈပ္ရမ္းေပးေနတဲ့ ခင္မာတို႔ရဲ႕ေျခေထာက္ေလးေတြေပၚမွာေတာ့ ေက်ာက္စီထားတဲ့ ကတၱီပါ ဖိနပ္ေလးက တဖ်တ္ဖ်တ္လက္လို႔သာေပါ့……………
ဒီဖိနပ္မ်ဳိးေလးစီးရဖိ႔ု ဖိနပ္ၾကမ္းေလးေတြနဲ႔ ေျခလွမ္းေလးေတြ ရင္းႏွီးခဲ႔ရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္မာတို႔ေလွ်ာက္ခဲ့ရတ့ဲ လမ္းေလးက စိန္ေတြစီထားတဲ့လမ္း မဟုတ္ပါလားေနာ္။

စိမ့္စမ္းေရ

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Sunday, November 15, 2015

သူ……….နားသယ္စပ္ကေန စီးက်လာတဲ့ ေခၽြးစက္တို႔ကိုဘယ္ဘက္လက္ဖ၀ါးနဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္လိုက္ရင္းက ေခါင္းေပၚ တည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့ ေနမင္းကို မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕ကာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ စူးရွတဲ့အလင္းတန္းတို႔ သူ႔မ်က္စိထဲ အတင္းပဲတိုး၀င္ၾကတဲ့အခါ အာ႐ံုရဲ႕ ေစ့ေဆာ္မႈနဲ႔အတူ သူ႔ဦးေခါင္းက ႐ုတ္ခ်ည္းပင္ ငံု႔လိုက္မိေလသည္။
“အင္း…………..ေနေတာင္ အေတာ္ျမင့္ေနၿပီပဲ………”
ေသခ်ာတဲ့အရာတစ္ခုေပမယ့္ မေရရာသလို ေရရြတ္လိုက္တဲ့ သူ႔အသံတို႔ တိုးလ်ေနပါလားဆိုတာ သူ႔ဘာသာ သိေနေလသည္။
သူ…………လိုရာခရီးကို ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေနမိေပမယ့္ သူ႔စိတ္ေတြကေတာ့ မူမမွန္ခ်င္။ အေတြးေပါင္းစံုတို႔  ေယာက္ယက္ခတ္လို႔ေနေလသည္။ ဘာမွပိုလို႔ထူးျခားမလာတဲ့ ေနေလာင္ထားတဲ့သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ ေခၽြးစက္တို႔က ဟိုမွသည္သို႔………….။
“ဟာ…ဦးေလးသိန္း……….ကၽြန္ေတာ္ကအိမ္ျပန္သြားၿပီထင္ေနတာ…ၾကည့္စမ္း..လက္စသတ္ေတာ့ဦးေလးက ဒီဘက္ေရာက္ေနတာပဲ”
“ေအးကြာ……………”
“ဦးေလးသိန္းကလည္းေအးကြာ…လုပ္မေနနဲ႔၊ ဒီေန႔ဒီရက္ေလးပဲဟာကုိ ေဒၚေလးျမေျပာသလိုလုပ္ၾကည့္ပါလား”
ကိုသိန္းကို ေမးဆတ္ျပရင္းေျပာလာတဲ့ ေမာင္ေက်ာ္ရဲ႕စကားကိုကိုသိန္း မၾကားေခ်။ မၾကားမိေအာင္လည္း ႀကိဳးစားလိုက္သည္။ မသိမသာရမ္းခါလိုက္တဲ့ဦးေခါင္းနဲ႔အတူ ကိုသိန္းရဲ႕ေျခေထာက္ေတြက ေနာက္ထပ္တစ္ေနရာဆီသို႔…………..။
***-----***-----***-----
“ဟဲ့…ေမာင္ေက်ာ္………..နင့္မလဲဟယ္ ေစာင့္လိုက္ရတာ…စူဠလိပ္ ေရထဲလႊတ္လိုက္သလိုပဲ”
“ပန္းေတြက စည္းေနတုန္းမို႔ခဏေစာင့္ေနတာပါေဒၚေလးျမရယ္…… ဒီမွာျမင္လား…ကၽြန္ေတာ့္လက္ရာေတြ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ၀င္စည္းေပးခဲ့ရေသးတယ္….”
“ေအးပါ…….ဟုတ္ရင္လည္းၿပီးတာပဲ…ငါက ဘယ္မ်ားသေ၀ထိုးေနလဲလို႔….”
ေမာင္ေက်ာ္ရဲ႕လက္ထဲက ပန္းစည္းေတြကို ေနရာခ်ရင္း ေျပာေနတဲ့ ေဒၚေလးျမမွာ စိတ္မရွည္တဲ့အမူအရာေတြ အထင္းသားပင္။ လူငယ္နဲ႔လူႀကီးၾကားက ျဖစ္ေနက် ျပႆနာေလးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ပင္။ အတူေနတူအရင္းဆိုေပမယ့္ ေဒၚေလးျမနဲ႔ေမာင္ေက်ာ္က တည့္သည္မရွိ္။
“ေဒၚေလးျမ…..သိလား……..”
“ဟဲ့…နင္ဘာမွမေျပာေသးဘဲ ငါကသိမလား…………ေျပာ…ဘာလဲ”
တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ေနတဲ့ ယပ္ေတာင္ကို ခဏနားလိ႔ု ေမာင္ေက်ာ့္စကားကို နားစြင့္လာတဲ့ ေဒၚေလးျမက ေျပာ ဆိုသည့္ပံုျဖင့္ ေမာင္ေက်ာ့္နားသို႔ တိုးကပ္လိုက္ပါတယ္။
“ဦးေလးသိန္းေလ ခုထိမျပန္ေသးဘူး………ေျမာက္ဘက္မုခ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့တယ္”
“ဟယ္………..ဒီေကာင္ေလးႏွယ္…….အဲဒါသာၾကည့္…အဲဒါသာၾကည့္………သူ႔ေလာက္ မယားေၾကာက္ပံုမ်ား..ငါျဖင့္ တစ္ခါမွကို မျမင္ဖူးဘူး………အံ့ပါ့…အံ့ပါ့………….”
ေဒၚေလးျမရဲ႕ပံုစံက အံ့ၾသသြားတဲ့အမူအယာဆိုရမလား၊ နားမလည္ႏိုင္တဲ့ပံုဟုေျပာရမလားမသိေပမယ့္ နားလည္ရခက္တဲ့ ကိုသိန္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေတာ့ ေဒၚေလးျမတို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ခဏတာေတာ့ ဂယက္ရိုက္သြားတာေတာ့အမွန္ပင္။
***-----***-----***
ေဒၚေလးျမတို႔တူ၀ရီး၊ ကိုသိန္းအပါအ၀င္ ေစ်းသည္တစ္စုကေတာ့ျဖင့္ ဘုရားဖူးဧည့္သည္ေတြကိုအမွီျပဳလို႔ ဘ၀၀မ္းစာရွာေဖြ ေနရသူေတြပင္။ မနက္အ႐ုဏ္မွ ညေနေန၀င္သည္အထိ ကိုယ့္ေနရာမွာ ကိုယ့္တာ၀န္ေတြ ကိုယ္ေက်ၾကလို႔ ေအာ္လိုက္ဟစ္လိုက္၊ ေျပာဆိုလိုက္နဲ႔ ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ အတူရွင္သန္လာၾကသူေတြပါ။
ဘုရားအေရွ႕ဘက္မုခ္ကေန ေျမာက္ဘက္၊ ထိုမွသည္ အေနာက္ဘက္ စသည္ျဖင့္ တစ္ေနရာတည္းမဟုတ္ စိတ္ေပါက္သလိုေလ်ာက္သြားေနတဲ့ ကိုသိန္းက ဒီပါတ္၀န္းက်င္အတြက္ေတာ့ လူစိမ္းမဟုတ္ေတာ့ေခ်။
သူ႔အလုပ္က ေစ်းသည္ဆိုေပမယ့္ ေလွာင္ထားတဲ့ စာကေလးေတြကို ျပန္လည္ေရာင္းခ်ျခင္းသာ။ လမ္းေဘးေစ်းသည္ ဆိုေတာ့ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေပါ့။ အခါႀကီးေန႔ႀကီးေတြဆို ေစ်းသည္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္သလို မိုးတြင္းခ်ိန္ခါက်ျပန္ေတာ့လည္း ကံၾကမၼာကိုပဲ အျပစ္ပံုခ်တတ္ၾကေလသည္။ ေရာင္းေရး၀ယ္တာေတြဆိုတာေတြက မွန္းရခက္ႀကီးေတြမလား။ ဒါေပမယ့္ ကိုသိန္းကလြဲရင္ေပါ့။
***-----***-----***
“ဟာ ကိုသိန္း…ဒီဘက္ ဘာလာလုပ္တာလဲဗ်……..ဒီဘက္က ခင္ဗ်ားဘက္ေလာက္ လူသိပ္မလာဘူး”
“ေအးဗ်ာ……..ဘာရယ္မဟုတ္ေလွ်ာက္လာၾကည့္တာပါ…..အေညာင္းေျပေပါ့”
“ဒါဆိုလည္း ထမင္း၀င္စားသြားဦး၊ မရွိလို႔လုပ္စားတာပဲ..ေအးေအးေဆးေဆးေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား”
“စားပါဗ်ာ…….က်ဳပ္မဆာေသးလို႔ ဟိုဘက္ေရာက္မွဘဲ စားလိုက္ေတာ့မယ္”
ဒီေန႔မွ လူေတြက သူ႔ကို သိပ္အေရးေပးလြန္းေနေလသည္။ ေဒၚေလးျမရဲ႕အမွန္တရားေတြကို ရင္မဆိုင္ႏိုင္လို႔သာ ထြက္လာမိေပမယ့္ တစ္ကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီ မွန္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အမွန္တရားေတြကို ကိုသိန္းေခါင္းခါမိခဲ့တာ အႀကိမ္ႀကိမ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အရႈိက္ကုိမွတည့္တည့္ထိခဲ့တဲ့ ေဒၚေလးျမရဲ႕စကားေတြက ကိုသိန္းရဲ႕ေျခလွမ္းတိုင္းကို စိုးမိုးေနခဲ့ေလၿပီ။
***-----***-----***-----***-----***-----***
“ကိုသိန္း…….ဒီေန႔ လျပည့္ေန႔သိလား……ရွင္အရင္ေန႔ေတြထက္ ပိုေရာင္းရလိမ့္မယ္၊ ဒီမွာ ကၽြန္မ အေကာင္ ၂၀၀ စာထည့္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္၊ တကယ္လို႔ ေစာေစာကုန္သြားရင္ ေဒၚရင္ေမဆီကိုထပ္သြားလိုက္၊ ထပ္ယူၿပီး ထပ္ေရာင္းေပါ့ ဒါမွ တစ္ေန႔ထဲနဲ႔ ကၽြန္မတို႔အျမတ္မ်ားမ်ားရမွာ…..ဟုတ္ဘူးလား”
ထမင္းၾကမ္းစားေနတဲ့ ကုိသိန္းအနားသို႔ ေရေႏြးၾကမ္းလာခ်ရင္းေျပာလာတဲ့ ခင္ေမရဲ႕စကားသံတို႔ ခ်ိဳလြင္ေနေလသည္။ ကိုသိန္းရဲ႕ႀကီးၾကပ္သူေနရာမွာရွိေနတဲ့ ခင္ေမက အရာရာကိုသိတတ္လြန္းတယ္လို႔ ကိုသိန္းထင္ေနမိေလသည္။ ေန႔ႀကီးခါႀကီး၊ ရာသီဥတုအစရွိတာေတြကို မနက္ကတည္းက ခန္႔မွန္းေျပာဆိုကာ တြက္ဆေပးေနတဲ့ ခင္ေမက ကိုသိန္းအတြက္ေတာ့ ေလးစားအားက်စရာ ဆရာတစ္ဆူပင္။
“ေအးပါကြာ………….”
“ေအာ္……..ဒါနဲ႔ ေျပာရဦးမယ္………ဒီေန႔က ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ေတာ္ေရ………..၀ါဆိုလျပည့္ေန႔”
“၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္သတုန္း ခင္ေမရဲ႕”
“ဘာျဖစ္ရမလဲ……..ဒီေန႔ရွင့္ေမြးေန႔ေလ…….ရွင္ပဲ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ ေမြးတာဆို…….”
“ေအာ္………..”
ခပ္ေလးေလး အာေမဋိတ္ကလြဲလို႔ ခံစားမႈကင္းမဲ့ေနတဲ့ ကုိသိန္းမ်က္ႏွာက ဘာမွထူးျခားမလာ။ သူ႔အလုပ္သူ႔တာ၀န္ေက်ေစဖို႔ အသင့္ျပင္ေပးထားတဲ့ ေလွာင္အိမ္ေလးရယ္။ ေငြအခ်ဳိ႕ရယ္။ ကိုသိန္းရဲ႕၀တ္ေနက် အကႌ်လက္ရွည္ရယ္……ၿပီးေတာ့ ခင္ေမရဲ႕ တတြတ္တြတ္မွာသံ….ဒါပဲေပါ့….ဒီေလာက္ဆို ကိုသိန္းအတြက္ ျပည့္စံုေနပါၿပီ။
***-----***-----*** “”
စီးေနက် ၿမိဳ႕ပတ္ရထားတြဲမွာ လူေတြမ်ားေနပါလားလို႔ သတိထားမိခ်ိန္မွာ ခင္ေမေျပာလိုက္တဲ့ ဒီေန႔လျပည့္ေန႔ပဲဆိုတာကို သြားလို႔ သတိရမိလိုက္ေလသည္။ ကိုသိန္းတို႔လို ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြအမ်ားစုက ၿမိဳ႕ပတ္ရထားပဲ အားကိုးေနရေပသည္။ သက္သာတယ္၊ စားရိတ္နည္းတယ္။ သူ႔ပစၥည္းကိုယ့္ပစၥည္းၿငိဳျငင္သူမရွိ။ စပယ္ယာမပါ။ ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊားရသည္မရွိ။ ကိုသိန္းအတြက္ေတာ့ နားေအးပါးေအးဟုေျပာရေပလိမ့္မည္။
ၿမိဳ႕စြန္ကေန တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္စီးလာၿပီးရင္ေတာ့ ဘူတာႀကီးဆီေရာက္ေလသည္။ ယူေနက်ေဖာက္သည္ေဒၚရင္ေမနဲ႔ ခ်ိန္ထားရာဒီေနရာကို ကုိသိန္းတစ္ေယာက္သာ အေစာဆံုးေရာက္ေနတတ္ေလသည္။ စာကေလးဒိုင္သေဘာမ်ဳိးျဖစ္ေနတဲ့ ေဒၚရင္ေမဆီမွာ ကိုသိန္းလုိလူေတြကအမ်ားသားပင္။
ကိုယ္ရွိရာေနရာကို တိုက္႐ိုက္လာေရာင္းရင္ေစ်းတစ္မ်ဳိး၊ ကိုယ္ကသြားယူရင္ေစ်းတစ္မ်ဳိးနဲ႔ ကိုသိန္းတို႔ေလာကမွာလည္း သူ႔အထာေလးေတြနဲ႔သူ။ အေကာင္လွလွ၊ ႀကီးႀကီးေလး၊ ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ကုိသန္ရာသန္ရာေရြးယူၾကလို႔ နိစၥဓူ၀ ေရာင္း၀ယ္ၾကရတာလည္း ေလာကအလွတစ္ခုပင္။
“ဟူး……………ေမာလိုက္တာ…….. ေကာင္ေလးေတြ လာလာဒီဘက္နား……….ဟ့ဲဟဲ့……ေျဖးျဖး ခ်ၾကပါဟ….…”
လူမျမင္ခင္ကတည္းက အသံအရင္ၾကားရေခ်ၿပီ။ ကၽြတ္ကၽြတ္ညံတယ္ဆိုတာ ဒီလိုအသံေတြျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေဒၚရင္ေမရဲ႕အသံ၊ စာကေလးေတြရဲ႕အသံဘယ္ေလာက္ဆူတယ္ေျပာေျပာ ဒီအသံေလးကပဲ ကုိသိန္းရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြပါ။
“ဟာ………မ်ားလွေခ်လားေဒၚရင္ေမ………..”
“မ်ားရမယ္ေလဟဲ့….ငသိန္းရဲ႕ ဒီေန႔၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ေလ………နင္လဲပိုယူသြားပါလား……….”
“ဟာ…..ေနပါေစ………ပိုက္ဆံကအတိအက်ပဲေပးလိုက္တာ၊ လိုေတာ့မွ တစ္ခါထပ္လာယူမယ္….”
“အမေလးဟယ္………နဲနဲပါးပါးေတာ့ ငါလည္းေပးလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နင္ကုန္ေအာင္ေတာ့ေရာင္းရမွာ….နင့္မိန္းမက လြယ္တာမဟုတ္ဘူး……….ေတာ္ပါဟယ္….ယူေနက်အတိုင္းသာယူ…ေစာေစာကုန္ေတာ့လည္း အိမ္ျပန္နားေနေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား”
“ေအး…..ဗ်ာ………”
***-----***-----***
ဘူတာႀကီးကေနဘုရားအထိ ကုိသိန္းကားမစီးပါ။ စာကေလးေလွာင္အိမ္ကိုတြဲထားတဲ့ သားေရျပားကို ပခံုးေပၚထမ္းရင္းက သူလိုရာသို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္တတ္ေလသည္။ မိုးမလင္းတလင္းဆိုေပမယ့္ လူအခ်ိဳ႕တို႔သြားလာလႈပ္ရွားၾကရင္းကမသိမသာတိုး၀င္လာတဲ့ ဒီေန႔စကားသံေတြထဲမွာ လျပည့္ေန႔ဆိုတာႀကီးက တမူထူးျခားလို႔ေနေလသည္။ အရင့္အရင္ႏွစ္ေတြကလည္း ဒီလိုပဲေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပင္။ သတိလည္းမထားမိသလို ဘာမွလည္း မထူးျခားခဲ့ဟု ထင္မိေလသည္။ ဘာလို႔မ်ားဒီေန႔မွ ဒီအေၾကာင္းက ေခါင္းထဲ၀င္ေနပါလိမ့္။
“ေဟာ……လာပါၿပီဗ်ာ…….သံစံုတီး၀ုိင္း”
ဆိုင္ထဲကေနလွမ္းေနာက္လိုက္တဲ့ ေမာင္ေက်ာ့္အသံက ကိုသိန္းကိုရည္းစူးမွန္း ေဒၚေလးျမသိလိုက္ေလသည္။ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ ထမင္းၾကမ္းစားေနတဲ့ေဒၚေလးျမက
“ငေက်ာ္…….ေမာင္သိန္းကိုလွမ္းေခၚလိုက္စမ္းပါဦး……ဒီမွာ ထမင္းၾကမ္းလာစားလို႔ေျပာလိုက္ သူ႔အတြက္ပါ ပိုခ်က္ထားတာ”
“ဟုတ္……..”
“ဗ်ိဳ႕………..ဦးေလးသိန္း………ေဒၚေလးျမက ထမင္းၾကမ္းစားသြားဦးတဲ့………..”
ကုိသိန္းဘာမွျပန္မေျပာပါ။ ေဒၚေလးျမတို႔ဆိုင္ထဲ သူ႔ရဲ႕ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြနဲ႔ လွမ္းလိ႔ုသာ၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ ခပ္ညစ္ညစ္ဦးထုပ္ကို ေခါင္းကခၽြတ္လိုက္ၿပီး ဆိုင္ခံုေပၚထိုင္ခ်လိုက္တ့ဲ ကိုသိန္းဟန္က ဒီေန႔မွ ပိုၿပီးမရႊင္လန္းသေယာင္။
 “ေမာင္သိန္း……….လာ..တစ္ခါတည္း၀င္စား၊”
“ေနပါေစ.ေဒၚေလးျမ…..ကၽြန္ေတာ္မစားေတာ့ပါဘူး”
“ ဟဲ့..ေနပါေစလုပ္မေနနဲ႔……..လာ…ငါစကားအပိုေတြမၾကားခ်င္ဘူး....မင္းအိမ္ကစားလာတာ ခုေလာက္ဆုိ ဗိုက္ထဲဘာမွက်န္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး……”
ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ကုိသိန္းက စကားနားေထာင္တတ္ေလသည္။ ဘာမွျပန္မေျပာေခ်။ ေဒၚေလးျမထည့္ေပးထားတဲ့ ထမင္းရယ္၊ ငါးေျခာက္ဖုတ္ေလးရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေလးရယ္က ဒီေန႔ေတာ့ကိုသိန္းအတြက္ ေႏြးေထြးေစတာေတာ့ အမွန္ပင္။
“ဟဲ့…ေမာင္သိန္း….အသံတိတ္လွပါလား………မင္းဒီေန႔ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”
“ဘာ……ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေဒၚေလးျမရဲ႕………ဒါနဲ႔ ဒီေန႔က ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ဆို……”
“ေအးေလ…မသိဘူးလား…….လျပည့္မွန္းဘာမွန္းမသိရေအာင္……..မင္းဘ၀ကလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူးဟယ္…ကိုယ္က ဒီဘုရားကိုအမွီျပဳၿပီး ေစ်းေရာင္းစားရတာ၊ လျပည့္လကြယ္နဲ႔၊ အဖိတ္ ဥပုသ္ေလာက္ေတာ့ သိထားသင့္တာေပါ့။ မင္းအိမ္မွာ ျပကၡဒိန္မရွိဘူးလား၊ ၾကည့္ေကာၾကည့္ဖူးရဲ႕လား………ဟင္....”
“ၾကည့္……….ၾကည့္ဖူးပါတယ္…ေဒၚေလး…..ျမ”
ေဒၚေလးျမရဲ႕အသံက ေဒါသသံပါသြားေပမယ့္ သနားျခင္း၊ စာနာျခင္းကေန ျဖစ္ေပၚလာတယ္ဆိုတာ ကိုသိန္းလက္ခံမိပါတယ္။ မညာခ်င္ဘဲ ညာလိုက္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ကုိသိန္းတို႔အိမ္မွာ ျပကၡဒိန္လည္းမရွိသလို နာရီလည္းမရွိေပ။ ေန႔စြဲရက္စြဲနဲ႔ အခ်ိန္နာရီရယ္လိ႔ု မရွိတဲ့ ကုိသိန္းရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာ အလင္းေရာင္ကလည္း တစ္ခုတည္းေသာ ခ်စ္စရာမခင္ေမပင္။
“ဒါနဲ႔ေလ…ေဒၚေလးျမ…………ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေနတဲ့……”
“ဟယ္…….ဟုတ္လား…လျပည့္ေန႔ေမြးတဲ့လူေတြက ပိုၿပီးကုသိုလ္ကံေကာင္းၾကတယ္တဲ့၊ ငါၾကားဖူးတာပဲေလ…ဒါနဲ႔နင့္ဟာကလည္း မေသခ်ာဘူးလားဟဲ့……ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔တဲ့..ဆိုေတာ့”
“ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမသိဘူး……..ဒါေတာင္ ခင္ေမေျပာျပတာ…..”
“ေအာ္……”
တစ္စံုတစ္ခုကိုနားလည္သြားဟန္နဲ႔ တစ္ဖက္သို႔လွည့္သြားတဲ့ေဒၚေလးျမရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုသိန္းအေပၚ ပိုလို႔ပင္ သနားသြားဟန္ေတြ အျပည့္ျဖစ္ေပၚသြားပါတယ္။
“ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ ေဒၚေလးျမ”
“၀လို႔လားေမာင္သိန္း…ထပ္ယူပါဦးလား”
“ဒီေလာက္နဲ႔တင္ေက်းဇူးေတြအမ်ားႀကီးတင္ရပါၿပီ ေဒၚေလးျမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တာဆိုလို႔ ေဒၚေလးျမတို႔ပဲရွိတာ။ ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လူတိုင္းကို ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္ဗ်ာ…………..”
ေခါင္းငံု႔ကာထြက္သြားတဲ့ ကုိသိန္းရဲ႕ေက်ာျပင္ကို အေငးသားၾကည့္မိတဲ့ေဒၚေလးျမလည္း ရင္ထဲမေကာင္းပါ။ကိုသိန္းဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရေတြထဲမွာ ဒီေန႔လည္းအပါအ၀င္ျဖစ္ေလာက္ပါရဲ႕။
***-----***-----***
“ဟား…မိုက္တယ္ကြာ…ဦးသိန္းတို႔မ်ား ကံေကာင္းလိုက္တာ…စာကေလးေတြကုန္ေတာ့မယ္ေနာ္၊ ေဒၚေလးျမကေျပာတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခဏသြားေရာင္းေပးလိုက္တဲ့။ ဦးသိန္းဘုရားေပၚခဏသြားလို႔ရေအာင္တဲ့၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လာခဲ့တာ”
“ဟာ မလိုပါဘူးကြာ..သြားသြား မင္းဘာသာ ေစ်းသြားေရာင္း”
“ေဒၚေလးျမက လႊတ္တာပါဆို…..”
“ရတယ္ ရတယ္ ျပန္ျပန္…. ေနာက္မွ ငါသြားလိုက္မယ္”
“ဟာဗ်ာ…………မသိဘူး….ခုတစ္ခါတည္းသြားရင္သြားေနာ္..မသြားရင္ေတာ့ ေဒၚေလးျမ ကိုယ္တိုင္လာလိမ့္မယ္ ဒါပဲ”
“ေအးပါ ငါသိပါတယ္၊ လာရင္လည္းလာပါေစကြာ……”
“အင္းေနာ္…………ဒါဆိုလည္းၿပီးေရာ”
ေျပာရဆိုရ လက္ေပါက္ကပ္တဲ့ဟန္ျဖင့္ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ျဖင့္ ျပန္လွည့္သြားတ့ဲ ေမာင္ေက်ာ့္အေတြးထဲ ဘာရွိမွန္းမသိေပမယ့္ ကိုသိန္းရဲ႕အေတြးထဲမွာျဖင့္ ဒီေန႔မွ ေဒၚေလးျမက အပိုေတြလုပ္လြန္းတယ္ဟု ထင္မိေလသည္။
ဒီေနရာ၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ ေစ်းေရာင္းလာတာၾကာၿပီဆိုေပမယ့္ သူ႔အလုပ္နဲ႔သူကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္မို႔ အခ်င္းခ်င္းသတိမထားမိၾကတာျဖစ္ေပမည္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚကို ကုိသိန္းမေရာက္ျဖစ္ပါ။ မေရာက္ဖူးတာလည္း ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ မနက္မိုးလင္းေစ်းေရာင္း၊ ေန႔ခင္းခဏနား၊ ညေနထပ္ေရာင္း မိုးခ်ဳပ္ေတာ့ျပန္၊ ေနာက္တစ္ရက္ဆက္…….ဒီလိုနဲ႔ပဲက်င္လည္ခဲ့တာ မနည္းေတာ့။
“ ဒီမွာ…..ဒီမွာ….ဦးေလး…စာကေလးတစ္ေကာင္ဘယ္ေလာက္လည္း…”
အေတြးမ်ားနယ္လြန္သြားေတာ့ အနီးကေခၚသံေတာင္ မၾကားမိလိုက္ေခ်။ အဖြားကိုလက္ကကိုင္လို႔ ေျမးျဖစ္ဟန္ရွိသူ ကေလးမေလးက သူ႔နားကိုကပ္လို႔ ေခၚလိုက္သံပါ။
“ေဟ….တစ္ေကာင္ 300 ပါသမီး၊ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ယူမလဲ”
အဖြားကိုတိုးတိုးကပ္လိ႔ုျပန္ေမးသံအဆံုးမွာေတာ့…
“၇ ေကာင္ယူမယ္ဦးေလး…….၂၀၀၀ ထားပါလား…….ဦးလည္းကုသိုလ္ရတာေပါ့”
“ရရင္ ေပးပါတယ္သမီးရယ္………..ဦးတို႔က တစ္ေကာင္ေရာင္းရမွ ၁၀ ေလာက္စားရတာပါ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပါ”
“ဟုတ္ပါၿပီ။ ဟုတ္ပါၿပီ”
ဒီလိုၾကည္ႏူးစရာျမင္ကြင္းေလးေတြက ပုံေဖာ္တတ္သူအဖို႔ေတာ့ အလွဆံုးပန္းခ်ီကားတစ္ခုႏွယ္ပင္။ စိတ္၏ေပါ့ပါးျခင္းေတြနဲ႔ အတူ လြတ္လပ္သြားတဲ့ စာကေလးေတြရဲ႕ဘ၀နည္းတူ ကုသိုလ္ျပဳသူအဖို႔လည္း စိတ္ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေစတာေတာ့ အမွန္ပင္။
ေရာင္းသူနဲ႔၀ယ္သူၾကားက အျပန္အလွန္အားေပးမႈေတြနဲ႔ ေရာင္းကုန္ပစၥည္းေလးေတြက ဟုိရာက္ဒီေရာက္။ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ေလထဲပ်ံ၀ဲသြားတဲ့ စာကေလးအခ်ိဳ႕ ေဒၚရင္ေမ့လက္ထဲ ျပန္ေရာက္မည္က ရာႏႈန္းမ်ားေပလိ္မ့္မည္။
“ဟဲ့ ေမာင္သိန္း….ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ေငးေနရတာလဲ…..ငါၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ။ ဟိုေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္ ထြက္သြားၿပီးကတည္းက၊ ကဲကဲ….ထထ သြား ေတာ္ၾကာ ေနျမင့္သြားရင္ ဘုရားေပၚလဲ ပူတယ္၊ ေအးေအးေဆးေဆး ေနလို႔မေကာင္းဘူး…”
“ကၽြန္ေတာ္က ဘာကို ထ ၿပီး ဘယ္ကုိသြားရမွာလဲ ေဒၚေလးျမရဲ႕”
“နင္ ေမာင္ေက်ာ္ကို ျပန္လႊတ္လိုက္လို႔ ငါကိုယ္တိုင္လာခဲ့တာ။ ဘယ့္ႏွယ္ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ကန္ေတာ့ရတာကုိေတာင္ ေန႔ေရႊ႕ညေရႊ႕နဲ႔၊ ငါသိတယ္…မင္း ညေနသာေစာင္းသြားမယ္ သြားမွာမဟုတ္ဘူး၊ ခုသြား…. ငါ့ဆီက ပန္းတစ္စီးယူသြား….”
အားရပါးရေျပာဆိုေနတဲ့ ေဒၚေလးျမရဲ႕အသံေတြက အားတက္သေရာပါ။ ကိုယ့္လိုပဲသူ႔ကိုျဖစ္ေစခ်င္စိတ္ေတြ ေဒၚေလးျမမွာ ရွိတယ္ဆိုတာ ကုိသိန္းအသိ။ ဒါေပမယ့္လည္းေပါ့။
“အာ………..ရပါတယ္ေဒၚေလးျမရဲ႕ ခဏေနရင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကယ္သြားမွာပါ။ ခုလည္း နဲနဲက်န္ေတာ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထို္င္ေစာင့္ေနတာ”
“ေအး ၾကပ္ၾကပ္လုပ္ နင့္အေၾကာင္းငါမသိဘူးမ်ားထင္ေနလား၊ ဒီေန႔က ကိုယ့္ေမြးေန႔ပဲ၊ ကုသိုလ္ဆိုတာေလး၊ ေကာင္းမႈဆုိတာေလးေတာ့ နဲနဲပါးပါးလုပ္သင့္တာေပါ့။ တျခားေန႔ေတြဆို ငါမေျပာပါဘူး ခုဟာက ဘုရားေျခရင္းပဲေရာက္ေနၿပီ အေပၚေလးေတာင္မေရာက္ဘူးဆိုေတာ့ နင္မလြန္လြန္းဘူးလား …ဟင္…”
“အင္းပါ…ေဒၚေလးျမရယ္…ခဏေနရင္ ကၽြန္ေတာ္တကယ္သြားလိုက္ပါ့မယ္”
ေဒၚေလးျမရဲ႕ တရစပ္ေျပာသံအဆံုးမွာေတာ့ ကိုသိန္းရဲ႕ခပ္ေလးေလးျပန္ေျဖသံက အားပင္မရွိစရာ။ ေျပာစကားကို နားလည္သလို နားမလည္သလိုနဲ႔ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္လုပ္ေနတဲ့ ကုိသိန္းဟန္က ေဒၚေလးျမအတြက္ေတာ့ စိတ္မရွည္ခ်င္စရာပင္။
“မင္း ခုမသြားဘူးေနာ္…..ေအး ဒါဆို ငါျပန္ၿပီ”
***-----***-----*** “”
ကိုသိန္းေစ်းေရာင္းရာေနရာကေန ျပန္လာၿပီးကတည္းက တပ်စ္ေတာက္ေတာက္ေျပာေနတဲ့ ေဒၚေလးျမကို ေမာင္ေက်ာ္အျမင္ကပ္မိေလၿပီ။ သူမ်ားကိစၥသူ႔ကိစၥလုပ္လို႔ ေျပာမဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းကို သူၾကည့္မရေတာ့ေပ။
“သူ႔ဘာသာမသြားတာပဲ ေဒၚေလးျမရယ္…….အဲဒါဘာျဖစ္ေနရျပန္တာလဲ၊ ဒီေန႔မသြားလည္း ေနာက္ေန႔သြားမွာေပါ့”
“ဟဲ့ ဘာျဖစ္ရမလဲ… အဲ့လိုလူမ်ဳိးေတြကေလ မေျပာရင္သိကိုမသိဘူး၊ ခု ေျပာေနတာေတာင္ သိလို႔လား…အလကား ပုစြန္ဦးေႏွာက္”
“ေတာ္ပါၿပီ ေဒၚေလးျမရယ္…..ကဲ..ကၽြန္ေတာ္ ပန္းစည္းေတြသြားယူရေတာ့မလား..”
“မယူနဲ႔ဦး………ခဏေနရင္..ငါ ေမာင္သိန္းဆီထပ္သြားဦးမယ္၊ ဒီေကာင္ သြားမသြားသိရေအာင္”
အပူမဟုတ္ပူတတ္တဲ့ ေဒၚေလးျမတစ္ေယာက္ ေရေႏြးၾကမ္းပင္ကုန္ေအာင္မေသာက္ႏိုင္၊ လွမ္းၾကည့္လို႔ျမင္ႏိုင္ေပမယ့္ ထီးတစ္ေခ်ာင္းကိုဆြဲလို႔ကိုသိန္းေစ်းေရာင္းရာကို ေနာက္တစ္ခါထပ္သြားေလသည္။ ကိုယ့္ေဒၚေလးအေၾကာင္း ကိုယ္ပဲအသိ ဆံုးမို႔ ေမာင္ေက်ာ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲ ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။
သိပ္မၾကာပါ ခပ္သြက္သြက္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ျပန္လာတဲ့ေဒၚေလးျမရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို ေမာင္ေက်ာ္ မၾကည့္ပဲျမင္လိုက္ ရေလသည္။ ပထမတစ္ေခါက္ထပ္ ပိုလို႔ေဒါသျဖစ္လာဟန္ရွိတာမို႔ ခဏၾကာမွသာ ေမးေတာ့မယ္ဟုဆံုးျဖတ္ကာ ေဘးဘီ၀ဲယာကိုသာ မ်က္စိကစားေနလိုက္ရပါတယ္။
“ေမာင္ေက်ာ္……ထမင္းစားမယ္……သြား…ျပင္ေပေတာ့……”
“ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလးျမ”
မဆာဘူးဟုထင္ထားေပမယ့္ စားေတာ့လည္းအ၀င္သားပင္။ ေဒၚေလးျမကို စကားမစရဲတာေၾကာင့္ ထမင္းကိုသာ အတင္းငံု႔စား ေနေပမယ့္ ရြစိရြစိျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကို ေမာင္ေက်ာ္မနည္းထိန္းေနရေလသည္။
“ဟ့ဲေမာင္ေက်ာ္”
“ဗ်ာ..ေဒၚေလးျမ…ဘာ…….လဲဟင္”
“ဘာျဖစ္ရမလဲ ငသိန္းေပါ့…င့ါကုိတစ္ခြန္းမက်န္ျပန္ေျပာတာ၊ ငါ့ရဲ႕ေစတနာစကားေတြက အကုန္အလကားပဲ၊ နင္သာ သူ႔ေနရာမွာဆို ငါလုပ္တာနဲ႔ေသလိမ့္မယ္ ”
“ဦးသိန္းက ဘာေတြျပန္ေျပာလိ႔ုလဲဟင္…ေဒၚေလးျမ”
“ငသိန္း…ငသိန္း…… လူျဖစ္ၿပီး လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္တဲ့ေကာင္၊ ဘာတဲ့…….. မိန္းမကို ေငြအတိအက်ျပန္အပ္ရမွာမို႔ က်န္တာေလးကိုလည္း ညေနထိေရာင္းရင္ ေရာင္းရမွာပဲတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ့ေမြးေန႔မကလို႔ ဘာႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္
ကၽြန္ေတာ့စိတ္နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေကာင္ေတာင္ မလႊတ္ေပးႏိုင္ဘူးတဲ့……ေကာင္းတယ္..ေကာင္းတယ္”

ဒီေလာက္ဆို ေမာင္ေက်ာ္နားလည္လိုက္ပါၿပီ။ ဦးသိန္းျပန္ေျပာတဲ့စကားေတြကို မေက်မနပ္ျဖစ္လာတဲ့ ေဒၚေလးျမရဲ႕ ျပန္လည္ေရရြတ္သံေတြကို ေမာင္ေက်ာ္ျပည့္ျပည့္စံုစံု သိလိုက္ရေလသည္။ သူ႔ဘ၀နဲ႔သူအေျခအေနကို ကိုယ္န႔ဲႏႈိင္းလို႔ မရတတ္ေခ်။ ကိုယ္က အားမလိုအားမရျဖစ္ေနေပမယ့္ သူ႔ဘ၀နဲ႔သူက ေနသားက်ေနၿပီမလား…..။
“ကၽြန္ေတာ္ ေျမာက္ဘက္မုခ္ကို သြားရေတာ့မလား ေဒၚေလးျမ”
အေျခအေနကိုအကဲခတ္ၾကည့္ကာ ေမးလိုက္တဲ့ေမာင္ေက်ာ္ရဲ႕စကားသံကို ေဒၚေလးျမက လက္ဟန္နဲ႔ သြား ဆိုတဲ့ဟန္သာ လုပ္ျပေလသည္။ ကိုယ္တိုင္စည္းစရာမလိုပဲ စည္းၿပီးသားေတြကို အသင့္ေရာင္းတ့ဲဆိုင္မို႔ ေမာင္ေက်ာ္တို႔ သိပ္မလုပ္မရႈပ္ေခ်။ ၿပီးေတာ့လည္း ကုန္ခါနီးမွတစ္ခါသြားယူတာမိ႔ု ပန္းေတြအားလံုးက ပိုလို႔လန္းဆန္းေလသည္။ သင့္တင့္တဲ့ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ေရာင္းခ်တာမို႔ ေဒၚေလးျမတို႔ဆိုင္ေလးက တျခားဆိုင္ေတြထက္ပိုလို႔ေရာင္းေကာင္းတတ္ေလသည္။
“ဟဲ့……..လမ္းမွာ ဘယ္မွသေ၀မထိုးနဲ႔ဦး………..”
ခပ္က်ယ္က်ယ္လွမ္းေအာ္ေျပာတဲ့ ေဒၚေလးျမရဲ႕အသံတို႔က ေမာင္ေက်ာ္တို႔အနီးတ၀ိုက္မွာေတာ့ လႊင့္ပ်ံကာ က်န္ေနခဲ့ေလရဲ႕။
***-----***-----*** “”
“ဟူး………….. ”
ေလပူတစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းမႈတ္ထုတ္လို႔ ခဏနားလိုက္ခ်ိန္မွာ ကုိသိန္းေျခေထာက္ေတြက ေတာင္ဘက္မုခ္နားသို႔ပင္ ေရာက္ေနခဲ့ေလသည္။ ဗိုက္ထဲက တက်ဳပ္က်ဳပ္ျမည္သံေတြကို ဥေပကၡာျပဳႏိုင္ေပမယ့္ ကိုသိန္းရဲ႕ေခါင္းထဲကအေတြးေတြကေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္မသြားေခ်။
ကိုယ္လိုသူလိုလႈပ္ရွားသြားလာေနသူေတြ အမ်ားသားဆိုေပမယ့္ ေလွာင္အိမ္ထဲက စာကေလး သံုးေကာင္အတြက္ ဒီေလာက္ထိ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့ သူ႔ေလာက္ေတာ့ ဗ်ာပါဒ မ်ားေနမည္မထင္။ ရယ္ကာေမာကာ၊ ေျပးကာလႊားကာနဲ႔ ကိုသိန္းရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာ လူေပါင္းစံုတို႔ရွိေနေပမယ့္ သူ႔မ်က္စိထဲေတာ့ ေဒၚေလးျမရဲ႕မ်က္ႏွာကတစ္လွည့္၊ ေလွာင္အိမ္ထဲက စာကေလး သံုးေကာင္က တစ္လွည့္။
“ေအး………မင္းလည္း မင္းေရာင္းေနတဲ့ စာကေလးေတြနဲ႔ဘ၀အတူတူပဲ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကိုလည္း နဲနဲပါးပါးျပန္ၾကည့္မိရဲ႕လား..ဟင္၊ စာကေလးေတြကေတာ့ ၀ယ္သူလာရင္လြတ္ဦးမယ္၊ မင္းကေတာ့ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္မွာမဟုတ္ဘူး…….”
ေဒၚေလးျမရဲ႕စကားေတြက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေတြဆိုေပမယ့္ ဟုတ္သေယာင္ေယာင္။ ခင္ေမရဲ႕စကားတစ္ခြန္းကိုေတာင္ မပယ္ရွား၀ံ့တဲ့ ကုိသိန္းက ဒီစာကေလးေတြကိုလည္း သူ႔သေဘာနဲ႔သူ မလြတ္ေပးႏိုင္ပါ။
“ ေမြးေန႔က ဘာအေရးႀကီးလို႔လဲ၊ အလကား အပိုအလုပ္ေတြ……..ကုသိုလ္ရတယ္ပဲေျပာေျပာ၊ သူ႔အသက္တစ္ခါလႊတ္၊ ငါ့အသက္ ဆယ္ခါလႊတ္လို႔ပဲေျပာေျပာ……လံုး၀ကိုမလႊတ္ေပးႏိုင္ဘူး…”
ယတိျပတ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔အတူ တာ၀န္ေတြေက်ေစဖို႔ ကုိသိန္းေျခေထာက္ေတြက သင့္ေတာ္မယ့္ေနရာဆီသို႔ တစ္ခါေရြ႕ရျပန္ေလသည္။
“ေလွာင္အိမ္ထဲက စာကေလးေတြေရ……..မင္းတို႔လည္း မင္းတို႔လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ငါ့ကိုဆုေတာင္းေပးၾကပါဦးကြာ…”
ေလွာင္အိမ္နံရံကို အသာပုတ္လို႔ ခပ္တိုးတိုးဆုေတာင္းမိတဲ့ ကုိသိန္းရဲ႕အသံတို႔လည္း ခပ္တိုးတိုးမွ်သာ………
***-----***-----***
တျဖည္းျဖည္းေနေစာင္းလာေလၿပီ။
ေန႔ခင္းကတည္းက ထိုင္ေစာင့္ေနရတဲ့ သူ႔ေရာင္းကုန္ပစၥည္းက ခုထိ အရာမယြင္းေသးေခ်။ အရင့္အရင္ေန႔ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ကုန္ခဲ့တာခ်ည္းမို႔ ဒီေန႔ကလည္း ထို႔အတူပင္ရွိေခ်လိမ့္မည္။ ဟိုစဥ္ေန႔ရက္ေတြက မပူပန္တတ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ကုိသိန္းစိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ခံစားေနရေလသည္။
“ဟာ………ေခါင္းေတြရႈပ္လိုက္တာကြာ……..”
သူ႔လက္သည္းရွည္ေတြနဲ႔ တဗ်င္းဗ်င္းကုတ္လိုက္တဲ့ ကုိသိန္းေခါင္းက နဂိုထက္ပိုလုိ႔ပင္ ရႈပ္ပြေစခဲ့ၿပီ။ တစ္ကိုယ္တည္းဒြိဟစိတ္ေတြနဲ႔အတူ ပူေလာင္လာတဲ့စိတ္ေတြက ေဒၚေလးျမရဲ႕ေျပာစကားေတြကတစ္လွည့္၊ ခင္ေမ့မ်က္ႏွာကတစ္လွည့္၊ ေလွာင္အိမ္ထဲက စာကေလးသံုးေကာင္းကတစ္လွည့္နဲ႔ ကုိသိန္းေဇာေခၽြးျပန္ေလၿပီ။
ကိုယ့္ေရွ႕မွာတင္ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ လူအုပ္ႀကီးေတြက အတန္းလိုက္တစ္မ်ဳိး၊ အစုလိုက္တစ္ဖံုနဲ႔ သက္ႀကီး သက္ငယ္စံုလို႔ပင္။ မိသားစုလိုက္လာၾကတာကတစ္မ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ဒီေန႔ေတာ့ အရာအားလံုးကို ကိုသိန္းသတိထားမိေလသည္။
ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းနဲ႔ ေရႊတိဂုံဘုရားႀကီးဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္လိုက္တာနဲ႔ ေဒၚေလးျမရဲ႔မ်က္ႏွာ၊ ေဒၚေလးျမရဲ႕ စကားလံုးေတြသာ ျမင္ေနရ၊ ၾကားေနရတာမို႔ ခဏခဏမ်က္ႏွာလႊဲရတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပင္။ ေတြးေလေလ ေခၽြးျပန္ေလေလမို႔ ေယာက္်ားႀကီးျဖစ္ေပမယ့္ ကုိသိန္းလည္း ႏွလံုးခုန္ျမန္ေနခဲ့ေလသည္။
တျဖည္းျဖည္းေမွာင္စပ်ဳိးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုသိန္းရဲ႕ပူပန္စိတ္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းႀကီးထြားလို႔လာခဲ့ေလသည္။ ဒီေန႔တစ္ရက္တည္းသာ သူ႔အတြက္အခ်ိန္ရွိေတာ့သလိုခံစားမႈမ်ဳိးကို သူခံစားေနရေလသည္။ အိမ္ကိုလည္း ျပန္ခ်င္ေနမိ ေလသည္။ စိုးရိမ္စိတ္၊ ပူပန္စိတ္၊ ဒြိဟစိတ္ေတြနဲ႔အတူ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ေနတ့ဲ ကုိသိန္းတစ္ေယာက္ လူေကာ၊ စိတ္ေကာ ေယာက္ယက္ခတ္လို႔သာ…….။
“ဒါပဲေနာ္…..ကိုသိန္း…………မကုန္ရင္ ရွင္ျပန္ကိုမလာရဘူး……”
“ေစ်းဆိုတာ ကုန္ေအာင္ေရာင္းမွ….. တစ္ေန႔မကုန္ရင္ ေနာက္ရက္ေတြလည္း မကုန္ဘဲျဖစ္တတ္တယ္။”
“အလကား ငသိန္း….. ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဘာမွမရွိဘူး…၊ ကိုယ့္ေမြးေန႔ေလးေတာင္ ဘုရားေပၚကိုမေရာက္ႏိုင္ဘူး။….နင္က တစ္ဘို႔တည္းသာသိတ့ဲ ငႏြား…..”
မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ခ်လိုက္ရင္းက သူ႔ေခါင္းေတြလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ခါရမ္းမိေလၿပီ။တခဏတာ မဲေမွာင္သြားတဲ့ သူ႔အာ႐ုဏ္ထဲမွာ အလင္းတစ္ခု ဖ်တ္ခနဲ ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ပိုင္ႏိုင္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို သူ …..ခ်မိလွ်က္သားျဖစ္ေနေလသည္။
ေျပာမျပတတ္ေအာင္ သူ႔ရင္ထဲ ပူေလာင္ေနတာေတာ့ အမွန္ပင္။ရင္ထဲကပူေလာင္ေနတဲ့ ဆူညံသံေတြအဆံုးမွာေတာ့ ေလွာင္အိမ္တံခါးေလးကို အသာအယာဖြင့္လိုက္ေလသည္။ မသိမသာတိုး၀င္သြားတဲ့ ကိုသိန္းရဲ႕ညာလက္ကေလး ျပန္ထြက္အလာမွာ ေသးငယ္တဲ့ ငွက္ေပါက္ကေလးတစ္ေကာင္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္လို႔ေပါ့………
လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ဆုပ္ကိုင္လို႔ အေပၚဆံုးေရာက္ေအာင္ေျမွာက္ကာ စိတ္ထဲကေျပာခ်င္ရာေတြေျပာဆိုလို႔ လႊတ္ေပးလုိက္မိတဲ့ ကိုသိန္းရဲ႕လက္အစံုတို႔ တုန္ရီေနတယ္ဆိုတာ သူတစ္ေယာက္သာ သိေလသည္။
တစ္ေကာင္၊ ႏွစ္ေကာင္၊ ေဟာ…….ေနာက္ဆံုး……..သံုးေကာင္…………။
တုတ္ေႏွာင္ျခင္းေတြကင္းလို႔ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားတဲ့ ငွက္ကေလးသံုးေကာင္က မ်က္စိတစ္မွိတ္၊ လက္တစ္ဖ်စ္အတြင္းမွာပင္ ဟိုး……..အေ၀းႀကီးကို ေရာက္သြားခဲ့ေလၿပီ။
ျမင္ကြင္းထဲ ငွက္ကေလးေတြေပ်ာက္ကြယ္သြားေပမယ့္ ေငးေငးႀကီးၾကည့္ေနမိတဲ့ ကိုသိန္းမ်က္၀န္းေလးေတြလည္း အနည္းငယ္ ၿပဳံးေနခဲ့ေလသည္။ ေမွာင္စပ်ဳိးခ်ိန္ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးမွာေတာ့ ေဒၚေလးျမရဲ႕မ်က္ႏွာၿပံဳးၿပံဳးႀကီးကို ကုိသိန္းျပန္လည္လို႔ ၿပံဳးျပေနတာဆိုရင္ မွားအ့ံမထင္ႏိုင္ပါ။
မ်က္စိတစ္ဆံုးျမင္ကြင္းေတြရဲ႕………..ဟိုးဘက္တစ္ဆံုးမွာ ဘာရွိသနည္း။ ေႏြးေထြးတဲ့အားအင္တစ္ခုေတာ့ ရွိေနမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထို အားအင္တစ္ခုရဲ႕ တြန္းကန္အားန႔ဲအတူ ကုိသိန္းေျခေထာက္တို႔ ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းတက္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီျမင္ကြင္းက ညေနခင္းရဲ႕ အလွပန္းခ်ီတစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
စိမ့္စမ္းေရ

Read More
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on